Huiskamervraag: wat hebben Nemesea, Cubworld, Julia Marcell, Ellie Williams en Clémence gemeen? Nee hoor, het is geen schande dat je het niet weet. Volgens Wikipedia zijn het enkele van de ‘vele, vele bekende artiesten van SellaBand’. Zo blijkt maar dat je niet altijd blind kunt varen op ‘de vrije encyclopedie’. Eerst een stukje uitleg. Het principe van de in 2006 door de Nederland Pim Betist opgezette website is simpel. Artiesten voor wie vanuit de traditionele platenmaatschappijen geen interesse bestaat, melden zich aan bij SellaBand.
Daar proberen zij believers (aandeelhouders) aan zich te binden: mensen die bereid zijn te investeren in een act. Wanneer een act 50.000 dollar heeft ingezameld, wordt een studio en producer ingehuurd en een album opgenomen. Van de uiteindelijke opbrengsten van een band, vloeit vijftig procent terug naar de believers.
Sinds het begin van SellaBand in 2006, slaagden tot nu toe ruim dertig muziekacts erin vijftig mille bijeen te schrapen en zagen 24 albums het daglicht. Een snelle blik op de lijst met acts die voldoende geld inzamelden, leert dat geen van hen is doorgebroken naar een groter publiek. De organisatie kan dan wel zeggen dat geloofd wordt in ‘the Freedom of music’, in de praktijk blijkt het businessmodel tot nu toe commercieel weinig succesvol.
Ik verslikte mij dan ook bijna in mijn avondeten toen ik woensdagavond naar het RTL Nieuws van 19.30 uur keek. ‘SellaBand wil een revolutie in muziekland en dat lijkt te gaan lukken’, leidde nieuwslezeres Suzanne Bosman een stuitend item over het – in mijn ogen geflopte – SellaBand in. Wat volgde was een gênante reclamespot van bijna tweeëenhalve minuut, zonder enige kritische kanttekening.
Nu heb ik best begrip voor de actuele aanleiding. De Amerikaanse hiphoppioniers van Public Enemy zijn begin oktober toegetreden tot SellaBand. Zij willen niet minder dan $250.000 inzamelen om zo een nieuw album te maken. In de reportage kwam ook Carlton Douglas Ridenhour – alias Chuck D – aan het woord. Hij vertelde dat de New Yorkers niet vies zijn van het uitproberen van ;andere modellen om te kijken of we een nieuw type muziekindustrie kunnen creëren’.
Had Chuckie niet gewoon eerlijk moeten zijn? SellaBand is simpelweg the last resort voor de rapformatie uit Long Island. De grootste commerciële successen van Public Enemy liggen namelijk alweer ruim vijftien jaar achter ons en zodoende is geen enkel (major) platenlabel geïnteresseerd in het Amerikaanse kwintet. Ook bij de aanhangers van SellaBand is het geloof in Chuck D, Flavor Flav, Professor Griff, DJ Lord en The S1W nog niet heel groot. Weliswaar bonden al ruim zeshonderd believers zich aan de hiphopact, de benodigde $250.000 is nog lang niet binnen. De teller stokt op moment van schrijven rond de veertig mille.
Dus trekt het vijftal de trukendoos open. Wie bijvoorbeeld duizend dollar (veertig parts) investeert, krijgt een ‘ongelimiteerde backstagepas’ voor de komende drie jaar. Voor het vijfvoudige bedrag word je genoemd als ‘executive producer’ op het dertiende studioalbum van de band. Koop je vierhonderd aandelen, dan mag je ook nog eens de opnamesessie bezoeken.
Ik geloof er niet zo in. Kwaliteit komt altijd boven drijven en zal dus worden opgepikt door de traditionele platenlabels. Wat Public Enemy betreft: leg je erbij neer dat jullie momentum voorbij is en doe the right thing. Dergelijke verkooptrucjes zijn namelijk best pathetic.
CC-Foto: dnik
RSS feed
RSS atom feed
Sellaband is gewoon geldklopperij.
Van PE vind ik het sowieso gek, die zaten toch best leuk bij Guerrilla Funk, het label van Paris? (de rapper niet de hotelerfgename.) Misschien inderdaad dan toch echt “last resort”.
Onzin om het af te kraken, zoals je zelf zegt dat kwaliteit zelf komt bovendrijven. Dit is gewoon een van de mogelijkheden om sneller naar boven te gaan, en veel artiesten houden ervan.
Muzikanten weten steeds beter hun eigen fans te bereiken, vaak ook dankzij sociale netwerken op internet.
Maar om successvol te zijn als muzikant moet je het gewoon hebben van mensen die van je muziek houden, klaar. Er zijn zoveel mensen die muziek erg serieus nemen, en bereid zijn daar geld voor te betalen.
Ik vind overigens http://www.garageband.com/ wel een goed initiatief voor onafhankelijke muziek.
Ook http://www.blip.fm zou ik weleens nader belicht willen zien, erg interessant concept ook waar je wel naar de liedjes kan luisteren en je eigen playlists kan samenstellen, en vervolgens kan kiezen het liedje via een online muziek winkel aan te schaffen.
Kortom er zijn genoeg nieuwe modellen in omloop. Dat het public enemy niet lukt, verbaast me overigens niets, dat is een jaren ‘80 band en hebben hun grootste successen achter zich liggen.
Een van de mooie dingen van muziek vind ik juist het ontdekken van die voor jou nieuwe artiesten. Als het internet de consument iets goeds gebracht heeft, dan is het wel meer keuzemogelijkheden.
Volgens mij heeft Public Enemy altijd het gratis downloaden van hun nummers aangemoedigd. Een tijdje kon je al hun cd’s downloaden van hun site. Dat ze via deze weg iets terugvragen is helemaal in de lijn van hun filosofie dat technologie er moet zijn om de bands zowel als de muziekliefhebber er beter van te maken.
Kan er niet veel over vinden behalve dit:
http://news.cnet.com/Chuck-D-lays-down-the-law-on-DRM/2100-1027_3-6117413.html
@Jochem Gaat dit nu over het falen van Sellaband of gaat dit over PE? Ontgaat mij een beetje. En is het juist niet goed dat er alternatief is naast de traditionele labels die al helemaal niet meer weten wat ze doen. Bovendien is er zoveel kritiek op de oude garde? Ik noem maar een Dick Dale of zo. En in hoeverre is Sellaband gefaald? Die toko loopt en draait toch nog, of zijn er geruchten dat de stekker eruit getrokken wordt?
@Justus. Is dit daadwerkelijk een mogelijkheid waar bij je sneller bovenkomt? Ik vind 24 platen in drie jaar niet echt heel veel namelijk.
Flavor Flav heeft met zijn Flavor of Love TV reality show eigenhandig de nek van PE’s credibility omgedraaid, zou mij niet verbazen als dit meespeelt, tenminste ik was bijzonder teleurgesteld om een zo politiek georiënteerde Hip-hip groep te zien afdalen naar goedkope sexistische TV stront.
Geldklopperij is het niet, ik geloof best wel dat de oprichters geloven in deze ‘wisdom-of-the-crowds-platenmaatschappij’ uit idealen en liefhebberij, niet alleen uit winstbejag.
Ik heb in ruim drie jaar in vier albums geïnvesteerd, waarvan er twee de 50.000 haalden en daadwerkelijk gemaakt werden. Allebei vielen ze tegen. Je kon hóren dat dit muzikanten waren die het op de reguliere / traditionele manier niet gered zouden hebben. Voor het geld doe je het ook niet als ‘believer’: 20 dollar erin, minder dan 2 dollar terug.
De recente wijziging in opzet zal Sellaband beter moeten maken, want tot nu toe heeft het nog niet bewezen dat het publiek altijd gelijk heeft. Een succesverhaal is het in ieder geval zeker (nog) niet.
@Jochem: “Kwaliteit komt altijd boven drijven en zal dus worden opgepikt door de traditionele platenlabels.”
Onzin. Platenlabels doen niet in kwaliteit, die doen in commercie. Niet elke artiest met een platendeal maakt goede muziek, en andersom krijgt niet iedere goede muzikant een platendeal. Je wil niet weten hoeveel compromissen een artiest moet sluiten voor z’n dingetje op een schijfje komt (de allergrootsten daargelaten). Cliche: “we horen geen single”.
@Peter Zantingh: “Je kon hóren dat dit muzikanten waren die het op de reguliere / traditionele manier niet gered zouden hebben.”
Dat risico loop je, want het is veel democratischer. Je kunt misschien ook horen dat 50k nog vrij weinig is om een ECHT goede productie mee te bewerkstelligen. Robbie Williams zingt ook met autotuner en ik hoorde laatste een verhaal over Di-Rect en sessiemuzikanten, zegt dat iets over talent of over budget?
@Bolleke. Inderdaad, kwaliteit is irrelevant geworden.
Ik wil niets zeggen over de kwaliteit van artiesten van Sellaband of het concept werkt. Maar de blogpost vertrekt vanuit de veronderstelling dat Sellaband alleen maar een succes is als artiesten echt doorbreken. Maar niet alle artiesten hoeven per se goed in het mainstream gehoor te liggen. Indie of experimentele bandjes gaan daar niet voor, maar kunnen moeite hebben gepublceerd te worden. Op zich zou een model als Sellaband daarbij moeten kunnen helpen. Ik weet niets van Sellaband, maar ik zou ze meer dan twee/drie jaar geven om zich te bewijzen. Met de neergang van de oude mediastructuren lijkt het me alleen goed om met veel verschillende businessmodels te experimenteren. Een automatische vervanger vindt je niet meteen. De weg naar Rome etc…
Die 50k die Sellaband voor zo’n nieuwe groep ophaalt is toch een mooie duw in de goede richting. Meer is het waarschijnlijk niet maar misschien is het net genoeg voor een carrière in de muziek, doorbreken hoeft dan niet altijd. Dat Public Enemy via dit platform ook geld probeert op te halen is idd pathetic.