Begin 2009 stort het zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis in. Totaal onverwacht – voor mij althans – loopt mijn relatie na zeven jaar op de klippen. Leven met een eetgestoorde is niet gemakkelijk, vriendlief heeft er na een jarenlang gedoogbeleid eindelijk genoeg van. Hij is het zat een vriendin te hebben die altijd ziek, depressief of ongelukkig is. Hij wil iemand waarmee hij op een zondagmiddag uitgebreid kan gaan lunchen in een restaurant; geen eetgestoorde idioot die vervolgens urenlang het broodje mozzarella-pesto-tomaat over haar bord zit te schuiven.
Leef ik tot dat moment in de illusie dat ik mijn eetstoornis redelijk onder controle heb, ineens blijkt dat de anorexia in werkelijkheid mij controleert. Ik eet niet meer, slaap niet meer en spendeer mijn dagen afwisselend op de bank en in bed; aan één stuk door hevig snikkend. Mijn keel gaat op slot: zelfs een cracker wordt een onmogelijke opgave. Lukt het me om toch iets naar binnen te werken, dan hang ik vijf minuten later hevig kokhalzend boven het toilet. Om te ontsnappen fiets ik urenlang op de stad. Zonder plan, zonder doel, zwetend en huilend achter zwarte zonnebrilglazen.
Kalmeringstabletten
De dokter schrijft kalmeringstabletten voor, maar echt rustig word ik er niet van. Vrienden proberen me uit mijn zelfverkozen isolement te trekken. Soms lukt het ze me over te halen het huis te verlaten, maar echt helpen doet het nauwelijks. Meestal stop ik vijf minuten voordat ze me komen halen met huilen, zet mijn vrolijkste gezicht op en weet dat een paar uur vol te houden, om bij thuiskomst volledig in te storten. Ondertussen logeer ik – tien jaar nadat ik dansend van blijdschap hun huis heb verlaten – weer bij mijn vader en moeder. Een situatie die voor geen van de betrokkenen erg succesvol blijkt. Ik ben voor mijn ouders de stoere, zelfstandige onafhankelijke dochter: het kind dat altijd doorgaat, zich door niets en niemand laat raken. Hun beeld strookt niet met het grienende hoopje ellende dat nu op de bank ligt. Binnen vier dagen ben ik weer thuis.
Zo wordt het verraad van de ex-geliefde net het duwtje dat ik nodig heb om toch hulp te gaan zoeken. Nu hij me heeft verlaten, besef ik me dat ik zo niet nog vijftien jaar kan doorgaan. In het beste geval zal dat me een kutleven opleveren, in het slechtste geval ben ik voor mijn dertigste dood. Dat wil ik allebei niet, dus haal ik op 20 maart een paar keer diep adem en meld me aan bij de eetstoornissenkliniek.
Body Mass Index
Verwacht ik aanvankelijk dat de therapeuten me juichend bij de poorten op staan te wachten, al snel blijkt dat ik me daarin ernstig heb vergist: wie hulp wil om een eetstoornis te overwinnen, moet vooral geduldig zijn. Er zijn in Nederland maar weinig klinieken waar je direct terecht kan: de gemiddelde wachttijd voor een ambulante behandeling bedraagt minimaal twee maanden, voor een voltijdbehandeling is dat bijna een jaar.
Bijkomend probleem: veel klinieken hanteren een minimale Body Mass Index (BMI) van 18 om voor therapie in aanmerking te komen. En dat heb ik niet. Een handje geholpen door het liefdesverdriet weeg ik inmiddels 56 kilo. Bij mij levert dat een BMI van 16,4 op. Te laag voor een aantal van de klinieken, te hoog voor sondevoeding. Een zoektocht op Internet brengt me bij een instelling waar geen ondergrens wordt gehanteerd. Eén telefoontje later is mijn inschrijving een feit en begint het grote wachten.
Lees hier deel 1 van The Ana-files.
RSS feed
RSS atom feed
Ik ben benieuwd!
Dat verbaasd me altijd weer. Het hulpaanbod is enorm maar vrijwel altijd komt het er dan toch op neer dat de wachtlijsten even talrijk zijn. Lijkt me in sommige gevallen – zoals ook met anorexia – een levensgevaarlijke ontwikkeling.
Wachtlijsten zijn bij dit soort zaken helemaal niet verbazingwekkend hoor Cindy. Het aantal mensen dat hiervoor moet worden opgenomen is beperkt, de opnameduur is tenminste enkele weken. Dus als er 2 mensen wachten op een plekje is de wachttijd zo 2 maanden. Alternatief is zorgen voor overcapaciteit, bv in plaats van 6 plaatsen 8 of 10. Maar ja, dat betekent een enorme stijging van de kosten.
Eerst denken, dan oordelen cindy. Scheelt een hoop onrust in je bolletje.
Toevoeging: Bovendien zijn anorexiapatiënten die daadwerkelijk in de gevarenzone komen qua gezondheid sowieso niet welkom in een anorexiakliniek: die moeten eerst in een betere conditie komen, bv via een opname in een regulier ziekenhuis of psychiatrische afdeling in het ziekenhuis.
Let wel, daarmee bagatelliseer ik anorexia niet hoor, het is een ernstige, hardnekkige en moeilijk te behandelen psychiatrische aandoening met een relatief hoog sterfterisico en een vrij geringe kans op volledige genezing.
Ambulant al twéé maanden wachttijd? Tjeempie. 18 vind ik trouwens hoog, ik heb gelukkig geen anorexia, maar mijn BMI is dus blijkbaar te laag voor veel klinieken.
Heel erg mooi beschreven trouwens, het klinkt allicht wrang, maar ik kijk uit naar de volgende delen.
@Max: de wachtlijst voor ambulante hulp is weken tot enkele maanden, de wachtlijst voor opname is blijkbaar al snel een jaar. Dat is verdomde lang als je met zo’n ernstige ziekte rondloopt als anorexia. Met het risico dat de conditie niet voldoende is tegen de tijd dat er plaats is. Verder is bij anorexia bekend dat hulpverlening nog te vaak bepaald niet op elkaar afgestemd is, waardoor patienten ondanks het hulpaanbod tussen wal en schip kunnen vallen. Een probleem wat zelfs doorgedrongen is tot de politiek en weinig veroorzaakt wordt door te snel oordelen van mijn kant of zogenoemde ‘onrust in mijn bolletje’.
En er zijn meer hulpvragen waarvoor opgeroepen wordt vooral snel hulp te zoeken, maar eenmaal hulp gezocht blijkt dat het behoorlijk lang wachten geblazen is.
Met de toevoeging dat dat lang niet altijd is omdat de vraag het aanbod overstijgt, in sommige gevallen is een enorm aanbod slecht op elkaar afgestemd waardoor werkelijke hulp evengoed (te) lang op zich kan laten wachten.
@Cindy: de wachttijd voor opname in een anorexiakliniek is doorgaans geen jaar. De paar casus die ik heb meegemaakt, hadden ze binnen 2 maanden een plek in een kliniek. Voor ambulante zorg is sowieso geen wachtlijst. Maar goed, nogmaals, alternatief is overcapaciteit creëren, en dat kost extra geld. Je kunt er voor kiezen geld daarvoor beschikbaar te stellen, maar de vraag is of dat wel zo nodig is. Anorexia nervosa is immers geen aandoening die plotsklaps uit de lucht komt vallen, het is een chronisch probleem die in de loop van jaren ontstaat en steeds verder verergerd. Laten we eerlijk zijn, als je al jaren rondloopt met een eetprobleem, is een wachtlijst van een paar maanden nogal beperkt. Tenzij er een levensbedreigende situatie ontstaat, maar die patiënten worden sowieso geweigerd in een eetkliniek, en kunnen bovendien altijd per direct worden opgenomen in een ziekenhuis.
Tot slot: anorexia is bij uitstek een aandoening waar veel aandacht voor is, en waar juist erg veel hulpverlening op maar voor is gecreëerd. Er zijn veel verschillende klinieken volledig gespecialiseerd op eetstoornissen. Dat laat overigens onverlet dat er bij patiënten en omgeving wel onvrede is over het aanbod van zorg voor deze groep, maar dat is ook wel inherent aan deze categorie patiënten. Anorexiapatiënten zijn doorgaans erg bedreven in manipulatie van ouders en hulpverleners.
Kleine toevoeging: de door mij genoemde wachttijden zijn de wachttijden in mijn omgeving. Hoe de wachttijden elders zijn, is mij niet bekend.
Dit verhaal raakt me heel erg..
Goed dat je je masker aan het afzetten bent, en dat je zo sterk bent om het hier te durven vertellen.
Ik denk dat jij heel wat meer kunt dan je zelf denkt…!
Ana ik vind het ontzettend moedig dat je je verhaal durft te vertellen. Hopelijk draagt het bij aan wat meer begrip. Het opgedrongen slankheidsideaal is niet minder erg dan verplichtingen vanuit religieuze hoek waarbij vrouwen onderdrukt worden. En wat te denken van het bekende inbinden van voetjes uit China. Dan wordt het wel wreed bevonden om aan een opgelegd ideaal te voldoen.
Als jong meisje liep ik met mt 36/38 modeshows, omdat er altijd dunnere(graatmagere) modellen om mij heen liepen met maat 34 kreeg voelde ik mij altijd een kamerolifant : )
Waarom Anorexia vooral iets is dat in met name welvarende landen voorkomt is mij een raadsel. Ik ben geen deskundige maar ik vermoed dat het te maken heeft met de hoge idealen waar vrouwen aan moeten voldoen.Vrouwen die slank zijn hebben klaarblijkelijk controle over hun gewicht en tonen daarmee aan alles de baas te kunnen. Net als je denkt dat modemerken de heroïne chique(Kate Mosh) achter zich hebben gelaten komt Ralph Lauren met foto’s van meisjes die van zich zelf al superslank zijn,deze foto’s zijn dermate bewerkt en ogen zo onnatuurlijk dun dat je zou vermoeden dat dit aliens waren.Opvallend is dat veel verzet tegen ‘iets vollere’ modellen vooral van rabiate vrouwen komt. Er is momenteel een rel gaande om de te dikke(not!) miss Belgie, werkelijk een prachtmeid die fris en gezond oogt.
Laatst stond Demi More op de voorpagina van een glossy, geloof het of niet, je zag dat er overduidelijk een stuk aan de heupen ontbrak……..ontzettend klumpsy dat zo’n megafout over het hoofd gezien werd maar hopelijk zal het ‘bedrog’ de mensen de ogen openen.
En dan te bedenken dat jonge vrouwen zich spiegelen aan dit onnatuurlijk beeld.
Als puber keek ik naar verschrikkelijke horror movies,prachtig vond ik dat. Wanneer het mij al te gortig werd dacht ik aan de kunstige ingrepen van de grime en visagisten.Helaas heeft niemand mij toen verteld dat er ook flink geknoeid werd met de foto’s uit de Vogue of dat de graatmagere modellen op een dieet van sigaretten, sla en water leefden en niet zelden ook drugs gebruikten die het metabolisme nog meer versnelden.
Ik weet niet of je dochters hebt maar zelf heb ik een leuke meid die regelmatig gevraagd wordt voor spotjes en daardoor met haar uiterlijk gefronteerd wordt, tv geeft een vertekend beeld en maakt dikker.De grote uitdaging voor mij is om zo’n meisje het ware beeld achter die fotos te tonen en te overtuigen dat het niet om dun draait maar om uitstraling. Tot slot wil ik even wijzen op de film ‘Malos Habitos’ van Simon Bross.Een film die tot nadenken stemt. Ik wens je veel succes met je strijd,je bent al een heel eind op weg het nietmeer te ontkennen.
Ik vind dit heel goed geschreven, onderkoeld geestig en helder. Ik zou tegen ‘Anna’ willen zeggen:: voel je zelf ook dat dit de aanzet voor een boek is?
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees [...]