Vijftien jaar. Dat is 5.475 dagen, 131.400 uur, 7.884.000 minuten of 473.040.000 seconden. Een heleboel tijd om te verspillen aan calorieën tellen, uithongeren, kotsen en laxeren. Toch is dat precies wat ik de afgelopen vijftien jaar met mijn leven heb gedaan.
Ik ben veertien als ik voor het eerst mijn vinger in mijn keel steek. Dat lijkt op dat moment de perfecte manier om een paar kilo af te vallen. Niet teveel, een stuk of drie, vier. Zodra dat is gelukt, houd ik er direct weer mee op, net zo gemakkelijk. Maar de werkelijkheid blijkt minder simpel. De ‘paar kilo’s’ worden er tien, dan vijftien, daarna is het hek van de dam. Ongemerkt jezelf uithongeren is verrassend simpel, zeker in een gezin met twee werkende ouders. Een vuil bord is voldoende om de suggestie van ontbijt te wekken, de boterhammen voor de lunch verdwijnen onderweg naar school in de dichtstbijzijnde vuilnisbak. Alleen het avondeten is lastig, maar daarvoor komt de ‘vinger-in-keel-techniek’ goed van pas.
‘Dun is goed’
Met een voedingspatroon van drie droge crackers en twee appels per dag vliegen de kilo’s eraf. Hoewel ik altijd redelijk slank was, regent het nu complimenten. Dun is goed, zeker in een gezelschap van onzekere pubers. Hoewel ook zij hun grenzen hebben: als ik gewicht blijf verliezen, wordt het oorverdovend stil. Vriendinnen beginnen zich zorgen te maken en bespreken onderling of ze wellicht iemand op de hoogte moeten brengen van de problemen. Uiteindelijk neem ik die beslissing zelf door middenin de klas tot twee keer toe flauw te vallen. De conrector wordt ingeschakeld, hij licht mijn ouders in. Terwijl ik van niets weet, wordt er op hoog niveau overlegd hoe ze hier in hemelsnaam mee moeten omgaan. Uiteindelijk wordt besloten geen psycholoog in te schakelen, maar eerst te proberen me met behulp van een goed gesprek weer op het rechte pad te krijgen. Redelijk naïef. Om van het gezeur af te zijn, beloof ik schoorvoetend mijn dieet aan te passen. In werkelijkheid zorgen de gesprekken er alleen voor dat ik besluit voortaan nog zorgvuldiger mijn sporen af te dekken. Door een paar kilo aan te komen, weet ik de suggestie van normaliteit te wekken. Maar de gedachten blijven.
Menstruatie
In de jaren daarna worstel ik me al niet-etend door de middelbare school, daarna volgt de universiteit, een echte baan. Beter gaat het niet, ook niet slechter. Als iemand het al waagt voorzichtig te opperen of ik geen hulp moet inschakelen, wijs ik dat resoluut van de hand. Onzin, met mij gaat het prima; niks aan de hand. Ik heb toch werk, vrienden, een sociaal leven, een relatie? Dat ik geen nacht doorslaap doet niet ter zake, net als het feit dat mijn lichaam steeds harder begint te protesteren tegen het hongerregime. Menstrueren doe ik sowieso al jaren nauwelijks meer, de ene darmontsteking volgt op de andere en mijn nagels zijn zo broos door kalkgebrek dat ze continu afbreken. Zelfs een ziekenhuisopname van twee weken vanwege trombose (laxeren en ondervoeding zijn funest voor je bloedvaten) maakt weinig indruk, hoewel ik daarna wel besluit de laxeertabletten voortaan links te laten liggen. Het streefgewicht dat ik op mijn veertiende voor mezelf had gesteld, ben ik al lang en breed uit het oog verloren: inmiddels ben ik zo mager dat zelfs de broeken waar ik op mijn twaalfde maar net in had gepast om mijn heupen lubberen. En zo modderen we verder: ik nog steeds volop in ontkenning, mijn omgeving steeds bezorgder over hoe dit af moet lopen.
In The Ana-files verhaalt de schrijfster over haar strijd tegen anorexia. Anna is een pseudoniem, de echte naam is bij de redactie bekend.
RSS feed
RSS atom feed
Goed nieuw feuilleton! Ik ben benieuwd hoe het verder gaat. Mijn complimenten voor de schrijfstijl.
Leuk stuk. Begrijp alleen niet wat die foto van dat moddervette meisje ermee te maken heeft.
Dit is echt altijd een zorgelijk probleem! Maar vind jij je eigen echt mooier als je slank of voor mij ogen mager bent??
Ik denk dat ik mooier word als ik nog 5 kilo lichter ben. En als dat is gelukt, denk ik dat ik mooier word als ik nog 5 kilo lichter ben. Enzovoort, enzovoort.
Op mijn foto boven het verhaal zie ik dus vet.
Net als alex kennelijk: toffe comment hoor, ik hou van opbouwende kritiek.
Voor mij is het een absoluut raadsel, dat anorexia gebeuren. Ik vind het heerlijk om te koken en heerlijk om uit eten te gaan. Vooral `s zomers. Gezellig terras, goed eten, lekker glaasje wijn en prettig gezelschap. Maar ja, ieder z`n meug natuurlijk. Wat ik me nou afvraag, stel je loopt langs een huis waar iemand uitjes aan het fruiten is, en je ruikt dat, wordt je dan misselijk? Ik heb echt geen idee wat ik me moet voorstellen bij die ziekte. Ik hoop van harte dat je eraf komt.
Beste Anna,
Goed dat je je aandoening zo feitelijk beschrijft. Wellicht dat mensen wat meer begrip krijgen, en minder domme vooroordelen gaan hebben. (Mensen als Max hou je altijd, hoewel het als ‘insider-joke’ eigenlijk nog wel aardig is wat hij zegt…)
Na het van dichtbij te hebben meegemaakt weet ik wat een bizar spook A.N. kan zijn, voor de betrokkene en voor de omgeving. De vraag van Loesje is een bekende: het is soms ZO moeilijk voor te stellen voor buitenstaanders.
Nogmaals tof daarom dat je dit doet.
Keep up the good worx!
@ A.Reuter;
Daarom stel ik die vraag ook. Ik weet er absoluut niets over. Maar het blijkt een drama te zijn voor alle betrokkenen. Van vragen wordt je wijs, is mij geleerd. Daarom vraag ik, zodat ik misschien ooit es de juiste vragen kan stellen, zou ik er in mijn directe omgeving mee geconfronteerd worden. En daarom misschien dan bijtijds hulp kan inschakelen, omdat ik de signalen dan hopelijk herken.
Wat mij altijd stoort is de poppenkast om anorexia heen, de verzonnen ‘allergieën’ en ‘maagklachten’ waarvan collega’s en vage kennisoïden uit arren moede dan maar maar braaf knikkend kennis nemen, terwijl ze met lede ogen moeten toezien hoe de ‘gevoelige’ een maagschurend litertje cola light wegwerkt, met een pakje marlboro toe. Yeah, right.
[...] Feuilleton: The Ana-files door Anna [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. 0 [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
Max je bent een eikel, zielig zeg
maar je bent wel het binkie nu hoor, iedereen zal versteld zijn van de humor en stoerheid die jij hier ten toon spreid.
Al je vrienden al een link gestuurd met je geniale comment?
Ik vond de comment van Max eigenlijk rete scherp ;)
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
Ik weet niet wat ik moet denken van die “anorexia mensen” ik heb een meisje bij mij in de klas en ik WAS haar vriendin. Dat is nu helemaal over, het is ook wel een ernstige ziekte, en het ging ook allemaal weer goed met haar, maar toen na de zomervakantie, kwam alle ellende weer. Ze verslechterde weer, maar dat was alleen op school. Als ik met haar mee naar huis ging at ze een normale maaltijd, altijd! 1x was ze met mij naar huis geweest en ze heeft zoveel gegeten. En die dag daarna, op school, eet ze weer niks. Dan leeft ze weer op 1 onozel koekje. Dan is ze weer zielig. Zij MANIPULEERT mensen en ik ben er klaar mee, maar al mijn vriendinnen geloven mij niet en die zijn nu stuk voor stuk aan de beurt! Ik denk dat het bij haar niet meer zo om het eten gaat maar meer in het hoofd zit. Ze wil wel eten, no problem, maar dan krijgt ze toch niet maar genoeg aandacht? Tuurlijk zijn er genoeg meisjes die echt heel erg deze ziekte hebben, maar ik vind dat je als mede persoon redelijk uit mag kijken met deze mensen, je moet jezelf blijven beschermen anders hou je zelf niet eens meer wat over.
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]
[...] hier deel 1 van The Ana-files. Lees hier deel 2 van The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees [...]