Heel even leek het er vorige week op dat Heleen Mees haar persoonlijke kruistocht tegen de deeltijdbaan en het gebrekkige ambitieniveau van de gemiddelde vrouw per direct aan de wilgen kon hangen. Nederlandse vrouwen zijn namelijk helemaal niet minder ambitieus dan hun mannelijke collega’s, zo blijkt uit het wetenschappelijke onderzoek dat vorige week werd gepresenteerd door de Taskforce Deeltijdplus. Het onderzoek, dat is uitgevoerd door de Radboud Universiteit Nijmegen, stelt onder meer dat vrouwen evenveel waarde hechten aan persoonlijke en professionele ontwikkeling. Bovendien is er geen relatie gevonden tussen het feit dat zoveel vrouwen in deeltijd werken en hun ambitie.
Borduurwerk
Dat is mooi balen voor Mees, die zich sinds 2007 de woede van de goegemeente op de hals haalt met haar vurige pleidooi voor de fulltime baan. In talloze artikelen, columns en televisieoptredens ageert ze tegen thuisblijfmoeders en deeltijdwerkers. Een damesbaan is als een borduurwerkje, vindt carrièretijger Mees: ideaal om de tijd mee te doden terwijl de mannen het echte werk opknappen. En: ‘Vrouwen die in deeltijd werken verpesten het voor de rest en ook voor hun dochters en hun kleindochters. Ze zijn lui, bang om hun nek uit te steken en gemakzuchtig. Ze zijn een totale verkwisting’ (in Metro).
Waar de onderzoekers van de Radboud tevreden constateren dat het een misvatting is te denken dat het geringe aantal topvrouwen te wijten is aan een gebrek aan ambitie, beweert Mees dus precies het tegenovergestelde. En de positieve conclusies van het onderzoek en daaruit voortvloeiende persberichten en krantenartikelen ten spijt: Heleen Mees heeft gelijk. Want het is natuurlijk hartstikke leuk dat vrouwen zich liever richten op horizontale groei en inhoud dan op profilering en leiderschap, maar met ambitie heeft het weinig te maken. In veel banen is het simpelweg onmogelijk om promotie te maken als je werkweek een schamele 24 uur bedraagt. Terwijl hun mannelijke collega’s zich een weg richting de top banen, zit de gemiddelde vrouw zich dus haar hele werkende leven in dezelfde functie enorm te ontwikkelen.
Persoonlijke groei
Zolang veel vrouwen bovendien nog steeds bereid zijn hun carrièredromen direct bij te stellen als de thuissituatie daarom vraagt, lijkt het er toch verdacht veel op dat veel vrouwen hun baan zien als de plek waar ze even lekker aan hun persoonlijke groei kunnen werken. En geef ze eens ongelijk, want waarom zou je je nodeloos vermoeien met een voltijds functie als je thuis een man hebt die wel streeft naar verticale groei en daarvoor wordt beloond met een vorstelijk salaris? Voor veel vrouwen ontbreekt simpelweg de urgentie om meer te werken, zo blijkt ook uit cijfers van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Want wat blijkt: vrouwen met (jonge) kinderen zijn lang niet de enigen die een deeltijdfunctie vervullen: ook de dames zonder kids halen hun neus op voor een fulltime baan. Het totale percentage vrouwen dat in deeltijd werkt komt daarmee op een schrikbarende 75 procent: beduidend hoger dan in ons omringende landen.
Een schamele 40 procent van de Nederlandse vrouwen is bovendien economisch onafhankelijk, wat in de praktijk betekent dat zij minimaal 70 procent van het wettelijk minimum loon verdienen. Een opmerkelijke conclusie, zeker ten tijden van een economische crisis. Zodra manlief zijn baan verliest, is zo’n deeltijdbaantje in de marge immers lang niet voldoende om de hypotheek, boodschappen en verzekeringen te betalen. Daar komt bij dat meer dan 50 procent van de huwelijken tegenwoordig eindigt in een scheiding. Vrouwen kunnen het zich anno 2009 simpelweg niet meer veroorloven een baan te beschouwen als een leuke hobby voor erbij. Persoonlijke groei is leuk, maar uiteindelijk ondergeschikt aan het belang je eigen broek op te kunnen houden.
RSS feed
RSS atom feed
“Want het is natuurlijk hartstikke leuk dat vrouwen zich liever richten op horizontale groei en inhoud dan op profilering en leiderschap, maar met ambitie heeft het weinig te maken. In veel banen is het simpelweg onmogelijk om promotie te maken als je werkweek een schamele 24 uur bedraagt. Terwijl hun mannelijke collega’s zich een weg richting de top banen, zit de gemiddelde vrouw zich dus haar hele werkende leven in dezelfde functie enorm te ontwikkelen.”
Haha mooi omschreven. Ik dacht precies hetzelfde. Daarbij is dit natuurlijk gewoon helemaal waar.
Vrouwen zijn gewoon slimmer dan mannen. De keuze leven om te werken of werken om te leven is bij hun naar de goede kant doorgeslagen.
Waarom zou alleen werken/cariere het hoogst bereikbare zijn.
Moet het BNP in Nederland omhoog om aan alle verplichtingen te kunnen voldoen.
Laat levensgeluk eens een doel zijn of dat nu op het werk of thuis is.
Ik zou het totaal aantal uren thuis + op het werk graag opgeteld willen zien. Ben benieuwd wie dan de parttimers zijn.
Luiheid ik zou willen dat ik de energie had die mijn vrouw in al haar taken stopt.
Overigens Laziness is the mother of efficiency.
Toch jammer dat vrouwen zo graag man willen zijn. De nieuwe economie gaat helemaal niet om profilering en leiderschap, maar juist over horizontale groei en inhoud. En dat heeft dus heel veel met ambitie te maken. Bedrijven zonder vrouwelijke eigenschappen hebben helemaal geen toekomst. Het is eeuwig zonde dat vrouwen zich willen conformeren aan een mannenwereld, want daar wordt een economisch systeem mee in stand gehouden dat volkomen achterhaald is. Zoals in heel veel disciplines al zichtbaar is. Mannen willen graag naar de top, zodat ze van daaruit op iedereen neer kunnen kijken. Waarom zou je daar bij willen horen? Het is helemaal niet nodig om door dat plafond te breken. De toekomst is namelijk aan de vrouw, die met beide benen in de samenleving staat.
Goed verhaal. Zou er een link zijn tussen Nederland dat wereldkampioen deeltijdbanen is, en Nederland dat nog minder vrouwen in topfuncties heeft dan Pakistan? Lijkt me wel. Het zou toch een goed ding zijn als de aanrechtsubsidie per direct werd afgeschaft en deze gelden ten faveure van kinderopvang werd ingezet.
Levensgeluk als doel is een luxe die zo’n 95% van de bevolking zich niet kan veroorloven hoor. Wanneer is er besloten dat alles maar altijd leuk moet ziin? Sommige dingen zijn ook gewoon nuttig, nodig of belangrijk. Suf misschien, maar that’s life.
En alsof vrouwen die wel fulltime werken thuis op hun kont kunnen gaan zitten: bij gebrek aan een huishoudster doe ik boodschappen, schoonmaken en al dat soort ‘leukigheid’ gewoon zelf hoor. Naast 50+ uur werken, dus kom maar door met die urenoptelling
@ Simon
Waarom je daar bij zo willen horen is een volstrekt subjectief oordeel, evenals dat het in jouw ogen niet nodig is dat plafond door te breken.
De opmerking dat de toekomst aan de vrouw is, die blijkbaar wel met beide benen in de samenleving staat, is onvoldoende onderbouwd.
Je reactie is doordrenkt van seksime daar je positieve eigenschappen aan de vrouw toedicht en negatieve aan de man.
Je standpunt dat bedrijven zonder vrouwelijk eigenschappen geen toekomst hebben vind ik een interessante stelling die ik graag met feiten en onderzoek beargumenteerd zou willen zien.
Rianne Wat een armoedig land als 95 % van de bevolking zich levensgeluk als doel niet meer kan veroorloven. Zaken als belastingdruk, kunstmatig hoog gehouden huizenprijzen springen direct in mijn hoofd. Ik hoop dat je afentoe zelf wel de tijd hebt om van je leven te genieten. Straks zit je opgebrand thuis en vraag je je af waar heb ik het voor gedaan.
Je mag nog tot je 67’ste
Metten aanrechtsubsidie had natuurlijk nooit moeten bestaan maar maak dat het CDA / CU maar wijs. Weg met al die overbodige subsidies waarbij ik dan ook denk aan kinderbijslag.
Laten ze de belasting maar eens gaan verlagen. Zodat het rendement van de gewerkte uren omhoog gaat.
Waar is de tijd gebleven dat een werkend persoon per huishouden voldoende was om de rekeningen te betalen.
Ik heb meer dan genoeg tijd om van het leven te genieten hoor, bedankt voor de bezorgdheid. Een deel van mijn levensgeluk haal ik overigens uit het feit dat ik werk. Ik zit helemaal niet te wachten op iemand die me onderhoudt zodat ik me bezig kan houden met persoonlijke ontplooiing. Op mijn 67 hoop ik bovendien tevreden terug te kijken op een leven waarin ik zowel op werk- als persoonlijk niveau heb bereikt wat ik wilde. Opbranden zal ik niet zo snel: als je iets doet wat je leuk vindt, is 50 uur per week prima te doen.
Overigens was die 95% meer op mondiaal niveau bedoeld: ik vind het nogal verwend dat we in Nederland denken recht te hebben op zeeën van tijd waarin we eens even lekker gelukkig kunnen gaan zijn met z’n allen.
Leuk stukje hoor en leuk dat je zelf wel een topbaan hebt, ambitie hebt en daar ook je levensvreugde uit haalt. Ik snap alleen niet goed waar je de hubris vandaan haalt om de bepalen dat de rest van de vrouwen dat ook maar zou moeten willen, omdat het anders ‘lui werkschuw tuig’ is. Als je iedereen eens gewoon voor zichzelf laat beslissen wat ze willen. Als vrouwen beslissen dat ze part-time werken leuker vinden en blijkbaar niet de ambitie hebben om ‘de top’ te halen, en ze redden het daar zonder overheidssubsidies mee, dan is dat toch zeker hun eigen zaak? Er zijn overigens ook genoeg mannen die onder hun capaciteit werken en er niet uithalen wat er inzit. Maar so what?
Ik zeg: laat iedereen het zelf weten. Als je een dik salaris wil zul je daar hard voor moeten werken. Als je ‘naar de top’ wil zul je daar alles voor moeten geven en zeker full time moeten werken. Maar als je gelukkig bent met een minder salaris dan is dat toch zeker ook goed. Want daar werken we uiteindelijk toch ook zeker voor, voor geluk. Waarom doen we het anders? Volgens mij draait het om ons geluk en een goed leven en een waarborging van diezelfde kansen voor onze kinderen en de opvolgende generaties.
‘Vrouwen die in deeltijd werken verpesten het voor de rest en ook voor hun dochters en hun kleindochters’
Oftewel, waar een groep vrouwen ambitieus wil zijn moeten álle vrouwen ambitieus zijn. Gek, ik dacht altijd dat emancipatie inhield dat een vrouw keuzes kon maken. Elke keuze, dus ook de keuze meer tijd voor opvoeding, hobbies of vrijwilligerswerk te hebben.
Ben het wel met je eens dat er voorwaarden geschapen mogen worden zodat vrouwen de keuze hebben ambitieus te willen zijn of carriere te willen maken. Maar zoals het nu telkens het nieuws haalt, zit er een zeer zwart randje aan. Een relatie of een gezin stap je blijbaar in met het idee dat alles kapot kan en hoogstwaarschijnlijk zal, gericht op hoe zo goed mogelijk alleen te leven voor het geval dat. Vrouwen die een andere keuze willen maken zijn daarnaast de pineut, die zijn lui en werkschuw en verpesten ‘het’ voor volgende generaties als andere vrouwen.
Ho ho ho: dat is een quote van Heleen Mees he, ik zeg nergens dat deeltijd-vrouwen daadwerkelijk lui en werkschuw zijn. Wel vind ik dat ze gelijk heeft wat betreft haar oproep aan vrouwen om carriere te maken en meer aan het werk te gaan. Ik vind het dom om jezelf in zo’n kwetsbare positie te manoeuvreren: allemaal heel romantisch natuurlijjk, om ervan uit te gaan dat je relatie voor altijd en eeuwig is, maar de realiteit is nou eenmaal zo dat het in veel gevallen anders uitpakt. En dat zit je, op het moment dat je wél weer in je eigen levensonderhoud moet voorzien, dus met een gapend gat in je CV.