Een sessie bij de eetstoorniskliniek begint altijd op de weegschaal. De mijne heb ik al jaren geleden de deur uit gedaan: het bleek iets teveel tijd te kosten om vijf keer per dag al mijn kleren uit te trekken om te kijken of ik in vergelijking met een paar uur daarvoor was aangekomen of afgevallen. In plaats daarvan gebruik ik mijn kleding als graadmeter: zolang alles ruim zit, is er geen reden voor paniek. Begint mijn broekrand een beetje te knellen, dan wordt het hongerregime tijdelijk strenger doorgevoerd.
Al snel na de hernieuwde kennismaking blijkt dat we geen vrienden gaan worden, de weegschaal en ik. Want hoewel een deel van mij nu echt beter wil worden, verzet een ander deel zich nog steeds hevig tegen de onvermijdelijke gewichtstoename die daarmee gepaard zal gaan. ‘Je bent een vies, vet varken’, schreeuwt mijn hoofd. ‘Waar is je zelfdiscipline, je doorzettingsvermogen, je wilskracht? Iedereen zal je uitkotsen, mensen zullen naar je wijzen op straat en zich daarna walgend afwenden.’
Hard huilen
Ondertussen heeft de psycholoog mijn minimale streefgewicht vastgelegd op 68 kilo: ruim 12 kilo meer dan op de dag dat ik me in de kliniek meldde. Elke verandering in mijn gewicht wordt minutieus op één cijfer achter de komma in een grafiek vastgelegd. Dat levert dramatische taferelen op. Ik weet dat het onvermijdelijk is, maar bij elke ons extra die de digitale wijzerplaat aangeeft, moet ik onbedaarlijk hard huilen. Het maakt niet uit dat de psycholoog me complimenteert met het feit dat ik weer een stapje dichterbij een gezond gewicht ben. Ik wil dit niet.
Dus lever ik dapper weerstand door elke gram gewichtstoename die de weegschaal aangeeft er in de dagen daarna weer keihard af te hongeren. Dat is geen sinecure, want met de introductie van de weegschaal is ook de eetlijst mijn leven binnengekomen. Stap 1 in het genezingsproces is namelijk het normaliseren van mijn eetpatroon. Pas als dat is gelukt, gaan we de achterliggende problematiek aanpakken. Elke appel, cracker of kopje koffie dat naar binnen verdwijnt, dient voortaan inclusief plaats, tijd en gevoelens in een tabel te worden genoteerd. Een tijdrovende klus en daarnaast behoorlijk confronterend. Bovendien maakt de lijst het moeilijker om gewicht te verliezen: als ik niet eet, is dat immers direct terug te zien op het papier.
Italiaanse bollen
Bijkomende complicatie voor mijn snode lijnplannen is de ochtendboterham die inmiddels met veel trompetgeschal door de psycholoog is geïntroduceerd. Aan de boterham zijn allerhande regels verbonden. Zo moet hij bruin zijn, besmeerd worden met boter en daarna voorzien van een beleg naar keuze. Daarnaast dient hij thuis te worden genuttigd, en dan wel voor tien uur ’s ochtends. Uitzonderingen zijn geen optie. Zo zijn pistoletjes, Italiaanse bollen of andere broodsoorten uit den boze, kan het niemand iets schelen dat ik boter op mijn brood ongeveer het smerigste vind dat er bestaat en, heel belangrijk, mag de boterham vooral niet worden geroosterd.
The rules mogen wellicht kinderachtig klinken, volgens de psycholoog heb ik dat aan mijzelf te danken. Door mijn jarenlange geklooi heb ik het recht verspeeld om nog over mijn eigen voedingspatroon te beschikken. Ik ben een klein kind dat opnieuw moet leren eten. Pas als ik dat onder de knie heb, wordt me de luxe toegestaan mijn eigen keuzes te maken.
Lees hier deel 1 van The Ana-files.
Lees hier deel 2 van The Ana-files.
Lees hier deel 3 van The Ana-files.
Lees hier deel 4 van The Ana-files.
RSS feed
RSS atom feed
Die angst nagewezen te worden wegens monsterlijk vet varkensschap is veel vrouwen bekend, niet alleen degenen die er een eetstoornis bij hebben ontwikkeld. Mag ik hier even uit eigen ervaring zeggen dat dat niet gaat gebeuren? Als je een ziekelijke tante Sidonia bent en je verandert langzaam maar zeker in Heidi Klum, gaat echt helemaal, helemaal niemand je uitlachen, neem dat nou maar van mij aan. En als je daarna doorverandert in Sophie Dahl krijg je er alleen maar fans bij, o.a. mannen die graag tegen je aan willen kruipen. Dus begin te relaxen vrouw.
En nog iets: doorzettingsvermogen en wilskracht zijn prachtig, maar vlak leven, liefde, geluk en plezier niet uit.
Een vriendin van mij werkt in Kenia bij een voedselhulporganisatie. Zij moest erg om je stukje lachen.
En eindelijk is daar stuk 5.
Ik moet bekennen dat ik humor vind in je stukjes. Maar dat ik ook veel informatie vind over het onderwerp.
Ga zo door!!!
Flauwe opmerking van Bo. Ik kan me er niets bij voorstellen, maar anorexia lijkt me een verschrikkelijk gevecht. Ik kijk uit naar je verhalen en wens je veel sterkte.
Tsja, waarschijnlijk moeten ze in Kenia ook altijd enorm lachen om de westerse toeristen die daar in 6-sterrenhotels hun vakantie komen vieren terwijl de Keniaanse kindjes liggen te creperen van de honger.
Maar het verschil bestaat.
Jammer genoeg zijn dat soort zaken voor sommige naïeve zichzelf idealist noemende types wat moeilijk te accepteren.
Ja Bo, ik vind het redelijk vreemd dat uitgerekend jouw vriendin, die dagelijks met ondervoede en beschadigde mensen te maken heeft, niet inziet dat zo’n psychische aandoening die, bewezen, leidt tot ondervoeding en ernstige vermagering, om dit verhaal moet lachen.
Fijne hulpverlener. Dat zij en jij maar trots mogen zijn op haar gevoel voor humor.
Mini@ en Ana.
Bij nadere lezing moeten wij toegeven dat we niet verder hadden gekeken dan dit deel vijf en de voorgeschiedenis hadden moeten kennen maar dus niet kenden. Dus Ana, wij gaan bij deze door het stof, hopelijk wil je onze excuses aanvaarden. Wij wensen je veel sterkte, Bo en Monique.
[...] The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees hier deel 5 van The Ana-files. Lees hier deel 6 van The Ana-files. Lees hier deel 7 van The Ana-files. [...]
[...] The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees hier deel 5 van The Ana-files. Lees hier deel 6 van The Ana-files. Lees hier deel 7 van The Ana-files. Lees hier [...]
[...] The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees hier deel 5 van The Ana-files. Lees hier deel 6 van The Ana-files. Lees hier deel 7 van The Ana-files. Lees hier [...]
[...] The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees hier deel 5 van The Ana-files. Lees hier deel 6 van The Ana-files. Lees hier deel 7 van The Ana-files. Lees hier [...]
[...] The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees hier deel 5 van The Ana-files. Lees hier deel 6 van The Ana-files. Lees hier deel 7 van The Ana-files. Lees hier [...]
[...] The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees hier deel 5 van The Ana-files. Lees hier deel 6 van The Ana-files. Lees hier deel 7 van The Ana-files. Lees hier [...]
[...] The Ana-files. Lees hier deel 3 van The Ana-files. Lees hier deel 4 van The Ana-files. Lees hier deel 5 van The Ana-files. Lees hier deel 6 van The Ana-files. Lees hier deel 7 van The Ana-files. Lees hier [...]
Misschien een stomme vraag, maar waarom mocht je je brood niet roosteren?