Op maandag 11 januari begint het Europees Parlement met de hoorzittingen voor de Europese Commissie. Elke geparachuteerde genomineerde eurocommissaris wordt door het Europees Parlement ondervraagd over zijn of haar verleden en plannen als eurocommissaris. Vijf jaar geleden leverde dat nog spektakel op: De homofobe en vrouwonvriendelijke Buttoglione werd afgeserveerd. De hoorzittingen moeten nog beginnen, maar nu al schijnen een Tsjech en een Bulgaar er niet goed voor te staan. Er valt best wat af te dingen op het democratische karakter van de Europese Unie, maar deze goedkeuringsprocedure heeft het Europees Parlement goed voor elkaar. (overigens net als het interactieve volgen van de hoorzittingen). Dit zou nou eens een nuttige toevoeging zijn aan het Huis van Thorbecke.
In Nederland is het altijd maar afwachten wie er als minister wordt aangesteld. Na landelijke verkiezingen krijg je eerst coalitieonderhandelingen, daarna een poppetjesdans en dan heb je ineens een regering. Het parlement heeft in theorie natuurlijk de kans een kandidaat-minister weg te sturen. In de praktijk gebeurt dat echter alleen bij grove fouten van een minister (of een voorganger). Terwijl een minister toch best een belangrijke rol heeft. Een soortgelijke procedure als in Europa zou in Nederland niet misstaan.
Generaalsregime
Het op voorhand goed doorlichten van iemands doopceel heeft als voordeel dat je iemand kan weghouden van een belangrijk ministerambt. Niet alleen als ze iets heeft gedaan voor een Zuid-Amerikaans generaalsregime, ook als de beleidsplannen de kamer niet aanstaan. Daarmee geef je de gekozen volksvertegenwoordiging dus meer macht. Later, als de ministers zijn goedgekeurd kun je alsnog wegsturen bij
grove fouten. Dan is het echter niet de grote eventuele Kabinetscrisis die het nu snel is. Je moet geen Franse toestanden te willen, met iedere week een nieuwe minister, maar een poppetje vervangen wordt
minder erg. Het mooie is: je hoeft de grondwet niet eens te wijzigen. Dus je kan de regel meteen invoeren, dan kan het kabinet dat ná de val van Balkenende 4 over de commissie Davids aantreedt, meteen goed
beginnen.
Huub Bellemakers is fanatiek Thorbeckiaans, maar kleine wijzigingen mogen best.
RSS feed
RSS atom feed
Enerzijds, als het gaat om het controleren van de macht, is het een aardige gedachte die je ventileert Huub. Ik denk alleen dat we als maatschappij niet moeten proberen om alles zo risicoloos mogelijk te maken door controles vooraf, tussentijds en achteraf.
Kandidaat-ministers kunnen door het parlement weggestuurd worden, dat moet voldoende zijn. Op iedereen is wel wat aan te merken en als dat niet op de inhoud is, kan dat al net zo gemakkelijk een draagvlakkwestie zijn (je geeft dat in jouw eigen voorbeelden al aan). Bedenk daarbij dat een eurocommissaris veel autonomer functioneert dan een minister in ons kabinet. Een kabinet daarentegen is gestoeld op samenwerking en onderling vertrouwen (hoe moeilijk dat soms ook is…). Ministers hebben bovendien niet aan het begin van een regeringsperiode een uitgestippeld beleid voor ogen maar moeten vaak stand beleid voortzetten. Ze hebben geen “targets”. Het enige dat er ligt is een (vaag) coalitieaccoord, een koers voor het totale kabinet.