Kandidaat-ministers kunnen door het parlement weggestuurd worden, dat moet voldoende zijn. Op iedereen is wel wat aan te merken en als dat niet op de inhoud is, kan dat al net zo gemakkelijk een draagvlakkwestie zijn (je geeft dat in jouw eigen voorbeelden al aan). Bedenk daarbij dat een eurocommissaris veel autonomer functioneert dan een minister in ons kabinet. Een kabinet daarentegen is gestoeld op samenwerking en onderling vertrouwen (hoe moeilijk dat soms ook is…). Ministers hebben bovendien niet aan het begin van een regeringsperiode een uitgestippeld beleid voor ogen maar moeten vaak stand beleid voortzetten. Ze hebben geen “targets”. Het enige dat er ligt is een (vaag) coalitieaccoord, een koers voor het totale kabinet.