Hoewel het feit dat ik überhaupt een libido bezit me van het gros der anorecten onderscheidt, is daten ook voor mijn geen sinecure. Met mijn breekbare fysiek en dito uitstraling trek ik tegenwoordig twee soorten mannen aan: exemplaren die zijn behept met een redderscomplex, vastbesloten het meisje eens tegen zichzelf in bescherming te nemen, en klootzakken.
Waar de eerste soort vooral vervelend is – ik ben niet zielig en zit zeker niet te wachten op medelijden – zorgt categorie twee voor meer problemen. Wanneer je op het gebied “zelfvertrouwen” en “eigenwaarde” ver onder gemiddeld scoort, ben je immers een gemakkelijke prooi voor eenieder die iemand zoekt om misbruik van te maken. En geef ze eens ongelijk. Ik vind mezelf niet eens de moeite waard, dus waarom zouden anderen me wel zo behandelen? Gevaarlijk is bovendien best aantrekkelijk, zeker voor iemand die een groot deel van haar tijd spendeert aan het straffen en kwellen van haar eigen lichaam.
Losse contacten
Terwijl mijn lijst met veroveringen gestaag groeit, kijkt de psycholoog bezorgd toe. Zij vindt dat ik voorlopig helemaal niet moet daten, maar me in plaats daarvan volledig dien te richten op mijn herstel. Al die losse contacten staan mijn genezingsproces in de weg en daarnaast is het gevaarlijk, drukt ze me sessie na sessie op het hart. Een advies dat ik – eigenwijs als ik ben – direct naast me neerleg. Sterker nog, in plaats daarvan sleep ik elk weekend een nieuwe man mee naar huis.
Tot de verkrachter. En hoe treurig het ook is dat daarvoor een soa-, HIV- en zwangerschapstest nodig zijn, pas dan zie ik het ook. Ik ben niet op zoek naar liefde, maar naar bevestiging. Naar bevestiging dat ik mooi ben, slank, aantrekkelijk. Dat ik de moeite waard ben. Dat ik het verdien om van gehouden te worden. Seks is wisselgeld voor waardering, liefde, aandacht en genegenheid. Behandelt iemand mij vervolgens slecht, dan slaag ik er wonderbaarlijk goed in dat volledig op mezelf te betrekken. Een bedpartner die nooit meer iets van zich laat horen? Ik ben niet leuk genoeg. Een nieuwe liefde die mij in het gezelschap van zijn vrienden straal negeert? Ik ben niet leuk genoeg. Een cokesnuivende idioot die mijn weigering tot onveilige seks opvat als een uitdaging? Ik ben niet leuk genoeg
Kopje thee
Met die realisatie komt mijn naar licht promiscue neigende levensstijl abrupt tot stilstand. In plaats van in een vreemd bed, eindigen mijn uitgaansavonden voortaan met een kopje thee op de bank. Een confronterende ervaring, want zonder liefdesperikelen om me af te leiden, word ik nogmaals met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik ben niet normaal, ik ben ziek. Iets wat ik al vijftien jaar met wisselend succes probeer te negeren. Omdat het moeilijk is. En pijn doet. En omdat het veel gemakkelijker is gewoon te doen alsof mijn problemen niet bestaan dan er daadwerkelijk iets aan te veranderen.
Hoewel de wekelijkse therapiesessies nog niet bepaald hebben geleid tot een groter zelfvertrouwen, begin ik echter wel steeds vaker de kronkels en doemgedachten in mijn hoofd te herkennen. Wat exact de reden is dat ik toch besluit vol te houden. Voor mij – voorlopig – geen afspraakjes, one-night-stands of relaties meer. Eerst beter worden.
Lees hier deel 1 van The Ana-files.
Lees hier deel 2 van The Ana-files.
Lees hier deel 3 van The Ana-files.
Lees hier deel 4 van The Ana-files.
Lees hier deel 5 van The Ana-files.
Lees hier deel 6 van The Ana-files.
Lees hier deel 7 van The Ana-files.
Lees hier deel 8 van The Ana-files.
Lees hier deel 9 van The Ana-files.
RSS feed
RSS atom feed
De openhartigheid en de mate van intrige stijgen recht evenredig met ieder nieuw stukje in deze serie. Hoop dat je er zelf ook wat aan hebt.
Een mooi liedje voor Anna http://www.youtube.com/watch?v=ZpDQJnI4OhU
En ook nog even deze; http://www.youtube.com/watch?v=1KjpyHX7X-o
Ah, na Zyprexa en Mindfullness nu ook muziektherapie. Dolletjes!
Hee Anna, is er nooit iets van cognitieve gedragstherapie geprobeerd? Ik dacht dat dat de eerste lijn van behandeling was, maar volgens mij helpt het ook weinig bij gevallen van AN.
Ik héb nu cognitieve gedragstherapie. En een intense hekel aan U2 en Whitney Houston trouwens, maar dat geheel terzijde natuurlijk.
Dag Anna, het is mijn ervaring dat ik het meeste heb geleerd van de dingen en de mensen waar ik een hekel aan had. Als je die hekel overwint kun je liefde voelen voor alles en iedereen. Daardoor voel je je evenwichtig en gelukkig. Groet !
Bert,
Tijd voor een permaban voor anneke Achttien: dit is al lang geen discussie meer dit is bashen. Oprotten met dat geschifte vrouwtje
@ Max, mijn berichten aan Anna zijn zeer vriendelijk en ik reageer op haar opmerking over de hekel die ze heeft aan muziek van o.a U2. Lijkt me niet veel mis mee. Het is niet zo moeilijk om om te gaan met mensen die het met je eens zijn of de dingen te doen die je leuk vindt. De uitdaging om op positieve wijze contact te maken met mensen of dingen die je niet leuk vindt is veel moelijker maar levert erg veel op. Blijkbaar staan mijn berichten jou niet aan en daarom wil je een permanente ban voor mij. In totalitaire regimes doen ze dat ook zo. Daar worden mensen uitgezet, geband, door ze spreekverboden op te leggen of ze om het leven te brengen.
Ik ben blij dat ik in een rechtsstaat leef. Groet !
Anneke, het leven biedt gelukkig maarweinig redenen om te doen wat je niet leuk vindt, en ook weinig redenen om om te gaan met mensen die je niet leuk vindt. Iets leren behoort daar zeker niet toe, alles wat er te leren is, kun je ook leren van plezierige mensen en met plezierige methoden. Het onaangename is soms nodig voor het overleven, bijvoorbeeld bij een inkomen verwerven. Het is aan te raden ook dat zo snel mogelijk op een plezierige manier te regelen.
Ik heb nooit iets zinnigs geleerd van onplezierige mensen, dingen en situaties, behalve hoe deze uit de weg te gaan. Het onplezierige, slechte, nare en vervelende heeft geen enkele ‘redeeming value’ (hoe zeg je dat mooi in het Nederlands, ‘verlossende waarde’?). Christenen denken daar anders over. Jouw reacties hier krijgen de nare smaak van een of andere zendingsdrang. Daarbij gaat het al lang niet meer om Zyprexa, maar om jouw ‘redderssyndroom’.
Je stelt jezelf op de voorgrond, impliciet raad je Anna aan een eventuele hekel aan jou te overwinnen, zodat zij van jou kan leren. Je reageerde namelijk niet alleen op Anna’s hekel aan U2 en Whitney Houston; in één zin had je het over het overwinnen van een hekel aan dingen èn mensen. Over welke mens kun je het in deze context hebben behalve jouzelf?
@Alf, je stelt mijn geduld danig op de proef. Ik heb in mijn reaktie op Anna nadrukkelijk geschreven vanuit mijn eigen ervaring. Dat staat er letterlijk. Dat jij een andere ervaring of mening hebt is wat mij betreft prima. Heb ik geen last van. Les 1 in het omgaan met een ander is dat je je onthoudt van uitspraken over wat de intenties van een ander wel of niet zijn. Die kun je alleen kennen als de ander daar iets over meedeelt. Het is aan Anna om te bepalen of ze iets wil leren en van wie dan. Lijkt ze me mans genoeg voor. Hoeft een ander zich niet mee te bemoeien. Zoals ik al schreef stel jij mijn geduld aardig op de proef en daar leer ik van, of jij het nu wilt of niet. Groet !
Zo, Anneke, wat leer jij dan van mij?
De intenties van een ander ken ik ook niet als de ander er iets over meedeelt. Behalve dat iemand de eigen intenties niet kent of verborgen houdt, is er tenslotte ook nog de mogelijkheid dat iemand erover liegt. Ik kan niet waarnemen wat iemand beweegt, slechts wat iemand daarover zegt. Dat zou ik les 1 in de omgang met anderen noemen. Les 1 ook voor iedereen die in de GGz werkt.
Naar aanleiding van Anna’s schrijven ben jij een discussie gestart over hoe anorexia te duiden en hoe er mee om te gaan. Tegenover jouw meningen zet ik de mijne. Wat Anna er mee doet, is inderdaad aan haar. In tegenstelling tot jou geef ik Anna echter geen adviezen, niet over medicatie, niet over muziek en niet over liefde voor iedereen voelen. Voor mij is het een academische discussie terwijl jij je persoonlijk en als hulpverlener tot Anna richt. En daar reageer ik dan ook op.
@Alf. Ik leer o.a dat ik geduldig moet omgaan met iemand zoals jij. Wat mij betreft mag je hier iedere discussie voeren die je wilt. Maakt mij niet uit. Ik spreek liever niet over Anna in derde persoon maar als ik dat niet doe kan ik niet op je reageren. Anna schrijft hier over een zeer persoonlijke kwestie. Ik heb hier linkjes voor Anna naar muziekjes geplaatst die ik persoonlijk mooi vindt. Anna heeft aangegeven dat ze een andere muzieksmaak heeft. Allemaal niks mis mee. Jij verzint er van alles bij. Moet je ook zelf weten. Ik ga echter protesteren als je me allerlei intenties in de schoenen schuift. Dan ga je bij mij over een grens en dat geef ik aan.
Love the stranger ! Groet !
Max & Alf: hoewel verleidelijk, is een blok niet nodig. Ik zou liegen als ik zou beweren dat ik geen jeuk kreeg van de totaal off-topic onzin die hier door mevrouw Achttien wordt neergepend, van alle 633 stoornissen die me de afgelopen weken in de schoenen zijn geschoven (gelukkig had ik er verder nog nul ) en van de manier waarop dit feuilleton steeds meer de grote Anneke Achttien show begint te worden. Maar irritant zijn is niet verboten, noch is het een hele goede reden om iemand van De Jaap te bannen. Het is eigenlijk voornamelijk… irritant.
Anneke: grappig dat jij over grenzen begint. Aangezien je er in ongeveer elke reactie die je plaatst minimaal 1 over gaat. Ik zal mezelf nog maar eens herhalen: je bent niet mijn therapeut. Ik schrijf hier niet omdat ik op hulp van jou of wie dan ook hier zit te wachten. Ik heb al hulp. Van vrienden. En van mensen die er daadwerkelijk voor hebben doorgeleerd.
Wat wel mijn redenen zijn? Dat ik het kan. Dat mensen er wellicht meer inzicht in het hele gebeuren door krijgen. Dat er discussie ontstaat. Een academische discussie, met nadruk geen discussie waarin jullie eens even lekker met elkaar kunnen gaan overleggen welke behandelmethode er voor mij het meest geschikt is. Dat gaat jullie namelijk simpelweg niets aan.
Reageer verder wat je wil op mijn verhalen, ik heb nu echt niks meer tegen je te zeggen. Oh, voor ik het vergeet: enorm veel succes met je dieet.
Anneke, door toon en inhoud komen jouw reacties op mij over als pogingen Anna te helpen, neerbuigende adviezen. Noem dat mijn interpretatie, het is mijn intuïtie.
Anna, ik ben ook niet voor een ban van Anneke. Ik leer niets van haar, wel door haar. Haar onzin zet mij aan het denken en lezen.
Wil jij mij iets verduidelijken over anorexia en honger? Als iemand helemaal met eten stopt, zoals een hongerstaker, dan, zegt men, verdwijnt binnen enkele dagen het hongergevoel. Bij anorexia (wel eten maar onvoldoende) blijft het hongergevoel, lees ik her en der. Is dat ook jouw ervaring? Neemt de honger ook niet in omvang/kracht af?
Als men het heeft over anorexia als vorm van zelfcontrole, is dat dan (ook) een ‘innerlijke strijd’ tussen de impuls honger en de wil niet eten? Is het jezelf niet met eten verzadigen de zelfkwellling die je in deel 10 noemt?
Mij boeit de wisselwerking tussen lichaam en geest, ook bij anorexia. Anorexia als kwaal wordt geclaimd door de psychiatrie en men heeft het daarbij over psychische achtergronden zoals controlebehoefte, laag zelfbeeld, neurotisch eetgedrag, et cetera. Over de somatische aspecten van anorexia, de fysiologische en neurofysiologische kant ervan, lees ik bijna niets. Maar het honger- en verzadigingsmechanisme is een lijfelijke kwestie. In hoeverre ervaar jij dat dat van slag af is, vergeleken met ‘gewone’eters om je heen? Ben jij met een klein beetje eten al verzadigd, of heb je permanent honger?
@Anna. Natuurlijk vindt je mijn schrijfsels hier irritant, kan niet anders. Jij plaatst je verhalen over je ziekte en het staat me vrij daar op te reageren lijkt mij. Fijn dat je me niet ziet als therapeut. Ik heb ook nooit beweerd dat ik dat wil zijn. Ik schrijf hier op basis van eigen inzicht en kennis. Ook dat staat me vrij. Als je ergens persoonlijke verhalen plaatst dan ontkom je er niet aan dat mensen daar over met elkaar gaan praten. Zo zitten mensen nu eenmaal in elkaar, aan geroddel ontkomt niemand.
Als je een discussie op academisch nivo wilt aanzwengelen dan zou het handig zijn dat je er op dat nivo over schrijft. Je hebt nu voor een persoonlijke schrijfstijl gekozen en daarmee maak je jezelf erg kwetsbaar. Jij bent zelf verantwoordelijk voor het aangeven van je grenzen. Als je de dingen die ik hier schrijf ervaart als een overschrijding dan laat je je te makkelijk raken, informatie van buiten komt dan teveel bij je binnen. Mensen kunnen je grenzen ook niet kennen overigens als je daar niks over schrijft of zegt. De persoonlijke informatie die je hier plaatst is in zekere zin ook grenzeloos omdat je nog steeds ziek bent. Zieken publiceren over het algemeen pas over hun ziekte als ze beter zijn, dan hebben ze wat meer afstand tot hun problematiek.
Als ik naar het aantal reacties kijk dan is er toch behoorlijk wat debat over allerlei aspecten van de ziekte anorexia. Alf stelt Anna ook weer mooie relevante vragen. Ben benieuwd naar deel 11 en eventuele antwoorden op de vragen van Alf. En ja Anna, zoals half nederland ben ik in januari op dieet en dat gaat prima. Fijn dat je me er succes mee wenst en mijn berichten op Twitter volgt. Leuk !Het staat je natuurlijk vrij om al dan niet op mijn schrijfsels te reageren. Daar ga je zelf over. Groet !
Tsjongejongejonge, er komt geen eind aan het amusement dat Anneke Achttien heet. Het is net alsof je in satire met Arjan Ederveen bent beland. Zou je geen wekelijkse koekoe-column willen schrijven voor ons???
Je zegt dat Anna grenzen moet aangeven. Dat doet ze. Vervolgens ga je er keihard over heen. Maar dan ineens tellen Anna’s grenzen niet want “Als je de dingen die ik hier schrijf ervaart als een overschrijding dan laat je je te makkelijk raken”. Wat een naar, respectloos en onuitstaanbaar persoon ben jij. (Nota bene de afwezigheid van ironie-emoticons.)
Neuk je wel genoeg Anneke?
Dag Linda wil best overwegen een column voor jullie te schrijven hoor ! Wat schuift dat ? Over welke grens die Anna heeft aangegeven ben ik heen gegaan ? Benoem maar even helder, aan algemene uitspraken over wat ik zou doen hebben we niets. Mijn reactie op Anna was niet ironisch bedoeld hoor ! Ik ga inhoudelijk in op hetgeen ze schrijft. Kan niet veel mis mee zijn. Ben benieuwd naar je concrete voorbeelden. Groet !
Anneke, elke discussie over psychiatrie, ook op academisch niveau, is gebaseerd op persoonlijke verhalen. De psychiatrie kent nu eenmaal geen feiten, alleen ervaringen en gedrag, en communicatie over ervaringen en gedrag. De psychiatrie stoelt geheel op de persoonlijke verhalen van haar patiënten, geen enkele psychiatrische hypothese (huidige en vorige) kent wetenschappelijk bewijs.
Over een grens die je overschrijdt: je reageert onfatsoenlijk omdat je van alles invult over Anna, van alles dat jou onbekend is. Nu weer dat zij zich door een persoonlijke schrijfstijl ‘erg kwetsbaar’ maakt. Wat kun jij nu weten over de kwetsbaarheid van Anna?
Je hebt nooit beweerd dat je Anna’s therapeut wilt zijn, schrijf je, maar je eerste reactie was wel een ‘diagnose’ en een behandeladvies: ik raad je Zyprexa aan als medicijn tegen de waan dat je te dik bent. Ook onfatsoenlijk. Je had het als hypothese kunnen brengen: ‘er wordt wel gedacht aan anorexia als waan en geëxperimenteerd met antipsychotica’. Daarop was meer academische discussie en minder irritatie gevolgd. Maar jij stelt geen vragen, jij poneert jouw ‘kennis en inzicht’.
Het neerbuigende in jouw reacties, hoe je Anna als patiënt benadert, ontgaat jou blijkbaar zelf. Een voorbeeld dat Linda Duits ook noemt: als Anna jou als grensoverschrijdend ervaart, dan laat zij zich te veel raken. Het ligt dus niet aan jou, maar aan de door jou bedachte kwetsbaarheid van Anna.
Je richt je ook als volgt tot Anna: ‘De persoonlijke informatie die je hier plaatst is in zekere zin ook grenzeloos omdat je nog steeds ziek bent.’
Allereerst dit: de persoonlijke informatie die Anna biedt, wordt door Anna begrensd op het moment dat zij stopt met publiceren over haar anorexia. Of zij dan meer of minder eet, heeft daarmee niets te maken, maar jij kunt het schrijven over de kwaal blijkbaar niet los zien van de kwaal zelf.
En je begrijpt schijnbaar niet dat het niet aan jou is om te stellen dat Anna ziek is. Het is aan Anna om dit over zichzelf te zeggen en het is aan haar om het toe te staan aan mensen die zij over zichzelf in vertrouwen neemt (vrienden, behandelaars). In goed fatsoen kun je slechts uitspraken doen over wat Anna schrijft, geen eigen stellingen over wat zij mankeert of over hoe zij is. Los van de kolderieke betekenis van jouw stelling, had je het volgende kunnen schrijven: ‘Als je, zoals je zelf schrijft, ziek bent dan …’.
Het gaat het er mij niet om dat ik het opneem voor Anna, zij lijkt mij ook mans genoeg zelf op jou te reageren. Ik constateer dat jij Anna geen vragen stelt, jij houdt haar slechts voor wat jij pretendeert van/over haar te weten. En mij staat bij dat je zelf werkt, gewerkt hebt of wilt werken, in de GGz. Als je werkhouding net zo pedant en neerbuigend is als je reacties hier zijn, laat je dan omscholen, zoek ander werk. Je mist het basale inzicht dat niet jouw ‘inzicht en kennis’ maar het persoonlijke verhaal van de patiënt het zwaarste weegt en sturend moet zijn.
Alf: ik was al antwoord aan het geven op je vragen uit je vorige post toen ik tot de conclusie kwam dat het eigenlijk zonde was om daar geen complete aflevering aan te wijden. Uitvoerige uitleg over controle, honger en zelfkwelling krijg je dus in de volgende Ana Files.
En met het gevaar dat dat me vast weer op een preek van ’she whose name shall not be mentioned’ zal komen staan: Bedankt voor de uitgebreide omschrijving van de bron van mijn irritatie.
Overigens is de beloning voor het schrijven op de Jaap redelijk marginaal. Het betaalt niks namelijk. Oh ja wel: eeuwige roem. En ZEEËN van aandacht natuurlijk – insert knipogende smilieface -
@Anna. Jammer dat dit schrijven over je ziekte je geen geld oplevert. Zou je wel recht op hebben vind ik. Schrijvers die boeken schrijven of elders betaald worden voor hun werk leveren een dienst die ze tegen geld ruilen. Ze zijn professioneel bezig. Als ze hun artikel of boek af hebben dan overhandigen ze dat produkt aan de markt en vervolgens doen kopers/lezers van alles met de publicatie. En dat is prima. Nadeel is dat de schrijver de controle over zijn werk kwijt is. Iedereen geeft er zijn eigen mening over. En daar zijn ook altijd irritante bij. Mensen verschillen nu eenmaal van mening over van alles en nog wat. Schrijvers moeten, als zelfbescherming, een laag eelt op hun ziel hebben om de kritieken te verdragen of er niet door beschadigd te raken. Dat lijkt me voor jou uitermate moeilijk omdat je nog aan het herstellen bent. Geniet van de eeuwige roem en zwem lekker rond in de zee die aandacht heet
Goede groet, Anneke
@Alf Heb vandaag niet het geduld om op je verhaal in te gaan. Heb sowieso niet veel zin in een debatje over mijn intenties/bedoelingen/karakter/. Jij wilt steeds praten over onderlinge betrekkingen. Ik heb het liever over de inhoud. Groet !
Anneke, op een dag komt de psychiatrie met een diagnose voor het cognitief verschijnsel ‘bord voor de kop’. Jij zal je echter niet voor behandeling aanmelden, het bord staat ziekteinzicht in de weg.
@AnnekeAchttien: Je etaleert hier op een dienblad al je eigen tekortkomingen en stoornissen, door te volharden in het becommentariëren van een column op een manier die werkelijk niemand die het leest aanstaat. Heel bijzonder, petje af. Daarbij is het continu blijven benoemen van Ana als ‘de zieke’ echt heel erg neerbuigend. Ik ben godsblij dat jij geen therapeut bent, ik zou geen ‘zieke’ in de wereld jouw therapie gunnen.
Daarbij ben ik heel erg benieuwd wat de reden is van jouw vastbijten in Ana en haar files. Ben je op allerlei forums actief als beroepsreaguurder of beperk je je tot de eetstoornissen?
@Esther
Ik schrijf hier, dat is juist. Ik reageer op een column, dat is juist. Psychiatrische patienten hebben net als somatische patienten een ziekte. Een eetstoornis is een ziekte volgens DSM4. Ana heeft die ziekte en is om die reden patient. Jij vindt het onbehoorlijk om mensen die ziek zijn patient te noemen. Dat heb ik nog nooit eerder iemand horen zeggen. Ik zou wel van je willen lezen waarom jij aan het woord patient neerbuigendheid koppelt. Dat verband heb ik nog nooit eerder horen leggen. Uniek en dat behoeft enige uitleg vind ik.
Fijn dat je blij wordt van je gedachte dat ik geen therapeut ben. Ik gun ieder mens een blij en gelukkig leven. Als kanttekening daarbij moet ik wel de opmerking plaatsen dat je hebt verzuimd je veronderstelling over mij niet aan de realiteit getoetst hebt. Maar blijheid die voorvloeit uit een fantasie over een ander is ook blijheid dus daar is op zich niet veel mis mee.
Ik heb me niet vastgebeten in Ana. Ik sta los van haar. Ik reageer regelmatig op haar files. Dat is juist. In mijn reacties geef ik mijn mening over behandeling van anorexia, plaats ik linkjes naar muziekjes en beschrijf ik hoe ik tegen Schrijven aankijk. In mijn reacties komen dus allerlei onderwerpen aan bod. Reaguurders zijn mensen die actief zijn op Geen Stijl en dit is Jaap.nl , dientengevolge ben ik geen reaguurder.
Blijft over dat jij mij iemand vindt die eigen tekortkomingen en stoornissen hier op een dienblad etaleert en dat dat, volgens jou, niemand die het leest aanstaat. Jij zegt dat ik een stoornis heb, een patient ben, en iemand dat etiket oppplakken getuigt van neerbuigendheid schrijf je.
Nog korter. Wat Anneke hier schrijft staat me niet aan. Anneke heeft een stoornis. Anneke is een patient en dat etiket is neerbuigend.
Korter. Anneke is patient, dat staat me niet aan ik minacht haar.
Kortst. Esther minacht Anneke.
Esther !
Heel bijzonder, petje af.
De speld die je hier tussen krijgt lees ik graag. Groet !
Over psychiatrische ‘ziekten’. Anneke schrijft dat Anna een ziekte heeft en dus patiënt is. Ik leg zout op slakken: iemand met een ziekte is slechts patiënt in de relatie met een behandelaar. Als ik een longontsteking heb die ik niet laat behandelen, heb ik wel een ziekte, maar ben ik geen patiënt.
De GGz heeft ook lange tijd het woord cliënt gebruikt in plaats van patiënt en hier en daar gebeurt dat nog. De reden daarachter was/is de onderkenning dat veel mensen zich met problemen aanmelden die niet kunnen worden geclassificeerd als ziekte.
De psychiatrie heeft de somatische nosologie (ziekteleer) overgenomen, maar kan daar niet aan voldoen. Bij een somatische ziekte is een ziekteteken vereist als bewijs, zowel in individuele gevallen, als om een verschijnsel een ‘ziekte’ te kunnen noemen. Een breuk in een bot is een ziekteteken, bij diabetes is verhoogd bloedsuiker een ziekteteken.
Psychiatrische ziekten kennen geen ziektetekenen, de psychiater kent slechts wat de patiënt hem laat zien en horen, en interpreteert dat op basis van de psychiatrische visie die hij aanhangt. De biologische psychiatrie gist wel naar ziektetekenen, zoals neurofysiologische stoornissen, met name bij hoeveelheden neurotransmitters. Daarbij begeeft de psychiatrie zich op het gebied neurofysiologie, dus op het gebied somatiek. Stel dat met metingen wordt aangetoond dat gedragingen en klachten die onder de noemer ‘depressie’ vallen causaal en uitsluitend te wijten zijn aan een tekort een serotonine, dan is er niet langer sprake van een psychiatrische ziekte, maar van een somatische (neurofysiologie). Dat kan echter ook niet worden aangetoond zolang er sprake is van ongrijpbare verschijnselen als de menselijke geest en de menselijke wil, die schijnbaar autonoom, los van het lichamelijke, functioneren en invloed hebben op het psychisch ongemak. De psychiatrie zit in een spagaat: wat aantoonbaar zou zijn, is somatisch; wat psychisch is, is ongrijpbaar.
Dit moet gevolgen hebben voor de werkhouding binnen de psychiatrie. Gedragingen en uitingen kunnen niet uitsluitend worden toegeschreven aan een ‘ziekte’. Voorbeeld: iemand heeft de diagnose depressie gekregen en uit de wens zichzelf te doden. De psychiater zal deze wens niet los zien van de ‘ziekte’ depressie, hij zal het zien als een symptoom. Als de ‘patiënt’ zegt dat hij een filosofische overtuiging heeft die hem de wens tot zelfdoding ingeeft, dan noemt de psychiater ook die filosofie een ziektesymptoom. Dat is neerbuigend, de psychiater ontkent de mogelijkheid dat denken en wil los kunnen staan van wat hij als ziekte heeft geclassificeerd.
Anneke noemt de DSM IV als argument voor haar stelling dat anorexia een psychiatrische ziekte is. De DSM is geen wetenschappelijk document. Dat heeft zij eerder ook geschreven, dus ik begrijp niet goed hoe ze de DSM als argument kan opvoeren. De inhoud van de DSM is onderhevig aan de heersende visie binnen de psychiatrie in de VS, niet aan ‘voortschrijdend inzicht’. Vergelijk de DSM IV met eerdere edities en zie de verschillen. Als analytici (Freudiaans, existentieel, humanistisch) de overhand hebben, dan gaat de aandacht van de DSM vooral uit naar neuroses en schizofrenie. Aan de andere kant is door de invloed van gedragscognitieve therapeuten het fenomeen ‘persoonlijkheidsstoornis’ opgenomen, en is drugverslaving als psychiatrische ziekte geclassificeerd. Dit heeft niets te maken met ‘voortschrijdend’ inzicht maar met verhoudingen binnen de American Psychiatric Association: wie zitten er in het bestuur, wie worden aangewezen om te werken aan de nieuwe editie. Bij verslaving heeft het te maken met een toename van het aantal psychiaters dat werkzaam is in de verslavingszorg, sinds de jaren negentig. Die zijn ook lid van de APA en wilden hun werk in de DSM, een document van de APA, zien opgenomen.
Uit de opbouw van de DSM kun je ook opmaken dat de psychiatrie er een somatisch ziektemodel op na houdt: de classificatie is categoriaal, er worden harde grenzen getrokken tussen gezond en ‘ziek’ en tussen de verschillende ‘ziekten’. Bij somatische kwalen kan dit, een gebroken been is meetbaar anders dan een niet gebroken been en ook heel anders dan veel suiker in het bloed. Maar binnen de psychiatrie is een dimensionale classificatie reëler: geen scherpe grens tussen gezond en ziek, maar een groot grijs gebied; geen duidelijke scheidslijnen tussen de verschillende kwalen, maar geleidelijke overgangen. De DSM onderving dit (tot en met editie IV) door steeds nieuwe diagnoses te presenteren: een stukje van het grijze gebied wordt afgebakend en als aparte ziekte gepresenteerd. Voor zover dit bij verschijnselen nog niet kon (als er niet genoeg onderscheidende ‘criteria’ konden worden bedacht), heeft men de variatie ‘NAO’ bedacht, ‘niet anders omschreven’.
Wanneer mag ‘weinig eten’ de ‘ziekte’ anorexia worden genoemd, en tot wanneer is het nog neurotisch diëten? De DSM biedt slechts twee objectieve criteria, ondergewicht en het uitblijven van menstruatie. Maar dit zijn somatische verschijnselen. De overige criteria zijn geen ziektetekenen, maar ervaringen, wil en emoties van ‘de patiënt’. Ervaringen, wil en emoties zijn geen bewijs van ziekte omdat zij subjectief zijn.
Ondergewicht is een criterium als de patiënt minder dan 85 % van het te verwachten lichaamsgewicht heeft. Dit gaat op voor veel duursporters en is bij hen een kwestie van wil. Daar heeft de psychiatrie iets op gevonden, een nieuwe diagnose, de ‘anorexia ahletica’: ook duursporters zijn ziek. In Wikipedia staat dat deze variant nog niet in de DSM is opgenomen, ik lees dat als een ironische opmerking. Ik verwacht ook niet dat het gaat gebeuren. Van de DSM V wordt vooralsnog verwacht dat het een einde maakt aan de wildgroei van psychiatrische diagnoses.
Anneke, met jouw manier van reageren op Anna’s verhaal heeft dit niet veel te maken. Ik denk wel dat deze wordt beïnvloed door jouw denken over psychiatrie. Opmerkingen over persoonlijkheidsstoornis, gebrek aan ziekte-inzicht en grenzeloos gedrag duiden hierop. (Gebruik van deze woorden doen mij denken dat jij in je achterhoofd Anna alvast de ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’ hebt toegeschreven.) Achter deze woorden schuilt echter het falen van de psychiatrie, ze slaan op verschijnselen waar de psychiater de ‘patiënt’ onvoldoende bij kan helpen. En dat zal zo blijven, zolang de psychiatrie de verschijnselen ziet als ziektesymptomen, in plaats van als karakter, wil, autonoom denken en individuele ervaring.
Heel academisch: realiseer jij je dat, op basis van jouw reacties hier en jouw Twitter-uitingen een psychiater bij jou al snel zou aankomen met een test voor de diagnose (‘ziekte’) narcistische persoonlijkheidsstoornis? Zonder test zou hij al denken dat je voldoet aan de volgende criteria:
- gevoelens van grootsheid en eigen belangrijkheid (daar kun je namelijk bijna iedere Twitteraar van verdenken denken: veel uitzenden zonder iets belangrijks te melden);
- wie het niet met jou eens is, heeft te weinig kennis om jou te begrijpen;
- onderontwikkeld inlevingsvermogen, geen rekening houden met de opvattingen van anderen; hardnekkig de eigen visie onder andermans ogen blijven schuiven; draaien om het eigen gelijk te blijven behalen;
- arrogantie, kwade reacties op tegenspraak (in jouw geval een doorzichtige ‘passieve agressie’).
Trek je daar niets van aan. Een kennis van mij kreeg eens een dergelijke test mee en ik vulde hem ook in. Hij scoorde 18 op de schaal narcisme (oplopend tot 30), ik 25. ‘Ik ben een veel betere narcist dan jij,’ zei ik trots tegen mijn kennis. Ach, dat blijkt natuurlijk ook wel uit mijn reageren hier.
Dag Alf, ik raad je aan om het studieboek Hoofdsom der Psychiatrie te lezen. Het is geschreven door Kuiper. Als je dat uit hebt raad ik je aan Het drama van het begaafde kind van Alice Miller te lezen. Ik schat in dat het je minimaal 5 jaar kost om beide boeken te daadwerkelijk te doorgronden en deze kennis een plaats te geven in je innerlijk. Je schrijft een wijdlopig betoog over psychiatrie en omdat je niet genoeg kennis bezit rammelt dat betoog aan alle kanten. Je stapelt denkfout op denkfout. Ik ga geen tijd vrij maken om je die denkfouten uit te leggen. Je kunt de twee boekentips beschouwen als huiswerk. Wen er maar aan dat ik meer kennis bezit over de psychiatrie dan jij. Hoewel ik me terdege realiseer dat dat voor jou moeilijk te verteren is. Maar omdat ik psychiatrische patienten voor vol aan zie kan ik met die kwetsbaarheid geen rekening houden. En volgens mij heb je er zelf ook geen last van dat je score op de test voor narcisme zo hoog was. Dus wat zou ik me dan druk maken. Veel leesplezier en zodra je je kennisnivo hoog genoeg is, het aantals denkfouten die je hier maakt afneemt dan kunnen we wellicht een ter zake doende discussie voeren. Nu is dat met jou nog niet mogelijk. Groet !
Anneke, ik moet volgens jou (nog) vijf jaar studie doen voor ik jou kan begrijpen. Je gaat niet met argumenten in op mijn door jou vermeende denkfouten, je geeft mij huiswerk op zonder te weten wat ik al heb gelezen, en ik moet mij er bij neerleggen dat jij meer weet van de psychiatrie.
Je zet twee keer het autoriteitsargument in: ik moet jou aanvaarden als autoriteit en als dat voor mij niet genoeg is, dan Kuiper en Miller. Wat kan ik nu nog doen, jou een boekenlijst opgeven?
Je bevestigt wat ik hierboven schreef. Troostte Millers boek jou, herkende jij jezelf als het onbegrepen begaafde kind?
-
Beste Anna Achttien, je dacht toch niet dat ik daar in zou trappen? De heer Alf Berendse zie ik nu al tijden met eerlijke, respectvolle en onderbouwde argumenten met jou converseren en het heeft geen enkel resultaat. Je laat je neerbuigendheid ten volle zien in jouw reacties op hem. Sterker nog, je lijkt je alleen nog maar verder vast te bijten in je eigen argumenten en gaat nu zelfs arrogant doen (Alf moet accepteren dat jij meer kennis van de psychiatrie hebt dan hij). Ik laat je lekker verder bouwen aan je eigen eenzame universumpje hier op de Ana Files en wens je daarbij nog heel veel plezier.
Dag Alf, jij schrijft dat je narcistisch bent. Punt. Het boek van Kuiper is een studieboek over psychopathologie/psychische structuur zoals die gebruikt wordt in de psychiatrie.
Ik kan die pathologie wel dromen.Jij niet,blijkt uit je wijdlopige reactie. In je betogen stapel je fout op fout.Ik ga geen tijd maken om je uit te leggen hoe psychiaters denken. Staat in dat boek en als je geinteresseerd bent kun je dat gaan lezen. Als je daar geen trek in hebt,ook goed. Je hebt immers al eerder aangegeven dat je niets wilt met andersdenkenden. dan kies je ervoor te vertrekken. Is ook prima, maakt mij echt niet uit.
Jij schrijft zelf dat je narcistisch bent. En daar haak ik op in. Narcisten accepteren geen autoriteit en verschillen in kennisnivo’s. Jij doet bij mij aan psychiatrische diagnostiek. Dat doe ik bij jou niet. Boeit me ook niet. En ja,je staat met je kloten voor het blok. Ik geloof niet dat jij een boekenlijst kunt maken waar een boek op staat waarin voor mij iets nieuws staat. Maar die opmerking zal van jou ook wel weer niet mogen. Groet !
@ Esther. Misschien kun je eens proberen een zin met het woord ik te beginnen. Er gaat dan een wereld voor je open ! En die opening gun ik je van harte ! Groet !
Anneke, ik had voor jou wat emoticons moeten plaatsen.
Ik heb Kuipers gelezen maar ik ben niet met lezen gestopt bij de actuele consensus binnen de psychiatrie, ik ben niet gestopt bij onduidelijke terminologie en tekortschietende fenomenologie.
Ken je van Kuipers ook de uitspraak dat hij zijn vak pas goed begreep nadat hij zelf een tijd psychiatrisch patiënt was, lang nadat hij zijn handboek schreef? Wat betekent dat voor jou, is dat nog de uitspraak van een autoriteit of van een (ex-)patiënt?
Ik geef jou geen boekenlijst op, omdat ik het autoriteitsargument niet gebruik. De waarde van een theoretische uitspraak wordt niet bepaald door wie hem doet, maar door de inhoud ervan.
Ik heb nergens geschreven dat ik niets wil met andersdenkenden, ik heb andersdenkenden nodig om mijn eigen denken te toetsen. Jij voldoet niet, je komt niet met argumenten maar stelt slechts dat jij het beter weet. Evenmin deed ik bij jou aan psychiatrische diagnostiek. Met jou als voorbeeld liet ik de waanzin van psychiatrische diagnostiek zien, hoe dicht arrogantie tegen een zogenaamde persoonlijkheisstoornis aanzit.
En waar vandaan zou ik moeten vertrekken?
Nogmaals Alf, het is niet makkelijk voor jou te accepteren dat iemand meer kennis over een onderwerp heeft dan jij. Snap ik wel. Nu zijn we al zo ver dat ik de dingen die je hier eerder hebt opgeschreven voor je moet herhalen, jij weet ze niet meer. Als je de Hoofdsom van Kuiper had begrepen dan had je de vraag over verschil autoriteit/patient niet gesteld. Je kunt hier heel veel moeilijke woorden achter elkaar opschrijven maar dat maakt geen indruk op mij. Jij weet het beste waar je nu bent en van waaruit je eventueel wilt vertrekken. Je bent vrij om te doen en te laten wat je wilt. Verder wil ik je er nog even op attent maken dat het hier zou moeten gaan over Anna en haar eetstoornis. Niet over jou. Groet !
Anneke, ga dan verder met deel 11 van Anna’s feuilleton, in plaats van hier steeds opnieuw jezelf te verdedigen. .
Groet !
Nutteloze opmerkingen terzijde, ik lees al een tijdje deze serie en ben enorm onder de indruk van je openhartigheid. Ik heb verder niks toe te voegen aan de discussie en zeker geen lekenadvies, maar ik wil je wel laten weten dat deze serie artikelen mij hele nieuwe inzichten heeft gegeven.