DeJaap

‘Op zich een goede tip, ware het niet dat ik er na jarenlange oefening inmiddels een meester in ben mijn omgeving glashard voor te liegen.’

Nogmaals: je omgeving weet alles al (luciferhoutjes dead giveaway). Als je één vinger opsteekt schiet iedereen toe om je te helpen. Maar tussen die ene vinger en de hulp die je nodig hebt zit een onzichtbare muur van beschaafde omgangsvormen. Prik alsjeblieft het eerste gaatje.

Dag Bert en Linda, er gaan jaarlijks 52 anorexia patienten dood door ondergewicht. Anorexia kan net zulke levensbedreigende vormen aannemen als sommige vormen van kanker. Terminale kankerpatienten kotsen de longen uit hun lijf ten gevolge van de bijwerkingen van hun chemokuur. Ze hebben dit leed er voor over omdat ze beter willen worden. In de somatische geneeskunde is er geen taboe op het slikken van pillen om beter te worden. Jullie zijn daar op tegen als het om psychiatrische zieken gaat. Deze mening zegt alles over jullie beperkte visie op dit vlak. Maar goed, blijkbaar weten jullie niet beter want dan zou je een ander standpunt innemen. Iedereen heeft recht op zijn eigen beperkingen wat mij betreft. Groet !

Anneke, laat ik eerst stellen dat ik geen problemen heb met medicatie bij/tegen psychiatrische ‘ziekten’. Ik kan mij ook voorstellen dat psychofarmaca in individuele gevallen helpen bij anorexia; Zyprexa maar ook antidepressiva. Dat wil echter nog niet zeggen dat anorexia per definitie een waan of een uiting van depressie is. Positief effect van een psychofarmaceutisch middel bewijst niet dat de patiënt de kwaal heeft waartegen het medicijn is bedoeld. Als ik Ritalin slik, voel ik mij beter ook zonder dat ik last heb van ADHD. En denk aan de hype rondom Prozac enkele jaren geleden, de vele mensen die zich er beter bij voelden, zonder dat er sprake was van een depressie. Psychofarmaca zijn nu eenmaal paardenmiddelen, hebben geen verfijnde, geen bijzonder selectieve uitwerking. Van het door jou gepropageerde Zyprexa is de gewenste uitwerking op neurofysiologie, in het bijzonder neurotransmitters, zelfs helemaal niet bekend, men vermoedt slechts dat het een negatieve uitwerking heeft op hoeveelheden dopamine en serotonine.

En het heeft gewichtstoename als ongewenste bijwerking. Stel je nu eens het volgende scenario voor: Zyprexa wordt voorgeschreven voor de eigenlijke doelen: psychoses (hallucinaties en wanen), disfunctioneel perceptie syndroom (v/h schizofrenie) en de manische fase bij een bipolaire stoornis. Vervolgens constateert men dat een substantieel aantal patiënten in gewicht toeneemt, bij sommigen is zelfs sprake van obesitas. Ha, denken enkele artsen, van deze bijwerking kunnen we ook een doel maken: Zyprexa bij anorexia. Dit begint met ‘off label’ voorschrijven, ‘anorexia als waan’wordt er later bij bedacht. De fabrikant van Zyprexa springt hier graag op in, want het nieuwe behandeldoel voor het medicijn levert nieuwe inkomsten op. Ik heb hier helemaal niets op tegen, ik ben geen tegenstander van psychofarmaca en van mij mag er veel geld mee worden verdiend. Maar een zuivere voorstelling van de ontwikkeling is wel nodig. Ik durf mijn status als deskundige in te zetten bij het volgende: eerst was er de constatering dat Zyprexa leidt tot gewichtstoename, daarna pas de ‘theorie/visie’ dat anorexia een waan is. Zo gaat dat namelijk bij uitbreiding van behandeldoelen van psychofarmaca, het effect gaat aan de theorie vooraf. En de methode voor het ontdekken van nieuwe gewenste effecten/behandeldoelen ’s ‘hit or miss’.
Bij Zyprexa tegen anorexia kun je stellen dat een somatische uitwerking (gewichtstoename) met een psychiatrisch sausje (de waan) wordt overgoten.

Als anorexia een waan is, dan is het wel een heel bijzondere: enkelvoudig, gericht op slechts één onderwerp, en bijna praktisch van aard (afvallen). Andere wanen zijn diffuus, beslaan vele waarnemingen en gewaarwordingen, alles wat zich aan de patiënt voordoet kan bij de waan worden betrokken. Een bijna algemene afbraak van realiteitszin is te constateren, je moet vaak je best doen om iemand die wanen ondergaat over het meest eenvoudige tot een zinnige uitspraak te brengen. Maar bij anorexia zou het maar om één, heel specifieke waan gaan: de gedachte te dik te zijn; in alle andere opzichten zijn waarnemingen en gewaarwordingen wel normaal en getuigt de betekenisgeving wel van realiteitszin.

Jij verwijt Bert Brussen en Linda Duits een beperkte visie. Anorexia als waan is ook een beperkte visie. Zelfs dat anorexia alles te maken heeft met de gedachte ‘ik ben te dik’ is een beperkte visie. Het sluit anorexia als zelfdestructief gedrag uit, evenals anorexia als ervaring van controle over (een deel van) het bestaan. Maar jouw beperkte visie zal het in de toekomst goed doen als basis voor een goedkope diagnose-behandelcombinatie: de kwaal is een waan en een antipsychoticum is de remedie.

Voor het overige getuigt jouw poging om Anna middels deze site in therapie te nemen (zo doorzichtig: ‘vertel mij eens, wat vind je lekker eten?’), de arrogantie en neerbuigendheid ervan, van een beroerde houding voor iemand die in de zorg werkzaam is.

Bert, je weet niets over hoe het er in de medische wereld aan toegaat en kennis over hoe een psychiater werkt heb je ook niet. Kun je ook niets aan doen. Jij gaat er blijkbaar mee akkoord dat mensen sterven aan anorexia want eventuele bijwerkingen van pillen vindt jij niet acceptabel. Neem jij die doden dan maar voor je rekening, ik maak een andere keuze.

Anneke, ik kom niet bij je eten binnenkort, noch zijn we bevriend, dus quasi geinteresseerd informeren naar mijn lievelingseten, favoriete kleur en of ik soms van hobby’s houd lijkt me niet echt terzake doen. Verder bewijzen het feit dat je die vraag stelt, plus kennelijk denkt dat ik de hele dag weinig anders hoef te doen dan naar mijn eigen navel te staren, dat je er nog steeds weinig van begrepen hebt en bovendien de Ana Files niet goed leest. Ik heb gewoon een full time baan, mijn eigen treurige leven is dus geenszins mijn enige gespreks- of schrijfonderwerp.
Wel fijn dat ik nu weet dat de politie elk moment aan de deur kan komen kloppen om me te arresteren wegens het overtreden van de BMI-wet
En ook handig dat mijn gekte kennelijk de schuld is van Bert. Ik heb het meteen opgenoteerd voor mijn therapiesessie volgende week. Nu maar hopen dat de psycholoog daar ook in trapt.
Tot slot heeft Alf Berendse gelijk als hij zegt dat anorexia voor een aanzienlijk deel te maken hebben met controle, discipline en zelfdestructief gedrag. Maar goed, dat zeg ik en ik heb natuurlijk een waan. Hell, voor hetzelfde geld bestaat Alf Berendse niet eens maar heb ik hem gewoon weer verzonnen