Na 6 maanden therapie ben ik 145 geroosterde boterhammen met pindakaas, 24 praatsessies, 186 huilbuien en 5,5 kilo verder. De psycholoog is opgetogen, prijst herhaaldelijk mijn doorzettingsvermogen, begint enthousiast aan een nieuwe gewichtsgrafiek met 62 kilo als nulpunt. Terwijl het met de kilo’s crescendo gaat, slagen we er zelfs in een flink aantal moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken.
En dan gaat het mis. Aanvankelijk zonder dat het me zelf echt opvalt. Dat ik gestrest ben, weet ik. Wellicht minder eet dan eigenlijk zou moeten. Niet genoeg slaap. Mezelf langzaam maar zeker weer aan het terugtrekken ben. Maar hoe slecht ik me werkelijk voel, dat moet de weegschaal me vertellen. En die doet dat onbarmhartig.
Waar de cijfers steeds omhoog gingen, geeft de weegschaal nu na een nieuwe week ineens -2,2 kilo aan. Zeven dagen later is dat -3,4 kilo. Weer een week verder zak ik terug naar -4,6 kilo. Zo ben ik binnen anderhalve maand weer terug op het punt waarop ik in juni de kliniek binnenwandelde. Geen geringe prestatie, gezien het feit dat het me bijna een half jaar heeft gekost het gewicht erbij te krijgen.
Damaged goods
Waar zich eerst een voorzichtig laagje vet vormde, komen nu de ribben weer tevoorschijn. Mijn heupbotten steken al weer uit, polsen veranderen terug naar luciferhoutjes, ogen komen diep in hun kassen te liggen.
Natuurlijk wil de psycholoog weten wat er mis is. Waarom ik de strijd ineens aan het verliezen ben. Wat er is veranderd. Maar de waarheid is dat er eigenlijk niet zoveel is gebeurd. En dat is exact het probleem. Na alle moeite, alle bloed, zweet en tranen en al het gepraat ben ik nog steeds met meisje met de damaged goods-sticker op haar voorhoofd. Het meisje dat erin slaagt een ongeluk te krijgen op weg naar haar eerste afspraak in de anorexiakliniek. Het meisje dat voorzichtig weer gaat daten en direct tegen een verkrachter oploopt. Het meisje dat er 6 maanden over doet om 5,5 kilo aan te komen en vervolgens maar 8 weken nodig heeft om er 7,5 te verliezen. Het meisje dat, ondanks alle teleurstellingen en pijn, de wereld nog steeds met grenzeloze onbevangenheid en eindeloze kwetsbaarheid tegemoet treedt. Het meisje dat daarom straf heeft verdiend. Ik walg van mezelf en als gevolg daarvan maakt alleen de geur van eten me al misselijk.
Eetalarm
Met de Kerstvakantie in het vooruitzicht heeft de psycholoog me momenteel weinig te bieden. Ze raadt me aan 3 keer per dag een wekker te zetten om me eraan te herinneren te eten. Dat gaat een dag goed, daarna wint emotie het van ratio. Daarnaast adviseert ze vrienden in te schakelen om over mijn voedingspatroon te waken. Op zich een goede tip, ware het niet dat ik er na jarenlange oefening inmiddels een meester in ben mijn omgeving glashard voor te liegen.
Bijkomend probleem: in januari zal ik aan de groepstherapie beginnen en voorlopig niet bij haar terugkeren. Mits het me lukt de vrije val waarin mijn gewicht is geraakt een halt toe te roepen. Bij de intake voor de groep is me duidelijk te kennen gegeven dat mijn BMI minimaal 18 zal moeten zijn en blijven om mee te mogen doen. Zak ik daaronder, dan is het direct game over.
Dat is niet de bedoeling, dat snap ik zelf ook wel. En ik wil beter worden, echt waar. Ik ben alleen zo moe. En zou, na al het vechten, eigenlijk ook bij god niet meer weten hoe.
Lees hier deel 1 van The Ana-files.
Lees hier deel 2 van The Ana-files.
Lees hier deel 3 van The Ana-files.
Lees hier deel 4 van The Ana-files.
Lees hier deel 5 van The Ana-files.
Lees hier deel 6 van The Ana-files.
Lees hier deel 7 van The Ana-files.
Lees hier deel 8 van The Ana-files.
RSS feed
RSS atom feed
Dag Anna, dit gedoe rondom je eetprobleem is waarschijnlijk het gevolg van onjuiste psychiatrische diagnostiek. Jij denkt dat je te dik bent en daarom wil je niet eten. De gedachte dat je te dun bent is niet juist. Mensen in je omgeving zullen dit bevestigen. Die onjuiste gedachte van je over te dik zijn noemen we een waan. Een waan is een gedachte die aantoonbaar niet overeenstemt met de dagelijkse werkelijkheid. Je kunt urenlang met hulpverleners praten over je eetprobleem maar als je last hebt van een waan helpt dat niet. Hoe verdrietig dat ook is. Om je waan te breken is medicatie nodig. Deze medicijnen noemen we anti psychotica. Als ik jou was zou ik een psychiater vragen je zo’n middel voor te schrijven. Ik zou Zyprexa aanraden omdat dat als bijwerking heeft dat je er zwaarder van wordt buiten je wil om. Die gewichtstoename gaat dan vanzelf. Je bent dan hopenlijk van veel strijd af. Ik weet niet zeker of dit middel werkt. Volgens mij is het tot nu toe niet uitgeprobeerd bij mensen met eetproblemen en dat zou volgens mij wel moeten. Psychiaters zouden eetstoornissen grondiger moeten diagnostiseren. Sterkte ermee ! Groet Anneke Achttien, te bereiken via Twitter account.
@Anneke Achttien: Ik begrijp je punt, maar ik denk niet dat reageerders hier op de stoel van psychiater moeten gaan zitten, en al helemaal niet roepen dat er sprake is van een ‘verkeerde diagnose’. En het aanraden van anti-psychotica is ook nogal tricky, aangezien de bijwerkingen.
Dag Joep, mensen met een eetstoornis hebben m.i last van een waan en die kun je alleen succesvol behandelen met de juiste medicatie. Het krijgen van passende behandeling om een stoornis op te heffen is een recht van een patient vind ik. De definitie van een waan is simpel en voor iedereen te begrijpen. Met gebruikmaking van die definitie kun je eenvoudig vaststellen dat mensen met een eetstoornis niet in de realiteit staan waar het hun lichaamsomvang betreft. Dat zal iedereen die mensen met een eetstoornis kent bevestigen. De bijwerking van Zyprexa is dat je lichaaamsgewicht toeneemt en dat is in dit geval een voordeel. Gesprekstherapie kan het lijden van deze groep onnodig verlengen. Als medicatie aanslaat merkt de patient de verbetering al binnen een paar weken. Als blijkt dat het bij dit waanidee niet werkt kun je het middel snel afbouwen en met gesprekstherapie beginnen/doorgaan. Er is dan niks cverloren maar er kan een wereld gewonnen worden door de juiste medicatie voor te schrijven. Psychiaters zouden alle kansen moeten aangrjpen om het grote leed bij deze groep te verlichten. Groet !
Halverwege de pagina staat in de Trimbos richtlijnen ook dat onderzoek gedaan moet worden naar de werking van Olanzapine/Zyprexa bij de behandeling van anorexia.
Men geeft aan dat er sprake is van een kennisleemte.
Zie link: http://www.ggzrichtlijnen.nl/index.php?pagina=/richtlijn/pagina.php&fSelectNTG_16=17&fSelectedSub=16
Snel starten dat onderzoek !
Goh, dus je wilt zeggen dat ik me helemaal voor niets door eindeloze vragenlijsten, psychologische assesments en psychiaterbezoeken heb heengeworsteld? Omdat jij me zo wel even – zonder me uberhaupt ooit gezien te hebben – in al je “wijsheid” kan vertellen dat ik helemaal geen anorexia heb, maar gewoon psychotisch ben? Bedankt zeg! Als je me wilt excuseren, dan ga ik nu even kotsen over zoveel zelfingenomen domheid *pun intended*
PS Iemand die jarenlang in de zorg heeft gewerkt zou als geen ander moeten weten hoe gevaarlijk het is mensen via het Internet een stempel op te plakken. Dus.
Dag Anna, ik snap wel dat je boos wordt van mijn verhaal maar die woede zou je moeten richten op je behandelaren die je misschien de juiste medicatie hebben onthouden. Als het bij jou ook zo is dat je een onjuist beeld van je lichaamsgewicht/omvang hebt dan heb je een waangedachte. Meer informatie is er voor die vaststelling niet nodig. Dat je dan een symptoom hebt dat kenmerk is van een psychose is niet leuk om te horen, dat begrijp ik wel. Maar met die vaststelling is op zich echt niets mis. Kwam gisteren 11 pagina’s wetenschappelijk onderzoek tegen waarop onderzoeken werden samengevat over mensen met eetstoornissen die Zyprexa tegen die stoornis hadden geslikt. Het behandelresutaat was overwegend positief. Zo zou je het dus ook kunnen zien als een nieuwe mogelijkheid om van je klachten af te komen of de ernst ervan te beperken. Ik zal later op de dag proberen een linkje naar die onderzoeken plaatsen hdan kun je er kennis van nemen. Onderzoeken zijn overigens ooit gepubliceerd in een blad voor lotgenoten van mensen met eetproblemen. Dat ik hier lichtvaardig een mening op zou schrijven werp ik verre van mij. Ik zorg altijd voor degelijke onderbouwing. Doe er je voordeel mee als je dat wilt. Groet !
Het plakken van de link lukt niet. Wanneer je bij Google in het zoekvak Werking zyprexa bij anorexia intikt verschijn er een link naar een PDF bestand van 11 pagina’s die je kunt openen.
Deze link verwijst naar download site http://www.sabn.nl. Onderzoek eerder gepubliceerd in hun blad Antenne.
Ja Anna, je hoort het: het is allemaal de schuld van de behandelaren die je de juiste medicatoe hebben onthouden! Je lijdt gewoon aan wanen! Er is namelijk ooit 1 (!) “weteschappelijk onderzoek” gepubliceerd waaruit blijkt dat Zyprexa mensen hielp dus dan is dat “degelijk onderbouwd” vind je ook niet.
*ook maar even kotst*
Anna, laat je niet gek maken. Dat er sprake is van een soort waan of onrealistisch of zelfs absurd zelfbeeld is natuurlijk duidelijk. Anneke gaat hier echt uit van een enkele simpele oorzaak. Wat ik uit je eerdere columns denk te begrijpen, (correct me if i’m wrong) is dat het bij jou veel meer angst gerelateerd is. In dat geval zou een angstremmend antidepressivum en hulpmiddel kunnen zijn.
Een hulpmiddel ja. Want het neemt de oorzaak niet weg. Met de therapie wordt geprobeerd de oorzaak af te zwakken en jouw te leren om om te gaan met wat nooit meer weg gaat. Als je dat lukt zonder medicatie als hulpmiddel is dat alleen maar beter en onderstreept dat alleen maar hoe sterk je eigenlijk wel niet bent. Dat is ook een vorm van therapie: die pillen niet nodig hebben.
Wat betreft je recente tegenslag: het leven zit vol ups and downs. Wat er af is gegaan kun je er ook weer bij krijgen, ook al is dat hard werken. Je hebt nu hulp, maar je moet waarschijnlijk ook nog leren die hulp volledig te accepteren. Ik snap dat je ongeduldig bent, maar je kunt ook eigenlijk niet verwachten dat een “probleem” dat je al zo lang met je mee draagt in een paar maanden opgelost kan worden.
Heel veel sterkte en niet opgeven!!
Ik vind het nog steeds een goed feuilleton. Ik neem aan dat het fictie is maar dat maakt voor de boodschap niet uit. Gisteren heb ik de documentaire “Vel over Probleem” van de KRO bekeken. Die verhalen zijn heftig: http://veloverprobleem.kro.nl/uitzending.aspx
(jammer alleen van Yvon Jaspers, die kun je een paar minuten doorspoelen)
@suzan: Goh, fictie, daar had ik nog helemaal niet bij stil gestaan. Mocht dat het geval zijn, petje af hoor. Het is volgens mij 1-op-1 inwisselbaar met de werkelijkheid.
Tsja Bert blijkbaar heb je de bron (die 11 pagina’s met samenvattingen van allerlei onderzoek) niet gelezen. Er wordt in die 11 pagina’s een hele serie aan onderzoeken opgesomd waaruit blijkt dat Zyprexa kan werken tegen eetproblemen. Daar komt nog eens bij dat in de Trimbos behandelrichtlijnen duidelijk door psychiaters wordt aangeven dat onderzoek naar de werking van Zyprexa bij anorexia dringend gewenst is. Men noemt dit een kennislancune. Ik sta in mijn mening dus niet alleen. Zyprexa werkt ook angstremmend en Eric schrijft dat dat in geval van Anna gewenst is. De eetstoornis wordt veroorzaakt door een onjuiste gedachte over de omvang van het lichaam. Als je die onjuiste gedachte wegneemt is er geen reden meer om niet te eten. Zodra je weer denkt dat je lichaam een prima omvang heeft is er geen aanleiding meer om steeds maar dunner te willen worden. Ingewikkelder is het echt niet. Of Zyprexa bij Anna aanslaat is vooraf niet te zeggen maar als de nood hoog is kan ze het proberen en als het niet werkt er na een paar weken weer mee stoppen. Dat is verder niet schadelijk of nadelig voor de gezondheid.
Blijkbaar vinden Bert en Eric dat het beter of wenselijker is de problemen van Anna te blijven definieren als een eetprobleem ook al betekent dat dat Anna een kans op snel herstel met behulp van de juiste medicatie mist. Je moet maar durven. Ik gun Anna spoedig herstel en een snelle afname van haar leed. Als daar een pilletje voor nodig is dan vind ik dat niet bezwaarlijk.
Ik zou graag van de heren vernemen of ze vinden dat Anna een kans op sneller herstel moet grijpen of dat ze die kans moet laten liggen vanwege een probleem dat de heren hebben met mijn definitie van de oorsprong van Anna’s probleem. Waar ligt uw prioriteit heren ? Die van mij heb ik hier helder omschreven ! Groet !
Werk jij voor de marketingafdeling van GlaxoSmith ofzo? Hele lappen tekst om mensen maar Zyprexa door de strot te duwen. En dan ook nog even mensen ervan beschuldigen Anna van hulp te weerhouden omdat ze gen Zyprexa slikt! Volgens mij lijd je zelf aan wanen. Ernstige wanen.
Wat is nu eigenlijk het probleem? Waarom moet iedereen Zyprexa slikken? Wat boiet jou het nou wie welke medicatie gebruikt. Zouden de psychiaters die Anna en haar lotgenoten behandelen dat niet zelf veel beter weten dan een standaard anonieme mongool “die zelf uit de zorg komt” en zonder enige diagnostiek of zelfs maar kennismaking met de patiënt even een of ander medicijn als nieuw wondermiddel doordrukt? Rot toch op zeg. Ga terug naar Zapruder.nl ofzo.
Dwaas.
Dag bert, met modder gooien is lekker makkelijk. Misschien moet je je even in de materie verdiepen voor je reageert. Dus ik zou zeggen. Kuit of hom. Moet Anna de kans grijpen om met een pilletje sneller te herstellen of moet haar leed onnodig lang voortduren ? Nadere kennismaking is niet nodig. Ik heb beschreven hoe ik vast heb gesteld dat Anna last heeft van een waan en daar valt geen speld tussen te krijgen. Het is een grote denkfout om te denken dat iedere patient met eetstoornissen uniek is. Dat is niet zo. De stoornis uit zich bij iedereen gelijk namelijk niet willen eten. Het probleem is dat Anna nu ernstig ziek is en lijdt. Dat leed moet wat mij betreft zo snel mogelijk worden opgeheven. En als een pil dat herstel snel kan bewerkstelligen dan is daar niks mis mee vind ik. Dat jij daar op tegen bent is bizar ! Blijkbaar vindt jij het prettiger dat Anna ziek blijft en haar kans op herstel met behulp van medicijnen mist. Het moet niet veel gekker worden !
Richtlijn GGZ:
http://www.ggzrichtlijnen.nl/index.php?pagina=/richtlijn/pagina.php&fSelectNTG_16=17&fSelectedSub=16
“psychofarmaca hebben een beperkte waarde bij….”
En nou optyfen anneke
OMG! Wat een vooringenomen BAGGER dat Antenne!
http://www.google.nl/url?sa=t&source=web&ct=res&cd=1&ved=0CAcQFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.sabn.nl%2Fdownloads%2Fdownload.php%3Ffile%3DAntipsychotica_in_Antenne_update_02-02-2007.pdf&ei=BL9NS5HhI5arjAe1przEDQ&usg=AFQjCNHS0yazEIHgsW5AVk4vBsOWUQFhPw&sig2=f_5EfnqsWNcw2VKhBHusJw
Allemaal opsommingen van “wetenschappelijke artikelen” waarin telkens INCIDENTELE GEVALLEN van patiënten die baat hadden bij Zyprexa worden omschreven. En dat terwijl in het enige gepubliceerde meta-onderzoek duidelijk staat: “Een overtuigend dubbelblind onderzoek heeft echter nog niet plaats gevonden. Antidepressiva van het SSRI-type kunnen helpen om terugval na een geslaagde therapie te voorkomen. (Dit is inmiddels onjuist gebleken, zie B.T. Walsh et al: Fluoxetine after weight restoration in Anorexia Nervosa, a randomized controlled trial, JAMA 295(22): 2605-2812, besproken in Antenne 153-09 R.S.)”
OMG! Hoe fout kun je zijn! Je bent dus gewoon volstrekt vergelijkbaar met een kankerpatient die bij hoog en laag blijft volhouden dat het “eten van gras echt genezend werkt hoor!”.
Serieus, je bent een gevaarlijke gek die zonder enige fundering medicatie door mensen hun strot wil duwen, puur en alleen omdat het zelf zo goed geholpen heeft of omdat je er winst mee kunt maken ofzo. Weet je zeker dat fabrikant Lilly niet vuistdiep in dat Antenne zit? Het heeft er wel alle schijn van.
Er is dus geen enkel degelijk wetenschappelijk onderzoek waaruit kan worden afgeleid dat het gebruik van Zyprexa of anti-spychotica/SSRI’s de genezing van AN bevordert. En dan toch roepen dat je het wetenschappelijk onderbouwt. Schandalig.
Overigens is duidelijk dat dat hele blaadje “Antenne” een folder is voor mensen die zich niet geholpen voelen door de hulpverlening en dus maar op wonderen gaan zitten wachten. Lekker biased dus.
Face it, AN is te complex om met een wondermiddel te genezen. Die geïsoleerde gevallen waarbij het wel werkte doen daar niets aan af. Het is zelfs nog niet bekend wat het verband tussen Zyprexa en genezing is. Het zou zomaar kunnen dat de bijwerking van Zyprexa, te weten GEWICHTSTOENAME, daarbij een belangrijke rol speelt.
Enfin, willen alle “mensen die uit de zorg komen” nu gewoon weert hun mond houden en het medisch-wetenschappelijke werk gewoon overlaten aan de medici en wetenschappers? Dank u.
Althougholanzapine appears to have a potential role in the treatmentof anorexia
nervosa that has been unresponsive to other therapy, randomized, placebo-controlled
studies with larger sample sizes are necessary to establish its role in therapy. Dunican en Deldoto, 2006.
Overigens is de fabrikant van Zyprexa ,EliLilly, een hele fijne fabrikant als het gaat om verzwijgen van ernstige bijwerkingen:
Volgens de fabrikant hebben patiënten die het middel gebruiken een sterke neiging tot ernstige gewichtstoename, een verhoogd cholesterolgehalte, een verhoogd bloedsuikerniveau en andere stofwisselingsproblemen. Het is de eerste keer dat Lilly openlijk toegeeft dat Zyprexa meer ernstige bijwerkingen veroorzaakt dan andere antipsychotische medicijnen voor schizofrenie.
“Al langer zijn psychiatrisch artsen bezorgd over de bijwerkingen van Zyprexa. Uit de praktijk is bekend dat patiënten die Zyprexa gebruiken binnen twee jaar enrom in gewicht toenemen. De nieuwe bijsluiter vermeldt dat één op de zes patiënten na twee jaar meer dan 16 kilo is aangekomen.
Volgens The New York Times weet Lilly al jaren van de mogelijk fatale risico’s op overgewicht en een verhoogd bloedsuiker (diabetes), maar heeft het die gebagatelliseerd. Ook zou het bedrijf psychiatrisch artsen hebben gestimuleerd het middel voor te schrijven aan patiënten die niet zijn gediagnosticeerd met schizofrenie of een bipolaire stoornis. Het psychiatrische medicijn Zyprexa is alleen toegelaten voor de behandeling van schizofrenie en een bipolaire stoornis, maar psychiaters zijn vrij het ook bij andere psychische aandoeningen voor te schrijven.”
Zie ook: http://www.netwerk.tv/uitzending/2009-07-09/eerste-nederlandse-schadeclaim-tegen-medicijnfabrikant
Eli Lilly betaalde in januari 2009 de hoogste afkoopsom ooit (1.415 billion dollar, ruim 1 miljard euro) nadat klokkenluiders uit het bedrijf een zaak naar buiten hadden gebracht. Lilly heeft zijn antipsychoticum Zyprexa jarenlang intensief gepromoot voor off label behandeling van bejaarden tegen dementie, depressie, slapeloosheid en wat dies meer zij, in de wetenschap bovendien van diabetes als bijwerking van dit zware medicijn.
Alstublieft: http://www.ncrm.nl/zyprexiarechtszaken.htm
Promoten van off label behandeling, dat is precies wat jij nu doet. Hoeveel krijg je betaalt precies?
Conclusie: gevaarlijk medicijn, op een misdadige manier gemarket door Lilly, door aanhangers bejubeld op sektarische wijze. Domheid troef, zoals altijd bij ernstige ziekten.
Algemeen advies: niet slikken voordat er significante resultaten met dubbelblind onderzoek zijn behaald. Wat anonieme idioten ook blijven beweren.
Niveau 4
De vergelijkende onderzoeken met antidepressiva versus placebo die zijn uitgevoerd bij een populatie in een multimodale klinische behandelsetting laten geen significant verschil zien in gewichtstoename.
Er is onvoldoende bewijs voorhanden voor enig effect van antipsychotica en antihistaminica op gewicht vergeleken met placebo bij multimodale klinische behandeling. Tevens bestaat onvoldoende bewijs om vast te stellen of er in dit opzicht enig verschil is tussen antipsychotica en antidepressiva.
D NICE-richtlijn, 2004289 .
Niveau 3
Er is enig bewijs (één RCT) dat er een significant verschil is in preventie van terugval bij gebruik van een SSRI (fluoxetine) een jaar nadat door klinische behandeling gewichtsherstel is bereikt.
B Kaye e.a., 2001216 .
OHJA! Nu ga je iedereen die tegen Zyprexa is, wat volledig terecht is, ook nog even bizar noemen! En dat terwijl er geen ENKEL wetenschappelijk bewijs is dat Zyprexa een veilig werkend medicijn is tegen AN. GEEN ENKEL! Hoe bizar ben jij?
“AN is een waan, daar valt geen speld tussen te krijgen”.
WTF?
Tot de dag dat alle psychiaters het er over eens zijn dat AN een “waan” is, valt daar een speld met de omvang van de Grand Canyon tussen te krijgen. Dat heet wetenschappelijk debat. Zeker in de psychiatrie ernstig van belang, om te voorkomen dat mensen zomaar gaan roepen dat aandoeningen maar op één manier zijn te behandelen.
En staat het al voor 100% vast dat AN een “waan” is? NO SIR! http://nl.wikipedia.org/wiki/Anorexia_nervosa#DSM-IV-criteria
Kortom, wat Max (die wél medisch wetenschapper is) zegt: en nou optiefen.
Suzan: fictie? Nope, welkom in mijn leven
Eric: Angst, controle, perfectionisme. Zoiets. En dank.
Anneke: 1) zou je me niet willen behandelen alsof ik debiel ben? En 2) Wat Bert en Max zeggen. Ik ben zes maanden in behandeling. Zes maan-den. Voor een “probleem” dat al 15 jaar bestaat. Dus met jouw goedvinden, probeer ik het voorlopig even met de methode die mensen die er daadwerkelijk voor hebben doorgeleerd hebben bedacht voordat ik mezelf vol vergif ga pompen. Overigens bewijst het feit dat je zegt “bijwerking van Zyprexa is dat je lichaaamsgewicht toeneemt en dat is in dit geval een voordeel” toch wel dat je werkelijk geen reet van de hele problematiek begrijpt. Raar mens. En dan ga ik nu weer even verder kletsen met mijn denkbeeldige vrienden. Dag hoor.
Max komt met verouderd onderzoek. In de Trimbos richtlijnenwaar jij ook naar linkt staat dat er een kennislancune is en dat nader onderzoek naar de werking naar olanzapine dringend gewenst is. Grappig trouwens dat dit zoveel agressie losmaakt bij Bert die me blijkbaar wil wegjagen. Een gebrek aan omgangsvormen ! Ik heb zelf geen anorexia en heb niks te maken met fabrikant. Andere bijwerkingen zijn bij me bekend. Het wordt over het algemeen afgeraden olanzapine langer dan twee jaar te slikken vanwege diabetesrisico.Is misschien bij Anna ook niet nodig. Door gewichtstoename bij Zyprexagebruik kan psychotherapie veilig worden voorgezet. DSM is een diagnostisch hulpmiddel opgezet om te kunnen registreren hoe vaak een bepaalde aandoening voorkomt. DSM is niet wetenschappelijk van aard. Wetenschap is trouwens niet statisch maar altijd volop in ontwikkeling. Zoek maar even de definitie van een waan op dan kun je niet anders dan vaststellen dat de gedachtes van anorexia mensen over hun lichaam een waanachtig karakter hebben. Als Zyprexa incidenteel bij Anna blijkt te werken dan lijkt me dat prima want om dat resultaat gaat het. Vermindering van haar klachten gun ik haar van harte. Of dat via gebruik van Zyprexa gebeurd of psychotherapie is minder van belang. Het resultaat telt voor Bert blijkbaar niet mensen mogen van hem geen pil slikken ook al zou hun dat kunnen genezen. Wonderlijk.
Zeg Anneke, ik ben er nog gewoon hoor, dus het is niet per se nodig dat je de gehele tijd in de derde persoon enkelvoud over me spreekt. En wat agressie losmaakt, in ieder geval bij mij, is dat je met heel veel stelligheid allerlei beweringen doet die je vervolgens niet kan onderbouwen. Zoals dat anorexia een “waan” is.
Nog maar eens keer dus: http://www.netwerk.tv/uitzending/2009-07-09/eerste-nederlandse-schadeclaim-tegen-medicijnfabrikant
en hier: http://www.ncrm.nl/zyprexiarechtszaken.htm
Reden genoeg om geen Zyprexa te slikken.
Dat DSM “niet wetenschappelijk is” (succes me onderbouwen) doet er niet toe, Enige wat er toe doet is dus dat er geen enkele reden is AN als waan te bestempelen.
“Wetenschap is trouwens niet statisch maar altijd volop in ontwikkeling.”
Inderdaad, dat zeg je goed.
“Het resultaat telt voor Bert blijkbaar niet mensen mogen van hem geen pil slikken ook al zou hun dat kunnen genezen.”
Klopt als een bus. Voordat je pillen gaat slikken moet er wel wetenschappelijke consensus zijn over de werkzaamheid van die pillen, zeker als de bijwerkingen ernstig zijn. En dan nog moet je voorzichtig zijn met pillen.
Nogmaals mijn conclusie: SLIK NOOIT ZYPREXA ALS BEHANDELING VAN ANOREXIA! ER BESTAAT GEEN WETENSCHAPPELIJK BEWIJS DAT DIT WERKT EN DE BIJWERKINGEN KUNNEN ZEER SCHADELIJK ZIJN!
Dag Anna, in principe mijn laatste reactie. Nee, natuurlijk wil jij geen Zyprexa want je wilt niet in gewicht toenemen. Dat weet ik wel. Maar dat is wel het uiteindelijke doel van de behandeling. Jij ervaart jezelf blijkbaar niet als ziek want jij vind je gedachtes over je lichaamsomvang normaal. Je omgeving vindt dat niet en die hebben een juist beeld van je situatie. Psychiaters zeggen dan dat de patient geen ziekteinzicht heeft en om die reden niet behandeld wilt worden. Daarin hebben ze gelijk. Je hebt misschien inzicht in je klachten maar beseft niet goed genoeg dat je ziek bent want dat zou je behandeling toestaan en niet liegen over de hoeveelheid voedsel die je tot je neemt. Ik neeem je uitermate serieus maar ben niet naief. Mensen met anorexia laten het niet na de kluit te belazeren als ze dat willen. Jij geeft ook toe dat je wel eens glashard liegt. Wat mij betreft maken zachte heelmeesters stinkende wonden. Je hebt een kans om met het stofje olanzapine snel te genezen. Het werkt dan omdat het de stofjes in je hersenen weer in balans brengt. Een verstoorde stofwisseling in je hersenen zou een oorzaak kunnen zijn van je eetprobleem. Het is aan jou om die kans al dan niet te pakken. Beter worden beteknt ook dat je geen patient meer bent en de identiteit en de voorrechten die de patientenstatus met zich mee brengt weer af moet leggen. Dat is op zich al een moelijk proces maar levert je veel op. Als jij ervoor kiest de weg van psychotherapie te nemen dan is dat je volste recht. Als je echt wanhopig wordt of als je situatie levensbedreigend wordt kun je altijd nog voor Zyprexa kiezen. Je weet nu dat die mogelijkheid bestaat en dat is winst. Veel succes en veel sterkte verder. Als je in de stront zit ooit en je hebt hulp nodig dan kun je een bericht achterlaten op mijn Twitter account. Dan zien we wel. Hartelijke groet !
Bert, nog even dit. Diabetes kan optreden als je Zyprexa langer dan twee jaar slikt. Psychiaters weten dit en houden er rekening mee bij het voorschrijven. Jij bent erg paranoia als het over pillen gaat. Dit medicijn is niet in de supermarkt te koop. Er is geen sprake van dat mensen dit middel zomaar zouden kunnen gaan slikken. Op dit moment gaat 15% van de mensen met anorexia eraan dood. Da’s pas een bijwerking, van psychotherapie ! Uit onderzoek blijkt dat Zyprexa erg goed werkt bij de moeilijkst te behandelen patienten met anorexia. Jij liegt over die onderzoeken en dat is zeer kwalijk. Zeker lid van de linkse babbelkerk !
“Uit onderzoek blijkt dat Zyprexa erg goed werkt bij de moeilijkst te behandelen patienten met anorexia.”
Nee dus. Er is nog geen onderzoek waaruit blijkt dat Zyprexa “erg goed werkt” alleen incidentele gevallen.
Psychiaters houden er rekening mee door het NIET voor te schrijven. Daar zijn het dan ook wetenschappers voor. Logisch, want er is voldoende mis met Zyprexa, zie hiervoor de links die ik hierboven al heb gegeven. De bijwerkingen zijn enorm, er zij te weinig gegevens voorhanden, er is onvoldoende data om gebruik te ondersteunen,
Ik lieg niet over de onderzoeken. Ik toon juist aan dat er geen onderzoeken beschikbaar zijn die doorslaggevend zijn. Jij liegt over onderzoeken, namelijk door t zeggen dat het bewezen werkt. Ik zie graag de wetenschappelijke publicaties van dubbelblinde testen tegemoet. Tot die tijd ben je zelf de grootste leugenaar. Voor de duidelijkheid: artikelen met daarin de ervaringen van incidentele gevallen van enkele artsen zijn geen wetenschappelijk bewijs. De zijn “”Uit onderzoek blijkt dat Zyprexa erg goed werkt bij de moeilijkst te behandelen patienten met anorexia.” is aantoonbaar onjuist. Zulke onderzoeken zijn nog niet beschikbaar namelijk,
Wat mijn linkse of rechtse voorkeur daarmee te maken heeft ontgaat me verder.
LOLOMG! “Nee, natuurlijk wil jij geen Zyprexa want je wilt niet in gewicht toenemen.”
Zucht. Het alufoliehoedjesgehalte begint nu wel zorgwekkend toe te nemen: wie het er niet me eens is wil het zelf niet maar weet dit nog niet. Iedereen die geen Zyprexa wil slikken wil gewoon niet aankomen!
Yeah right.
Maax? Kop jij hem verder even in?
Ik dacht dat je nog maar 1x zou reageren? Maar nu je er toch bent: Welke “voorrechten” levert mijn “patientenstatus me precies op? Overigens weten mijn vrienden dat ik hier schrijf. Net als de behandelaars. Dus liegen is tegenwoordig vrij lastig heur. En dat 15 procent van de anorexiapatienten doodgaan is geen bijwerking van psychotherapie, dat is een bijwerking van de ziekte. Maar ik begrijp dat die uitleg minder goed in jouw “pretpillenpraatje” past. Verder schijn je nog steeds te denken dat ik van lotje getikt ben. Geeft niet hoor. Dat denk ik van jou ook.
Max, kijk jij even in de Merck en op pubmed of doe ik het? Al die flauwekul hier, rare websites, vage onderbouwingen.
Mensen moeten niet prutsen met geneesmiddelen…
eigenlijk zou ik dit niet moeten schrijven, want als er een vakgebied is waar je als leek niets te zoeken heb is het wel de Psychiatrie om de doodsimpele reden dat het geen exacte wetenschap is waar 1 + 1 altijd 2 is. Anneke, jij mag dan allerlei positieve verhalen over Zyprexa hebben gelezen, op Psy, de Nederlandse site van de GGZ staat echter ook een verhaal van een anorexia patient die juist afviel toen ze dat medicijn ging gebruiken. Ze schrok zo van het hongergevoel dat ze er van kreeg, dat ze van de weersomstuit nog minder durfde te eten. http://www.psy.nl/psyxperience/psyxperience-bericht/article/aankomen-van-stoppen-met-zyprexa-ja-hoor-dat-heb-ik-weer/ of google op Psy en Zyprexa het zou de eerste link moeten wezen.
Dus laten we ophouden met allerlei goedbedoelde adviezen over een onderwerp waarbij zelfs de deskundigen regelmatig met de handen in het haar zitten.
Goed, nog twee mededelingen, vanavond (Woensdag) is om 30:30 op Nederland 3 het vervolg van vel over been te zien. Geen programma om eens lekker voor te gaan zitten, maar denk ik wel verplichte kost als je de Ana-files volgt.
Anna, zou je een klein beetje op willen passen met de plaatjes die je boven je artikelen zet, toen ik dat game over zag staan was ik even bang dat we een overlijdings bericht zouden krijgen, zit ik, ondanks dat we elkaar helemaal niet kennen, niet op te wachten.
Groeten, Albert
Currently there is insufficient evidence to confirm atypical antipsychotics enhance weight gain in this setting. CONCLUSIONS: Further high quality evidence is needed in this area in order to provide practical guidance to clinicians.
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20054875?itool=EntrezSystem2.PEntrez.Pubmed.Pubmed_ResultsPanel.Pubmed_RVDocSum&ordinalpos=1
Preliminary evidence supports the use of olanzapine for treatment of anorexia nervosa by demonstrating that olanzapine 2.5-15 mg daily promotes weight gain and has positive effects on associated psychological symptoms. Limitations of the reported data include small sample size, low completion rate in clinical trials, and open-label trial design.
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17190846?itool=EntrezSystem2.PEntrez.Pubmed.Pubmed_ResultsPanel.Pubmed_RVDocSum&ordinalpos=3
Een snelle blik op wat reviews op pubmed laat zien dat het merendeel van de verbanden gebaseerd zijn op case reports (26 in totaal). Dit is vanuit medisch-wetenschappelijk oogpunt vrij waardeloos: het geeft een hint in een richting maar men mag er absoluut geen conclusies aan verbinden. Het aantal trails is tot nu toe beperkt en die weinige trails die er zijn hebben een laag aantal deelnemers. Echter, eerste resultaten geven aanwijzingen in de richting van:
1. mogelijke gewichtstoename, en
2. mogelijke afname van lichaamsbeeld, “delusional thinking” et cetera (Dunican, DelDotto).
Wat Max en Zuigvis zeggen. De meeste gedane studies zijn klein en de reviews schreeuwen om beter en groter onderzoek. Gooi ik er nog een (2006) Cochrane tegenaan:
http://www.cochrane.org/reviews/en/ab004365.html
Er is natuurlijk sowieso geen enkele precedent om op fora dit soort aanbevelingen te doen.
Dank je slappe, wilde net een pubmed search gaan doen, maar jij bent me gelukkig voor. Dank u.
Geheel onwetenschappelijk wil ik er verder aan toevoegen dat anneke er zo te lezen een nogal simplistische visie op het complexe probleem anorexia nervosa erop na houdt. Verder vraag ik me af wat Anneke’s motieven zijn om zo hardstochtelijk te pleiten voor een medicijn waarvoor volgens de huidige nederlandse richtlijnen geen plaats is in de initiele behandeling van anorexia nervosa. Mag ik vragen wat jouw insteek is? Je bent werkzaam in de gezondheidszorg? Als wat? Vanwaar die speciale interesse in anorexia?
Gisteravond docu over anorexia gezien. Wat me opviel was dat de dames die aan het woord kwamen allemaal ontevreden waren over hun behandeling en dat deze behandeling in geen enkel besproken geval afdoende geholpen heeft. Zeer schrijnend. Wat verder onthutsend is dat sommige vrouwen niet behandeld worden omdat ze twee psychiatrische stoornissen hebben. Verzekeraars vergoeden dan niet. In de somatische geneeskunde is het ondenkbaar dat men reuma niet behandeld omdat iemand ook al diabeet is. In de psychiatrie werkt dat wel zo en het onthutsend dat dames en heren behandelaren accepteren dat de ziekste mensen niet behandeld worden. Erger kun je patienten niet in de kou laten staan. Middeleeuws !
mijn persoon is hier wat mij betreft niet in het geding. Ik kom met argumenten en die kunnen al dan niet weerlegd worden.
Als ik 100 onderzoeken presenteer waarin dubbel blind is bewezen dat Zyprexa bij 80% van de patienten werkt dan is dat nog steeds geen garantie dat het bij het ene individu werkt. Je weet vooraf niet of je als slikker bij de 80% groep hoort of dat je de pech hebt bij de 20% te horen bij wie het middel niet werkt. De enige manier om erachter te komen of het middel werkt is uitproberen. Verder is er een andere pil beschikbaar die het hongergevoel kan dempen. Dat is ook weer gunstig voor mensen met eetstoornis.
Dag Anna, sorry dat ik het zeg maar je bent inderdaad psychiatrisch ziek, je hebt immers een eetstoornis.Betekent niet dat ik je niet voor vol aan zie. Je blijft verantwoordelijk voor je doen en laten en ik ben iemand die mensen op eigen verantwoordelijkheid aanspreekt. Waar mensen te ziek zijn om verantwoordelijkheid te nemen moet die worden overgenomen door deskundigen. 15% van de anorexiapatienten gaat dood omdat er voor deze moeilijke groep patienten nog geen goede behandeling bestaat. Jij weet beter dan ik wat de voordelen van je huidige patientenstatus zijn. Dat je hier schrijft levert je ws positieve aandacht op en die valt weg zodra je genezen bent. Wat komt daar dan voor in de plaats ? Ieder mens heeft immers behoefte aan zinvolle aktiviteiten en maatschappelijke erkenning. Dat soort dingen bedoel ik met voordelen van je patientenstatus. Groet !
Heh ja, anders negeer je even volledig het feit dat er zojuist een container aan feiten TEGEN het gebruik van Zyprexa over je is uitgestort. En hou je lekker vast aan een niet bestaand dubbelblind onderzoek.
ER. IS. GEEN. DUBBELBLIND. ONDERZOEK. NAAR. ZYPREXA. GEDAAN.
Niet zo schreeuwen Bert. Het is namelijk niet waar.
Bissada et al., 2008 DB-RCT 28 female adults Olanzapine versus placebo, 13 weeks Sig. increase in BMI Sig. decrease in depression and anxiety (Bissada et al., 2008)
Mondraty et al., 2005 DB-RCT 15 adults Olanzapine versus chlorpromazine,
6 weeks, No sig. difference in BMI Sig. decreased in anorexic ruminations (Mondraty et al., 2005)
Brambilla et al., 2007a DB-RCT 30 adults Olanzapine versus placebo, 12 weeks Sig. increase in BMI Sig. decrease in depression scores (Brambilla et al., 2007a)
bron:
abstract: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20054875
fulltext: http://www3.interscience.wiley.com/cgi-bin/fulltext/123233968/PDFSTART
(dank aan Zuigvis)
Je ziet dat de aantallen erg klein zijn. Daarom wordt er ook gepleit voor grotere, betere onderzoeken. De geposte medlinks zijn reviews. Die bekijken het tot dan toe beschikbare bewijs (dubbel blinde RCT’s, enkel blinde RCT’s en eventueel open label-studies).
Dat bewijs is inderdaad niet overtuigend.
Mevrouw Achttien pleit hier voor off-label voorschrijven van een medicijn. Dat is al eerder door max aangehaald. Daar zal je als arts een verdomd goede reden voor moeten hebben of alle andere mogelijkheden moeten uitgeput zijn.
Probeert u dit eens. Geen idee of het gaat werken, maar niet geschoten…
Er is natuurlijk sowieso geen enkele precedent om op fora dit soort aanbevelingen te doen (bis).
De tering he, dan worstel je vijftien jaar met Anorexia, en als klap op de vuurpijl krijg je ook nog een of andere anonieme trol met de naam Anneke Achttien over je heen.
Sterkte, Anna.
Vanochtend met een psychiater mijn hypothese over het gebrek aan realiteitszin bij mensen met een eetstoornis besproken. Ze was het met me eens dat de realiteitszin van deze groep patienten ernstig gestoord is. Hun gedachten over eten zijn te bestempelen als een waan. Ze gaf ook aan dat er te weinig onderzoek gedaan is naar de werkzaamheid van Zyprexa. Bij psychotische mensen wordt intensieve psychotherapie ontraden en dat is niet voor niets zo.
Om de waangedachten aan te pakken zou cognitieve gedragstherapie wellicht de aangewezen behandeling kunnen zijn voor mensen van wie de stoornis niet levensbedreigend is. Off label voorschrijven zou gerechtvaardigd zijn als het leven van de anorexiapatient op het spel staat. Onderzoek naar welk stofje in de hersenen deze problematiek veroorzaakt en het ontwikkelen van een zo goed mogelijk werkend medicijn hiertegen is dringend noodzakelijk. Er overlijd nu elke week één patient aan de gevolgen van deze stoornis. Dat moet anders !
Linkje voor mensen die denken dat de uitkomst van een debat over wetenschappelijk bewijs er voor behandelaren toe doet. http://www.trouw.nl/nieuws/nederland/article1678870.ece
[...] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Bert Brussen en Anneke Achttien, Opiniebladen. Opiniebladen heeft gezegd: DeJaap The Ana-files (9): Na 6 maanden therapie ben ik 145 geroosterde boterhammen met pindakaas, 24 praa.. http://bit.ly/7wOs8n [...]
Goed, tegen beter weten in dan nog maar een keer. Anneke, ik heet niet echt Anna he? Dat ik hier schrijf weet een handjevol mensen. Dus qua positieve aandacht valt het vies tegen. Sterker nog: die aandacht is volledig weg te strepen tegen de berg bagger die jij – en een paar anderen in eerdere reacties – over me uit hebben gestord. Verder levert het me weinig op hoor: ik werk gewoon fulltime, krijg nergens subsidie voor, het enige wat het me oplevert is dat ik een paar uur per week voor gratis bij iemand die ervoor heeft DOORGELEERD langs ga voor therapie. Maatschappelijke erkenning krijg ik voldoende, of dacht je dat dit feuilleton het enige is waar ik me mee bezig houdt? Daarnaast ga je nog steeds voorbij aan het feit dat ik pas ZES maanden in therapie ben. Dus met jouw goedvinden, en ook zonder trouwens, doe ik het gewoon op mijn eigen manier. Dus zonder pillen waarvan nog geenszins afdoende is bewezen dat ze me iets gaan opleveren. Terwijl meer dan de helft van de patienten wel baat heeft bij cognitieve gedragstherapie. En nu ben ik uitgepraat met je. Oh, en ‘hulp vragen via je twitteraccount?’ Ik eet nog liever een hele appeltaart met slagroom. Zonder te kotsen. Doei.
Dag Anna, we komen al rap ergens blijkt uit je reactie. Laten we de deal sluiten dat jij elke dag een appeltaart met slagroom eet dan begin ik zolang je dat doet niet meer over Zypreza. Doe je nu aan cogn. gedragtherapie dan ? Heb je geloof ik hier nog niet over geschreven. De positieve werking van Mindfulness is gebaseerd op het principe dat je niet hoeft samen te vallen met je gedachtes. Niet helemaal zjn wat je denkt met andere woorden. (je bent niet -helemaal- wat je denkt). Hoe heet je in het echte leven eigenlijk. Lijkt me dat je je voornaam hier wel prijs kunt geven. Fijn dat je zelf in je inkomen kunt voorzien ondanks je psychiatrische ziekte. Dat lukt vaak niet en dat is verdrietig. Wat is het lekkerste dat je ooit hebt gegeten ?
Lieve groet, Anneke.
Anna, mijn complimenten, je schrijft met een prachtige combinatie van zelfinzicht en ironie over anorexia. Complimenten ook voor De Jaap, voor de publicatie, net als eerder ‘Gesloten afdeling’.
Voor wat betreft de door Anneke gestarte discussie. Wellicht bedoelt zij het goed en wil ze slechts wijzen op alternatieve behandelingen, maar haar toon is pedant en neerbuigend. Eerst over Zyprexa, daarna (via een link op 12-01) over de Mandometer, en hierboven ook over appeltaart met slagroom en Mindfullness. “Het is een grote denkfout om te denken dat iedere patient met eetstoornissen uniek is’, schrijft ze. Die gedacht komt voort uit de biologische psychiatrie: de menselijke psyche is een samenspel van chemische reacties in de hersenen, psychische problemen worden opgelost door ingrijpen in die chemie. De pretentie daarachter is dat psychiaters en medicijnfabrikanten weten hoe de chemie bij iedereen zou moeten werken. Dat is onzin natuurlijk, van geen enkele stof in de hersenen is ooit een base-line vastgesteld, hoeveel we ervan moeten hebben om gezond te kunnen functioneren. Neem de bekendste psychofarmaceutische behandelingen, die tegen depressie en ADHD. Er wordt gesteld dat er een tekort aan stofjes is (respectievelijk serotonine en noradrenaline) en dat medicijnen voor toename zorgen. Maar tekort noch toename kan worden gemeten. Wat overblijft is statistisch ‘bewijs’: X mensen voelen zich na gebruik van medicijnen beter. Maar dat is slechts een optelling van anecdotisch bewijs: individuen die zeggen dat zij zich na gebruik van medicijnen beter voelen. En dit hangt samen met hun wensen: hoe goed denken zij zich te kunnen voelen, wanneer zeggen zij ‘nu voel ik me goed’? De daarbij behorende verwachtingen zijn individueel, uniek; ook je ‘goed voelen’ is niet objectief meetbaar.
Met haar opmerking dat patiënten niet uniek zijn, geeft Anneke te kennen dat ze geen aandacht heeft voor deze individuele ervaring. Dat is de makke van elke psychologische/psychiatrische behandeling. Als de patiënt op een gegeven moment zegt ‘bedankt voor alles, ik voel mij goed nu’, is de behandeling geslaagd, het is het enige succescriterium. Maar wat nu als de patiënt dat niet zegt binnen de door de behandelaar verwachte termijn, of als de patiënt zich maar even goed voelt en dan ‘terugvalt’? Veel behandelaars beschuldigen dan de patiënt van weerstand: ‘je doet niet genoeg je best, je probeert de behandeling niet eens’. Anneke komt gevaarlijk dicht in de buurt van die beschuldiging.
En dan nog dit: Anneke stelt dat ze heeft onderbouwd dat anorexia stoelt op een waan. Maar het bestaan van een waan kan op zichzelf nooit wetenschappelijk worden vastgesteld. Wat psychiaters ‘weten’ van wanen is slechts wat de patiënt erover zegt, de patiënt doet een uitspraak die (volgens de psychiater of anderen) niet overeenkomstig de werkelijkheid is. Objectief bewijs van het bestaan van de waan ontbreekt omdat de uitspraak een leugen kan zijn. Hiermee wil ik niet alle schizofrenen van leugens beschuldigen, maar slechts een wetenschappelijk criterium aandragen: er moet objectief bewijs zijn, bijvoorbeeld meetbare verschijnselen in de hersenchemie die uitsluitend samenvallen met onrealistische uitspraken.
Het enige dat bekend is van anorexia is gedrag: de patiënt neemt te weinig noodzakelijke voedingstoffen in. Los van de vraag waarom, waarop het antwoord per patiënt kan verschillen en ook een onwaarheid kan zijn. Het gedrag is wel meetbaar omdat caloriën, eiwitten, vetten, koolhydraten et cetera meetbaar zijn. Als bij een psychiatrische ‘stoornis’ alleen gedrag meetbaar, of zelfs maar waarneembaar is, dan is er geen sprake van een waan, maar van een neurose. Anorexia is beter vergelijkbaar met smetvrees dan met een psychose, het is verlies van controle over gedrag.
Jammer dat je niet goed leest Alf. Je haalt van alles door elkaar. De waan die mensen met een eetstoornis hebben betreft hun gedachtes over eten en hun lichaamsgewicht. Hun gedachtes over hun lichaam bv ik ben te dik stemmen niet overeen met de realiteit die is dat de uitgemergelde ondergewicht heeft.Dat ondergewicht is zichtbaar dus objectief vast te stellen.
In hun gedrag zijn alle eetgestoorde psychiatrische patienten gelijk, ze eten te weinig, daarin verschillen ze niet van elkaar. Als ze weer genoeg eten zijn ze genezen.Dat is het behandeldoel. Anna kan ieder moment van de dag besluiten om te gaan eten. Ze is fysiek prima in staat een boterham te smeren en die op te eten. Daarin verschilt ze niet van mij. Net als Anna besluit ik dagelijks wanneer en wat ik wel of niet zal eten. Het grootste verschil tussen Anna en mij is dat ik sneller en regelmatiger besluit te gaan eten waardoor ik op gewicht blijf. Anna doet om over het besluit om te gaan eten heel erg lang en dat veroorzaakt het problematische ondergewicht. Het tempo waarin Anna tot het besluit komt om iets te gaan moet omhoog. Eten is immers uiteindelijk onvermijdelijke noodzaak anders ga je dood.
Aangezien Anna al 15 jaar ziek is lijkt mijn conclusie dat ze regelmatig iets eet een juiste anders was ze immers al lang overleden. Het staat Anna overigens volkomen vrij om te wegen en te eten wanneer en wat ze wil. Het staat niet in de wet dat je een BMI van 27 moet hebben. De wet geeft wel een grens aan, als je je eigen leven in gevaar brengt dan grijpt men van overheidswege in, en daar sta ik achter. Dus als Anna haar leven vorm wil geven door de hele dag te doen over het besluit om al dan niet te gaan eten dan is mag ze dat doen als dat haar wens is. Als niet eten en het leven met ondergewicht Anna’s wens is dan is daar niet veel op tegen. Als ze een vitaminepilletje slikt voorkomt ze allerlei gezondheidsproblemen dus dat zou ik haar wel aanraden. We leven in een vrij land. Benut die vrijheid ten volle !
Alf Berendse: dank u. Zowel voor het compliment als de duidelijke uitleg.
Tsja, dit laatste bericht is precies de kern.
Anna bedankt Alf ivm met haar ironie en het zelfinzicht waarmee ze over haar psychiatrische stoornis schrijft. Dat is de psychische winst die ze binnen haalt met haar eetprobleem en om die winst te kunnen blijven binnenhalen moet haar stoornis in takt blijven. Beter worden is verliesgevend immers.
Anna was zo boos op mij dat ze liever een appeltaart wilde eten zonder te kotsen dan Zyprexa te moeten slikken en onder ogen te zien dat ze niet geheel en al in de realiteit leeft nu.
Door te doen wat ze wil namelijk die appeltaart eten dan lost ze in ieder geval voor dat moment haar tekort aan eten op. En dat was haar wens en wil. Toch ?
Anna is vrij om te doen en laten wat ze wil als het om eten gaat. Je kunt je afvragen of er uberhaupt wel sprake is van een probleem. Als Anna niet wil eten dan mag dat toch. Een eetplicht is er niet. Toch ?
Het begrip neurose is verouderd en wordt in de psychiatrie al erg lang niet meer gebruikt. Psychiaters spreken nu over persoonlijkheidsstoornissen. Ik sluit niet uit dat Anna naast haar anorexia nog een persoonlijkheidsstoornis heeft. Om een persoonlijkheidsstoornis vast te kunnen stellen is gedegen onderzoek mbv vragenlijsten en interview nodig.
De neurose uit zich in afwijkend gedrag dat is bij alle psychiatrische stoornissen zo.
Alf Berendse heeft van de psychiatrie amper een stukje kaas gegeten ! En van die onkunde groeit Anna zeker niet !
Kijk uit naar deel 10. Prettig weekend allen !
Anneke, geen enkele psychiatrische stoornis is objectief aantoonbaar, het zijn allemaal subjectieve ervaringen van de ‘patiënt’. En inderdaad, zelfs als iemand zich uithongert tot de dood erop volgt, dan is dit pas een probleem als de persoon zelf het als probleem ervaart. Dat overheid en psychiaters dit niet accepteren is de basis van de BOPZ: ingrijpen met dwang als iemand een gevaar voor zichzelf is. Daarbij moet dan wel ook sprake zijn van een psychiatrische kwaal als oorzaak van het gevaar. Desnoods wordt die verzonnen, of wordt gedrag gedefinieerd als ‘ziekte’. Jij bent wel makkelijk met Anna ook nog een perssoonlijkheidsstoornis toeschrijven. Een persoonlijkheidsstoornis is niets anders dan het woord ’stoornis’ toevoegen aan het begrip ‘persoonlijkheid’. Het ligt in de lijn van de psychiatrie om een zo groot mogelijke groep mensen binnen het eigen werkveld te definiëren.
Ik haal niets door elkaar, ik stel dat het bestaan van wanen niet wetenschappelijk aantoonbaar is. Ondergewicht wel, maar dit is gevolg van gedrag: onvoldoende eten. De reden achter dit gedrag is voor de psychiater nooit objectief kenbaar, omdat hij slechts weet wat de patiënt erover zegt. De psychiatrie kan dan ook alleen toewerken naar een andere uitlating van de patiënt: ‘nu voel ik mij goed’. En het is behoorlijk arrogant van een psychiater om daarop te reageren met: ‘dat zeg je wel, maar dat kan niet zo zijn’.
En wat een flauwekul dat mijn compliment Anna’s ‘ziektewinst’ is. Het is een compliment voor haar schrijven, ik complimenteer haar niet met anaroxia en ik denk ook niet dat haar schrijfstijl gevolg is van anoraxia.
Blijkbaar acht jij jezelf psychiatrisch deskundig en voldoende om anderen te diskwalificeren. Voldoende ook om, zonder haar te kennen, te stellen wat goed is voor Anna (haar ‘groei’) en wat niet. Maar je denkt blijkbaar ook dat zij werkelijk liever appeltaart met slagroom eet dan op jouw advies Zyprexa te slikken. Ik denk dat ze geen van beiden zal doen en dat de ironie van haar opmerking aan jou voorbij is gegaan. De toon in jouw schrijven, over Anna en eenieder die kritisch op jou reageert, is arrogant en neerbuigend. Wellicht sta je klaar om al jouw critici met wat twittertherapie van hun wanen af te helpen?
Sorry, met de varianten anaroxia en anoraxia bedoel ik ook anorexia. Te snel getypt. Te snel verstuurd ook, omdat ik wil eten maar nog boodschappen moet doen.
OMG! Ik ga het nog 1 keer proberen, daarna is het wel klaar. En in tegenstelling tot sommige andere mensen, zal ik me daar dan ook aan houden.
1) Ik bedankte Alf inderdaad voor de complimenten over mijn schrijfstijl. Die staat namelijk los van mijn anorexia. Ik ben schrijver, dat zal het ook zijn als ik geen anorect meer ben.
2) Ik heb geen persoonlijkheidsstoornis. tenminste, niet volgens de psychiater. Maar ik geloof direct dat jij in deze via het internet een veel betere diagnose kan stellen.
3) De appeltaart was ironisch. Net als mijn vorige opmerking. Als je dat niet begrijpt, zijn we eigenlijk wel uitgepraat.