Iemand die ik kende, hierna D. te noemen, werd ooit door een psychiater verzocht een dagboek bij te houden. Daarin werd exact bijgehouden wat de psychiater wilde horen, want voor wat er echt in D. in kwestie omging, bestond namelijk een alternatief, geheim dagboek. En dan was er ook nog een derde decoy-dagboek dat los rond mocht slingeren, voor snoops en en andere onrechtmatig geïnteresseerden. Dit alles opdat D. er tenminste nog een paar particuliere gedachten op na kon houden, die met niemand gedeeld hoefden te worden (helemaal geen dagboeken bijhouden is natuurlijk een nog betere tactiek, maar dan staat weer nergens opgetekend hoe briljant je bent.)
Dat de psychiater niet doorhad dat het getoonde dagboek volstond met leugens, bewees volgens deze persoon de incompetentie van de psychiater en de brille van D.
Daarmee werd het hele doel van de – zelfgekozen! – therapie natuurlijk geheel ondergraven, maar deed kennelijk niet terzake.
Toen ik bovenstaande hoorde, dacht ik: stap gerust eens uit die bijzondere wereld die je eigen navel heet.

Wat ik me afvraag; Anna, zie je jouw anorexia zelf als een ziekte? Een verslaving (aan het gevoel van eigenwaarde dat het je geeft)? Een manier van leven? Ben je bang om dood te gaan (aan anorexia)? Of ben je banger(er) met anorexia oud te worden?
Ik ben voor het recht te doen met je lichaam wat je zelf wilt, zelfs als dat “ongezond” zou zijn.
Maar ik herken ook de onmacht van degene die het niet lukt een ander te overtuigen (bv om te eten).