Ondertussen rijgen de dagen zich volgens een vast patroon aaneen. Ik slaap, ik werk, ik revalideer, ik eet, ik huil, ik schrijf, ik praat, ik ga naar therapie. Als iemand vraagt hoe het gaat, roep ik opgewekt: ‘prima, met mij gaat álles goed. Ik voel me top. Echt, het gaat géwéldig’. Maar dat is natuurlijk gelogen. Want de waarheid is dat mijn geheime dubbelleven me steeds zwaarder valt. En dat ik moe bent.
Moe van iedereen steeds leugens te vertellen, moe van stiekem huilen op het kantoortoilet, moe van ’s avonds werken om gemiste uren te compenseren, moe van het gevoel mijn vrienden veel te veel tot last te zijn met mijn geklaag en gejank, moe van mooi weer spelen, moe van het gevoel constant te kort te schieten.
Stress
Want, hoe verrassend: het blijkt in de praktijk toch minder gemakkelijk dan gedacht net te doen alsof er niets aan de hand is. Zeker gezien het feit dat ik tegenwoordig continu bekaf, gestrest, prikkelbaar en op het randje van tranen lijk te zijn. Als ik heel eerlijk ben, red ik het steeds maar net. Tot de dag aanbreekt waarop het me een keer niet lukt.
Na groepssessie nummer twee ben ik zo van slag dat ik er met geen mogelijkheid in slaag ’s avonds mijn werk in te halen. De volgende dag meld ik me zenuwachtig weer op kantoor. Het duurt niet lang voordat er wordt geïnformeerd waar het rapport blijft dat ik gisteren zou uitwerken. Mijn gemompelde ‘nog niet af’, komt me op een fikse reprimande te staan. Een terechte reprimande, want voor zover mijn leidinggevenden weten, is er geen enkele reden waarom mijn werk niet gewoon af zou kunnen zijn.
Als ik echter ergens niet tegen kan, is het voor lui te worden versleten. Ik bén namelijk niet lui, integendeel. Ik werk me tien slagen in de rondte om overeind te blijven. Maar niemand die dat merkt. En dat is mijn eigen schuld. Vijf minuten later hang ik snikkend aan de telefoon bij beste vriendin L. Want zo gaat het niet langer. En hoe graag ik mijn wekelijkse bezoekjes aan de kliniek ook voor mezelf wil houden, zelfs ik moet toegeven dat het wellicht niet langer realistisch is. Ik wil niet Anna de anorect zijn, maar dat is nog altijd beter dan Anna de lakse werknemer.
Open kaart
En dus besluit ik open kaart te spelen. Direct, voordat ik het niet meer durf, vraag ik een persoonlijk gesprek aan. Nog voordat mijn directe leidinggevende de deur van de vergaderkamer achter zich heeft kunnen sluiten, flap ik het eruit: ‘Ik ga op woensdagmiddag naar een anorexiaklinkiek.’ Terwijl ik voor de zoveelste keer die dag in huilen uitbarst, komt een voor mij totaal onverwacht antwoord: ‘Dat wisten we natuurlijk al op de dag dat we je aannamen. Niemand is van zichzelf zo mager. Fijn dat je het nu uit jezelf vertelt. We vroegen ons al jaren af wanneer je er over zou beginnen.’
Na afloop voel ik me opgelucht. En ontzettend stom. Alle energie, alle moeite, alle tranen: het was eigenlijk allemaal voor niets. Terwijl ik in de illusie verkeerde dat niemand mijn dubbelleven doorhad, bleken alleen al op mijn werk minimaal vier mensen de juiste conclusie te hebben getrokken. En terwijl ik alle kracht die ik nog in me had bij elkaar schraapte om maar vooral niet te falen, bleek er een veel simpelere oplossing te bestaan: eerlijk zijn.
Dus leg ik me er eindelijk bij neer. Ik ben Anna en ik ben schrijver. Ik ben Anna en ik ben ziek. Maar wel nog steeds in die volgorde.
Bekijk hier het overzicht van alle Ana-files.
RSS feed
RSS atom feed
kudos! lees de files met belangstelling, keep writing!
Ook ik heb nog geen aflevering gemist. Fijne werkgever trouwens.
Soms helpt het om jezelf niet zo serieus te nemen.
Hier nog iemand die elke file van je heeft gelezen. Vind het indrukwekkend om te lezen hoe je met je ziekte omgaat. Oh en gefeliciteerd met het feit dat je je erbij neergelegd hebt, weer een stap vooruit!
Het klinkt een beetje als uit de kast komen als homoseksueel: dan weet de omgeving het vaak ook al heel lang. Wanneer iemand het dan eindelijk vertelt, is het een opluchting voor alle partijen.
Ik blijf er bij: Anneke18 is in werkelijkheid Anna. Ze misbruikt haar podium en de comments gewoon om zichzelf Zyprexa ® aan te praten.
Klopt Bert. Maar dat is niet mijn schuld. Ik heb namelijk een WAAN. En neem mezelf bovendien veel te serieus, zo heb ik vandaag geleerd.
Vertel eens, Pepijn B: zou je dat ook zeggen tegen iemand met kanker?
IK BEN draagt bij tot een positieve samenleving.
Volgens de vertaling van het zg. Tetragrammaton “JHWH” uit het Oude Testament, betekent JHWH “Ik Ben Wie Ik Ben”.
Geen speld tussen te krijgen dus.
Anna, als jij ook AA bent, is dat veel erger dan een waan, dan heb je een forse dissociatieve identiteitsstoornis (DIS), vroeger de meervoudige persoonlijkheidsstoornis (MPS) genoemd. Ik dacht overigens dat ik AA was, om de discussie met mijzelf gaande te houden. Zo niet, mag ik dan Bert Brussen zijn? Zonder Zyprexa. Ik heb al eens Dogmatil geslikt, klinkt als hondenvoer, maar is een antipsychoticum. En ik was niet eens psychotisch, het was allemaal echt waar.
Alle respect Anna, en de opmerking van Pepijn B. kwam bij mij ook lullig over, maar anorexia is niet vergelijkbaar met kanker. Je zou nog ingaan op de vraag of jij anorexia een ziekte vindt; je eindigt deze aflevering met ‘Ik ben Anna en ik ben ziek’. Doel je daarmee op de anorexia op zichzelf, of op de lichamelijke gevolgen? Je hebt uit eerdere reacties van mij vast wel opgemaakt dat ik anorexia geen ziekte vind, maar gedrag. In deel 13 schreef je dat je eigenlijk maar een probleem hebt: je eet niet. Dat is gedrag en gedrag is nooit ziekte. Het is zelfs nooit symptoom van een ziekte, maar slechts reactie op ziektesymptomen.
Andere vraag. Hoeveel tijd zit er tussen de gebeurtenissen en de publicatie op DeJoop? Alle bemoedigende opmerkingen gaan ervan uit dat je middenin het proces zit dat je beschrijft. Is dat zo, of lopen we als lezer weken achter?
DeJaap bedoel ik natuuurlijk. Welgemeende excuses aan de betrokkenen bij deze site.
Way to go Anna!
Heel goed gedaan, ja (ik zou bijna zeggen: een grote stap voor de mensheid :-)). Lees je trouwens eerdere commentaren wel eens terug? In een van je eerste files zei je dat ‘niemand het wist’, toen werd van verschillende kanten, onder andere van de mijne, al gesuggereerd dat je omgeving best eens mee zou kunnen vermoeden dan jij denkt.
Veel mensen die je volgen zijn natuurlijk ervaringsdeskundigen van uiteenlopende aard.
Alf: Ik weet eerlijk gezegd niet precies of ik het ‘een ziekte’ vind. Ik weet ook niet of je zo hard kan stellen dat het ‘gedrag’ is als jij doet. Gedrag impliceert keuze, in ieder geval voor mij. Als je op die gedachtestroom verder gaat, komt het al snel uit bij ‘eigen schuld’. Het is immers gedrag, dat kan je dus zelf veranderen. Ik moet daar verder ook nog gewoon over nadenken: kom ik in een latere aflevering nog op terug.
De vergelijking met een kankerpatient had overigens niet zoveel te maken met ‘ziekte’ maar meer met de marginalisatie van anorexia en sich. Er gaat elke week in NL een anorect dood aan de gevolgen van zijn ‘gedrag’. Toch wordt er vaak gedaan alsof het een puberale frivoliteit is voor leeghoofdige meisjes. Aanstellerij. Daar neem ik aanstoot aan. Moet ik misschien niet doen, zeker niet op het Internet, maar is wel zo.
Dan tot slot: jullie lopen vrij kort achter op de werkelijkheid. Soms een week, soms twee of drie weken, maar nooit langer.
Quiqui: haha, ik houd het toch liever op ‘a small step for menkind but a big step for me’. En ja, ik lees commentaren terug. En denk er uitgebreid over na, wat soms terugkomt in therapie, en soms in nieuwe afleveringen. Tegelijkertijd ben ik stront eigenwijs: mijn gehele omgeving had natuurlijk allang geroepen dat ik het op mn werk moest vertellen. Maar IK wilde dat niet. Bovendien leef ik nog altijd in de veronderstelling dat ik er doodnormaal uitzie. En zeker niet heel dun. Daar denken andere mensen dus niet zo over, dat blijkt maar weer.
Oh, en LOL @ ‘De Joop’ *blockt Alf Berendse ;-)*
Anna, geenszins doel ik op eigen schuld, frivool gedrag of aanstellerij. Er is een grijs gebied van controleverlies tussen bewust gekozen ongezond gedrag en onwillekeurige ziekte. Als ik stel dat anorexia geen ziekte is, bedoel ik vooral dat het geen ‘psychiatrische ziekte’ is. Mogelijk gaat er neurofysiologisch iets mis, dat is dan somatisch. En de psychologie achter anorexia, ‘redenen’ om onvoldoende te eten, behelst problemen maar een psychisch probleem is ook niet per definitie een ziekte. Ik noem ‘depressie’, waar ik zelf mee te kampen heb gehad, ook geen ziekte maar ik ervoer bij mijzelf wel controleverlies. Ik ben benieuwd naar wat jij erover gaat schrijven.
Ik ben benieuwd naar wat er in jou omgaat als je denkt aan gezond eten. Zijn er lichamelijke sensaties die de wil om weinig te eten kracht bij zetten? Is het alleen ‘mind over body’, de wil om niet te eten ondanks honger, of zijn er fysiek ook strijdige sensaties, bijvoorbeeld ondanks honger misselijk worden bij de gedachte aan eten?
Alf, las onlangs dat je nog steeds antidepressieva slikt, dan ben je nog steeds ziek. Anorexia is wel degelijk een psychiatrische ziekte die in DSM vermeld staat. Een psychisch probleem is een door jou verzonnen concept. In de psychiatrie gaat het om storingen in functies die een psychiatrische stoornis veroorzaken. Mensen met een depressie zijn psychiatrisch ziek. Jij hebt blijkbaar geen ziekteinzicht of ontkent in ieder geval dat je zelf ziek bent.
Anna is met haar uitspraken dat ze ten eerste schrijver is en in tweede plaats ziek is een stuk verder dan jij nu bent. Jij moet feitelijk nog beginnen. Zolang je dat niet onder ogen ziet zijn je kansen op herstel niet goed. Triest zat vind ik. Sterkte !
@Anna; Ik vind je niet ziek. Voor wat dat waard is :).
@Alf en Anneke; Persoonlijk vind ik jullie alletwee erg rigide. Maar dat maakt jullie discussie wel interessant.
Ogottegottegot, daar is AA weer.
Wat de psychiatrie ‘depressie’ noemt, is een stemming. Een onplezierige stemming en er zijn pillen die, net als drugs, stemmingen verbeteren.
Dat anorexia en depressie in de DSM staan, betekent slechts dat ze volgens de willekeur van de American Psychiatric Association ‘ziekten’ zijn. Bij gebrek aan een uitgewerkte en steekhoudende ziekteleer kan men binnen de psychiatrie alles wel een ziekte noemen. Hier ben ik eerder al omstandig op ingegaan en dat ga ik niet nog eens herhalen. Anneke, je bent niet in staat om buiten de consensus van de huidige psychiatrie ook nog iets te bedenken.
“In de psychiatrie gaat het om storingen in functies die een psychiatrische stoornis veroorzaken.”
Ik neem aan dat je storingen in cognitieve functies bedoeld. Welke verstoorde functie veroorzaakt dan depressie en welke anorexia?. Bij de laatste heb jij het over een waan gehad, maar dat onderbouwde je niet. Ik ben benieuwd welke verstoorde functie volgens jou depressie veroorzaakt. Let wel: een emotie of stemming is op zichzelf geen cognitieve functie.
Het slaat natuurlijk helemaal nergens op dat ‘psychisch probleem een door mij verzonnen concept is. Google eens, 274.000 hits over iets dat ik verzonnen heb? Je moet nog antwoord geven op mijn vraag waar de psychiatrie zich mee bezig houdt als dat niet, zoals jij schreef, de psyche is. Ook cognitieve functies behoren tot de psyche, daarom spreekt men ook van ‘psychisch gestoord’ als iemand wanen of hallucinaties heeft. De cognitieve functie zijn ook onderwerp van psychologie, de leer van de psyche.
Het is ook niet zo dat een cognitieve stoornis een psychiatrische stoornis veroorzaakt, de cognitieve stoornis ìs de psychiatrische stoornis.
J.T., ik ben inderdaad wat rigide. Ik ben er ook nog niet helemaal uit waarom ik er op hamer dat de psychiatrie het woord ziekte moet uitbannen. Een rol speelt dat binnen de psychiatrie mensen worden vereenzelvigd met hun ‘ziekte’. En als je tegenover iemand zit die stelt ‘jij bent ziek in je geest en ik niet’ dan is het ook bijzonder moeilijk om op gelijkwaardig niveau te communiceren. Menig probleem dat iemand in de omgang met zichzelf kan hebben, met eigen denken, voelen en gedrag, wordt ook onnodig gecompliceerd voorgesteld, in het verlengde van de stelling dat het een ziekte is.
J.T., ik bedacht me nog waar voor mij de discussie begon. Sinds enkele jaren wordt verslaving (met name aan illegale harddrugs en alcohol) ook in Nederland als psychiatrische ziekte gezien. Dat idee is overgekomen uit Amerika. Verslaving is geen ziekte, verslaving is het ervaren van onthoudingsverschijnselen en dat zijn ongewenste bijwerkingen van de middelen. Verslaving een psychiatrische ziekte noemen, heeft invloed op de politieke en maatschappelijke benadering van harddruggebruik. Bij de ‘ziekte’ zou sprake zijn van ‘verlies van autonomie’ en dat rechtvaardigt ingrijpen in de autonomie van de harddruggebruiker: dwangopnamen. Maar de gevolgen van heroïne- of alcoholgebruik kun je niet los zien van de effecten van de middelen en de omstandigheden van het gebruik (met name maatschappelijke afwijzing). Het ‘verlies van autonomie’ zou er wel eens heel anders uit kunnen zien als heroïne niet verboden was en alcohol wel.
Verslaving als psychiatrische ziekte zien, los van de effecten van de middelen, impliceert dat ook roken, een verslaving aan nicotine, een psychiatrische ziekte is. Niemand kan dat serieus nemen, toch?
Een kritische kijk op verslaving als ziekte, leidde vanzelfsprekend tot een kritische kijk op het hele fenomeen psychiatrische ziekte, tot de vraag waar de psychiatrie haar stellige uitspraken op baseert.
Hèt boek om bij deze discussie te lezen is ‘The Myth of Mental Illness’ (1960) van Thomas Szasz. Een kanttekening: naast vele valide argumenten houdt Szasz er ook een soort complottheorie op na, volgens hem dient de psychiatrie vooral allerlei maatschappelijke en politieke belangen ten koste van de klant. Helaas heeft hij zich op dit punt aangesloten bij Scientology, een organisatie die vanuit een commercieel belang de psychiatrie onderuit haalt.
@Alf; In 1960 was nog veel minder dan nu bekend over hoe hersenen werken. Ben het wel met je eens dat het te makkelijk is om verslaving per definitie een ziekte te noemen.
J.T. maar ook nu zijn nog geen causale relaties ontdekt tussen afwijkende neurofysiologie en de zogenoemde psychiatrische ziekten. Mochten die ooit worden ontdekt dan is er ook geen sprake meer van een psychiatrische ziekte, maar van een neurologische. Een somatische dus.
Ik ga door naar aflevering 16.
@Alf; Ben je (pas) “psychiatrisch ziek” wanneer je neurofysiologisch afwijkt?
Ik ook.