Nu ik in het alternatieve circuit terecht ben gekomen heb ik veel meer vertrouwen in mijn genezing. Hoewel dat ook ernstig is beschadigd door 10 jaren therapie wat niet geholpen heeft.

Het is bij medicijnen net als bij ziekten: alleen onwillekeurige verschijnselen kun je wijten aan een ziekte; de willekeurige verschijnselen komen voort uit het bewustzijn van de zieke. Zoals je mentale/emotionele reacties op een ziekte niet kunt beschouwen als symptoom van de ziekte, kun je mentale/emotionele reacties op het effect van een medicijn of de onthouding ervan niet beschouwen als bijwerkingen.

Het probleem met antidepressiva is niet het gevaar vande middelen, de problemen zijn verkeerd voorschrijven, te vlot, met te weinig kennis van medicijn en patiënt, en het onvoldoende contact houden met de gebruiker om te controleren hoe hij/zij erop reageert.
Grote problemen voorkomen kan. Als een arts aan iemand voor de eerste keer psychofarmaca voorschrijft, of iemand stopt er voor de eerste keer mee, dan stelt de arts de gebruiker voor dat deze om de twee dagen langs komt om te laten zien hoe het gaat. Blijft de patiënt weg, dan gaat de arts langs bij de patiënt of hij vraagt de wijkverpleegkundige dat te doen. Dat is een relatief intensieve begeleiding, maar de kosten waard. Tros Radar kan zich dan weer bezig houden met frauderende banken en de garantie op stofzuigers.
.

Een paar maanden geleden stond in de nieuwe revu een artikel over een man die zijn vrouw of ex-vrouw had neergeschoten en haar vriend. Volgens hem kwam het door de antidepressiva. Tussen neus en lippen door vertelde hij dat hij op de bewuste avond twintig bier op had en in de periode voordat hij aan de medicatie begon zijn vrouw al eens bedreigd had met een pistool. Dat was bijzaak, het lag toch echt aan de antidepressiva..

Wat ik nog vergeten te melden was, is dat antidepressiva pas gevaarlijk worden als je er plotseling mee stopt of het dagen niet slikt. Dan krijg je wel zelfmoordneigingen. De verantwoordelijkheid ligt dus voor een deel bij de gebruiker.

Nog tot een jaar of twintig geleden werd een onderscheid gemaakt tussen endogene en exogene depressie. De endogene depressie werd, volgens de theorie, veroorzaakt door verkeerde reacties in de hersenen, werd als aangeboren beschouwd en kon bestaan zonder dat iemand een ‘reden’ had zich klote te voelen. De exogene depressie was een ‘uit de hand gelopen’ emotionele reactie op een gebeurtenis (trauma). De endogene depressie werd zwaarder geacht, mensen die hun bed niet meer uit konden komen, het werd veelal gelijk gesteld aan de ‘klinische’ of ‘majeure’ depressie. Medicatie werd alleen overwogen bij mensen met een endogene depressie, bij een exogene depressie zou praten volstaan. Bestaande antidepressiva kenden toen ook meer bijwerkingen, MAO-remmers en de trycyclische antidepressiva werden pas voorgeschreven als het wel heel erg was, dus vooral bij endogene depressies. .

Aan het onderscheid exogeen en endogeen doet men niet meer en het speelt dus ook geen rol meer bij wel of geen antidepressiva voorschrijven. En terecht, de werking van medicatie is niet afhankelijk van wat een patiënt over zichzelf vertelt (wel of geen actueel ‘trauma’). En men begon meerdere ‘vormen’ van depressie te onderscheiden. Steeds meer lichtere klachten kregen de benaming depressie. Er was ook geen psychiater meer nodig om het verschil tussen endogeen en exogeen te bepalen, het was allemaal ‘depressie’ en dat kon een huisarts ook wel vaststellen. Dat is ook goedkoper en verlaagde de drempel voor mensen met een klacht over een stemming.

Er was nog een ontwikkeling: de ‘derde generatie’ antidepressiva, de SSRI’s. Deze kwamen halverwege de jaren tachtig flink in de aandacht, met name Prozac. Er waren artsen die de SSRI’s aanbevolen als wondermiddel voor iedereen die zich niet helemaal ‘happy’ voelde. Ook omdat SSRI’s minder vervelende somatische bijverschijnselen hadden dan de oudere antidepressiva. Prozac-fabrikant Eli Lilly was de eerste die een uitgekiende marketing strategie voor een psychofarmacum ontwikkelde, te beginnen met de merknaam. Prozac, bekt lekker, een fantasienaam met een magische klank. Prozac was niet de eerste SSRI maar wel het eerste grote (verkoop)succes.

Trudy Dehue, die ook aan het woord kwam in de Radar- uitzending, noemt in haar boek ‘De depressie epidemie’ ook sociale factoren. Voor veel mensen is de druk groot om in van alles en nog wateen succes te zijn en daarbij wordt ook nog eens verwacht dat ze zich goed voelen. Wie de druk niet aankan, voelt zich slecht, voelt dat hij faalt. Dat is geen ziekte, maar met die klacht gaat men wel ook naar de huisarts, die een antidepressivum voorschrijft. De titel van Dehue’s boek is zeer ongelukkig gekozen, zij weet ook wel dat er geen sprake is van een epidemie, depressie is tenslotte niet besmettelijk. Zij stelt ook expliciet dat het begrip, de ‘diagnose’ is opgerekt, niet uit commerciële overwegingen van artsen, maar als sociaal verschijnsel. Mensen noemen zichzelf vaker depressief

Om een rem te zetten op het gebruik van antidepressiva is het nodig om het denken over depressie weer te veranderen. Maar waarom moet het gebruik verminderen, als heel veel mensen zich er goed bij voelen? Dan komen tegenstanders dus op de proppen met de horrorverhalen over excessief gedrag onder invloed van de antidepressiva. Zoals ik eerder schreef, dit kun je niet uitsluitend aan het medicijn wijten, het is een wisselwerking tussen het effect van het middel en de psyche/emotionele staat van de gebruiker. En wat daarbij het zwaarst weegt kan niet wetenschappelijk worden vastgesteld.

Jedi komt met een lijst rechtszaken in de VS waar moordenaars onschudig zijn verklaard. Wel schuldig aan de misdaad, maar niet verwijtbaar wegens gebruik van Seroxat of Prozac. Een uitspraak van een jury of een rechter bewijst natuurlijk niet dat het middel de oorzaak van het doden was. Medicijnen de schuld geven is een juridische verdediging, meer niet. Jedi verwijst ook naar ‘nieuwe feiten in de Badhoeve bijlmoord’, een uitzending van Netwerk. Waar dat ook over ging, niet over bewijs dat een antidepressivum causaal oorzaak was van de moorden.

Als iemand moorden pleegt en daarvan zegt ‘ik wilde het niet, ik deed het onder invloed van een antidepressivum’, dan zou er dus sprake zijn van een ernstige mate van controleverlies. Het gedrag op zichzelf (ook zelfdoding of roekeloos rijden) is geen direct/causaal bijverschijnsel van het middel zijn, omdat het gedrag is. Het gedrag volgt op een veranderd bewustzijn en dat zou dan weer gevolg zijn van een veranderde neurofysiologie. Neem eens aan dat bij de dader een vorm van controleverlies optrad. Die moet dan de kracht van een flinke psychose hebben gehad, en waarschijnlijk zelfs de vorm (hallucinatie, maar waarschijnlijker een waan). Daarmee kon je weer uit op ‘wisselwerking’, de mogelijkheid dat een antidepressivum bij iemand een latent psychose-achtig verschijnsel losmaakt. Kan, het is bekend bij mensen met een bipolaire stoornis, antidepressiva ‘veroorzaken’ bij hen vaak de manie. Gebruik van bewustzijnsverruimende middelen (cannabis, LSD, XTC in mindere mate) gaat ook vaak vooraf aan een eerste psychose bij iemand. Maar daarmee kun je ook niet zeggen dat de psychose een bijwerking van de drug is.

Bij de meeste mensen werken antibiotica goed tegen infecties, maar enkelen zijn er allergisch voor en worden nog zieker.

Heb je deze link wel gezien? http://www.ssristories.com/index.php

Het zou zomaar kunnen dat dit soort medicijnen veel te snel worden voorgeschreven ipv van lange wandelingen in de frisse lucht of naar alternatieven te kijken.

ik vind het getal van 1 miljoen mensen die deze troep slikken schrikbarend en ik kan me niet voorstellen dat er geen andere manieren zijn om uit een depressie te geraken.

Goed beschouwd hebben de pillenboeren er blijkbaar financieel belang bij dat mensen zich vooral flink ongelukkig, ziek zwak en misselijk voelen.

“Wist je dat 100% van de mensen die iemand neerstaken op dat moment in het bezit van een steekwapen waren?”