Terecht commentaar dat de standpunten van de roze kandidaten veel op elkaar lijken. Dat merkte je ook op de paar roze debatten die in aanloop naar de verkiezingen zijn gehouden.

Maar dat politici niets aan de speficieke wensen en problemen van homo’s, lesbo’s en transgenders kunnen doen, ben ik niet met je eens. Dat de kandidaten van vier jaar geleden er niet in zijn geslaagd om alle sociale problemen op te lossen, wil niet zeggen dat de politiek dan maar moet zwijgen over die problemen. Het betekent ook niet dat roze kandidaten die het probleem blijven aankaarten cynisch zijn.

Binnen elke partij en binnen elke fractie maakt het nog altijd uit of er wel of niet iemand bij zit die gevoel heeft voor de wensen en belangen van deze ene, diverse achterban. Ik was zo’n kandidaat (helaas zal ik deze vier jaar ook niet verder komen dan kandidaat) en ik vind het niet meer dan logisch om als kandidaat te laten weten wie ik ben en waar ik voor sta.

Eén van de dingen waar ik me als raadslid wilde inzetten was een homomuseum in Amsterdam. Typisch iets waar de overheid een hele duidelijke kans heeft om wél iets concreets te realiseren. En typisch iets wat niet van de grond komt als roze kandidaten in de campagne hun mond zouden houden over roze onderwerpen.

Transgenders, lesbo’s en homo’s zijn net gewone mensen, maar ze hebben ook te maken met specifieke problemen. Veiligheid is een zorg van iedereen, maar adolescente jongens die homo’s en transgenders in elkaar slaan zijn een bijzondere zorg van homo’s en transgenders. Die zorg moet zich vertalen in het beleid van politie, justitie, reclassering en andere organisaties.

Natuurlijk vinden alle partijen dat, als je ze er naar vraagt. Maar sommige partijen maken er meer werk van dan andere. En daarbij maakt het uit of er een roze kandidaat in de fractie zit, wat dat voor iemand is en wat voor prioriteiten hij of zij heeft.

Als je deze thema’s belangrijk vindt, is het fijn dat je op de site van de Gaykrant een indruk kunt opdoen van die roze kandidaten. Ook al hebben ze geen toverstokje waarmee ze binnen vier jaar alle problemen oplossen.

Ik ben het ook niet met je eens dat roze politici niets meer doen dan kiezers bang maken. Er zijn reële problemen en die moeten benoemd worden, ook als er geen pasklare oplossingen zijn. Raadsleden spreken de zorgen en wensen en ervaringen van burgers uit: dat is hun rol als volksvertegenwoordigers.

Het is aan de gemeente- en stadsdeelbesturen om op basis daarvan beleid te ontwikkelen en uit te voeren. En als dat beleid geen vruchten afwerpt, dan moeten volksvertegenwoordigers druk op het bestuur zetten om met een betere aanpak te komen.

In al die dingen klinken de belangen van lesbo’s, transgenders en homo’s een stukje minder door als roze kandidaten stil blijven en zich braaf beperken tot generiek beleid voor iedereen.

Vriendelijke groet,

Wytze Schouten

Aan de andere kant vraag ik me vaak af of de balans niet te ver doorslaat.
Mannelijke homo’s houden i.h.a. meer van, of zijn beter in, aandacht trekken, maar dat wil nog niet zeggen dat je ze daarom ook stelsematig meer aandacht behoeft te geven.
Bovendien verdien(d)en zij, als paar, vaak meer dan vrouwelijke homo’s omdat die werden opgevoed als dat ze later toch op hun man’s centen konden teren, en tegenwoordig bij de zoektocht naar een goedbetaalde baan ook wel moeite hebben met de (informele) procedures in mannenbolwerken.

Een dieptepunt wat dit betreft, en voor zover ik weet, was eens een column van Beatrijs Ritsema in HP/de Tijd.
Het COC had besloten wat aan de emancipatie van lesbische moslima’s te doen.
(Die hebben namelijk ook problemen met hun seksualiteit, duh.)
Zij betoogde dat dit niet nodig was, omdat in die badhuizen (of hoe dat heet) voor vrouwen in islamitische landen, al volop aan lesbische dingen werd gedaan; en dat het nu ook heimelijk gebeurde omdat vrouwen vaak samen zijn zonder mannen i.v.m. die cultuur.
Allemaal heel leuk en aardig, maar kennelijk kwam het niet in haar hoofd op dat lesbische moslima’s ook in het OPENBAAR willen kunnen zoenen en hand in hand lopen en kunnen SAMENWONEN (trouwen nog zelfs daargelaten) zonder dat de familie dochterlief verstoot.

Anywayz… waarom dat politieke gedoe als in de column geschetst niet werkt, geen duidelijk idee, maar wellicht dat men (politici) vooral homo’s uit de eigen kring kent die het goed voor elkaar hebben (en geen last hebben van rondhangende homohatende dorpsjongens en allochtonen) en het dus niet als noodzaak ziet.