Hoewel er inmiddels een paar kilo’s meer van mij zijn, gaat er nog altijd slechts zelden een dag voorbij waarop niemand een opmerking maakt over mijn figuur. Heel af en toe bewonderend – ‘ik wilde dat ik zo slank was’ – maar over het algemeen bedoeld als belediging. ‘Bestaat jouw maat überhaupt wel?’ ‘Jij bent écht eng mager.’ ‘Mannen vallen niet op dun hoor, mannen vallen op rondingen.’ ‘Hier heb je een euro, kan je een boterham kopen.’ ‘Whahaha: jouw hoofd is echt heel groot in vergelijking met je lichaam.’ ‘Lollystokje.’ ‘Gratenpakhuis’. ‘Magere lat.’ ‘Sidonia.’ ‘Ondervoede hoer.’ ‘Anorexiapatiënt’.
Abnormaal
Veel erger dan het nauwelijks verhulde valse commentaar, vind ik echter dat ik zelden serieus wordt genomen. Na vijftien jaar serveert mijn moeder nog altijd hoopvol taart bij de koffie. Ik wacht al weken op een oproep van de bedrijfsarts, die kennelijk meer urgente gevallen te behandelen heeft dan mijn eetstoornis & ik. En zelfs de psycholoog laat zich tijdens de groepstherapie regelmatig ontvallen ‘dat nórmale mensen er een heel andere kijk op de werkelijkheid op nahouden dan wij.’ Daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Want wij zijn geen normale mensen. Wij zijn gek. Gestoord. Achterlijk. Of op z’n minst een beetje zielig. Met ons rare hongerregime. Onze malle gedachtes. En onze oppervlakkige wens een size zero om onze smalle heupen te hijsen.
Dat de wereld op die manier naar anorecten kijkt, is iets waar ik me inmiddels wel min of meer bij heb neergelegd. Komt CDA-kamerlid Sabine Uitslag met een wetsvoorstel om pro-ana sites te verbieden? Schouders ophalen en naast je neerleggen. Noemen de media anorexia weer eens in één adem met fotomodellen en glossybladen? Even diep ademhalen. Wat overigens niet betekent dat ik me er niet over opwind. Er overlijdt in Nederland elke week een vrouw aan anorexia. Uitgeput, weggeteerd, doodgehongerd. Wie denkt dat dergelijke verregaande automutilatie alleen voortkomt uit het verlangen op Kate Moss te lijken, moet zichzelf eens laten nakijken.
Net als op tv
Was het me alleen te doen om een gestroomlijnd figuur, dan was ik namelijk tien kilo geleden wel gestopt. Droomden de boulimia’ers in mijn therapiegroep slechts van een ‘lichaam als uit de reclame’ dan zouden ze zichzelf niet kwellen met eindeloos gerepeteerde patronen van vreten en kotsen. Vasten en braken zijn onze coping mechanismen. De enige manier waarop we kunnen omgaan met stress, tegenslag en pijn zonder gillend gek te worden. Natuurlijk staat mijn anorexia niet geheel los van uiterlijkheden. Was mijn eetstoornis puur een vlucht voor de werkelijkheid geweest, dan had ik ook kunnen ‘kiezen’ voor een drugsverslaving. Ging het me alleen om controle en perfectionisme, dan zou ik die aan niet-eten verspilde energie ook kunnen steken in smetvrees of een andere dwangneurose.
De waarheid is dat ik niet oppervlakkig ben, maar wel denk dat de rest van de wereld zo in elkaar steekt. Een logisch gevolg van een jeugd waarin mijn zusjes en ik werden ingedeeld in de categorieën ‘slim’ en ‘knap’. Een jeugd waarin elk koekje bovendien gepaard ging met een waarschuwing. Eten is niet lekker of nodig, eten is de vijand. En een goed stel hersens is allemaal leuk en aardig, maar uiteindelijk minder belangrijk dan een wespentaille.
De manier waarop anorexia zowel door politiek als journalisten steevast in één adem wordt genoemd met fotomodellen en het vrouwelijk schoonheidsideaal, is echter een belediging voor mijn intelligentie. Ik doe geen dieet, ik probeer te overleven. Dat de methode die ik daarvoor heb gekozen een enkele reis richting een vroegtijdige dood betekent, is iets wat ik me nu pas begin te beseffen.
Kijk hier voor een overzicht van eerdere Ana-files.
RSS feed
RSS atom feed
Chère Anna,
Die reacties van mensen: vreselijk! Dat heet in Nederland ‘lekker spontaan’.
(In elk ander land dom, lomp en onbeschoft…)
Veel mensen weten ook niet beter: onbegrip waar jij nu –een beetje– verandering in brengt met je files.
‘Normaal’ zou ik opvatten in de betekenis ‘volgens de norm’, niet als ‘gek’. Dan valt het wel mee.
Ik zie plussen! ;-)
Buena suerte.
Jammer alleen dat je zo neerkijkt op mensen die niet snappen dat je eetstoornis (deels) los staat van een schoonheidsideaal, maar je vervolgens niet duidelijk uitlegd waar je beperking dan wel vandaan komt.
met alle respect maar ik word een beetje moe van al die mensen die menen dat ‘anderen’ op hen neerkijken, opkijken of belachelijk maken. het is godverdomme altijd wat. De cavia’s beginnen ook al te zeiken dat de parkieten altijd maar uit de hoogte doen, omdat zij toevallig kunnen vliegen….
je loopt trouwens wel met boter op je hoofd Anna…Wijzen op anderen die raar, gek of debiel over jou denken/praten impliceert dat jijzelf ook een mening over de ‘anderen’ hebt. Met andere woorden, de pot verwijt de ketel…..
@Joost: dan moet je even de 19 voorgaande Ana-files lezen…
@Dr De Luxe: Merci beaucoup (ja, ik zou niet meer reageren. Kan het vandaag niet laten)
@Joost: wat Bert zegt. Plus: dit is geen theorieboek . Dit is mijn leven. De Files lopen redelijk 1 op 1 met de werkelijkheid. Als ik alle antwoorden had, zou ik niet (meer) ziek zijn natuurlijk.
@JM De pot verwijt de ketel? Noem je me nou dik?!? Goed. Dat was dus een grapje. Hoezo mag ik anderen niks verwijten? Denken staat vrij, ik ben niet van de gedachtenpolitie. En inderdaad, ik denk soms ook wel eens iets van andere mensen. Het verschil is echter dat ik nooit de aandrang voel die mening hardop te ventileren. Dus zolang ik niet tegen mensen met overgewicht zeg ‘of ze dat gebakje nou wel op moeten eten’ of de cavia uitlach vanwege z’n overbehaardheid mag ik er best iets van vinden als ik op straat door volstrekt onbekenden voor ondervoede hoer of gratenpakhuis wordt uitgemaakt. Vind ik wel tenminste.
@ Anna…zou wel humor zijn, dat jij bij de lokale bakker tegen obesitas klanten zegt: “Als ik u was, dan zou ik dat gebakje maar laten staan” :)
Het punt dat ik probeerde te maken is dat wij, dik of dun, ons altijd veel te veel aantrekken/ergeren wat anderen van ons vinden/denken. Ik laat ze altijd lekker de tyfus krijgen, kost hen alleen maar energie. Zou jij wellicht ook moeten, je spaarzame energie steken in jezelf, opdat je gelukkiger wordt met jezelf :)
@ Anna: ik zou ook niet meer reageren geloof ik… Toch fijn van je te horen!
@ JM: Gast, wordt wakker!
Zomin als het leuk is iets ’slims’ te zeggen tegen iemand met anorexia, zomin ‘zou het wel humor zijn’ als wie-dan-ook zoiets tegen ‘obesistasklanten’ zou zeggen. Ook anna niet, en JIJ al zeker niet.
Are You Fucking Thick!? Of gewoon ‘lekker spontaan’?
En dan Anna nog toevoegen wat ‘ze lekker zou moeten’.
Mafkaan! Je snapt het echt niet hè?
*werd een beetje boos: sorry Anna, niet meer op jouw blog* ;-)
Met een moeder die altijd aan het lijnen was, lijstjes met calorieen aan de muur had hangen, en die uiterlijk zeer belangrijk vindt, ben ik er nog goed vanaf gekomen met een eetstoornis in m’n early twenties die op de achtergrond raakte toen andere dingen belangrijker werden (liefde, feestjes, leven). Ik snap je punt: eetgedrag komt van binnenuit en is een vorm van controle, het is niet speciaal gelieerd aan de buitenwereld en schoonheidsidealen.
Overigens is het TE erg wat mensen durven zeggen, maar alles wat afwijkend is wordt altijd afgestraft door mensen die menen dat ze dat mogen doen. En het is HEEL moeilijk je daar niets van aan te trekken. Als vrouw van 1.90m ben ik eraan gewend aangestaard te worden (vooral in het buitenland), inmiddels heb ik geleerd het niet meer erg te vinden..
@Anna, ik krijg in ieder geval een beter beeld van de ziekte dankzij jou. Veel onwetendheid en onbegrip is wat me het meeste opvalt. Ook in de reacties hierboven zie ik dat de plank soms behoorlijk misgeslagen wordt. Laat ik het er maar op houden dan JM met goede bedoelingen hele domme dingen zegt. Misschien moet ie de voorgaande afleveringen ook eens lezen.
@Esther, 1,90 kan natuurlijk echt niet. Dan roep je het wel een beetje over jezelf af. Doe er dan ook wat aan.
“De waarheid is dat ik niet oppervlakkig ben, maar wel denk dat de rest van de wereld zo in elkaar steekt.”
Tuurlijk. Fijn dat jij precies weet wat waar is, namelijk dat wij (de rest van de wereld) allemaal oppervlakkig zijn, alleen jij gelukkig niet.
Sterkte met je ziekte.
Mida
[...] week na het invullen van de ‘lichamelijke gevolgen van een eetstoornis’ lijst praten we er in de groep over na. De anderen geven aan geschokt te zijn van de vele kruisjes in hun [...]