In de VS geloven aanzienlijke groepen burgers dat er achter de aanslagen van 11 september een complot van de overheid zit, dat HIV niet leidt tot AIDS en dat oud-presidentskandidaat John Kerry geen Vietnamheld is. Deze burgers geloven in hun eigen werkelijkheid: ze denken iets te weten en nemen daarom aan dat het waar zal zijn. Hun persoonlijke meningen of ervaringen maken dat zij ‘weten’ hoe de wereld in elkaar zit. Geen enkel tegenargument overtuigt hen. Farshad Manjoo schreef er een boek over met de veelzeggende titel: True enough.
Deze gedachtegang is het gevolg van de algemene vertrouwenscrisis die rondwaart in de hele Westerse wereld. Burgers vertrouwen hun medeburgers minder dan vroeger, Politici houden zich massaal niet aan hun beloften en wetenschappers zijn het onderling ook dikwijls oneens. Het heeft dus nauwelijks zin om andere mensen te vertrouwen: je kunt het beste vertrouwen in jezelf. Met deze manier van kijken maken feiten niet meer uit, alleen je persoonlijke overtuigingen en observaties tellen.
De twitter-werkelijkheid
Maar dit is helaas geen fenomeen dat alleen onder Amerikanen kan worden aangetroffen. Het geldt nu ook voor een van de meest hoogopgeleide groepen in Nederland: twitteraars. Een aanzienlijke groep twitteraars neemt op een soortgelijke manier zijn eigen belevingswereld als absoluut uitgangspunt voor ‘hoe de wereld in elkaar zit’. Zij denken wel te weten hoe politici met Twitter om moeten gaan. Zij stellen dat politici met burgers in contact moeten treden via Twitter, dat politici zo betere beslissingen kunnen nemen en dat de kloof tussen burger en politiek op deze manier kan worden verkleind.
Is er bewijs voor dit soort stellingen? Het is er niets of nauwelijks, maar deze stellingen zijn volgens veel twitteraars toch waar: zij geloven er namelijk zelf in. Onderzoek laat iets heel anders zien: de gemiddelde burger wijkt aanzienlijk af van de gemiddelde twitteraar, burgers laten veel informatie aan zich voorbij gaan en je kunt je afvragen hoe democratisch het is als politici naar een kleine groep twitteraars luisteren die niet representatief is voor de rest van de bevolking.
Illussie
Dit is wat ik woensdagochtend ongeveer vertelde in Ochtendspits bij WNL. Eigenlijk vertelde ik dat veel twitteraars in een soort Haagse of Hilversumse werkelijkheid leven, die niet hetzelfde is als de wereld daarbuiten. Wat er toen gebeurde laat zich raden. Allerlei twitteraars begonnen zonder enig feitelijk tegenargument alles te ontkennen. Zij hebben namelijk zelf hele andere ervaringen. Zij ‘denken’ dat het anders zit. Dat is natuurlijk helemaal geen bewijs voor het feit dat Twitter de kloof tussen burger en politiek overbrugt, maar als iedereen het nou maar vaak genoeg herhaalt, gaat iedereen het misschien toch geloven. Zo leven velen tegenwoordig in hun eigen illusies.
Chris Aalberts is docent en onderzoeker politieke communicatie. Het boek van hem en Maurits Kreijveld ‘Veel gekwetter, weinig wol’ over de inzet van sociale media door politiek, overheid en burgers komt volgende week uit (www.politiek20.nl).
49 reacties op “De eigen werkelijkheid van twitteraars”
Sorry, het reactieformulier is momenteel gesloten.
Probleem is dat veel mensen Social Media zien als ‘vervanging van’ en niet als ‘toevoeging op’…Politici op Twitter zijn geinig, een leuke toevoeging, maar zeker geen vervanging of ‘werkelijkheid’…
Mensen vergeten dat er 6 miljard mensen op deze aardbol wonen, waarvan ongeveer 190 Miljoen mensen (3,2%) twitter gebruiken. Tel daarbij op dat het merendeel van deze 3,2% weinig twittert dat daadwerkelijk iets toevoegd en je ziet direct dat Twitter nou niet bepaald een giga impact heeft. Het lijkt alleen zo, omdat je het gevoel hebt er dicht bij te zijn. Tussen de politici en jou zit maar een tweet, je kunt ze een vraag stellen, haast aanraken.
Facebook heeft datzelfde, zij het dat dit medium door minder dan 1/6 van die 6 miljard gebruikt wordt (Het aandeel irrelvante berichten is wellicht ook heel groot).
Ergo, het is hartstikke leuk om Politici op Twitter en Facebook te zien en te horen. Het echter al te serieus nemen (los van de Tweets van @bertbrussen) is niet heel verstandig :-)
Dat mensen hun eigen mening gaan vormen onafhankelijk van wat de media en de politiek zeggen is mijns inziens niet zo vreemd. Politici spreken elkaar en zichzelf dikwijls tegen en zijn ook vaak niet consistent in hun uitingen. De media zijn steeds gekleurder en minder neutraal geworden zodat men voor onafhankelijke feiten vaak in het duister tast. Dan gaat je fantasie ook werken.
Politici op twitter vragen onze mening. Gister vroeg Maxime Verhagen aan twitterend Nederland tips om te volgen om de tijd in de auto te doden. Dus politici werken er erg aan mee aan de relatie politiek en twitter.
Apart verschijnsel is het inderdaad.
Het ligt in het huidige tijdsgewricht dat zelfs de wetenschap niet meer op waarde geschat wordt en dat Jan in de straat zelf wel beter weet dan wat de heren en dames wetenschappers oreren.
`Tijdsgewricht’. Laat me niet lachen. Typisch menselijk om de eigen generatie / het eigen tijdperk aan te merken als extreem bijzonder: `Een scharnierpunt, een omslag! Nooit eerder was ‘ etc. etc.
Alsof het ooit anders is geweest. Het grootste verschil is misschien dat we Jan met de pet meer horen dan voorheen. Daaraan is vooral de Voxpop debet en realityprogramma’s waarin we achter de voordeuren van huilende mensen uit Lutjebroek kunnen kijken. Vroeger zag je dat alleen als je er toevallig bij in de straat woonde en een goede band met de buren had.
Maar dat betekent nog niet dat er iets wezenlijks is veranderd. In 1797 geloofde Jan met de pet waarschijnlijk net zo in zijn eigen gelijk als tegenwoordig. Helaas kunnen we daar nu gemakkelijker kennis van nemen.
Wetenschappers horen het met elkaar oneens te zijn.
Anders is de wetenschap dood.
Maar als je twitter nou gewoon ziet als één van de vele mogelijkheden voor politici om caontact te maken met ‘burgers’?
@Huub Bellemakers
Zo kun je Twitter inderdaad zien, maar daar is wel een en ander over te zeggen, namelijk: te veel aandacht voor een kleine groep burgers, terwijl hele grote groepen geen stem krijgen of niet worden bediend. Natuurlijk is het dan een afweging van politici zelf om aan deze trend mee te doen of niet.
Wat mij echter bij deze discussie niet bevalt, is dat allerlei mensen op basis van hun persoonlijke ervaring dergelijke kritiek op voorhand als ‘onwaar’ beoordelen. Het enige argument wat zij inbrengen in deze discussie is: ‘ik zie het anders’. Dat is natuurlijk veel te mager om met welk debat dan ook verder te komen.
Beste Chris,
Een van degenen die reageerden woensdag was ik. Zolang ik je onderzoek nergens kan raadplegen (komt volgende week online of in druk?) is het moeilijk om te doorgronden wat je nu precies bedoelt. Ik onderdruk de neiging om een woordspeling te maken op de titel “Veel gekwetter, weinig wol”.
Maar nu serieus: je hebt natuurlijk gelijk als je zegt dat Twitter niet dé manier is om in contact te komen met ‘de burger’. Maar het omgekeerde is ook niet waar: ook al bereik je ‘de burger’ niet; Twitter is desalniettemin een waardevol medium voor snelle informatie-uitwisseling (heen én weer, ook tussen burgers en politici). Net zoals werkbezoeken, excursies, lobbygesprekken dat zijn. Twitter helpt ons als partij al twee jaar (sinds de Europese verkiezingen) in het snel inspelen op vragen bij het publiek, het aanvullen van de Haagse werkelijkheid én… het sneller verspreiden van onze boodschap onder journalisten en sympathisanten. Niet als heilig middel, maar wel degelijk een aanvulling en minder plat en oppervlakkig dan jij in al je publicaties tot nu toe wilt doen geloven. Ik ben benieuwd of je boek dat volgende week verschijnt iets aan mijn indruk kan veranderen!
Groet,
Jaap de Bruijn
@Jaap de Bruijn
Het boek is – zo begrijp ik – maandag beschikbaar, en is overigens breder dan Twitter. Ik heb geen kritiek op mensen die het met mij oneens zijn, dat hoort bij het debat. Ik zie hierboven allerlei argumenten, dat lijkt me prima. Waar het mij om gaat is dat 95% van alle reacties van woensdag geen enkel argument bevatte. Daarmee is geen enkele discussie geholpen.
Inhoudelijk: ik erken de rol voor journalisten wel, die komt ook in het boek terug. Maar een echte vernieuwing is dat natuurlijk niet. Het punt van interactie tussen burgers en politici is algemeen naïef. Nieuwste inzicht; ik heb nu mogen ervaren hoe het is om met 100 mensen tegelijk te twitteren. Dat is ondoenlijk en vooral: een dagtaak. Hebben politici niets beters te doen? Zo goed is de kwaliteit van de Nederlandse wetgeving echt niet.
@Chris Aalberts
Die wetgeving, dat klopt. Maar contact met ‘burgers’, in de breedste zin van het woord, is óók een taak van Kamerleden.
Bovendien hebben kamerleden ook echt iets aan contacten, bijv. via twitter. Zo weet ik dat Tofik Dibi zcih voorbereidt op het hele hoofddoekjesgeneuzel-debat nav Jeanine Hennis aan de hand van onder andere een heleboel reacties via twitter. Reacties, meningen, argumenten die anders niet of moeilijker dit Kamerlid hadden bereikt. Dat lijkt mij een waardevolle bijdrage aan de democratie (in tegenstelling tot dat debat zelf, maargoed, dat is een andere zaak)
@9 Hear hear! Laat politici lekker vier jaar hun gang gaan. Na vier jaar kijk je of ze er wat van hebben gebakken. Zo niet, vervang je ze, zo ja, laat je ze zitten. Meer hoeft democratie niet te zijn, zéker niet het opofferen van duurbetaalde nationale tijd aan het luisteren naar burgers die het a) ook niet weten en die b) het nooit met elkaar eens zullen worden. Leve Schumpeter!
Wel grappig, dat dit verschijnsel bij Twitter opeens als iets bijzonders wordt gezien. Want zo bijzonder is het helemaal niet. Bij iedere godsdienst werkt het exact hetzelfde: “Deze burgers geloven in hun eigen werkelijkheid: ze denken iets te weten en nemen daarom aan dat het waar zal zijn. Hun persoonlijke meningen of ervaringen maken dat zij ‘weten’ hoe de wereld in elkaar zit. Geen enkel tegenargument overtuigt hen.”
@Erik Jacobs Ik vind dat je in iedere reactie een jaartal uit de patriottentijd moet noemen.
@12. FYI de Patriottentijd was ruwweg van 1781 tot 1787.
@Huub Bellemakers
Ik bedoel dit niet onaardig, maar uw reactie illustreert precies de naïviteit van deze discussie.
We hebben 16 miljoen Nederlanders en 150 Kamerleden. Een Kamerlid kan niet in contact staan met gemiddeld 100.000 mensen. Dus voor de meeste mensen blijft altijd politiek ver weg, ook met Twitter. We weten uit onderzoek bovendien dat reacties op Twitter over en weer plaatsvinden met een zeer selecte groep mensen: dus niet met de hele bevolking. Dat kun je ook simpel beredeneren. Individueel contact met de burger is voor Kamerleden praktisch onmogelijk. Dit moeten we simpelweg erkennen.
En dan of het inhoudelijk iets oplevert? Wat denkt u dat de gemiddelde ambtenaar doet? Hoeveel stukken denkt u dat politici ontvangen over maatschappelijke vraagstukken? Het is echt naïef te denken dat 50 tweets van 140 tekens een beter beeld geven van allerlei problemen dan ambtelijke rapporten. Dit laatste geldt zelfs als men algemeen kritisch is over het werk van ambtenaren: de vergelijking gaat totaal mank in termen van de hoeveelheid informatie.
Wat had Dibi dan aan de reacties op Hennis’ voorstel? Vermoedelijk iets wat iedereen al wist: een hoop mensen vinden het onzin of zelfs zeer onwenselijk. Dat had Dibi ook wel kunnen raden zonder Twitter. Net als dat we kunnen raden dat de reacties aan hem niet representatief zijn voor de bevolking, want PVV-ers die het een prima voorstel vinden twitteren dat niet aan Dibi.
@Richard W. Born
Uw observatie lijkt me correct, maar de andere kant is dat er wel een verschil is tussen religie en maatschappelijke vraagstukken. Religie is per definitie iets waar je in moet geloven, maatschappelijke vraagstukken zijn daarentegen onderzoekbaar. Daar kunnen we dus wel meer over zeggen.
een in mijn ogen onderschat probleem met twitter is, dat het een uitgesproken zendersmedium is, zelfs als de zender vragen stelt. maar veel zenders -de professionals niet te na gesproken- lijken zich dat niet bewust. de kwaliteit van de communicatie is daardoor niet al te hoog. en dreigt bovendien te worden overwoekert door professionals die het medium vooral voor propaganda, free publicity en reclame gebruiken.
@15 Maar de drempel om jouw of mijn mening aan een kamerlid te presenteren is wel een stuk kleiner. Dat is toch pure winst? Zoalng politici blijven beseffen dat twitter niet representatief is, zie ik het probleem echt niet.
@18 Gezien de hoeveelheid tijd die Twitter kost als je er actief mee bezig bent zie ik toch wel een probleem. Leuk hoor, al dat geleuter met de burger, maar is dat de meest effectieve tijdsbesteding voor een Kamerlid?
@19 Natuurlijk moet je daar een evenwicht in zoeken en reeële verwachtingen creëren als politicus.
@Chris Aalberts Mijn belangrijkste argument tegen jouw stelling: alles wat bijdraagt aan het tegengaan van het gevaar dat politici louter in de Haagse werkelijkheid hangen, is welkom. Dan maar een beetj in de nepwerkelijkheid van twitter, dat is nog altijd beter dan alleen de Haagse kaasstolp
@ Huub Bellemakers
Een groot probleem is dat politici zich onvoldoende bewust zijn van het gebrek aan representativiteit van de reacties. Ook breder ontbreekt dat bewustzijn. Dat is overigens vreemd, want iedereen weet dat Twitter een minimale groep burgers aantrekt. Representatief kan het dus nooit zijn.
Als je zegt: je kunt makkelijker je mening sturen, dan heb je gelijk, al zou ik denken dat email nog makkelijker is, maar dat maakt weinig uit. Je kunt je mening sturen. Daar is niets tegen, maar er is wel iets tegen dat sommige burgers (namelijk deze groep) zo een sterkere stem hebben dan anderen. Ook is het een probleem dat de politiek slecht beleid produceert omdat men zich met dit soort randverschijnselen bezighoudt. Want met 400.000 twitteraars (als dat getal klopt) is het natuurlijk een randverschijnsel.
Uw aanname dat Twitter ertoe leidt dat politici niet in de Haagse werkelijkheid blijven hangen is eveneens ondeugdelijk. Het gaat vooral om hoog opgeleide, politiek geinteresseerde elites die politici berichten sturen (zoals wij). Dit versterkt dus eerder de neiging dat politici hele grote delen van de samenleving kunnen negeren dan dat ze meer oog krijgen voor ‘jan met de pet’.
@Chris Aalberts:
Dat het mechanisme van het rotsvaste geloof zo sterk gelijkt op een godsdienst, kan ook omgekeerd een indicatie zijn, dat de mens zo’n sterkte behoefte aan “redeloze” vastigheid heeft, dat hij op vele gebieden graag de gelegenheid benut om zo’n ankerpunt te creëren. Of dat nu tot de “natuur” van de mens behoort, zoals vaak wordt gezegd, of eerder een product van opvoeding is – of, onvriendelijk gezegd, van brainwashing – doet er in dit verband niet toe. Maar dat wij allemaal in mindere of meerdere mate gevaar lopen, deze weg-van-de-gemakzucht – zoals ik het zie – in te slaan, lijkt mij onomstreden. En daarmee is het verschijnsel bij Twitter eigenlijk niets bijzonders meer, maar gewoon een verdere toepassing van hetzelfde, quasi universele mechanisme.
@ Richard W. Born
Interessante observatie, ik denk dat ik u gelijk moet geven. Natuurlijk is religie wel anders, maar iedereen heeft vastigheid nodig, en die vinden mensen inderdaad vaak in allerlei aannames, waarbij het er niet echt om gaat of die onderbouwd zijn.
@Chris aalberts Mijn ervaring is dat politici heel goed weten dat twitter een beperkt medium is, net als een werkbezoek of het spreekwoordelijke ‘op de markt staan’.
@23 en 24 Precies de reden waarom mensen in complottheorieën geloven. Het is een fijne gedachte dat er dertien leden van een Zionistische raad in Amerika éigenlijk aan de touwtjes van de wereld trekken. Dat is van hetzelfde soort geloven als geloven een een God die omnipotent is. Mensen willen nu eenmaal niet dat alles van onbeïnvloedbare omstandigheden aan elkaar hangt.
@ Huub Bellemakers
Ik zou daar niet al te zeker van zijn. Als zij zich dat zouden realiseren, dan zouden zij anders over het medium praten. De reacties geven zeer sterk de suggestie – door de hoeveelheid – dat het wel eens wel representatief zou kunnen zijn. Journalisten maken dezelfde fout.
Mijn stelling zou zijn: als dit besef echt doorgedrongen was, zat geen enkel Kamerlid op Twitter. Ruim 90 Kamerleden voor 400.000 mensen. Een beter bewijs dat men zich niet realiseert wat de echte waarde van Twitter is, lijkt me niet mogelijk.
Het is een beetje lastig reageren op de dit stuk. Vooropgesteld denk ik niet dat politici een kloof moeten gaan dichten via twitter, zij moeten hun werk doen. En de burger moet beseffen dat dit werk nu eenmaal trager gaat dan hun nieuwe zaktelefoon. Dat moeten politici af en toe uitleggen, twitter is daarbij een van de moderne “zeepkistjes”. En net als eind 19e eeuw bereik je dan maar een beperkt gedeelte van de bevolking. Of dat betekent dat politici dan ook niet meer naar het marktplein moeten komen om te oreren voor de toevallig passant die zij daar een roos in de knuisten drukken, is nooit een vraag geweest. Ik – en velen met mij – ga alleen niet naar de markt.
Als dat het argument is om politici vooral niet hun zeepkist op twitter te plaatsen, dan kunnen ze hun zeepkist inpakken en bij het oud vuil zetten. Waar de politicus ook zijn boodschap komt verkondigen, is het publiek beperkt en voornamelijk gevormd uit een groep van de bevolking.
Dat maakt het echter niet moeilijk om te reageren. Wat het moeilijk maakt om te reageren dat zonder duidelijke argumenten in de bovenstaande tekst, behalve een verwijzing naar een – door mij niet gelezen en een nog niet gepubliceerd – boek en een door mij niet gezien tv programma een gehele groep (de twitteraars) op een grote hoop wordt geworpen. En waarom? Zij zouden allemaal zonder argumentatie reageren op de genoemde tv uitzending. Beetje jammer om daar de gehele aanname dat “de twitteraar” in zijn eigen wereld leeft, eentje die zich nota bene in de randstad bevindt, omheen te bouwen.
@27 Maar die kamerleden gaan óók allemaal het land in, naar waar mensen leven, werken. Ik zie echt het probleem niet.
@ Huub Bellemakers
Dat klopt, maar ik zeg ook niet dat die contacten probleemloos zijn. Een probleem is bv. dat burgers snel de indruk krijgen dat er iets met hun input zal worden gedaan, terwijl dat in de regel niet zo is.
@Tjeerd
Ik begrijp dat het lastig is te reageren op een boek wat er niet is. Een aanzienlijk deel van het bovenstaande komt echter niet uit het boek. Het is uiteindelijk een analyse wat er gebeurt als een wetenschapper (zo noem ik mezelf dan maar even) een analyse op basis van onderzoek geeft. Dit was een analyse waarin allerlei twitteraars zich niet herkenden.
Mijn constatering is slechts dat die mensen niet denken: dan moet ik misschien er eens iets over lezen om te zien of die vent gelijk heeft. Ze denken in plaats daarvan: ik zie het anders, dus die vent lult. Zo krijg je geen discussie. Laten die tegenstanders eens met argumenten komen, dan komen we vast verder.
In uw opmerkingen over zeepkisten kan ik me grotendeels wel vinden. Het gaat bij Twitter vaak om hetzelfde als vroeger op de markt, dat is juist. Maar aan Twitter worden momenteel wel hogere verwachtingen gekoppeld dan aan de standjes op de markt.
De basisvraag van de dienst was oorspronkelijk “Wat ben je aan het doen?” en is nu “Wat gebeurt er?
“De twitter-werkelijkheid
Maar dit is helaas geen fenomeen dat alleen onder Amerikanen kan worden aangetroffen. Het geldt nu ook voor een van de meest hoogopgeleide groepen in Nederland: twitteraars.”
Wat bewijst dat twitteraars uit “de meest hoogopgeleide groepen in Nederland” bestaat?
@32
Dat is tot op zekere hoogte een aanname van mij, dat geef ik direct toe. De redenering is simpel: onderzoek laat systematisch zien dat nieuwe media als eerste opgepakt worden door hoger opgeleiden. Ik weet niet of dit voor Twitter is onderzocht, maar voor heel veel andere media geldt het wel, dus het zou raar zijn als het niet zou kloppen.
Een andere aanwijzing is het karakter van deze dienst. Twitter is vooral interessant voor bureau-werkers, dus mensen die de hele dag min of meer online (kunnen) zijn. Voor bakkers, kappers, agenten, ziekenverzorgers en kleuterleidsters is Twitter grote delen van de dag helemaal geen optie. Zij zijn namelijk dan aan het werk, d.w.z. niet online.
@33
In welke Twitteraars gebruikersgroep zou je onderstaand voorbeeld plaatsen?
http://twitter.com/#!/Ceeeeesje
@34
Dat weet ik niet snel en dat doet er ook niet echt toe. Belangrijk is: sociale wetenschap gaat over trends/algemeenheden op maatschappelijk niveau. Voor elke analyse van sociale wetenschappers geldt dat er individuele gevallen zijn die zich eraan onttrekken. Dat bewijst de ongeldigheid van de algemenere analyse niet.
@35
Hartelijk dank voor je duidelijke antwoord.
Dat is een twitter analyse waarin ik mijn timeline niet herken. Buiten de vraag of de aanname dat twitteraars hoogopgeleid zijn (hoewel redelijk te onderbouwen, lijkt me dat een aanname), is er in mijn timeline in zijn algemeenheid veel ruimte voor discours. Over muziek en (pop)cultuur, voornamelijk, maar altijd open, met argumenten en met de bereidheid iets van anderen aan te nemen.
Dat lijkt mij echter nog geen reden voor politici om zich volledig in de discussie te mengen, maar er is een zeker voordeel uit te halen om ook de discussie op twitter op zeker hoogte bij te houden. Maar zoals bij elke bron of vorm van media moet je altijd de maker en zijn achtergrond en eventueel doel in oog houden.
Mensen die niet open staan voor andere visies heb je overal, maar op twitter is het gewoon eenvoudig om in 140 tekens je verkramping bij andere – jouw visie attaquerende – ideeen om te zetten in een – ongefundeerde en ongenuanceerde – tegenaanval. Haast een web2.0 guerilla. Maar net als in een gewone guerilla oorlog moet je ervoor waken die paar guerillatwitteraars niet te verwarren met de gewone twitteraar die geen kalasnikov tussen de rijst plantjes heeft liggen.
@37
Uw eerste zin is precies de zin die velen in deze discussie gebruiken, en die eigenlijk feitelijk gewoon verkeerd is. U kunt zich er niet in herkennen, maar dat gaat over u. De discussie gaat over een veel grotere groep. Dat staat los van of u zich erin herkent.
Het idee dat politici de Twitter-discussie zouden moeten volgen vind ik onzinnig. Mensen die dit beweren weten niet over hoeveel informatie politici sowieso al beschikken. De vraag is dan: wat voegt Twitter daaraan toe. Ik zou zeggen: in 140 tekens kan Twitter alleen hoofdlijnen van discussies reproduceren, en dat is nu precies de informatie waar Kamerleden al over beschikten.
Jeetje Chris… Je bent ook overal tegenwoordig. :-) Je kent mijn mening over jouw mening nu wel. Het valt me echter op dat je twittertechnisch nog steeds niet echt meedoet aan de verschijnselen waar je zo’n sterke mening over hebt.Hoewel ik het waardeerde dat je uit je splendid isolation trad om met me (in de u vorm) te discussieren. Dat was LOL
Zelfs na onze toch interessante discussie volg je niet terug. Niet dat het moet. Maar je bent welkom hoor.
@39 Dan heeft u niet goed opgelet, want ik heb in twee dagen meer getwitterd dan ervoor in twee jaar. Ik rapporteer ook niet mijn eigen ervaringen met Twitter, maar die van anderen. Ik ga u wel meteen volgen, wie weet leer ik extra bij.
gezellig chris… verwacht geen wonderen.
Mensen en dus ook twitteraars zijn kuddedieren. Wat zeg ik, kakkerlakken gelijk.
Stel eenvoudige vragen aan een groep individuen waarvan op één persoon na iedereen een verkeerd antwoord geeft en al snel conformeert dat ene individu zich aan de meerderheid en gaat ook foute antwoorden geven. Binnen groepen geeft het weldenkend individu al snel z’n kritisch denkvermogen op en conformeert zich om de steun van de groep niet te verliezen.
Zet kakkerlakken in een ruimte met lichte en donkere plekken samen met een wat groter aantal minirobots die door de echte kakkerlakken als kakkerlak worden herkend maar zijn geprogrammeerd om op lichte plekken te schuilen. De echte kakkerlakken die instinctmatig geneigd zijn op donkere plaatsen te schuilen zullen zich aanpassen aan de meerderheid en ook op lichte plekken gaan schuilen. Binnen groepen geeft het instinctmatig handelend insect al snel z’n instinctgedrag op om de veilige aanwezigheid van de groep maar niet te verliezen.
Mensen zijn niet alleen kuddedieren (wat we doorgaans associëren met zoogdieren) [Beside topic; Hoogleraar psychologie Piet Vroon (overleden 1998) heeft over de gelaagdheid van het menselijk brein waarvan de oudste delen terugverwijzen naar het voor-menselijk tijdperk, wat mogelijk ook met dit soort fenomenen te maken heeft, een mooi boek geschreven: "De Tranen van de Krokodil""] maar vertonen zelfs gedrag dat ook bij insecten te vinden is.
In elke maatschappij zie je groepsvorming. Afhankelijk van tijd en plaats groeperen mensen zich rond nieuwe thema’s, langs nieuwe scheidslijnen. Voorheen in de (verzuilde) reële wereld, nu ook in de virtuele wereld van de informatie en communicatietechnologie.
In de post-moderne informatie- en communicatiemaatschappij, waarin de ene waarheid volstrekt inwisselbaar wordt geacht voor de andere en onder invloed van mondialisering en technologie op basis waarvan de werkelijkheid zich in een duizelingwekkende veelheid van gedaanten aan mensen voordoet, groeperen mensen zich op Twitter ed opnieuw. Nu langs langs lijnen van gelijke interesse. Met als vanouds een meerderheid en een minderheid, leiders en volgers (!) en… conformisme.
Het raadplegen door politici van potentiële kiezers op Twitter leidt niet alleen niet tot een representatief beeld van wat er onder het brede electoraat leeft -omdat- slechts een elite of in ieder geval een klein deel van dat electoraat twittert. Het faalt ook doordat door het proces van groepsvorming rond meningen binnen Twitter, de opvatting van het individu verloren gaat.
In het ideaal van de verlichte democratische rechtstaat zijn het de stem en de opvatting van de kleinste eenheid daarbinnen, het vrije onafhankelijk denkende individu, de bouwstenen waarmee representatie en machtsvorming worden gemaakt. In het ideaal zelf, dat uitgaat van de illusie van individualiteit, de neiging tot groepsvorming en conformisme is de kloof tussen de burger en politici reeds ingebakken. Twitter of niet.
Dinsdag 22 maart jl. was er in de serie Labyrint op NED 2, een mooie NTR/VPRO documentaire over mensen en andere kakkerlakken. Voor wie ‘m niet heeft gezien: http://player.omroep.nl/?aflID=12294920
Mijn timeline bevat vele, vele mensen die totaal andere meningen en inzichten hebben dan ik, of het nou om politiek, muziek of sport gaat. Dat levert meer dan eens interessante discussies op waarbij het de ene keer meer moeite kost dan de andere keer om de ander in zijn waarde te laten of diens mening te respecteren. Maar ‘hoor en wederhoor’ is er in principe meestal wel. Wat tot gevolg heeft dat je zelf af en toe ook nog wel eens wat leert, een ander inzicht krijgt of je eigen vooringenomenheid ‘moet’ nuanceren. Ik vind het prettig dat dat kan via een medium waarbij communicatie per 140 tekens verloopt.
Als je net als Lance Armstrong tien mentions per minuut krijgt, valt er echter weinig te discussiëren. Bij (Nederlandse) politici is het niet zó dramatisch gesteld, maar ook voor hen is het te tijdverslindend om overal op in te gaan. Zelfs ik, met iets meer dan 2k volgers, kan het al niet altijd meer bijhouden. Roep iets ‘controversieels’, je mentionscolumn ontploft en je kan alles laten vallen wat je aan het doen bent om te gaan antwoorden. Soms is dat een uurtje leuk, maar meestal is het zinloos – vooral als je ook nog wel eens iets anders wilt doen dan twitteren.
@43
Mijn bewering was – dit keer – niet dat twitteraars hun ogen en oren niet open hebben voor andere meningen. Mijn punt was: u kunt dit misschien als ervaring met Twitter hebben, u leert zelf er iets van. Heel mooi. Maar kunnen we er op basis van uw ervaring ook van uitgaan dat dit breder voor twitteraars geldt? Het antwoord is nee.
@44 Als meerdere twitteraars aangeven dat ze wel iets opsteken van andere meningen dan is mijn eerste reactie niet “Ja zal wel”. Nog steeds niet eigenlijk.
Skepticist en uitdager te zijn met een vleugje kennistheorie staat wel leuk, maar is uhh…. *hier past een willemalexandertje*
Keep winking.
@46 Dat kan zijn, maar dit geldt ook als een aantal twitteraars dit zegt. Als het er veel zijn is de vraag: zijn ze representatief voor de populatie? Het is onzinnig dat te ontkennen. Dit is eerstejaars bachelorstof, maar als het over Twitter gaat vergeten we dat kennelijk graag.
@ Chris (44)
Tja. Daar heb je een punt.
@48
Volgens mij kan dat simpelweg niet. De reden daarvoor ligt voor de hand: veel burgers doen niet mee aan fenomenen als Twitter, blogs, e.c. Die kunnen niet bereikt worden. Heel veel burgers weten nauwelijks wat Twitter is. Het gaat in het maatschappelijke debat in 99% van de gevallen nog steeds over de traditionele media. Blogs, twitter e.d. kunnen hooguit een rol spelen bij de nieuwsselectie door journalisten.
[...] voor de bevolking. Boze reacties waren mijn deel: hoe kon ik dit nou beweren? Op DeJaap gaf ik als verklaring dat twitteraars alleen in hun eigen sociale netwerk kijken en niet daarbuiten: binnen hun netwerk [...]