Er overleed dit weekend een meisje aan kanker. Veel mensen leefden mee met haar ziekbed via het blog en de tweets van haar vader, en nadat het kind bezweek kwam er een stroom condoleances op gang. Begrijpelijk, een kind, jouw kind, te zien sterven moet het ergste zijn dat een mens kan meemaken. Daarna begon een actie om van het meisje een zogenaamd Trending Topic te maken, oftewel, een veelbesproken onderwerp op Twitter. Het zou ‘een grote wens’ van het meisje zijn. Of ‘haar laatste wens.’ Of ‘haar grootste wens’. Ik heb allerlei varianten voorbij zien komen. Men twitterde zich een ongeluk, riep anderen op dit ook te doen en de hype was compleet.
Voor de mensen die mij niet kennen: ik twitter ook. En veel. En niet zachtzinnig. De hype begon me te irriteren. Hoe afschuwelijk het lot ook is van het arme meisje, en hoewel ik me geen begin van een voorstelling kan maken van het peilloze verdriet van de ouders, familie en vrienden, waarom zijn al die wildvreemden zo opzichtig bezig om goed te doen? Waarom niet gewoon condoleances gemaakt, of beter nog, een gift aan KiKa gestuurd, in stilte? Waarom hoor je NIEMAND over de honderdduizenden kinderen die as we speak doodhongeren in Somalië? Dus ik plaatste een tweet waarin ik mijn afschuw uitte over de, in mijn ogen, onsmakelijke hype. Een tamelijk botte, directe tweet, want ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is nietwaar.
Leunstoelmedeleven
Niks aan het handje, tot zo ver. Er is een grote actie gaande op Twitter waar veel mensen aan meedoen. Dat mag. En ik vind daar iets van. Dat mag ook. Maar de stroom verontwaardigden meldde zich al snel. Ik zou harteloos zijn. Mijn werkgever moest maar ingelicht worden, dan zou ik vast mijn baan verliezen. Ik moest ‘meer respect’ hebben. Raar wel, want ik had immers geen onvertogen woord over het meisje of het getroffen gezin gezegd?
De meute die met hooivorken en fakkels mijn timeline binnenstroomde was boos. Boos omdat ik hun gratuite leunstoelmedeleven aankaartte, of omdat ze gewoon niet slim genoeg zijn om het onderscheid te maken tussen kritiek op een verschijnsel (het trending topic maken van het meisje) en de zaak zelf (het tragische sterven van het meisje)? Een beetje van beide, denk ik, hoewel het voor de discussie natuurlijk feitelijk niet uitmaakt. Zelfs al had ik het gebrek aan goede smaak gehad om iets lelijks over dat meisje te zeggen, dan nog mág dat gewoon in Nederland, ongestraft.
24 reacties op “Respect! Of anders…”
Sorry, het reactieformulier is momenteel gesloten.
Hallo Annabel,
Ik ben het wel met je eens. Ik wist eerst niet eens waar het over ging. Er bekroop mij ook een vreemd gevoel. Ook op Hyves komt dat wel voorbij en ik doe er niet aan mee. Liever op de achtergrond wat doen dan openbaar belijden dat ik iets erg vind.
Dan doe ik liever iets actief.
De ellende die je via Twitter over je uitgestort krijgt is inderdaad niet leuk meer. Waarom? Wel de tijd om deze acties te doen, maar niet om wat voor een ander te doen. Anti, anti, anti. Makkelijk dus, zoals je zegt leunstoelgedrag.
Ik ken mensen die vanwege de idiote reacties op een bericht hun Twitteraccount verlaten.
En zij mogen ongestraft zeggen dat ze je harteloos vinden of dat je werkgever maar ingelicht moet worden.
Voor de goede orde. Die actie begon al voor het meiske overleed.
Het komt vaker voor dat er een blog is waarvan men graag wil dat het veel gelezen en bekeken wordt. Ik las het blog en vond het heel moedig, krachtig en ontroerend. En zie ook nu geen reden om daar in wat voor bewoordingen dan ook iets af te doen. Zullen we t laten rusten?
Ik kan het wel begrijpen. Ik vraag me ook werkelijk af of de “grootste wens” van Guusje was om trending te worden, het lijkt me zoiets irrelevants?! Maar ach, mocht dat het geval wel zijn, en het geeft (wellicht?) een bepaalde troost aan de ouders, dan voel ik me niet zo geroepen om daar tegenin te gaan. Nu niet, in ieder geval.
“Waarom hoor je NIEMAND over de honderdduizenden kinderen die as we speak doodhongeren in Somalië?” En dit is natuurlijk te simpel. Snap je zelf ook wel.
Het was niet de grootste en laatste wens van het meisje. Dat vertelt haar vader in dit interview. http://www.omroepbrabant.nl/?news/1639821103/Vader+Guusje+van+Gorp+van+Kanjerguusje.nl+31+maart+2011+veranderde+mijn+wereld.aspx Dat het haar laatste wens is, is verzonnen door anderen.
wat Vivienne zegt…
Je hebt helemaal gelijk! Ik ben mijn broertje van 21 verloren aan die ziekte.. Gek maar waar, dan hoor je ineens allemaal mensen die je nooit zag met hem die dan zogenaamd heel close waren met hem… Waarom? Mensen betrekken het altijd op hun zelf… Als je die gene nou echt kent ala maar dit is gewoon even laten zien hoe goed ze wel niet zijn om zichzelf beter te doen voelen. Bah.
Wat heeft iemands werk te maken met een mening over een twitterhype, Eduard? Het is niet zo dat Annabel Nanninga dit tweette vanuit het twitteraccount van haar werk of dat zij op een andere manier haar werk daarbij betrok. Dat mensen haar harteloos vinden is hun goed recht maar daarvoor gaan klagen bij haar werk lijkt meer op het kaalscheren van moffenhoeren na de oorlog.
80% staat bij een ongeluk vooraan om hun ongenoegen over ramptoerisme te verkondigen. Dat is zuur, maar waar.
Zie ook het interview met de vader van Guusje, de schrijver van het blog, van vandaag. Het was niet de laatste/ liefste/ diepste/ mooiste wens van Guusje. Ze wist nauwelijks wat TT was, maar hopelijk geeft het de omgeving iets van steun. Of trootst. Of anders de (her)plaatsers van het bericht.
http://www.omroepbrabant.nl/?news/1639821103/Vader+Guusje+van+Gorp+van+Kanjerguusje.nl+31+maart+2011+veranderde+mijn+wereld.aspx
@Bert Brussen
Dat wilde ik nou ook opmerken. Spijkertje op ‘t koppie.
Met betrekking tot de hype zelf. Veel mensen zitten vol met gevoelens van ongenoegen en onrecht, waarmee ze zich weinig raad weten. Dit soort tragiek wordt dan maar al te graag aangegrepen om daar uiting aan te geven en om de schijn van saamhorigheid uit te dragen. We zien het geregeld gebeuren bij grote drama’s of verontwaardiging. Ik maak me er zelf ook wel eens schuldig aan, moet ik eerlijk toegeven.
Als ze het daadwerkelijk hebben gedaan is het een andere zaak, Bert Brussen, maar zoals Annabel Nanninga het omschreef: “Maar de stroom verontwaardigden meldde zich al snel. Ik zou harteloos zijn. Mijn werkgever moest maar ingelicht worden, dan zou ik vast mijn baan verliezen”, doet ze het voorkomen alsof die mensen enkel zéíden dat haar werkgever ingelicht zou moeten worden. En dát mogen die mensen ongestraft zeggen. Iets waar Annabel Nanninga zo prat op gaat, toch? Dingen ongestraft kunnen en mogen zeggen in dit land.
Er heersen binnen groepen nu eenmaal sociale conventies. Als je daar haaks tegen in gaat, kan je snoeiharde reacties tot en met uitsluiting verwachten. Kennelijk doet zich dat ook voor binnen het virtuele domein Twitter.
Voor zover dat “dat mag” een verwijzing is naar de vrijheid van meningsuiting, miskent dat de dynamiek van sociale systemen, groepsdwang enz. Voor zover dat “ieder vogeltje zingt nu eenmaal zoals het gebekt is” is bedoeld als serieuze tegenhanger van die dynamiek, zou je dat naief kunnen noemen. Tenzij het komt uit de mond van iemand die de mogelijke gevolgen van z’n gedrag net goed kan overzien.
Nu ken ik Annabel niet persoonlijk, maar voor zover ik haar stukjes ken, is het een intelligente vrouw.
De vraag is dan of dat gedrag met die voorspelbare kans op een dergelijke tegenreactie, misschien een generatie dingetje is. Want dat hoor je vaker tegenwoordig, dat je altijd alles overal maar moet kunnen zeggen. Omdat het kan… En dat is ook zo, ware het niet dat (zie bovenstaande)…
Je mening geven is iets heel anders dan Klikken Tegen De Baas. Get a life…..
Nou, ik vraag me eigenlijk af of dat wel mag: iemands baas benaderen met absoluut niet-werkgerelateerde informatie met het vooropgezette doel uit wraak iemand zijn baan te doen verliezen. Als dat niet mag, lijkt oproepen ertoe niet alleen onkies, maar ook niet toegestaan. Van de andere kant lijkt dit me zo overduidelijk geen reden tot ontslag, dat vantevoren duidelijk is dat je zo’n oproep niet te serieus moet nemen. Leest er toevallig ‘n jurist mee? Wel benieuwd hoe ‘t zit.
De discussie lijkt dus te draaien om ‘klikken’, iets waarvan de Overheid graag heeft dat de burger dat vaker en efficiënter (pak je mobiel) zou moeten doen, als uitvloeisel van altijd en overal een mening over te mogen en kunnen uiten?
Een beetje baas zou dan ook een mailtje terug sturen met: “Ga lekker in de zandbak spelen, snottebel. Klikken doen wij niet aan.” Net een klein kind die je vroegah verklikte bij de meester als je eens wat stouts gedaan had. Wat wil die baas er aan doen dan? Die was er niet bij en weet helegaar niet waar het over gaat en dan moet ie komen opdraven met het geheven vingertje? Mocht je baas tot zulke dingen instaat zijn weet je gelijk wat voor persoon dat moet zijn. Dat dan weer wel. Dat zou dan direct het moment zijn (als ik onder een baas zou werken) om mij af te vragen of ik wel voor zo’n persoon zou willen werken.
Ook bij mij op twitter kwamen de guusje-tweets voorbij en ik heb ze braaf geretweet, me toen nog totaal niet bewust van de hype die gaande was.
Er waren mensen die er hun dagtaak van maakten om het meisje trending topic te maken en er waren mensen zoals Annabel, die zich rot ergerden aan de hype. Mij was volkomen duidelijk dat deze laatste groep zich het lot van het meisje even goed aantrok, hun ergernis betrof slechts de hype. De felle reacties en zelfs bedreigingen waren niet alleen ongepast, maar ook volkomen onterecht. Want er is niks respectloos aan om een mening te hebben over een hype en die kenbaar te maken.
Sommigen van de hype-ergeraars sloegen echter door in hun “kijk mij nu eens wars zijn van nepsentiment” houding, door zich bijv. te ergeren aan de kaarsjes die mensen in hun profielfoto plaatsten, diezelfde kaarsjes waar de vader van het meisje juist zo door geraakt was. Of door simpelweg te spreken van leunstoelmedeleven. Want mensen schrikken nu eenmaal van zo’n bericht over een ziek kind en hebben dan de neiging om massaal collectief aan het rouwen te slaan, of zoals bij Mauro, massaal in collectieve verontwaardiging te vervallen over zoveel “onrecht”. Bij sommigen zal idd sprake zijn geweest van nepsentiment, maar ongetwijfeld zaten er tussen al die hype-aanhangers ook mensen die zich in hun dagelijks leven actief inzetten tegen kanker, giften doen of zelf een kind aan deze ziekte hebben verloren….
Het is een non-argument om aan te halen dat er ‘ongetwijfeld tussen die hype-aanhangers ook mensen zaten die zich in het dagelijks leven actief inzetten tegen de gevolgen van kanker’. Daar ging het immers niet om. Het ging er om dat er door de auteur iets wordt gezegd over leunstoelmedeleven.
Mensen schrikken op het moment dat ze zoiets lezen? Mensen schrikken op het moment dat een vlaggenschip voor wordt gehouden. Een enorme berg met medeleven en mening die nergens op gefundeerd is, en die niet eens ter sprake was gekomen waar het niet dat ze het per toeval tegenkwamen. De auteur haar keuze voor ‘hongerige kinderen in Afrika’ is naar mijn opvatting dan ook niet serieus bedoeld, maar meer als een verbeeldende opmerking dat er wel meer aan de hand is waar we niet van op de hoogte zijn. Of misschien nog wel treuriger, op de hoogte van zijn maar niets mee doen.
Dat sommige mensen steun willen betuigen bij ernstige gebeurtenissen is natuurlijk prachtig. Maar van steun kopen we niets. Als we er nu eens collectief voor zouden gaan staan dat er niet zoveel kinderen hoeven te sterven aan de gevolgen van kanker, of van de honger, dan kwamen we misschien nog eens ergens. Idealisme is naar mijn idee een utopisch gedachtegoed, maar doe iets als je er zo betrokken bij voelt.
Inplaats van leunstoelmedeleven te vertonen, zo betrokken, tot ik een nieuwe hyperlink aanklik.
Ah joh, what’s new…..Men scoort graag over de rug van zielige mensjes…..Kijk maar naar Mauro.
Nul steekhoudende argumenten, behalve het aspect ‘tijd’, om die jongen te laten blijven maar 90% draagt braaf bij aan twitteracties. Soort van dom stemvolk dat zich laat leiden door de waan van de dag…..
“Het ging er om dat er door de auteur iets wordt gezegd over leunstoelmedeleven.”
Precies. En ik voelde de behoefte die uitspraak te relativeren, omdat iedere vorm van medeleven als “leunstoelmedeleven” betitelen wat kort door de bocht is.
“Maar van steun kopen we niets.”
Steun kan veel betekenen voor mensen en is in die zin wel degelijk belangrijk. De vader van het meisje geeft dit op twitter ook aan. In dit geval waren de steunbetuigers bovendien in de veronderstelling dat ze nog iets konden doen voor het meisje door haar trending topic te maken.
Het 1 sluit het ander niet uit, aan “leunstoelmedeleven” doen betekent nog niet dat iemand de noodzaak van andere acties (giften e.d.) niet inziet.
Natuurlijk kan steun veel betekenen, dat ontken ik ook niet.
Het gaat om de betrokkenheid van de gemiddelde Nederlander bij zaken die in de kijker terechtkomen. Het medeleven kan opeens niet genoeg getoond worden, tot en met de volgende week, dan is er opeens weer een nieuw item om betrokken bij te zijn. En die van vorige week? Hoor je niemand meer over.
Leunstoelmedeleven dekt de lading heel aardig. Mensen zijn betrokken bij een onderwerp tot ze uit hun luie stoel komen. En dat dit niet giften uitsluit is prachtig, maar de ‘betrokkenheid’, en vervolgens het commentaar op de auteur die het gedrag ziet als wat het is, een hype. Is gewoon ronduit hypocriet.
@JM Nieuw is het niet, maar het blijft verbazen.
Ik ben het ook eens met Vivienne.
Groet,
Kroos
Groupon