Querida Piquant, ik was aan het golfen in Portugal en moest plotseling aan je denken. Het is hier overigens vreselijk hoor, denk maar niet dat ik mij vermaak: besnorde weduwes in hun naar mottenballen meurende zwarte vodden, atrofiërende Neckermänner (es lebe der Hautkrebs!) en stomdronken (sjiker zou jij zeggen in je sappige bargoens) Engelsen die tegen afbraakprijzen de schitterende green van Vale do Lobo mogen bevuilen, met hun gore gevloek en hun wanstaltige inteeltkoppen. Lusitania staat op instorten en daarom wordt het land overspoeld door seniele lijkenpikkers die voor een prikkie vijfsterrenhotels uitwonen en de gaarde van Willem van Kooten of John de Mol onderschijten omdat ze hun stoma zijn vergeten of hun darmkanaal naar God hebben gezopen met jenever van het merk Euroshopper. Lees verder »
Hoe krijg je de grachtengordel naar Gouda, een logistieke nachtmerrie die enkel te vergelijken valt met Operation Market Garden? Ineens viel het kwartje bij Margriet Marbus (mijn eigenste Martha Gellhorn), nadat ze wekenlang ruggespraak had gehouden met haar personal trainer, impressario en verlichte zielenknijper Bram Bakker: gratis sloten drank, een tsunami aan drugs en een peleton gewillige vrouwen, een en ander muzikaal opgeluisterd door de vunzige rock & roll van Eric Smit, de gewezen minnaar van ons aller Nina Brink (voor aanhangers van de tegennatuurlijk liefde was er overigens weinig te halen omdat Tom Kellerhuis aka Kelly, notoir Goudenaar, kort voor de vernissage geveld werd door een welhaast oud-testamentische aambeienplaag). En natuurlijk was er voor iedere gast een kuipje Goudse kopkaas, speciaal afgeroomd door Gouda’s Glorie zelve! Een en ander betrof uiteraard de feestelijke vernissage van feelgood-pageturner Het Verdriet van Gouda, waarover ik recentelijk al mocht berichten op de Jaap. Lees verder »
Visite en vis blijven drie dagen fris, dus ik begin aardig te stinken na tachtig dagen Mokum. Time to go, zeker nu fopdichter Nasi Rames de Charles Edgar du Perronprijs heeft gewonnen. Notoire Indo’s als Marionneke Bloem en Adriaan van Dis gingen onze huissinterklaasdichter van het Handelsblad voor dus Nasi Rames verkeert in goed gezelschap. Salamat makan! Overigens heb ik de afgelopen week de film Howl gezien, een kunstzinnige natte scheet maar wat overeind blijft is het beeld dat ik altijd had van de dappere geweldenaar Allen Ginsberg. Lees verder »
Hoeveel dierenleed kan een mens verdragen? Vandaag bereikte mij het droevige nieuws dat Fabiola tijdens het hondentransport van Oost-Spanje naar Zuid-Portugal uit haar kooi op de aanhangwagen is ontsnapt. Ik wil niet weten wat er met haar is gebeurd maar het beste is dat ze in een keer dood was, mijn lieve hond, en bij een snelheid van 120 kilometer is dat al snel het geval. In Spanje kun je, zoals iedereen weet, nog beter een illegale neger zijn of een stier in een arena dan een gewonde hond. Lees verder »
Je kan veel van Margriet Marbus zeggen maar niet dat het een bakfietsvrouwtje is. Vorig jaar stond ze ineens voor de deur van mijn villa in Asuncion (Paraguay that is) met de bedoeling mij te fileren voor het maandblad Esquire. Ze volgde mij een week, vroeg me de hemd van het lijf en positioneerde mij als een soort Herman Brood maar dan zonder incontinentieslip en zonder een obsessie met elastiekloos bungeejumpen. Als de foto’s maar goed zijn, zei Herman trouwens altijd, en dat zat wel snor bij de Esquire. Het enorme en vooral diepgaande interview veroorzaakte een een tsunami aan reacties, veel vrouwen vonden mij weerzinwekkend maar in de regel waren dat wel uitgewoonde sloopkippen waar zelfs Sugar Lee Hooper niet over heen had gewild. Lees verder »
Laatst vroeg iemand mij: “wat vind je nou eigenlijk wel leuk?”. “Nou”, zei ik, “ik hou van lezen, eten, drinken, klassieke muziek, prostaatmelken, Argentinië en dan met name Buenos Aires, Patagonië, Vuurland, Mendoza, Salta en Jujuy, verder hou ik van honden en katten, ik hou van een aantal exen en in het bijzonder van Paula, voor een flinke boswandeling mag je mij wakker maken maar het meest hou ik natuurlijk van mijn moeder zaliger! En ik hou van drinken, had ik dat al gezegd?” Lees verder »
Na de Wereld Stomaslurpers Dag is er nu dus ook de Wereld Autisten Dag. Ik heb die in goed gezelschap gevierd met de Echte Jannen, in die zo gezellige bunker op Kamp Hilversum (het is lichter, dat een kemel ga door het oog van een naald, dan dat een redelijk hoog opgeleid persoon het Mediapark inga). Jan Roos en Jan Heemskerk hebben mij in de watten gelegd, er waren Leen Bakker-spiegels vol cocaïne, er waren vier katoi (ook wel ladieboys genoemd) er was een sherrycan mezcal en de Echte Jannen dronken Raak Cola Light en aten chips van Lays in twee smaken. Het afscheid viel zwaar, zelden proefde ik zoveel male bonding, voelde ik zoveel warmte in mijn onderbuik. Enfin, luister zelf maar. Lees verder »
Laat ik jullie niet langer vermoeien met mijn lullevedu, bovendien is het lente in Amsterdam en dat is niet bepaald de slechtste tijd voor een kersverse vrijgezel dus dat gebroken hart lijmt zich vanzelf wel, al dan niet met speeksel of fut. Daar komt nog eens bij dat ik de afgelopen week in Zuid-Frankrijk een klassieke uitvreter-oplichter uit het schitterend buiten van @Piquant heb gejaagd, dus ik heb mijn plekje in de hemel wel verdiend en dat zal in het ondermaanse bij het andere geslacht ook niet onopgemerkt blijven, zo hoop ik dan want ik zal die testosteron toch moet lozen op de een of andere wijze. De uitvreter-oplichter in kwestie was in contact gekomen met @Piquant via het verfoeilijke Twitter omdat @Piquant een factotum/winterschilder zocht. Ik dacht dat twitter altijd een soort virtuele etalage was waarin je allerhande rotzooi kon verkopen zoals boeken en gebruikte vibrators en dildo’s maar het blijkt warempel toch ook één grote koppelbende te zijn, al dan niet om te neukseksen met als doel de eenzaamheid van het twittergemasturbeer te doorbreken. Lees verder »
Met Mambo Jambo schreef ik het doodvonnis voor mijn relatie met Paula/Carmen. Het enige verschil is dat het boek een open einde heeft. Het leven imiteert de kunst. Maar goed, we leven nog. Alhoewel… Zondag kwam de auto van @piquant in een sneeuwstorm terecht in de Languedoc, op duizend meter hoogte. De Renault Kangoo 4 x4 glibberde de weg af, regelrecht het ravijn in. @lakooi prevelde een schietgebedje, ik dacht aan Mambo Jambo dat wellicht nog beter zou gaan verkopen en dat de royalties naar mijn vier honden Fabia, Raya, Tita en Jamba (de kleine kuttenlikker Bibi is zoals u weet ontsnapt uit de luxe kennel in West-Spanje) zouden gaan, zoals een en ander is vastgelegd bij mijn notaris, Joachim Praag-Segaar. Het lot besliste anders, en nu zit ik in de omgeving van Beziers mijn lulddevedu weg te slobberen met verdraaglijke landwijn. Liefdesverdriet is kut en het went nooit, zelfs niet bij de honderdste keer. Uitzieken is de enige oplossing, net zoals dat gaat met een cold turkey. Lees verder »
Het slechte nieuws is dat ik weer vrijgezel ben na vijf jaar en het goede nieuws is dat ik weer vrijgezel na vijf jaar. Ik kreeg het slechte nieuws te horen terwijl ik net geïnterviewd werd door Frenk van de Linden, voor het programma Kunstmest. Carmen, nota bene de hoofdpersonage uit Mambo Jambo, meldde mij telefonisch vanuit Madrid dat ze tijd nodig had, heel veel tijd en toen wist ik al hoe laat was. Bovendien stond het eigenlijk al in Mambo Jambo, al had ik op het verzoek van de uitgever een open einde aan het boek gebreid. Het leven imiteert de kunst, als het ware. Goed, alle trivia rond mijn liefdesdrama zullen in geuren en kleuren beschreven worden in de opvolger van Mambo Jambo. Het toeval wil nu dat ik als gewilde succesvolle vrijgezel in de kracht van mijn leven vanavond naar het Boekenbal mag gaan en het schijnt dat het heel moeilijk is om dat te overleven zonder aangerand of verkracht te worden door één of andere literaire groupie. Lees verder »
In het recent verschenen Mambo Jambo (uitgeverij Nijgh & en van Ditmar) verhaalt Arthur van Amerongen over de weerzinwekkende wijze waarop politiek correct België en Nederland reageerden op zijn boek Brussel: Eurabia. In dit boek beschrijft hij hoe in Brusselse buitenwijken de extremistische islam snel terrein wint. (Dit boek werd overigens genomineerd voor de AKO-literatuurprijs). In die tijd was men nog niet zo ver als nu wat het multiculturelesamenlevings- en islamdebat betreft. Al helemaal niet in België waar ze qua politieke correctheid minstens 10 jaar achterlopen op Nederland. Na publicatie van Brussel: Eurabia werd Van Amerongen dan ook uitgekotst, kaltgestellt, afgeserveerd, vernederd en beschimpt door de culturele elite en het linkse journaille. De hoofdredacteur van een “kwaliteitskrant” noemde hem “Bataafse racist”, Francisco van Jole riep openlijk op Vara-televise op zijn boek te verbieden, radiojournalisten weigerden hem een hand te geven en zijn opdrachtgevers (Vrij Nederland, De Groene Amsterdammer) stuurden hem de laan uit. Niet omdat hij foute dingen schreef (“ga maar eens een avondje door de Brusselse buitenwijken wandelen, dan kom je er wel achter”, aldus een populaire Nederlandse televisiepresentator in 2011), maar omdat hij dingen schreef die men liever niet wilde lezen. Leest u zijn ontluisterende relaas in onderstaand fragment en besef u dat dit allemaal speelde in 2008, niet in 1973. Live voor u gecopyd-paste uit Van Amerongen’s Mambo Jambo. Lees verder »
Nergens in Nederland was de verveling zo te snijden als in het Ede van de jaren zeventig. Op een blinde muur tegenover de Hema had iemand in de jaren zestig met vette letters gekalkt: “Waarom gebeurt hier niets?”. Dreigende woorden, waar je niet zo maar langs kon lopen. Nergens in Nederland was de verveling zo te snijden als in Ede. Lees verder »
Jawel, pantouflards, lounge lizards, couch potatoes, wortelschietende weekdieren, insipide kantoorklerken, miezerige anonieme reaguurders, subsidiesponzen, ingebeelde RSI’ers en andere woekerende, parasiterende en welig tierende onrendabele levensvormen: keer terug naar de natuur! Pero bueno. Lees verder »
That I may live in interesting times! En zo geschiedde. Zo was ik samen met Gabriel Kousbroek het afgelopen weekeinde wederom op het kasteel van Gerrit Komrij in het verre Portugal, voor besprekingen over De Portugal Post, in het diepste geheim. Bij de Portugal Post is ook Bert Brussen betrokken, de Nederlandse Rupert Murdoch. Pero bueno. Van de redactievergadering kwam niets terecht omdat de levenspartner van Komrij, Charles Hofman, ons onschuldige knapen volgoot met drank met als gevolg dat ik samen met Gabriel Kousbroek in een ouderwets ledikant op de vierde verdieping belandde en dat was nou ook weer niet de bedoeling. Lees verder »
Nee, ik ben niet volslagen mataglap geworden! Ik mocht de afgelopen dagen diverse brieven van verontruste lezers ontvangen die meenden dat ik op het einde der tijden aan het wachten was in een soort Jonestown in Portugal. Overigens lopen er in de Algarve genoeg mensen rond die wat mij betreft stante pede zelfmoord mogen plegen. Lees verder »
Wat is dat toch met die Mohammedanen? Een normaal mens gaat naar Thailand om te neuken met alles wat los en vast loopt, voor de drugs, voor full moon parties of, zoals ik, voor yoga, het bestuderen van boeddhistische tempels en de voornoemde bezigheden. Maar onderstaande Zweedse mijnheer, en hij heet echt niet Pippi Langkous, moet weer zonodig naar Bangkok om de boel op te blazen, met name joden. We kijken even naar deze nieuwsbreker: Lees verder »
Godverdomme. Au nom de Dieu. Me cago en Dios. Na vier jaar vrijwillige ballingschap in De Nieuwe Wereld ben ik terug in het Avondland, en hoe! Iemand enige ervaring met Madrileense schoonfamilies? De idee dat je schoonouders je relatie kunnen verpulveren? Dat bedoel ik. De onmacht. Pero bueno, waar was ik gebleven. Waar is je humor, Don Arturo? Nu even niet kennelijk, de humor. Lees verder »
“Het leven is als een aubergine, Don Arturo. Éen keer krijg je hem in je hand en en tien keer krijg je hem in je reet.” Ik keek mijn elektronicaboer Mo ontroerd aan en liep vol van zoveel Libanese wijsheid. Ik was in een serieuze bui en grapte dus maar niet dat het helemaal niet erg hoefde te zijn, zo´n schitterende glimmende vrucht in de bips. Sidi Mo had net een partij Blackberries gekregen uit Ciudad del Este, de Paraguyaanse stad op de grens met Argentinië en Brazilië. “Van de vrachtwagen gevallen en de bebaarde mannen in jurken uit Ciudad del Este waren zo keurig om de partij tijdelijk bij mij te parkeren, Don Arturo. Lees verder »
Ik was weer eens bij mijn electronicaboer Mo in het centrum van Asuncion wegens een pornovirus in mijn Blackberry en een aangekoekt toetsenbord. De Libanees zat tussen de kankerverwekkende Chinese meuk een boek te lezen, helemaal in zijn bubble, en ik roep: “habibi, ken je dat boek nou nog niet uit je hoofd na vijftig jaar?”
“Nee, nee, Don Arturo, het is niet wat u denkt! Dit is de Arabische vertaling van Marley & Me, u weet wel, over de lotgevallen van die grappige labrador in het land van de Grote Satan!” Lees verder »
Moslims en honden: never the twain shall meet. Ik moest aan Rudyard Kipling denken toen ik Mo deze week sprak. Mo is mijn Libanese electronicaboer in het centrum van Paraguay. Het is een aardige hardwerkende shi´iet en ik tel altijd even mijn vingers na als hij mij de hand heeft geschud. “Dus u verhuist met vijf honden van Paraguay naar Spanje, Don Arturo. Bij de baard van de Profeet!” “Ja, sidi Mo, en moeders de vrouw vliegt ook mee, en haar ticket is nog duurder dan die van de honden!”. Eens vroeg mij Mo op een samenzweerderig toontje of het waar was dat de ongelovigen met hun honden sliepen. “Jazeker, sidi Mo, kijk maar eens op dit kiekje in de Nokia die ik van jou heb gekocht en let maar niet op al die kiekjes van die familie die ik helemaal niet ken” (veel nering van Mo is van de camion gevallen maar dat spreekt vanzelf). Lees verder »






























Laatste reacties