Vroeger werd de waslijn steevast leeg gejat door de zigeuners. Wat moest de buurman immers met damesonderbroeken? Nu zijn het de Polen. Ze gaan niet voor ons wasgoed, maar wel voor onze vis. Met busjes vol gaat de zeelt – volgens zeggen – naar Polen, verdwijnt onze snoek via de achterdeur naar restaurants of glijdt de Hollandse aal zelfs rechtstreeks in de Oost-Europese pan. Waarom vangen we anders zo beroerd, terwijl de deskundigen zeggen dat het goed gaat met de vis? Georganiseerd hobbyvissend Nederland luidt de noodklok en deze keer is het BN De Stem die de verontwaardiging – heel toepasselijk – stem geeft. Zo gaan we niet met elkaar en onze karpers om in dit land! Lees verder »
Het Hollandse landschap zit ons in de genen, betoogde landschapsarchitect Adriaan Geuze onlangs in de Volkskrant. Dat is natuurlijk flauwekul. Als er al iets in die genen zit dan is het de veranderlijkheid van ons landschap en niet een momentopname vastgelegd op verraderlijk nostalgische schoolplaten. Maar daar wil Adriaan niet aan. Geuze is in paniek, want de verrommeling is niet te stuiten en grenzen tussen ‘stad en ommeland’ vervagen in rap tempo. Binnenkort kunnen we nergens meer in onze witte linnen broeken op onze glimmende Gazellen binnen een kwartiertje van hartje stad naar het platteland peddelen en daarbij een helder gemarkeerde grens overschrijden! En dat terwijl onze Hollandse genen daar om smeken! Paniek! Lees verder »
Automobilisten kijken nauwelijks naar snelwegpanorama’s

Een auto is eigenlijk een kamertje met uitzicht. A Room with a View. En we verblijven veel in dat kamertje. Dus moet het uitzicht goed zijn. Weg met de showrooms, metaalprofielloodsen en kantoorzichtlocaties langs de snelweg! Weg met de kaalbetonnen viaducten, goten en schermen! Gun het blik een blik op het (open) landschap!
De Partij voor de Dieren wordt gesteund door rasechte VVD’ers! Dat vonden ze bij Joop.nl kennelijk pikant nieuws. Het stond gewoon in het Volkskran- interview met Marianne Thieme dat door de meeste media voor kennisgeving was aangenomen, maar Joop vond dat we met z’n allen de krant slecht gelezen hadden. Want solidariteit met de dierenwereld was iets van linkse partijen waar: ‘economische belangen getoetst worden aan ethische normen’. Lees verder »
NRC laat zien hoe OSM lijdt
In onze aandachtswijken is men niet alleen minder rijk en gelukkig dan elders, men is er ook vaker ziek en gaat er eerder dood. Dat zou je overigens niet zeggen als je de NRC Weekend-bijlage Lux leest. Daar gaat het in maar liefst drie columns over ziekte en ongemak bij Ons Soort Mensen. Niet over dichtslibbende vaten, overgewicht of hardnekkige huidaandoeningen, nee het gaat over het lijden in de traditie van de grote Duitse Romantici, de bleke dichters van de voorlaatste eeuwwende en de zelfmedicatie die de bohème sindsdien op de been houdt. Lees verder »
Waarom laat Dominique Weesie zich in de weekend NRC als een kleine jongen in de hoek zetten door een cultuurpessimistische fatsoensmevrouw? Aan de wetenschappelijkheid of overtuigingskracht van Mariëtte Baanders’ argumenten kan het niet gelegen hebben. Was het zelfhaat, brandende ambitie tot het zendercoördinatorschap of gewoon ‘even niet nadenken voor je wat zegt’? Lees verder »
Een evenement met een naam die bij voorbaat klinkt als een historische gebeurtenis. Daar zijn ze goed in bij campagnebureau BKB. Eerder organiseerde het bureau bijvoorbeeld het Akkoord van Schokland en nu weer de Conventie van Achlum. En dan hebben ze ook nog verstand van verzekeren. Of indekken. Maar misschien is dat eigenlijk wel hetzelfde. Lees verder »
Hij is haast niet te missen. Prominent op pagina acht van NRC-weekend: een stoere Libische opstandeling met een ruige, korte baard, veiligheidsbril, Kalasjnikov, kek leren jack en een winnersgrijns. Een icoon in spe. Kan zo op een T-shirt. Dat geldt trouwens ook voor de jonge rebellen uit de Volkskrant. Ergens bezuiden de Middellandse Zee staan ze nonchalant tegen een muurtje in baggy spijkerbroeken, hooded sweaters met teddyvoering, Molotov-cocktail en machete in de hand. Lees verder »
Oprukkende hufterigheid was een tijd lang een belangrijk thema. Je had er verkiezingen mee kunnen winnen als die niet over de Islam waren gegaan. Bij de laatste twee stembusgangen speelde de kwestie nog nauwelijks. Vanuit zijn observatiepost aan de Rechtboomsloot in hartje Amsterdam liet socioloog en publicist Herman Vuijsje eerder al weten dat zulks geen toeval was. Hij zag in zijn grachtengordel een kentering naar meer wellevendheid.
Lees verder »










Laatste reacties