Dat is een reële vraag en een kwestie van belang. Het is mogelijk dat ook de dood ons niet verlost van eenzaamheid. De dood zou, bijvoorbeeld, een uitgerekte exercitie in eenzaamheid kunnen zijn. Alleen dan eeuwig. Zonder einde. Letterlijk eindeloos. Stelt u zich dat eens voor: eindeloos eenzaam. Eindeloos, een niet te vatten begrip. Telkens als u denkt “nu heb ik het” begint het weer van voor af aan. En dan weer, en weer, en weer, tot in den eeuwigheid. Zelfs als de laatste ster is uitgedoofd en het universum niet langer meer bestaat, ruimte en tijd niet meer zijn, dan nog gaat de eeuwigheid en de eindeloosheid door. Zelfs de beste voorstelling van eeuwigheid is een te verwaarlozen fractie van wat eeuwigheid werkelijk is.

Sterfelijkheid
De dood is per definitie het middel tegen eenzaamheid, mits men eenzaamheid inderdaad beschouwt als gruwel zoals de vele slechts naar het neuken van meisjes hunkerende romantici beweren, maar het niet bevatten van de essentie van de dood is tegelijk het constitueren van de eenzaamheid. Mogelijkerwijs is juist het bewust zijn van de eindigheid de enige reden waarom eenzaamheid een vehikel van de romantiek is geworden. We zijn niet eenzaam bij gebrek aan beter, we zijn eenzaam door het bewustzijn. Te weten ooit te zullen sterven, en mogelijk voor eeuwig eenzaam te zullen zijn, is de grond van de eenzaamheid. Tegen het bewustzijn van de sterfelijkheid en de eindigheid is geen kruit gewassen. Noch de literatuur, noch de kunsten, noch het hedonisme, noch de intimiteit of het samenzijn zal ook maar iets van dat bewustzijn wegnemen. Sterfelijk zijn betekent eenzaam zijn.

Een volmaakt, onveranderlijk, onuitroeibaar lijden.

Randpsychose
De kwestie is niet: hoe voorkom ik mijn dood, de kwestie is: ben ik in de juiste kroeg en ben ik daar op tijd weer weg voordat de kroeg volloopt met andere eenzamen. Hoe meer eenzamen bij elkaar, hoe groter de eenzaamheid. Gedeelde smart bestaat niet. Twintig eenzame mensen delen de eenzaamheid niet door twintig, maar vertwintigvoudigen de eenzaamheid. Hoe voller de kroeg, hoe groter de eenzaamheid.

Eenzaamheid in de kroeg heeft een maximale capaciteit. Bij teveel druk barst de bubbel waarin de eenzamen leven en ontstaat de randpsychose. Eenzame kroegrandpsychoten zijn te herkennen aan hun achterlijke proletengeschreeuw. De randpsychose gaat over in psychose zodra de achterlijke kroegeenzamen met elkaar gaan “stoeien” of, in extreme gevallen, met elkaar gaan vechten. Uiteraard gaat het hier om mannetjes. Wijfjes verkeren per definitie al in staat van een randpsychose maar zijn eigenlijk zonder uitzondering te herkennen aan een achterbaks soort van gegiechel dat kan aanvoelen als duizenden scherpe messen die in het lichaam worden gestoken.

Een fijne bijkomstigheid van kroegeenzaamheid is de barslet. Dit is het wijfje dat heeft begrepen dat eenzaamheid slechts een kwestie is van voortdurende doodsangst en dat de aanwezigheid van andere eenzame exemplaren van hetzelfde geslacht om samen te kunnen giechelen en huichelen in de kroeg de eenzaamheid slechts maximaliseert, niet vermindert.

De barslet is eigenlijk altijd bereid zich te laten neuken. Als ze dat zonder condoom doet wil ze kinderen: blijf er dan verre van. Als ze dat met condoom wil is ze hoer: geef haar dan geld na te zijn klaargekomen.

Arthur van Amerongen ligt nog op de stretcher in het Portugese paleis van Gerrit Komrij bij te komen van de zoveelse laveloze avond met zijn ‘Portugal Post’-vrinden. Geeft niks. Dan flansen wij wel wat in elkaar. Bueno!

Wereldwijd trekken Generatie IKers ten strijde: in het Midden Oosten zetten jongeren zich in voor gelijkheid en vrijheid, en ook in Parijs, Londen en Madrid zijn het de jongeren die in opstand komen, hun stem laten horen. Volgens Thomas Jefferson heeft iedere generatie een nieuwe revolutie nodig… Waar blijft dan de revolutie van Generatie IK© in Nederland? LIVE vanuit De Balie in Amsterdam, de aller-aller-aller-aller-aller-aller-aller-ergste generatie ooit. Met een keur aan sprekers, optredens, snobs kunstenaars en DeJaap-redacteur Linda Duits die deze zelfingenomen moeilijk bebrilde Facebook-generatie snoeihard gaat bashen. Hier meer info.

De druppel was het uitgebreide Groenlinks-politieke propaganda-artikel dat Femke Halsema afgelopen zaterdag in de doorgaans redelijk politiek neutrale Volkskrant mocht schrijven. Voor Halsema waren een viertal van mijn 125.000+ tweets reden om eens lekker te gaan framen en woest uit te halen naar al die nare rechtse idioten die zomaar wat roepen over FANTASTISCHE elitepropaganda als Lijn 32 (kijkersverlies tussen aflevering 1 en 2: rond de 400.000). Dat Halsema mij gebruikt als pion in haar verloren strijd voor een ideale samenleving die nooit bestond en nooit zal bestaan is verder prima. Zij heeft evenveel recht op haar illusies als ik op de mijne. Maar dat mijn tweets voor de zoveelste keer van hun context worden losgezongen en worden beschouwd als de zuivere morele waarheid zelve ben ik zat. Spuugzat. Ik ben Wilders niet. Twitter is mijn verbale diarree, niet mijn perswoordvoerder.

Retweet
Problemen met twitter had ik al eerder met een retweet van een doodsbedreiging aan het adres van Geert Wilders. Een verhoor op een politiebureau, overdreven veel media-aandacht een langdurig onderzoek van het O.M. met uiteindelijk een sepot waren het resultaat. Dat kost enorm veel energie, ook als je niet twittert. En veel vaker dan die ene retweet worden mijn tweets contextloos misbruikt door niet gekozen maar ontstane vijanden om mij zwart te maken of op te roepen tot haat en geweld. Het is prima dat ik word gehaat, it comes with the job. Het is ook prima om op ranzige weblogs te worden zwartgemaakt. Soort zoekt soort zal ik maar zeggen. Maar obsessief worden gehaat om enkele jaren oude tweets die, notabene, specifiek voor één persoon zijn bedoeld, nee, dat is mij echt te gortig.

Wat dat betreft zijn me twee dingen duidelijk geworden in de jaren dat ik als een ware junk gretig heb toegegeven aan mijn twitterverslaving: het eerste is dat twitter het open meningen platform werkt als verse poep op vliegen als het gaat om angstaanjagende gekken, psychotische stalkers en andere idioten. Het tweede is dat de media totaal niet meer weten hoe ze met het medium twitter moeten omgaan.

Jeroen Krabbé
Het eerste zal duidelijk zijn. Iedereen kent inmiddels de groeiende populatie gekken op twitter. Het zijn er veel. Dat is niets nieuws, de populatie gekken in Nederland is altijd groot geweest. Ze worden nu alleen massaal zichtbaar en dat is net zo leuk als het zichtbaar worden van de bilspleet bij de loodgieter die uw zwanenhals zit te ontstoppen. Wie wil genieten van al het moois dat onze vaderlandse maatschappij, mede dankzij ons prachtige onderwijs, heeft te bieden moet vooral even een kijkje nemen op het twitteraccount @doodsbedreiging. Daar worden dagelijks alle soorten doodsbedreigingen op twitter geretweet. De conclusie is simpel: voor een gedeelte van de bevolking is een doodsbedreiging inmiddels net zo normaal als een groet. Twitter biedt wat dat betreft voldoende voer voor psychologen en antropologen.

Het tweede punt werd onlangs weer duidelijk toen ene Jeroen Krabbé op een uiterst lullige manier via twitter afscheid nam van zijn “goede vriend” Piet Römer. Zijn tweet werd onmiddellijk op waarde geschat door de ervaren journalisten en duiders van het Parool en de Volkskrant en afgedrukt op de websites van genoemde kranten. Natuurlijk was het een neptweet, één blik op de timeline van de nep-Jeroen in kwestie verklaarde alles, maar het stond al online op de krantenwebsites. De arme Jeroen Krabbé (dichter, acteur, schilder, ridder, Godheid, vader van, concurrent van Ivo Niehe) moest het ontgelden, net als de beschaamde internetredacties van Volkskrant en Parool die het onderwerp werden van terechte hoon ende spot.

Neptweets
Bovenstaand geval van neptweeten was vrijwel onschadelijk en hooguit hilarisch maar veel erger wordt het wanneer fake twitteraccounts worden aangezien voor echte accounts en er ook op dusdanige wijze wordt gehandeld naar de boodschappen in de tweets. Op die manier kwamen verschillende BN’ers al eerder met dubieuze uitspraken op de site van de Telegraaf terecht en in sommige gevallen leidde dat tot bedreigingen of serieuze imagoschade. Nou is er een hoop te zeggen over wat wel en wat niet grappig is met nep-twitter-accounts, maar er is hoe dan ook weinig tegen te doen. Fake accounts zullen altijd blijven bestaan en zelfs met wetten en regelgeving, zoals bijvoorbeeld advocate Benedicte Fiq wil, is het onmogelijk om fake accounts te verdrijven.

Het is vooral de media die moet leren omgaan met twitter. Het kost wellicht wat extra checkwerk, en dat is al snel te lang voor nieuws dat van social media komt, maar vaak is te zien dat het om een nepaccount gaat. Ondergetekende stonk onlangs ook in een fakeaccount en wond zich nodeloos op over de tweet van een politicus, wat bijna leidde tot een al even opgewonden publicatie, tot ik zag dat het aantal volgers wel erg laag was voor een bekend politicus. Een blik op de timeline met daarin vooral quasigrappige tweets deed de rest.

Wilders
Maar op de een of andere manier is ook voor de reguliere media het begrip twitter wat moeilijker te vatten. Zijn ze normaal heel secuur met checken en dubbelchecken, als het om twitter gaat is elke tweet meteen waarheid. Met alle gevolgen van dien. Hoe moeilijk kan het zijn om even de betreffende persoon in kwestie te bellen met de vraag of het echt waar is dat hij zijn kinderen heeft verkracht of dat zij gratis geld gaat uitdelen aan fans?

Dat is trouwens niet zo heel gek als je je bedenkt dat iemand als Geert Wilders uitsluitend via Twitter communiceert. Het wordt dan lastig om twitter als platform voor eigenlijke elke soort van onderbuik-oneliner te zien. Wat Wilders twittert is een officieel communiqué van de PVV. Vroeger heette dat een persbericht, nu heet het een tweet.

Zelfhaat
Hoe dan ook, voor mij is het twittertijdperk in ieder geval wel even voorbij. Ik heb op twitter een alter ego gecreëerd dat groter werd dan mijn werkelijke ego. Op twitter was ik degene die alles schreeuwde, het tegenwicht tegen de bedeesde en decente degelijke persoon die ik in het werkelijke leven ben. Maar het groeide me boven het hoofd. Voor veel mensen was twitter duidelijk meer dan een spelletje of een platform om te experimenteren met groteske meningen en alter ego’s. Voor velen was twitter de waarheid, een waarheid die niet altijd even goed was te bevatten. Voor mij was het een eenvoudige wijze om een rel te schoppen, een te snel medium waar het onmogelijk is géén ruzie te krijgen, een grenzeloos vehikel om dingen te zeggen waar mensen letterlijk van over de rooie kunnen gaan (soms jarenlang met angstaanjagende obsessies als gevolg), een machine die al dan niet ironische bedoelde woede of al dan niet eloquente lompe scheldpartijen opwaardeerde naar totale psychologische oorlogsvoering.

Zoiets leidt uiteindelijk altijd tot haat. En veel erger: tot zelfhaat. Zelfhaat is van alles wat dodelijk vermoeiend is, het dodelijkst. Wie niet meer in de spiegel kan kijken zonder het gevoel te hebben een marathon te hebben gelopen doet de verkeerde dingen.

Uitslapen
Ik ben moe. Dodelijk vermoeid. Door nog langer op twitter te zitten vrees ik nooit meer te kunnen slapen. Tussen het bijslapen door zal ik af en toe een oprisping naar buiten boeren. Met mijn bevriende contacten zal ik blijven DM’en en meelezen met anderen zal ik zeker. Want ondanks alles zal twitter altijd een enorme bron van nieuws, vermaak, vriendschap en kennis blijven. En aan die bron wil ik me graag blijven laven.

Maar dan wil ik wel eerst uitgeslapen zijn.

Bert Brussen twittert nog een paar tweets per dag maar leest geen @replys meer. Facebook daarentegen, dat gaat nog eens heel groot worden.

Zo ook de webboys van NRC.nl die onlangs met een interessant artikel kwamen waarin overzichtelijk staat uitgelegd hoe de zaken er met betrekking tot commentcontrol voorstaan. Voor NRC.nl blijven de comments een worsteling maar de comments sluiten willen ze zeker niet. Een goede keuze want de mogelijkheid om te kunnen reageren is een service die toch een beetje in het verlengde ligt van de stimulering van het open debat. Dat is althans de hoofdreden waarom DeJaap überhaupt comments toestaat: het is een service die het principiële belang van (online) meningsvrijheid moet uitdrukken. Dat het openstellen van commentpanelen waar iedereen zonder registratie of moderatie vooraf anoniem kan reageren is een last, lust en verantwoordelijkheid die er automatisch bijhoort. Daar moet je voor kiezen en dat doen we graag. Wel is het zaak, zoals Anil Dash ook al uiteenzet, die verantwoordelijkheid dan ook te nemen en de comments streng te modereren. Wie er bewust voor kiest comments open te zetten is er ook volledig voor verantwoordelijk met alle gevolgen van dien. Wie dat niet wil moet zijn comments gewoon lekker dichtzetten.

Stuitende domheid
Voor een site als DeJaap is dat makkelijk praten. Zoveel comments staan er nou ook weer niet onder de artikelen en door de (twee) jaren heen hebben de comments zich geëvolueerd tot nuttige, interessante en vaak keurig onderbouwde discussiebijdragen. Dat is overigens iets om trots op te zijn. Voor ons, want we hebben daarvoor wel een flinke lijst met trollen moeten bannen, en voor u, de commenter, want u heeft toch maar weer even bewezen dat u niet allemaal imbeciel bent. Een website of weblog waar serieus wordt gediscussieerd in de comments is nog altijd de droom van vele site-eigenaren. Die is in ieder geval waarheid geworden op DeJaap. Waarvoor hartelijk dank.

Maar voor sites als Telegraaf.nl, Volskrant.nl en NRC.nl is het andere koek. Die trekken zo veel bezoekers, en dus reaguurders, dat het ondoenlijk is alles consequent te modereren. Telegraaf.nl en VK.nl hebben daarvoor externe bedrijven ingehuurd maar om nou te zeggen dat het een succes is: nee. De reacties op Telegraaf.nl zijn inmiddels berucht vanwege de stuitende domheid en hilarische kromzinnen en helaas lijkt het er op VK.nl inmiddels ook op dat de reagurende meute Telegraaf-lezers VK.nl heeft gevonden als nieuwe habitat. Er wordt wel gereageerd, en de moderatiebedrijven filteren alles wat te erg is er ook wel uit, maar wat er overblijft is nauwelijks discussie te noemen. Het zijn eerder oneliners die niet misstaan op Twitter of Facebook, met het voordeel dat het daar alleen wordt gelezen door de mensen die het ook willen lezen. Dat is dan ook het idee van online goeroe Jaap Stronks: gooi gewoon je commentpanelen dicht en laat mensen maar reageren op Facebook of Twitter. Dat kan trouwens ook in combinatie met de site zoals RTL Nieuws inmiddels doet. Wie daar wil reageren moet dat doen via Facebook, een stuk minder anoniem, maar de reacties zijn wel gewoon onder het artikel op de site te zien.

Trolkampioenschappen
Helemaal geen reacties meer toelaten is trouwens nog niet zo’n slecht idee. Als je, zoals op Telegraaf.nl en in mindere mate op VK.nl, toch alleen maar nietszeggende oneliners als reactie krijgt en zelden een nuttige discussie tot stand ziet komen, kun je je afvragen of het open laten van comments niet meer lasten dan lusten oplevert. Het draagt in ieder geval niet bij aan het niveau van de site, er is eigenlijk niemand die er op zit te wachten en nieuwe inzichten of informatie komt er ook niet bepaald vandaan. Bij Telegraaf.nl gaat het sowieso om comments onder nieuwstopics, waarvan je eigenlijk instinctief al verwacht dat men er weinig meer over kan vinden dan “Ok, waarvan akte”. Maar op VK.nl ligt het ingewikkelder aangezien men daar uitsluitend kan reageren onder de opiniestukken. De verwachting is dan, en waarschijnlijk is dat ook de oorspronkelijke doelstelling, dat de reaguurder zijn eigen opinie vormt en deze inbrengt via de commentaarpanelen. Als dit te weinig gebeurt, bijvoorbeeld omdat reaguurderspanelen al snel worden gekaapt door de vaste groep werkloze anonieme reaguurders die hun fitties en trolkampioenschappen het liefste uitvechten in reactiepanelen van bekende krantensites, heeft het kunnen reageren weinig nut. Verplicht reageren via Facebook zou het in elk geval een stuk frisser en aangenamer maken omdat dat in elk geval de vaste dwangmatige reagurende anonieme idioten buiten de deur houdt.

Toch hoeft het allemaal niet, dat sluiten van reactiepanelen. De gemiddelde reacties onder artikelen op DeJaap zijn, zoals gezegd, daarvan het bewijs. Het vergt alleen wel enige inzet en, vooral dat, het vermogen geen medelijden te voelen voor de trolreaguurder die over de schreef gaat. Alleen een radicaal, dictatoriaal moderatiebeleid met den ijzeren vuist houdt de comments schoon van vuil, ratten en ander hardnekkig gespuis. Wie zijn commentpanelen werkelijk wil verheffen tot een niveau waarop serieuze discussie mogelijk is, heeft geen andere keuze.

Moderatietips
Voor iedereen die wanhopig op zoek is naar serieuze reacties en trollvrije reactiepanelen volgen hieronder wat officiële DeJaap-moderatie tips.

- Geen genade. Een trol is een trol, een ad hominem is een ad hominem, een zinloze reactie is een zinloze reactie. Haal ze onmiddellijk weg en geef de reaguurder een waarschuwing.

- Geef altijd maar één waarschuwing. Nogmaals de regels overtreden moet onverbiddelijk tot een ban leiden.

- Ga nooit over het verwijderen van reacties of het bannen in discussie. Doe het gewoon en laat de verwijderde commenter zelf zijn conclusies trekken.

- Het is jouw site. Daar gelden jouw regels. Je mag bannen en modereren wat je wilt. Niemand heeft daarover verder wat te zeggen. Het enige recht dat commenters hebben is het recht zich aan jouw regels te houden.

- Gebande commenters roepen eigenlijk altijd iets over “vrijheid van meningsuiting!!1!111!!!!”. Die vrijheid heeft gelukkig niets met jouw moderatiebeleid te maken. Er is niemand deze commenters verbiedt zelf een weblog te beginnen of te reageren op een van de andere triljard websites op het internet. Laat staan dat de overheid wat te maken heeft met jouw regels op jouw weblog.

- Medelijden hebben met een gebande commenter is hetzelfde als medelijden hebben met een gevaarlijke gek. De gek hoort achter slot en grendel, niet in jouw leven.

- Commenters die duidelijk niet kunnen spellen, geen interpunctie gebruiken, of anderszins op hbo-niveau tikken moet je zo snel mogelijk tot buiten de poorten van de site deporteren. Slecht geschreven comments zorgen ervoor dat je site verloedert. Een verloederde site is net als een verloederde woonwijk: het trekt alleen maar meer ellende aan.

- Domme commenters wil je niet. Het is fijn dat ook domme mensen wat willen zeggen maar met domme mensen kun je niet discussiëren. Zonder discussie geen nuttige comments.

- Wees lief voor goede commenters. Ze doen hun best om interessante bijdragen te leveren. Gebruik hun tips of online verwijzingen. Probeer ook mee te denken met hun discussie en reageer daar ook op.

- Wees extra lief voor commenters die niet anoniem zijn. Dat zijn helden die mijlenver boven anonieme commenters staan. Niet anonieme commenters die goede bijdragen leveren zijn zeldzaam. Koester ze.

- Ken je principes. Hoe groot je haat tegen anonieme commenters ook is, als het principe is dat iedereen moet kunnen reageren zorg daar dan ook voor en maak geen onderscheid.

- Modereer, ban, verwijder alsof het een lieve lust is. Elke onwelgevallige comment moet je zo snel mogelijk verwijderen. Hoe sneller het weg is, hoe kleiner de kans dat het andere idioten aantrekt.

- Koester humoristische LOL-commenters. Zij zorgen ervoor dat irritante trollen en eeuwige azijnpissers het al snel niet leuk meer vinden tussen al die grappenmakers.

- Wordt een trol eenmaal gebasht door goede commenters, laat ze er dan een tijdje mee spelen. Als beloning voor hun goede bijdragen. Een kat wil toch ook niet dat je de muis meteen afpakt?

- Een gebashte trol is een goede trol. Laat de gebashte en kapotgeflamde trollen vooral in de comments staan. Dit werkt afschrikwekkend voor overige trollen.

- Nogmaals: vergeet genade. Het gaat hier om reacties op internet, niet om puppies of baby’s in het werkelijke leven. Mensen die er niet mee kunnen leven dat ze ergens niet meer mogen reageren moeten vooral ver van het internet blijven.

- Blijf er bovenop zitten. Sluit desnoods ‘s nachts de reactiepanelen. Hoe sneller je een foute comment hebt verwijderd hoe beter.

- Op DeJaap geldt: na twee weken worden de comments onder een topic automatisch dichtgezet. Het is ondoenlijk om alle topics eeuwig te blijven modereren en bovendien is het een nuttig wapen tegen commentspam. Je kunt natuurlijk zelf de tijdsinterval kiezen, want twee weken kan al erg lang zijn.

- Sommige gebanden blijken in staat hele goede excuusmailtjes te schrijven. Vooral degenen die kunnen aantonen nuttige bijdragen te leveren aan de discussie kun je dan weer, bij wijze van uitzondering, unbannen.

- Veel banplezier!

Wat? Dit onderzoek is écht van nu? Neeee? Nee toch? Dat kan toch niet gekkie! Er staat namelijk in dat “de journalist van 2010″ Peter heet, een jaar of 50 is, een hekel heeft aan commercie, al 25 jaar bij de oude media werkt, het “goed vindt dat journalistieke normen en waarden vastgelegd worden in een journalistieke gedragscode en dat er een controlerende instantie als de Raad voor de Journalistiek bestaat“, geen blog bijhoudt, niets heeft met Twitter en niet bepaald blij is met internet. Dat kunnen toch nooit de pijlers onder de Nederlandse democratie zijn? Deze schijnbaar achterhaalde, dichtgetikte, vastgeroeste, anti-innovatieve, winst- en commerciehatende, arrogante, moreel exhibitionistische vastebaantjesjagers? TOCH!?

NVJ
Ja en nee. Ja, dit is het verontrustende beeld van “de journalist” in 2010. Maar wel alleen “de journalist” die lid is van de NVJ. Dat is een vakbond. Van een vakbond wordt natuurlijk niemand onder de 50 lid. Vakbonden, de NVJ zeker, willen staken of “krantensites op zwart zetten” (*proest*) en kunnen weinig meer dan jammeren, klagen en drammen over die moderne tijd vol hufters en verrechtsing. NVJ-journalisten werken vaak bij NRC Handelsblad. Journalisten die wél met hun tijd meegaan, niet lid zijn van de NVJ, internet en social media snappen en uiteraard begrijpen dat commercie of winst gewoon je salaris betaalt omdat je niet afhankelijk wilt zijn van subsidies of communistisch CAO-gereutel heb je gelukkig ook. Die zijn, godzijdank, in de meerderheid. Dat zijn de journalisten van 2011. En 2012. En 2013. Zeg maar gerust: de toekomst.

De journalist van de toekomst zit op Facebook. Daar breidt hij zijn netwerk uit, ontmoet hij gelijkgestemde kritische geesten of zoekt hij mensen om te interviewen. De journalist van de toekomst crowdsourced de informatie voor een artikel bij elkaar op Twitter, waar hij andere journalisten volgt en zo goed als live het laatste nieuws uit alle uithoeken van de wereld meepakt.

Commerciehaat
De journalist van de toekomst werkt voor geld, geld waarvan hij beseft dat het niet automatisch uit de overheidskraan komt of aan geldbomen groeit maar afkomstig is van omzet. Die omzet, zo weet de journalist van de toekomst, komt niet meer van teveel betalende abonnees maar van commerciële innovaties, advertenties en advertorials, online initiatieven en slimme marketing voor boeken, dvd’s, reizen en speciale wijnen.

De journalist van de toekomst heeft wellicht een ideaal maar weigert dit de boventoon te laten voeren. De journalist van de toekomst gruwt van dogmatisme en denkt niet dat alle burgers imbeciel zijn en dus veel duiding nodig hebben. De journalist van de toekomst is intelligent en gewiekst en denkt noch in termen van links of rechts noch aan zuilen of ideologieën. De journalist van de toekomst heeft een ethiek die pragmatisch maar rechtvaardig is. Een die het werk niet in de weg zit en er niet automatisch toe leidt dat elke poging meer winst te maken strandt in niet-onderbouwde commerciehaat die eerder lijkt op een geïnstitutionaliseerde mythische journalistencultuur dan een zinnige en redelijke filosofie.

De journalist van de toekomst werkt flex, thuis, freelance en als ZZP’er. De journalist van de toekomst kiest niet voor één baantje bij “de kwaliteitscourant” of “de gezaghebbende omroep” maar fietst heen en weer tussen gratis ochtend- en betaald avondblad, publieke en commerciële omroep en van gratis weblog tot betaalde online publicaties in een kleine nichemarkt.

De journalist van de toekomst is er al lang. Welkom in de toekomst.

Bovenstaande fluisterde ik in haar oor, terwijl ze lag klaar te komen, vol met drugs, coked up, badend in het zweet van haar en mijns aanschijns. Haar zelfhaat had haar eerder al gedreven tot schrammen en striemen en blaren, ik moest haar slaan tot bloedens toe. Te worden gegeseld op het ritme van de lust is even gruwelijk als begeerlijk. De onderdanigheid gebiedt u nu te zeggen dat het verlangen naar angst en pijn een verrassend herkenbaar gevoel van verdoving en vertrouwen met zich mee bracht.

Wat ze zocht heb ik nooit geweten, of wat haar dreef, anders dan de drugs, maar het was niet haar vadercomplex of te vroeg overleden moeder. Niets van dat. Eerder het omgekeerde. Het was de weerzin van de keurigheid, de correctheid van haar jeugd, het fatsoen dat haar leven had gevuld als gas in een lege ruimte. Het walmde overal om haar heen. Als op je veertiende stiekem denken aan vurig kussen met de mooiste jongen van de klas al spannend hoort te zijn dan vreet de energie zich een weg naar buiten en maakt van de onbeheersbare lust, die als springtij tegen de verdichtte blokkades beukt, er een die nachten lang het kwetsbare prille lichaam overspoelt met geheim en vleselijk genot. Dan is de weg naar het onaanvaardbare, meest gênante genot er een van de minste weerstand. God zij met u, op de zere plek kan de vinger niet hard genoeg doorduwen. Pijn is de uitdrukking van te lang verstopte geheimen en het verlangen naar het onbereikbare échte contact. Wie voortdurend pijn heeft vreest nooit meer voor de ander.

Geronnen kots
Ze kotste. Ze kotste haar rode jurk onder. En mijn bed. Ze wankelde naar de plee, zaad droop uit haar kut, hing in slierten aan het rossig haar als schimmel op brood van weken oud. Schimmel houdt van vochtige plekken. Sommige plekken heb je nou eenmaal nooit voor jezelf alleen.
Ik hoorde haar weer kotsen en stak een sigaret op. Ik had de behoefte nogmaals klaar te komen maar niet de behoefte nogmaals aan mijn schrale lul te sjorren. Ik was moe, te moe om iets te willen, te moe om te slapen, te moe om te leven, te moe om dood te gaan. Vast tussen twee werelden, als een file op een brug tussen twee slagvelden. Een levenslang interbellum.

Ik haalde whiskey en bekeek in het voorbijgaan van de spiegel mijn naakte lichaam. Dun en wit als altijd, een schlemiele schim die er heel goed zou uitzien met een revolverriem op de heupen, met in elk holster een Smith & Wesson. Eén met een ivoor ingelegde kolf. De patronen in het gelid gerangschikt in patroonhouders op de riem. Bad motherfucker.

“Ik ga weer”, zei ze. Even verbeelde ik me dat ze nog zaad op haar kin had zitten. Of coke. Of kots. Het bleek slechts haar witte huid, de sproeten onzichtbaar, als bange kinderen verstopt in de duistere plooien van het gelaat. Ik bood haar de fles whiskey aan. Ze schudde haar hoofd, op haar rode jurk zat een enorme vlek geronnen kots. Waarschijnlijk had ze dat niet door. Wie was ik om haar daar op te wijzen? Bovendien: waarom zou ik haar daar op willen wijzen? Zij wees doorgaans ook alleen op haar eigen genoegens. Of op fouten van anderen die ze dan kon verbeteren, zodat het haar ego streelde. Lust en ego, het enige dierbare wat ze bezat. Zij de lusten ik de twee Smith & Wessons. Ik trok de revolver uit het linker holster, spande de haan nog voordat ik goed en wel had gericht en haalde de trekker over.

“Pang!”, schreeuwde ik terwijl ik met mijn wijsvinger naar haar wees. Mijn duim stond recht overeind, het was kennelijk “O.K.”, alsof er ook maar ooit iets was in haar leven om “O.K.” bij te zeggen. De kogel was recht tussen haar ogen ingeslagen. Ze fronste en de wond was geheeld.

Tikkende hakken
“Volgende week kom ik je weer tegen, als dweil aan de bar, red ik je weer van de viespeuken die met hun vette vingers die over je lichaam gaan en begint alles weer van voren af aan. Ik wil dat je ophoudt met bestaan. Zuig me niet verder uit, serpent, loeder, secreet, blijf toch godverdomme eens van mijn lul af, maak jezelf maar klaar. Ik wil niet van je houden. Ik wil je slechts bezitten. Nog liever dan twee Smith & Wessons. Nog liever dan geld of mijn zaad in je mond, nog liever dan je vriendinnen naakt in mijn bed, mijn wagen en mijn voortdurende maar zinloze roep om aandacht. Had je me al horen roepen? Wanneer klim je omhoog uit dat graf van je en omarm je mij als laatste strohalm in je leven?”
“Je hebt me daarnet doodgeschoten”, zei ze in alle ernst. “Wees blij dat ik ga, een lijk bij het vuilnis zou pas echt argwaan wekken, veel meer dan de stank van de voedselresten in dit verwaarloosde stinkhol van je. En sorry. Sorry! Het is meer dan ik onder woorden kan brengen. Het ligt niet aan jou, dat weet je. Het is een gevoel. Ik kan het niet uitleggen. Heb je nog contanten voor de taxi?”

Ik wees naar de huiskamer. Haar hakken tikten luid op het laminaat. Hoeveel hakken had ik al horen tikken op het laminaat? Is er een ritme te ontwaren in de optelsom van tikkende hakken? Wat is eigenlijk de betekenis van de vrouwenschoen zonder hak? Heeft het bestaan van vrouwen nog zin als de naaldhak niet meer bestaat?

“Volgende week vind ik je weer. Doorsta ik weer de jaloezie omdat je je weer opdringt aan je exen en je scharrels, als je met ze zoent terwijl je me strak blijft aankijken. Dat gevoel van walging maakt me vrij, weet je dat? Mijn jaloezie is als een drug. Puur genot. Laat me lijden. Weet je nog hoe we elkaar voor het eerst ontmoetten? Je had dezelfde jurk aan. Je praatte en flirtte met iedereen, kneep vrouwen nonchalant in hun handen, schurkte je boezem tegen mannen aan. En al die tijd bleef je naar me kijken. In intervallen van seconden zochten jouw ogen de mijne. Telkens weer. Tot je scheel was van het zuipen en ik je redde door tegen je te praten. Duizend mannen heb je afgetrokken en leeggezogen maar je was nog te laf om me zelf op te pikken. Waarom gaf je toen je nummer? Drie maanden lang heb je niet opgenomen. Waarom belde ik dan toch? Wat voelde ik? Liefde?”
“Ik moet nu gaan. Ik zie je nog wel eens.”
“Volgende week dus. Aan de bar. Mij krijg je niet gek. Ooit maken we kinderen”.
De deur sloeg dicht.
“Hoor je me? Ooit krijgen we kinderen, jij en ik! De laatsten op deze aarde. Ze overleven ons. En iedereen. Zij doen het licht uit. Dan is er eindelijk liefde!”.

Ik hoorde de taxi vertrekken.
Ik begon te huilen.

De wekelijkse Arthur van Amerongen blijft even haperen in de Spaanse verhuisperikelen van Don Arturio. Dan doen we zelf maar wat met seks en drugs.

In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er steeds zijn lusten reven,
Ter wille van de goede buren,
Die gretig door elk gaatje gluren.
‘k Ga liever leven in de steppen,
Waar men geen last heeft van zijn naasten:
Om ‘t krijschen van mijn lust zal zich geen reiger reppen,
Geen vos zijn tred verhaasten.

In Nederland wil ik niet sterven,
En in de natte grond bederven
Waarop men nimmer heeft geleefd.
Dan blijf ik liever hunkrend zwerven
En kom terecht bij de nomaden.
Mijn landgenooten smaden mij: ,,Hij is mislukt.”
Ja, dat ik hen niet meer kon schaden,
Heeft mij in vrijheid nog te vaak bedrukt.

In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er altijd naar iets streven,
Om ‘t welzijn van zijn medemenschen denken.
In het geniep slechts mag men krenken,
Maar niet een facie ranslen dat het knalt,
Alleen omdat die trek mij niet bevalt.
Iemand mishandlen zonder reden
Getuigt van tuchtelooze zeden.

Ik wil niet in die smalle huizen wonen.
Die leelijkheid in steden en in dorpen
Bij duizendtallen heeft geworpen…
Daar loopen allen met een stijve boord
- Uit stijlgevoel niet, om te toonen
Dat men wel weet hoe het behoort -
Des Zondags om elkaar te groeten
De straten door in zwarte stoeten.

In Nederland wil ik niet blijven,
Ik zou dichtgroeien en verstijven.
Het gaat mij daar te kalm, te deftig,
Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig,
En danst nooit op het slappe koord.
Wel worden weerloozen gekweld,
Nooit wordt zoo’n plompe boerenkop gesneld,
En nooit, neen nooit gebeurt een mooie passiemoord.

Jacob Slauerhoff

In Nederland zijn de fatsoensroepende moralfags inmiddels uitgegroeid tot een ware plaag, in ieder geval online en op de social media. Ze noemen zichzelf “strijders tegen de verhuftering” en zien het liefste dat u en wij onze bek dicht houden. Heus niet vanwege “de toon van het debat” maar omdat ze oprecht geloven dat hun wil nou eenmaal wet is. Onze mening is namelijk niet de hunne, dus gaarne een subiet einde aan de vrijheid van meningsuiting. Desnoods met geweld, stalking, oproepen tot beroepsverboden en het vergiftigen van Google-resultaten met haatsites zodat ZZP’ers minder snel opdrachten binnenhalen, het bellen en mailen naar werkgevers (altijd anoniem) van “hufters”, het stalken van adverteerders van “hufterwebsites”, het (uiteraard anoniem) online gooien van privé-gegevens, intimidatie en het betere haatzaaiwerk. Typische kenmerken van verhuftering dus. Een en ander culmineerde onlangs nog in een weerzinwekkend pleidooi voor “harmonie en liefde” door Theo Maassen in De Wereld Draait Door.

Dat camerastuksmijter Theo Maassen (eerder al eens veroordeeld voor aanranding omdat hij op het podium met zijn hand in de broek van een meisje uit het publiek had gezeten, tevens bekend van cabaretteksten als: “Ik neuk nog liever een seropositieve dwerg dan Yvonne Kroonenberg” en “val toch lekker kapot, kutzaal”) daarbij en passant opmerkte dat Theo van Gogh en Pim Fortuyn hun gruweldood eigenlijk aan zichzelf hebben te danken omdat ze altijd zo polariseerden was uiteraard totaal niet hufterig. Hypocrisie is namelijk geen enkel probleem voor het bestrijden van “de verhuftering”. Al helemaal niet als je, we noemen eens wat, D66-duoraadslid bent. Dat de mensen die als hardste schreeuwen tegen de verhuftering in werkelijkheid de allergrootste hufters zijn, mag inmiddels duidelijk zijn. Het draait bij de hufterbestrijders uitsluitend om wraak, haat, agressie en de behoefte de wereld naar hun hand te zetten. Het zijn standaard gefrustreerde narcisten, mensen die hun vastgeroeste idealen bij nieuwe generaties als sneeuw voor de zon zien verdwijnen en vrijwel altijd bijzonder jaloerse mensen die zelf maar al te graag een groter platform hadden willen hebben voor hun eigen mening.

Maar uiteraard is het dan allemaal heel anders, want voor de “goede zaak”. Vandaar ook dat Geenstijl.nl en Hans Teeuwen wél hufters zijn maar Joop.nl, Youp van ‘t Hek en Theo Maassen niet. Het doel heiligt de middelen, snapt u wel? En dat doel is uiteraard links: de enige richting die in Nederland als een heipaal in de drassige bodem is geslagen om tot ijkpunt van de enige en ware morele waarheid te dienen (vraag maar aan Jan Jaap van der Wal).

Gelukkig is Nederland niet het enige land ter wereld dat kapot gaat aan politieke correctheid, moreel gedram en hypocriete moraalridders. Ook in de V.S. heeft iedereen met een beetje mening last van dit soort schuimbekkende paladijnen van het fatsoen. Jammer voor al die moraalrukkers hebben ze in de V.S. wél cabaretiers die niet perse links zijn en geëngageerd willen zijn (daar wel). Het team van The Daily Show bijvoorbeeld is het clubje puriteinse zuurdesemende hohohoho roepende streep in het zand trekkende obsessieve fatsoensgekken graag ter wille om eens even lekker uitgebreid “BASTA!” te roepen en al dat zichzelf feliciterende correctvolk af te schminken als de hypocriete bende leugenaars die het in werkelijkheid is.

Een heersend stukje kwaliteitssatire zoals het hoort. Rest ons maar één vraag: waarom hebben wij dit soort machtige televisie niet in Nederland? Godverdomme!

Deze week iedere dag tegelijk op vk.nl en DeJaap.nl een column waarin wordt teruggekeken op het afgelopen jaar – en vooruit gekeken naar 2012. Vandaag: de wereld vergaat in 2012 niet, maar Nederland kennisland wel, schrijft Bert Brussen.

Het is maar goed dat ik niet bijgelovig ben, anders zou ik nu bij het kamp aluminiumfolie hoedjes dragende anonieme internetreaguurders horen dat er van overtuigd is dat in 2012 de wereld definitief vergaat. Dit keer echt, zal ik maar zeggen, want de Maya’s hebben het al voorspeld en die werden betaald door de illuminati of zoiets. Ik geloof dat dus niet, want ik ben niet bijgelovig, maar in 2011 gebeurde er zoveel en waren sommige gebeurtenissen zo heftig dat het ook weer niet zo heel vreemd is om daarin een omen te zien.

Met de kennis van nu zou je kunnen zeggen dat de uit 1987 stammende REM-hit Its the end of the world as we know it geen commerciële instant kraker was maar een subtiele waarschuwing over het op handen zijnde armageddon. En dat zonder dat de plaat achterstevoren hoeft te worden gedraaid, want dat gaat nou eenmaal niet bij compact discs. Wat dat betreft heeft de cd weinig goeds gedaan voor de satanische boodschappen die op zo’n beetje elke achterstevoren gedraaide langspeelplaat waren te horen. Maar dat terzijde. (Overigens, mocht die Apocalyps toch plaatsvinden in het jaar onzes Heeren 2012 dan citeer ik graag de complete line uit bovengenoemde REM-hitsong: ‘Its the end of the world as we know it…and I feel fine.’)

Schone lei
Toch, in 2012 gaan we de ontluisterende gevolgen zien van gebeurtenissen uit ons recente verleden. Massamoordenaar Anders Breivik zal worden veroordeeld. Hierdoor zullen de Noren worden geconfronteerd met een nieuwe ramp: de ironie van hun eigen geloof in beschaving. Met een beetje pech wordt de inmiddels ontoerekeningsvatbaar verklaarde Anders Breivik over zes jaar ‘genezen’ verklaard van zijn psychoses en schizofrenie en krijgt hij, geheel volgens de beslist rancunevrije democratisch rechtstatelijke leer der tweede kans, het recht op volledige terugkeer in de maatschappij. Met een schone lei welteverstaan. Immers: het aantal slachtoffers en de impact daarvan mag niet uitmaken voor het principe dat elke misdadiger een tweede kans verdient. Of het nu de winkeldief is, de verkrachter, Adolf Hitler of Anders Breivik: allen hebben ze de wet overtreden en horen ze een nieuwe kans in de maatschappij te krijgen na het uitzitten van hun straf.

Let wel: ik vind dat niet. Mij hoort u absoluut niet pleiten voor de spoedige reïntegratie van Breivik in de Noorse samenleving. Ik vind: Anders Breivik moeten ze voor de rest van zijn leven vastzetten op een eiland met dezelfde afmetingen als Utøya, zonder dat er ooit nog één boot aanmeert. Ik ben tegen de doodstraf, een regering die haar eigen burgers vermoordt kan immers nooit aan de burgers het goede voorbeeld geven dat ze niet mogen moorden, maar eeuwige eenzaamheid en een langzaam vergeten op een afgelegen eiland lijkt mij een aardig alternatief voor iemand die 68 jonge mensen met dumdumkogels van dichtbij door het hoofd heeft geschoten. Alleen geldt de wet voor iedereen, dus ook voor Anders Breivik. Die wet bepaalt dat wanneer een misdadiger ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard hij psychiatrisch moet worden behandeld. De bedoeling van deze behandeling is genezing. Een goede arts zal altijd proberen iemand te genezen, ongeacht de daden van de patiënt. Een misdadiger die ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard en daarna genezen mag de maatschappij weer in, zegt de Noorse wet.

Afgrond
Van een ander, en godzijdank luchtiger, soort is het spektakel dat de ondergang van het Nederlandse onderwijssysteem heet. In 2011 kon iedereen getuige zijn van het in de afgrond storten van Hogeschool InHolland. Dit resulteerde in een hoop beloftes van verbetering door Doekle Terpstra en dertig procent minder eerstejaars die zich voor InHolland inschreven. Die overige 70 procent heeft ofwel niets geleerd ofwel kan het domweg niets schelen wat in de toekomst de waarde is van hun diploma. Te vrezen valt dat vooral het laatste een gedachtegang is die bij veel hbo-eerstejaars wordt verward met een onderwijsprincipe. Alleen daarom al zal het hbo-systeem in 2012 nog veel verder in elkaar storten: de studenten heeft het de afgelopen jaren allemaal net zo weinig kunnen schelen als de docenten of de bestuursleden. Nu de barsten in de fundering zichtbaar zijn en de eerste scholen over de rand van de afgrond naar hun graf storten, is er niemand die weet hoe de boel kan worden gered.

En terwijl de hbo’s in 2012 één voor één instorten, op de randen van 2012 mochten we trouwens al getuige zijn van de neergang van de Hogeschool van Amsterdam en Hogeschool Windesheim, worden de studenten bedolven onder stapels puin, meters hoog en tonnen zwaar, en sleurt het puin van het afbrokkelende hbo ook de universiteiten en mbo’s met zich mee. Want gelooft u maar gerust dat ook daar binnen de academische wereld en binnen het mbo-systeem de funderingen totaal zijn doorgerot. Een zucht, een milde lentebries en de pilaren onder kennisland Nederland breken als luciferstokjes doormidden.

2012 wordt een spektakel zoals u het nog nooit eerder heeft gezien. Hoe zong Michael Stipe het ook alweer? “Uh oh, overflow, population, common group, but it’ll do. Save yourself, serve yourself. World serves its own needs, listen to your heart bleed“.

Deze column staat ook op de site van de Volkskrant.

Bekijk alle delen van deze documentaire en meer over Noord-Korea via Vice.com.