Het was tijdens de kabinetsformatie van 2010 een regelmatig terugkerend thema: de omgangsvormen met betrekking tot de koningin. De onderhandelaars van het gedoogkabinet, zo meenden vertegenwoordigers van de aanstaande oppositie, waren niet netjes genoeg tegen Beatrix: ze informeerden bijvoorbeeld eerder de pers over bepaalde koerswijzigingen, dan dat ze zich met de pet in de hand bij paleis Noordeinde kwamen melden om het staatshoofd te laten weten wat er gebeuren ging. Hun kritiek op de onderhandelaars, zo bezwoeren vooral vertegenwoordigers van D66 en PvdA, had niets te maken met politiek: het was louter een kwestie van hoffelijkheid. Lees verder »
Het is de laatste tijd weer in de mode, om de PVV van Geert Wilders te vergelijken met nationaal-socialistische partijen uit de jaren dertig en veertig. Recent was er gedoe rondom een scriptie waarin de PVV als fascistisch werd bestempeld, en deze week publiceerde VVD-senator Sybe Schaap een boek waarin hij de partij van Wilders vergelijkt met de NSB. Het toeval wil dat ik de laatste tijd nogal wat lees over de NSB vanwege een boek dat ik aan het schrijven ben. Ook mij vielen aanvankelijk een aantal opmerkelijke overeenkomsten op met de PVV, zoals de neiging om je af te zetten tegen de heersende elite, de overtuiging dat de eigen organisatie geen gewone politieke partij is maar een ‘beweging’, en het algehele zieligheidsdenken dat bijvoorbeeld PVV-ideoloog Martin Bosma zo kenmerkt – moet je zien: iedereen is tegen ons!
Lees verder »
Waarom een ritje met de auto van Wilders iets zegt over de onderhandelingen in het Catshuis
Het gebeurde in de aanloop naar de formatie van het huidige kabinet. Informateur Ruud Lubbers had de onderhandelaars van VVD, CDA en PVV, Mark Rutte, Maxime Verhagen en Geert Wilders, een paar dagen de tijd gegeven om over de mogelijkheid van een gedoogkabinet te praten. De onderhandelingen vonden plaats in de Apenrots, het gebouw van Buitenlandse Zaken waar Verhagen toen nog minister was. De heren, die nog niet eerder zo persoonlijk met elkaar hadden gesproken, moesten aanvankelijk aan elkaar wennen, maar langzamerhand veranderde er iets. Er ontstond een sfeer van verbroedering, een gedeeld enthousiasme over iets wat ondenkbaar leek, maar wat toch zomaar zou kunnen gebeuren. Lees verder »
Er is veel gezegd en geschreven over het afscheid van Job Cohen, maar één kwestie is opvallend onderbelicht gebleven, en dat is zijn rol als onderhandelaar tijdens de kabinetsformatie. Weinig mensen zullen zich het zich realiseren, maar een links-liberaal kabinet-Rutte, bestaande uit VVD, PvdA, D66 en GroenLinks, heeft geruime tijd zeer voor de hand gelegen. De vier partijen wilden in de zomer van 2010 graag samenwerken of zagen na het mislukken van andere opties geen andere mogelijkheid, en hebben flink geïnvesteerd om Paars-plus tot een succes te maken. Lees verder »










Laatste reacties