Zoals het hoort zijn goede kunstenaars alomtegenwoordig. Desnoods om volgens eigen zeggen via transcendentale meditatietechnieken een betere creativiteit en vrede te stimuleren. De uitleg die filmregisseur David Lynch in interviews eraan geeft komt aannemelijker, minder eng en zweverig over dan het spiritueel geneuzel van de gemiddelde meditatiegoeroe. Het is een vorm van meditatie waarmee Lynch zich overigens sinds 1973 bezighoudt. Bijzonder is ook zijn het Interview Project. Hierin stuurt Lynch een cameraploeg kriskras door Amerika om gewone Amerikanen te interviewen. Nou ja gewoon? Oprecht schrijnende verhalen over mensen die slachtoffer werden van persoonlijke omstandigheden tijdens de Amerikaanse recessie. Een onthutsend document dat het Amerika van nu pijnlijker blootlegt dan politici en media ooit zullen doen. Lees verder »
Harry Prenger
Het Nederlands elftal wordt weer geen wereldkampioen op het WK Voetbal in Zuid-Afrika. De verwachtingen zijn zoals vaak hooggespannen. De veelgehoorde opvatting van zogenaamde deskundigen is dat onze beste voetballers in dienst zijn van Europese topclubs en daarom ons wel naar het hoogste podium zullen loodsen. Lees verder »
Gedurende de Olympische Winterspelen is de NOS grootscheeps uitgerukt om de Olympische gedachte te verbeelden: meedoen is belangrijker dan winnen. Dat meedoen gebeurt vooral in het stadion waar het schaatsen plaatsvindt. Schaatsen, schaatsen, schaatsen. De NOS doet net of ze met het WK Schaatsen bezig is in plaats van met de Olympische Winterspelen.
Dan lees je een roman waar je uit bewondering steil van achterover kiept en wat gebeurt er? Helemaal niets. Geen recensies, geen Martin Ros die schuimbekkend de loftrompet steekt, geen landelijke winkelverspreiding. En dat allemaal omdat uitgever de Bezige Bij het manuscript van Frank van der Linden niet geschikt achtte voor publicatie. Een blunder van jewelste. Van der Linden heeft zijn roman onlangs in eigen beheer uitgebracht.
Dinsdagavond zag ik het Nederlands elftal eindelijk weer eens een fantastische wedstrijd spelen. Wel even wennen aan de felrode shirts en dat naast Van Bommel een middenvelder liep die luisterde naar de naam Bastian Schweinsteiger. Zeg nou zelf, tot voor kort had elke Nederlandse voetballiefhebber een hartgrondige hekel aan Bayern München. Telkens wanneer de in onze ogen zelfgenoegzame Duitsers voortijdig uit de Champions League vlogen, konden wij een gelukzalige grijns niet onderdrukken.
Zoals met vrijwel elke plaat van Bob Dylan is er ook iets aan de hand met zijn album Together Through Life. Dylan is een van de weinige artiesten in de popmuziek die via zijn albums zijn eigen afgebakende duidingen en merites bepaalt. Eigenlijk kun je Dylanalbums nauwelijks beoordelen met de begrippen goed of slecht. Ze zijn eerder onbegrijpelijk, overdonderend, vatbaar voor uiteenlopende meningen en openstaand voor een uitleg die iedere toehoorder anders zal interpreteren. Reden ook waarom er duizenden boeken over Dylan zijn geschreven. Ieder boek schrijft zijn eigen verhaal over de immense ongrijpbaarheid van het Dylanoeuvre.
Als je je vak niet serieus neemt kun je op de volgende manier popjournalistiek bedrijven: schrijven over wat je wìlt horen en niet schrijven over wat je hoort. Dit aanmerkelijke onderscheid kom je nogal eens tegen. Het zegt veel over de gemakzucht van veel Nederlandse popjournalisten. In het eerste geval gaat de journalist uit van een constatering die niet helemaal strookt met het eindresultaat. Schrijven over wat je hoort vereist terughoudendheid, ervaring, kennis, tijd en inlevingsvermogen om de muziek eerst op je te laten inwerken vooraleer een oordeel te vellen.
Na het zien van de (ingelaste) documentaire Roman Polanski: Wanted And Desired (9 okt, Ned. 2) over de rechtszaak tegen Roman Polanski, ben ik er nog meer van overtuigd dat de regisseur moet worden vrijgelaten. Zelfs de officier van justitie van destijds geeft toe dat de rechter onbetrouwbaar was en Polanski geen eerlijk proces zou hebben gekregen. De documentaire toont het behaagzieke gedrag van de rechter ten aanzien van de media en zijn huichelarij jegens de officier en Polanski’s advocaat. Behalve dat hij het niet zo nauw nam met de aanklacht had hij evenmin aandacht voor de rol van het slachtoffer (Samantha Geimer).
Jan Peter Balkenende en zijn Bianca een gezamenlijke website? Ik zie het nog niet zo snel gebeuren. Nicolas Sarkozy en zijn Carla Bruni daarentegen staat het très chique: een gezamenlijke site, flamboyant en mondain als ze zijn die twee. De site informeert in de eerste plaats over de goede doelen van de Carla Bruni-Nicolas Sarkozy Foundation. Verspreid over de letters van het alfabet zien we de interesses en bezigheden van mevrouw Sarkozy. Nicolas heeft natuurlijk andere besognes aan zijn hoofd; onlangs was er weer iets met zijn zoon, en hij schijnt niet echt een ami des arts te zijn.
Laatste reacties