Natuurlijk er wordt gebruikt in de wielersport. Misschien ook wel door Contador. Maar pak hem dan niet op Clenbuterol. Clenbuterol is een middel tegen paardenastma. Ja, je kan het als doping gebruiken. Al krijg je dan wel een zuurstofvergiftiging. Je kan het ook als maskeringsmiddel gebruiken. Dan wordt het alweer een stuk ingewikkelder. Het kan ook nog zijn dat clenbuterol via bloedtransfusies of plasma in je lichaam terechtkomen. Dat mag natuurlijk niet, dan heb je het namelijk over bloeddoping. Verder zijn er talloze manieren waarop je clenbuterol binnen kan krijgen. Daar hoort ook het fameuze stukje vlees bij, waarop Contador zijn verdediging stoelde.

Los zand
Er is helemaal niets onomstotelijk bewezen in deze zaak. Alberto Contador heeft, ondanks de talloze controles, de bloedpaspoorten, de verdachtmakingen en zijn nationaliteit geen doping gebruikt tijdens de tour van 2010. Althans, er is niets gevonden, er zijn geen harde aanwijzingen voor en al helemaal geen bewijzen. Hij is niet betrapt op een bloedtransfusie, hij is niet betrapt op doping. Er is alleen maar een miniscule hoeveelheid spul dat op de dopinglijst staat. Clenbuterol in zo’n kleine hoeveelheid ga je echt niet harder van wielrennen.

Als gevolg van deze uitspraak is Contador dus officieel besmeurd. Hij is nu een officiële gebruiker, voor altijd staat er dopage bij zijn naam. Dat door een ridicuul proces, dat honderden dagen duurde, en waarbij vooral de rechten van de mens zijn geschaad. Want Contador moest bewijzen dat hij iets niet had gedaan. Het is te hopen dat hij in hoger beroep gaat bij het Europees Hof van de Rechten van de mens De procedures in het wielrennen zijn namelijk inherent fout.

Een schande
De UCI en het WADA moeten zoveel mogelijk mensen controleren en zo streng mogelijk straffen. Maar net zoals in de echte wereld zouden aanklagers gewoon de schuld van de verdachte moeten bewijzen. Nu is het omgekeerde het geval en zo kan het dat een fantastische wielrenner is veroordeeld op het aanwezig zijn van sporen van iets wat eventueel kan bewijzen dat hij heeft gebruikt. Dat is een schande voor de beschaafde wereld. Dat verdienen wielrenners niet en dat verdienen zeker wielrenners met een heel klein beetje clenbuterol niet.

Huub Bellemakers hoopt dat Contador in september de Vuelta met minimaal 45 minuten verschil wint. En Cadel Evans moet stuk.

De Europese Commissie stuurde gisteren een brief naar Orbán, met een aangekondigde inbreukprocedure, met daarin drie heldere punten waar Hongarije op zou moeten buigen. Die brief handelde slechts over de onafhankelijkheid van de Hongaarse Centrale bank, over de pensioenleeftijd van rechters en over de nationale toezichthouder voor databescherming. Dat zijn de punten waar de Europese Commissie Hongarije echt op kan aanpassen. Op de banken gaat Orbán sowieso draaien, en de andere twee dingen komen ook wel goed. Het is juist wat niet behandeld is in de brief van de Europese Commissie wat de rest van Europa zorgen moet baren.

Regeltjes
Het is niet een van de maatregelen van de huidige Hongaarse regering die het beeld van een dictatuur oproept. Het is het hele pakket. Niet alleen de mediawet, niet alleen het gerommel aan de kieswet, niet al die individuele wetjes maken een dictatuur. Het is de hele geest van de maatregelen die ervoor zorgt dat Hongarije van een democratie Fidesz-land wordt. Waar door andere partijen bovendien niet of nauwelijks onder uit te komen valt. Zelfs als de huidige oppositie ooit een tweederde meerderheid zou halen, wat door het nieuwe kiesstelsel voorlopig al bijna onmogelijk is, kunnen ze de grondwet immers niet zo makkelijk veranderen. Dan zijn ze namelijk net zo ongeloofwaardig als Orbán nu.

Aan de meeste van die wetten valt vanuit Europa niet zoveel aan te doen, op het eerste gezicht. Volgens de letter van de Europese verdragen in ieder geval. Een land mag immers voor een grondwet kiezen met een prominente het nationalisme met vage hints naar revisionisme. Een land mag een christelijk karakter in de Grondwet zetten. Een parlement mag instemmen met verschillen in erkenning tussen godsdiensten. Een regering mag zelfs met een meerderheid allerlei dingen in wetten zetten die nog jaren blijven staan, zonder enige vorm van overleg met oppositie of het voorleggen aan het volk. Het mag allemaal. Maar democratisch is het niet.

Democratie is meer dan regels
Daar gaat zowel de Europese Commissie nat als Orbán. Want hoewel je op basis van de Europese verdragen je misschien niet duidelijker Hongarije kan veroordelen, kun je het wel veroordelen op de geest van de Europese Unie. De Europese Unie is meer dan een stelletje ministers van financiën die om het hardst schreeuwen dat Griekenland moet bezuinigen, terwijl ze zelf talmen met maatregelen. Europa is meer dan een optelsom van verdragsteksten. De Europese Unie heeft, ook als je over de precieze invulling van het begrip het oneens bent, een gezamenlijke idee over democratie. Over gelijke behandeling, over balans tussen machten, over een neutrale staat. Europa is een idee, dat wellicht moeilijk te vatten is, waar je het ook mee oneens kan zijn, maar waar democratische grondbeginselen als basis voor dienen. Dat maakten gisteren zowel Guy Verhofstadt als Dany Cohn-Bendit ook op emotionele wijze duidelijk in het debat in Straatsburg.

Orbán probeert onder de gemeenschappelijke idee van Europese waarden uit te komen. Door de opeenstapeling van wetten en door de nadruk op zijn eigen visie op Hongarije. De nadruk die Orbán zélf legt op de natie, op het gezin, op christelijke waarden kun je geen Hongaarse waarden noemen. Het zijn Fidesz-waarden. Dat in de grondwet vastleggen, gecombineerd met alle andere maatregelen, dan krijg je een Fidesz-land, in plaats een Hongarije waar iedereen het min of meer eens is met de grondbeginselen. Het is een grondwet van Orbán, niet van Hongarije. Het laat geen ruimte voor Hongaren om niet aan het reborn-catholic ideaal van de Hongaarse premier te voldoen.

Dat dat zomaar kan is een weeffout in de Europese verdragen. Maar zeker ook lafheid van vooral regeringsleiders, Europese Commissie en de Europese Volkspartij, die niet durven doorpakken en zich verschuilen achter regeltjes. Bovenal is het natuurlijk ondemocratisch regeren van een voormalige democraat, die nu slechts uitblinkt in holle anti-communistische, onware en niet ter zake doende retoriek. Een regeringsleider die weliswaar toegeeflijk lijkt tegenover Europa, maar tegen elke geest van Europa in over zijn volk heen regeert.

Huub Bellemakers is Hongarije-expert. En niet van het soort dat betaald op de UvA Hongaarse regeringspropaganda mag bedrijven

Welkom op DeJaap. Omdat opinie niet voor Jopen is, maar wel voor u.

Houd in de gaten wat we allemaal publiceren, bijvoorbeeld via Twitter of onze facebookpagina.

Waar kijk je dan naar? Vergelijk je het met het historische fascisme, zoals dat in Italië onder Mussolini werd gepredikt? Of het moderne, zoals Roemen dat maar al te graag beschrijft met een bewuste Godwin. Kijk je dan naar de economische theorie? Rassenleer? Leiderschapsprincipes? Gebruik van symbolen? De achterban? De manier van optreden in en buiten het parlement? De lijst met mogelijkheden is eindeloos. Bovendien kun je helemaal geen checklist maken (behalve als je bij Joop.nl schrijft). Iets is eigenlijk nooit een op een te vergelijken met een historische realiteit.

Bizarre conclusie
Die conclusie kun je dus helemaal niet trekken, hoe goed je scriptie ook is. Natuurlijk kun je een uitmuntende bachelorscriptie schrijven, zeker als je op een universiteit+ opleiding zit als de BA Liberal Arts & sciences. Je kan je vraagstelling duidelijk afbakenen, de vooraf gekozen methode foutloos toepassen, alles eloquent opschrijven, dat is allemaal mogelijk. Maar een tien krijgen? Daar krijg je een nare smaak van in de mond. Zeker als het gaat om de PVV, die hoewel in het centrum van de macht, toch nog altijd voer voor discussie is. De conclusie dat de PVV fascistisch is, is bizar. Niet alleen omdat je zo’n vergelijking helemaal niet kan maken, maar vooral omdat het oerdom is met die conclusie te komen.

De meeste mensen weten niet wat fascisme is. Zelfs gespecialiseerde wetenschappers schrijven nog altijd boeken om tot de kern te komen. En dan kan een bachelorstudent dat opeens wel? Roep fascistisch en mensen denken meteen aan Hitler, Holocaust, zes miljoen. Gelukkig maar. Maar dat maakt dat beeld nog niet terecht. Laat staan dat het direct te koppelen is aan de PVV.

Als het wel een terechte tien is, is de schrijver een genie. Eerder riekt het naar een student en een professor die politieke voorkeur laat spreken. Een student een tien geven voor een bachelorscriptie over zo’n onderwerp, is vragen om problemen. En onverantwoordelijk als universiteit. Zo maak je van iets dat een proeve is van bekwaamheid is een politieke stellingname van je universiteit. Je maakt de student kwetsbaar en de universiteit nog meer. En dat moet we niet willen met z’n allen.

Voetbal
Het Nederlands elftal moet komende zomer pas pieken. Het is dus prima om nu een keer van de Duitsers te verliezen. Met de – tot zijn blessure -  gestage ontwikkeling van Affelay bij het nog altijd oppermachtige Barcelona  en de supervorm die Van Persie heeft bij Arsenal, gaat dat Nederlands elftal helemaal goedkomen. Winnen van de Duitsers in de finale, nadat zij met Spanje hebben afgerekend in de halve finales, dat gaat helemaal goedkomen.

Maar wat de gemoederen pas echt bezig hield het afgelopen jaar, is de totale gekte rondom Ajax. Al die mensen die zeggen het beste met de club voor te hebben, zijn allemaal grote ego’s die juist niets voor de club over hebben. Des te knapper dat ze kampioen zijn geworden.

Wielrennen
Natuurlijk was de val van Jonny Hoogerland spectaculair, maar de wielergebeurtenis van 2011 was natuurlijk de dood van Wouter Weylandt in de Giro. Wat daarna los kwam, van collega-renners, van supporters in heel Italië en de hele wereld, was prachtig. Peter Post, de grootste ploegleider ooit, en Xavier Tondo overleden ook, maar dat viel in het niet bij nummer 108.

Nederlanders deden het goed, maar niet top. Alleen Langeveld en Weening wonnen iets groots, respectievelijk de Omloop Het Nieuwsblad en een Giro-etappe. Gesink volhardde in de tour, en kreeg daar te weinig respect voor, overige talenten deden het leuk tot heel goed, maar dik gewonnen werd er niet. In 20112 nieuwe kansen, mits de Raboploeg bij zinnen komt, de tijdrijderstour laat voor wat ie is en al die klimtalenten inzet op de Giro en Vuelta.

Volleybal, hockey, handbal
Nederland was traditioneel een land voor teamsporten. Dit lijkt afgelopen. Ja, de dames-hockeyploeg gaat bij gebrek aan concurrentie goed, de overige teams faalden in hun missie. Op een kleine kans voor de vrouwenvolleybalploeg na gaan ze de Olympische spelen missen. De mannenhockeyploeg gaat wel naar London, maar de resultaten van deze mannen lijken weinig goeds te beloven.

Atletiek
De grootste gebeurtenis in de atletiek van het afgelopen jaar was de valse start van Usain Bolt op het WK. Volgens sommigen zelfs met opzet, zodat hij volgend jaar kan excelleren. De WK was dan ook geen groots evenement. Verder was er een nieuw wereldrecord op de marathon, van de Keniaan Patrick Musyoki. Een tijd van 2.03.38 lopen op 42.195 meter is heel erg knap, maar een stadsmarathon op tijd heeft weinig met echte sport te maken.

Turnen
Ook het turnen had geen groots jaar. Epke Zonderland, de teruggekeerde Yuri van Gelder en Jeffrey Wammes haaalden podiumplaatsen, maar plaatsten zich nog niet voor de Olympische spelen. Dat Epke Zonderland de nationale troetelsporter is maakt echter een hoop goed. Een lach of een traan van de ultieme jongen van Jan de Witt en Nederland voelt zich  weer goed.

Zwemmen
Ja, zwemmen, daar is Nederland wel goed in De 4x 100 meter estafette winnen we makkelijk, in elke opstelling, Individueel zijn Femke Heemskerk, Ranomi Kromowidjojo Inge Dekker en Marleen Veldhuis wereldtop, wat ze bewezen met individuele medailles bij de wereldkampioenschappen. Bij de heren is Nederland minder sterk, maar zorgen Michael Phelps en wie weet de teruggekeerde Ian Thorpe wel voor spektakel.

De rest
Dan heb je nog de rare restsporten. Bas Verwijlen scherm heel goed. Nog beter, maar met iets grotere wapens, deden de honkballers iets heel goed, door het wereldkampioenschap (zonder de grote Amerikaanse jongens) te winnen, Heel knap, het is helaas niet Olympisch. Schaatsen valt ook onder deze categorie, aangezien Nederlanders daar altijd wel een keer kampioen in worden. Prachtige sport, maar nu ook de Amerikanen nauwelijks meer presteren wordt het internationale aanzien wel steeds minder. Niet voor niets is de terugkeer van Sven Kramer eigenlijk het grootste schaatsnieuws. We hebben wat zeilers die het goed doen, de paardrijders doen het aardig zolang de goede paarden niet weggekocht worden en Edwin van Calker suist weer heel aardig naar beneden.

Op naar 2012
Inderdaad, dit is geen vrolijke opsomming. Nederland presteerde op sportgebied matig tot slecht. Ook internationaal waren er weinig heel bijzondere prestaties. Maar niet getreurd: het is een pre-olympisch jaar. Volgend jaar zijn de Olympische Spelen in Londen. Vroeger presteerden Nederlanders nog wel eens super buiten het Olympische seizoen. Positief gesteld: Iedereen lijkt heel goed te pieken. Ja, dat doet de rest van de sportwereld ook, maar wie weet lukt het de Nederlanders dit keer iets beter te pieken. Als ze dat nu ook op het EK-voetbal doen en in de juiste wielerkoersen, kan 2012 nog best aardig worden.

Huub Bellemakers heeft nu al zin in sportzomer 2012, of Nederlanders nou wel of niet gaan pieken.

Mijn vader is theoloog en was jarenlang RK-voorganger in een kerk. Wij gingen vroeger weliswaar niet naar de mis, wel naar vieringen. Die waren, als je door alle in de jaren zeventig verzonnen dingen heen kijkt, gewoon oerkatholiek. In essentie dezelfde liturgie, dezelfde rituelen en natuurlijk dezelfde bijbelboeken. Verder was ik mijn hele leven omringd door priesters, paters, semi-gewijde voorgangers en wat je nog meer kan bedenken. Wij gingen op zondagmiddag spelen in de tuin van de pastorie, waar een stuk of acht paters een soort van minikloostertje hadden. Op de begrafenis van ons moeder waren er denk ik wel twintig katholieke theologen, ex-priesters en voorgangers en een handvol gewijde priesters. Kortom: leer mij katholieken kennen. Al die religieuzen die ik ken, kan ik daar mijn hand voor in het vuur steken? Nee. Ik zou dat graag willen, ik kan het me ook nauwelijks voorstellen, maar ook daar kunnen mensen bijzitten die zich vergrepen hebben. Maar zonder uitzondering zijn het – zoals ik ze ken – fatsoenlijke mensen met een verschrikkelijk groot hart voor anderen.

Seksueel misbruik zit in instellingen
Natuurlijk bestond er veel seksueel misbruik. Dat gebeurde in instellingen. Mijn vader, die als slimste jongetje van een Brabants gezin voorbestemd was om priester te worden, kende de verhalen. Op het gymnasium in Deurne, gerund door paters natuurlijk, was het al snel bekend voor welke paters je uit moest kijken. Want er zaten smeerlappen tussen. Dat wisten leerlingen, dat wisten ouders, dat wist de school. En daar zit wel de crux. Want een snel vergeten conclusie van het rapport Deetman was namelijk dat het vooral de instellingen waren waar misbruik werd gepleegd. Niet de RK-kerk, maar het instellingswezen, dat is de grote boosdoener.

Instellingen waarbij er hiërarchische machtsrelaties een rol spelen. Instellingen waarbij, zoals overal in Nederland (en daarbuiten) tot vrij kort geleden, op een ongezonde manier werd omgegaan met (ontluikende) seksualiteit. Waar de katholieke internaten en dergelijke natuurlijk de kroon spanden, wegens de totaal spastische manier waarop de RK-kerk met seksualiteit omgaat. Het waren ook instellingen die niet open waren en die een reputatie te verliezen hadden. Die, net als alle organisaties, geen vuile was buiten wilden hangen. In die zin is het hetzelfde als de bouwfraude, een telecomkartelafspraak of sommige politieke schandalen. Het enige verschil is wellicht dat door de trouw die een (gewijde) katholiek nu eenmaal heeft aan het instituut van de Moederkerk, er nog minder klokkenluiders waren en zijn dan in andere organisaties.

Goede katholieken
Al dat smerige misbruik is waar. Dat is net zo waar als het institutionele onder de pet houden van misstanden. Of de verderfelijke invloed die Rome heeft op de AIDS/HIV-epidemie in Afrika, om maar wat te noemen. Ik kan echter oprecht kwaad worden als mensen roepen dat de hele RK-kerk een criminele organisatie is. Dat is namelijk niet waar.

Iedereen die ooit heeft meegemaakt hoeveel troost mensen kunnen halen uit de bijstand van een priester. Iedereen die de rust heeft gezien die mensen op hun sterfbed kunnen krijgen na het laatste sacrament, weet gewoon dat daar geen criminele organisatie aan het werk is. Je hoeft helemaal niet gelovig te zijn om dat te kunnen zien. Hetzelfde geldt voor de nog steeds tienduizenden missionarissen, die vaak in onherbergzame gebieden down-to-earth ontwikkelingssamenwerking bieden. Of wat te denken van al mensen die uit katholieke overtuiging de voedselbank bij elkaar houden of vrijwilliger zijn bij De Zonnebloem.

Nee, natuurlijk praat dat allemaal niets goed. Hitler was immers ook lief voor dieren en Kim Jung-Il bedoelde sommige dingen ook vast heel goed. Het betekent wel dat het onterecht is om de hele katholieke kerk als criminele organisatie te brandmerken en dat het unfair is om ongebreidelde religiehaat te kunnen spuien. Daarmee doe je een heleboel goede, liefhebbende, eerlijke mensen tekort. Mensen die anderen hulp bieden en troost. Ik weet van heel dichtbij dat er teveel goede katholieken zijn om zulke dingen te kunnen zeggen.

Huub Bellemakers is, zoals de meesten, 100% atheïstisch katholiek

Deze topserie gaat over taalwetenschap. Waarom spreken we Nederlands zoals we doen, hoe zit het met accenten, waar komen woorden vandaan, dat werk. Misschien is het niet heel verrassend dat juist in Vlaanderen de Nederlandse taalkunde een warm hart wordt toegedragen. In het – in ieder geval door de Vlamingen zo gevoelde – bedreigde Nederlandse taalgebied is de afgelopen jaren altijd al veel aandacht voor taal. Dat was al te zien in het antieke spel 10 voor Taal, en nog duidelijker in de schier eindeloze rij winnaars van het Nationaal Dictee.

Man over Woord is een serie die je graag kijkt, maar waar je tegelijkertijd niet als een randdebiel wordt behandeld. Dat is natuurlijk het moeilijke aan wetenschapsprogramma’s. Je wil kijkers van verschillend niveau bedienen, leken die echt niets weten en de semi-geïnteresseerde wannabe-expert. Daar slaagt dit Vlaamse programma wonderwel in. Dat ook nog eens met wel een snelle montage. En vooral: leuke onderwerpen. De ene keer over verschillende dialecten in het Vlaams, de andere keer over de verwoede pogingen in de jaren ’50 om Vlamingen ABN te laten praten. Ze behandelen de etymologie van woorden (wist u dat piekeren uit het Arabisch komt?) en gaan na waarom Nederlanders zo raar praten (sinds de introductie door babyboomers van “Gooise klanken” als ai in plaats van ij) Onze zuiderburen hebben zelfs laten reconstrueren hoe Nederland klonk in 500, 1000 en 1500. Dat alles in samenspraak met vele echte taalkundigen. Het allermooiste is dat het programma niet wordt opgehangen aan Bekende Vlamingen. Die komen af en toe wel voorbij, maar louter functioneel.

Het kan dus wel, NPO

Canvas laat met deze serie zien dat het wel kan, goede programma’s maken met actuele wetenschappelijke inzichten. Programma’s die niet gemaakt zijn voor vegeterende bejaarden, maar ook niet onnodig hip willen doen. Programma’s die leuk zijn om te kijken en waar je nog wat van leert ook. U denkt nu: “waarom hebben wij zulke programma’s niet? Ik wil dat ook!” Inderdaad.Dat willen wij ook hier, in de Noordelijke Nederlanden.

De NOS en de andere publieke omroepen kunnen zoiets niet maken. Of ze willen het niet. Want dat is moeilijk en de Nederlandse TV-kijker is in de hoofden van omroepbazen nou eenmaal een zak hooi met de hersenen van een zwakbegaafde pinguïn. Die indruk krijg je in ieder geval iedere dag als je een willekeurig actualiteitenprogramma kijkt. Of als je kijkt naar het stokoude format van Nationaal Dictee, dat helemaal niets met taal te maken heeft, maar gewoon BN-er show numero 1831. Het enige nadeel aan Man over Woord is dat ze in België geen gratis Uitzending Gemist hebben. Maar gelukkig is downloaden nog niet strafbaar in Nederland. Kijken dus.

 Al-Maghraoui heeft in het verleden gezegd dat 9-jarige meisjes mogen worden uitgehuwelijkt. Dat leidde ook in Marokko tot vele protesten. Het is ook een verwerpelijke uitspraak. Want uithuwelijken is volgens onze normen en waarden (niet volgens de wet) al verkeerd, laat staan 9-jarige meisjes. Dat zijn kinderen die met poppen willen spelen, die willen helemaal niet trouwen. Daar komt nog bij dat huwelijk natuurlijk ook staat voor seks, zeker bij de met huwelijk en seks geobsedeerde gekke moslimfundamentalisten. Daarmee roept die imam dus feitelijk op tot seks met minderjarigen, ook probeert hij er een draai aan te geven door iets te roepen over dat het slechts een regeling tot een later huwelijk is.

Toch moeten we zo iemand niet verbieden naar Nederland te komen. En al helemaal niet als je, zoals bijvoorbeeld Geenstijl.nl, jezelf op de borst klopt als “erfgenaam van Theo Van Gogh”. Want ook imam Al-Maghraoui heeft recht op vrijheid van meningsuiting. Verderfelijke meningen zijn ook meningen. In Nederland mag je gewoon, en als het goed is over een tijdje nog meer, onzin verkopen. Wat mij betreft mag je ook zeggen dat de holocaust verzonnen is, dat alle moslims de sharia willen invoeren of dat de aarde plat is. Allemaal onzin, maar je mag het wel roepen.

En de meisjes dan?

Het gevaarlijke aan de eerdere uitspraken van de pedo-imam is natuurlijk dat je het kan uitleggen als een oproep tot geweld. Als je zegt dat je mag trouwens met een 9-jarige kunnen mensen die de man gezag toekennen dat ook gaan doen. Het mooie aan onze rechtsstaat is dan dat je hem kunt aanklagen. Meer praktisch gezien maakt het natuurlijk ook nog eens niets uit of die imam een visum krijgt. Zijn denkbeelden zijn allang bekend. De Tedx voor moslimfundi’s betaat al heel lang, radicale moslims weten al jarenlang uitstekend het internet te gebruiken om hun ideeën te verspreiden. Daar hebben ze geen Nederlandse fundimoskee voor nodig. Gekken die hem geloven, doen dat allang.

 In de Nederlandse rechtsstaat is censuur verboden. Vooraf mensen verbieden hun mening te geven doen wij niet.  Dat doen we – terecht – niet bij Geert Wilders en moeten we ook niet bij deze imam doen, hoe walgelijk we zijn ideeën ook vinden. Natuurlijk wil iedereen meisjes beschermen dus de reflex is niet meer dan normaal. Maar onze rechtsstaat is beter dan zijn gekke koraninterpretatie. Die staat daarboven. Ook mooi in onze rechtsstaat: wij mogen protesteren tegen zijn gedachtegoed. En dat is wat we moeten doen. En hem oppakken als hij hier over de schreef gaat. Maar niet verbieden, we hebben hier immers geen sharia .

Huub Bellemakers heeft een hekel aan pedo’s, maar ook een hekel aan hypocriete nep-Voltaire aanhangers

De VVD zit soms gevangen in deze gedoogconstructie. Waar het CDA moest buigen voor Wilders in de affaire Mauro, moet de VVD voor de SGP en het CDA buigen in liberale kwesties. Eerder al in de kwestie over koopzondagen, nu over de weigerambtenaren. Velen noemen dat hypocriet, noemen het draaien. Want zeker sinds de aanval op Wouter Bos, “u liegt en u draait en u bent niet eerlijk”, is draaien blijkbaar heel verkeerd.

Hennis draaide, ja. Maar je kan ook zeggen dat ze een compromis heeft moeten slikken. Met pijn in het hart, maar toch. Het knappe was dat ze dat eerlijk zei. “Het is tandenknarsend en tenenkrommend. Met de beste wil van de wereld kan ik de weigerambtenaar niet goedpraten. Maar de realiteit is dat ieder Kamerlid zich niet zelden geconfronteerd ziet met een worsteling tussen drijfveren, idealen en principes versus het pragmatisme dat nodig is om tot besluitvorming te komen.“ Ook op twitter zegt ze eerlijk dat ze er niet blij mee is. Koppejan en Ferrier deden net alsof ze wél iets voor Mauro hadden bereikt. Dat is veel erger.

Nieuwe politiek
Dat is dus echt nieuwe politiek. Niet zoals Leers rondom Mauro maar om de hete brij heen blijven draaien en wijzen op regels, of ingewikkeld doen. Nee, gewoon eerlijk zeggen: Ik ben het er niet mee eens, maar we steunen deze coalitie en dan moet het maar. Dat is eerlijkheid. Dat is open en eerlijk met kiezers praten. Want iedereen snapt dat. Iedereen moet wel eens met ‘tenenkrommend en tandenknarsend’ met de man voetbal kijken of tegen je idealen in met je vrouw mee naar de meubelboulevard. Zelfs al heb je gezworen dat je dat nooit zou doen, toen je nog dronken in een studentenhuis de waarheid en de oplossingen voor alles wist.

Het tegenstemmen van de VVD is en blijft pijnlijk, zeker door de truc van Wilders. Je moet natuurlijk ook goed nadenken wélke principes je opzij zet voor de macht. En iets belangrijks als homorechten, tja, de vraag is of je dat als liberaal op je geweten wil hebben. Ook de doorgeslagen fractiediscipline helpt daar niet bij. Maar als je het dan doet, doe het dan als Jeanine Hennis. Dat is de enige juiste manier en kan Jeanine Hennis met een foute beslissing toch een heldin zijn.

Huub Bellemakers gaat ervan uit dat GroenLinks-politici ook zo open en eerlijk over compromissen zijn als ze straks regeren.

Foto: via Wikimedia Commons

Dualisme?
Nederland heeft al geen hele sterke parlementaire traditie. Nederland wordt traditiegetrouw geregeerd door een regering die zich nauwelijks hoeft te verantwoorden. Ja, ze moeten de Tweede Kamer inlichten en netjes het debat ingaan. Maar Nederlandse regeringen vallen meestal op crises bínnen de regering. De coalitiepartijen in de Tweede Kamer gedragen zich namelijk meestal als makke schappen, die overal ja en amen op zeggen. Zodra er een kabinet is, is het coalitie versus oppositie, niet parlement versus regering, wat het eigenlijk zou moeten zijn. Zelfs in de huidige constructie zie je jammer genoeg dat het kabinet in alles leunt op die meerderheidscoalitie.

Het fraaie van een parlementaire enquête is juist dat dan de Tweede Kamer als geheel optreedt. De hele Kamer is vertegenwoordigd in zo’n commissie. De leden van zo’n commissie werken goed samen, hebben natuurlijk wel meningsverschillen, maar gaan eendrachtig de vragen proberen te beantwoorden. Het gaat niet over politiek, maar over de waarheid. De regering is als lijdend voorwerp wel in beeld, niet als machtsfactor. De parlementaire enquête is niet voor niets zo’n zwaar en belangrijk recht van de Kamer.  Met z’n allen tegen de regering (of een andere macht).

Zwarte dag voor de democratie
De schuldvraag bij het opstappen van Dion Graus is niet interessant. Of hij nu echt werd gehinderd in zijn vragen stellen of dat het slechts een politieke move was van de PVV. Laten we het laatste hopen. In beide gevallen is het blazoen van de commissie bezoedeld. Juist een parlementaire enquêtecommissie , waar de waarheidsvinding bovenaan staat, moet onbesproken zijn. Juist omdat het zo’n zwaar geschut is, moet je het niet gebruiken voor politieke spelletjes, maar eendrachtig als Tweede Kamer samenwerken.

Het gevolg is namelijk dat je nu geen meer vertrouwen in de commissie hoeft te hebben en daarmee niet in de hele parlementaire democratie. Zeker als er, zoals in Nederland, bij bepaalde delen van de Nederlandse bevolking al heel weinig vertrouwen is in werking van de parlementaire democratie, is dit een nieuwe stap in het totaal verliezen van vertrouwen. “Als iemand al niet meer de vragen mag stellen die hij wil, dan spelen ze dus allemáál onder een hoedje” zullen mensen denken.

Daardoor is deze situatie met Dion Graus zo onwenselijk. Het controleren van de regering door de gehele kamer is nu onmogelijk geworden, wat brandstof geeft aan een aanhoudende twijfel over de democratie. Het bastion van dualisme dat Parlementaire Enquête heet is afgebroken en 8 november was dan ook een zwarte dag voor de democratie.

Verder is Huub Bellemakers onverminderd positief over de parlementaire democratie. Dat meer dualisme gaat er ooit komen.

Natuurlijk mag iedereen gefrustreerd zijn. Als je een rampochtend hebt wanneer alles misgaat. Of als je dingen op de kijkbuis ziet waar je echt niets aan kunt doen, een tsunami of iets in die trant. Of zelfs als je wereldleiders met de Eurocrisis ziet worstelen, terwijl je thuis de dubbeltjes omdraait. Maar waarom Dennis van den Berg nou gefrustreerd? Hij heeft een opleiding genoten, want werkt bij een Hogeschool. Hij kan zijn mening uiten, want hij blijkt een opiniestuk te kunnen schrijven. Hij is volwassen en ik neem aan een Nederlander, dus hij mag in Nederland passief en actief kiezen. Hij lijkt me ook nog blank en man. Echt, het ontbreekt hem aan bijna niets zo op het eerste gezicht.

Blijkbaar is hij gefrustreerd over de stekkeract van Jolande Sap. Nou was dat wellicht niet het beste stukje toneel uit de geschiedenis van de Tweede Kamer, maar de “machteloze” Dennis van den Berg had ook zelf iets verder kunnen kijken. En bijvoorbeeld de bijdrage van Jolande Sap aan de algemene beschouwingen teruglezen. Of van een van de andere progressieve politici. Toespraken waarin wel zeker werd geprobeerd oplossingen aan te dragen voor de huidige problemen. Maar blijkbaar kan de o zo machteloze Dennis van den Berg daar niet opkomen.

Bovendien, en dat is nog veel belangrijker, waarom zou Dennis van den Berg niet zelf kunnen bijdragen aan oplossingen voor de problemen die hij ziet? Natuurlijk zijn er veel problemen die Dennis van den Berg niet in z’n eentje kan oplossen. Jolande Sap trouwens ook niet haar eentje, met of zonder stekker-act. Maar hij kan genoeg doen om wél een bijdrage te leveren. Er zijn per dag ongeveer 1000000 dingen die je kan doen om zelf bij te dragen aan oplossingen. Ja, soms is dat maar een handtekeningetje zetten voor een pensioenakkoord of een lichtknopje meer uitzetten. Maar je kan ook de buurman helpen. Of geld sturen naar Afrika. Of actief lid worden van een politieke partij. Of nonstop blogjes schrijven om mensen te overtuigen. Of je gaat op de sportclub helpen. Of je komt met originele ideeën voor de oplossing van crises. Je kan lid worden van de vakbond en daar alle babyboomers tegenwerken. Richt een nieuwe politieke partij op. Infiltreer in alle bestaande partijen. Overtuig wereldleiders. Word de nieuwe Mandela. Desnoods ga je naar Occupy Amsterdam of pak je een twibbon. Er is altijd iets wat je kan doen.

Dit is geen nieuwe leider
Blijkbaar is Dennis van den Berg teleurgesteld in Jolande Sap. Dat mag natuurlijk. Maar hij verbindt dat op onnavolgbare wijze aan dat “ zijn generatie” blijkbaar niets kan doen. Daar zit geen enkel verband tussen. Nog los van het feit dat hij blijkbaar opeens meent iedereen onder de veertig te vertegenwoordigen (Jolande Sap is overigens maar 8 jaar ouder), slaat het nergens op om te zeggen dat hij niets kan doen. Bij alle partijen is er heel veel ruimte voor jonge politici, op elk niveau. Belangrijker nog, die is er bijna overal in de samenleving. Dat Dennis van den Berg “fucking gefrustreerd” is ligt dus aan hem zelf. Nee, niet hij, niet Jolande Sap, niet de progressieve partijen, niemand kan zomaar alle problemen oplossen. Zo simpel werkt de wereld niet en heeft hij nooit gewerkt. Maar iedereen kan een bijdrage leveren.

Doen alsof je dat niet kunt en radeloos je armen in de lucht gooien is echter een gotspe. Als je wilt dat er dingen veranderen, demonstreer, opinieer, help, laat je horen. Verdien geld zodat je veel belasting kan betalen. Doe wat je wilt. Of niet. Maar ga niet roepen dat je niets kan doen, Dennis van den Berg, en doen alsof je spreekt voor een hele generatie. Een ding is zeker: met zoveel passiviteit is een platform genaamd “http://www.nieuwe-leiders.nu/ nogal potsierlijk. Dan is een stekkeract nog beter.

Huub Bellemakers is GroenLinkser. Hij heeft weinig met de Nederlandse Occupy-beweging, maar nog minder aan mensen die niet nadenken en zielig doen.

Foto: Diane McEachern via LA times

Als je kijkt naar zijn tweet staat er een aantal keren onzin. “Jeruzalem was al hoofdstad van Israel”, daar begint de moeilijkheid al. Afgaande op Bijbelse bronnen was Jeruzalem in de 11e eeuw voor Christus inderdaad voor het eerst hoofdstad van “Israel”. Daarna ook heel vaak niet en de continuïteit die Kortenoeven hier suggereert komt politiek goed uit maar is historisch dubieus.  Maar laten we de 11e eeuw als uitgangspunt nemen. Volgens Kortenoeven lag Nederland op de bodem van de Noordzee en was Londen een moeras.

Drieduizend jaar geleden waren er inderdaad gedeeltes van Nederland die onder water stonden. Met name West-Nederland was een grote rivierdelta, met heel veel water van zowel grote rivieren als van de Noordzee. Het grootste gedeelte van het huidige Nederland lag echter gewoon boven de zeespiegel. Er woonden ook  mensen. Londen werd inderdaad pas in de 1e eeuw voor Christus gesticht door de Romeinen. Daarvoor was er al wel landbouw en woonden er gewoon mensen. Het zal ongetwijfeld moerassig zijn geweest, die neiging hebben gebieden rond rivieren nu eenmaal.

Indianen bestaan niet?

Dat Kortenoeven niets weet over de westerse prehistorie, het zij hem vergeven. Ook hoeft hij niet de exacte migratiegeschiedenis van Amerika te weten. Maar stellen dat Amerika drieduizend jaar geleden onbewoond was gaat wel heel ver. Wanneer de mens precies Amerika bereikte is natuurlijk voer voor wetenschappelijke discussie. Middels mitochondriaal DNA en opgravingen is men er toch wel vrij zeker van dat minimaal 20.000 jaar geleden er al mensen in Amerika woonden.  Waarschijnlijk al eerder, maargoed. Kijk bijvoorbeeld dit kaartje (wellicht wetenschappelijk al achterhaald maar het geeft een beeld)

Blijkbaar is Kortenoeven of dom of racistisch. Want hij ontkent het bestaan van Native Americans.  Is dat een soort 16e eeuws wereldbeeld? Vind hij Native Americans echt geen mensen? Dat zou echt heel schandalig zijn, ronduit racistisch zelfs. Waarschijnlijker is het gewoon domheid. In de opzichtige  poging een historische claim op Jeruzalem te leggen, gooit hij onzin op twitter. Onzin die historisch onwaar is, waar je in de Verenigde Staten meteen je zetel voor in zou moeten leveren.

Domheid mag in Nederland. Domme dingen zeggen valt onder de vrijheid van meningsuiting. Je mag zelfs met kulonderzoek een debat over een niet bestaand probleem aanvragen in de Tweede Kamer. Voor iemand die middels historische beweringen z’n politieke ideeën probeert te staven, is het echter wel heel erg treurig. Dat hij dan ook nog geretweet wordt door hordes andere kritiekloze Israel-aanhangers maakt het des te treuriger.

Vaak doet de overheid alsof het nog 1950 is. Bijvoorbeeld als het gaat om het beschikbaar stellen van informatie. De Rijksbegroting, ofterwijl de Miljoenennota, is ergens in augustus klaar. Er wordt tot Prinsjesdag mee gewacht om die openbaar te maken. De weken ervoor krijgen politieke partijen en op een gegeven moment journalisten inzage in die stukken. Gewone burgers moeten wachten, totdat Frits Wester met de stukken kan zwaaien of de Minister van Financiën met dat idiote koffertje op kan draven. Terwijl er geen enkele objectieve reden is om de burger die informatie te onthouden.

Waarom zou je wachten met het presenteren van die cijfers tot de derde dinsdag van september? Omdat dat traditie is? Traditie is leuk voor de carnaval, en het is ook leuk om met de koetsen te rijden op Prinsjesdag, maar de Rijksbegroting lijkt mij iets belangrijker dan die traditie. De rest van Prinsjesdag hoeft er ook niet door te veranderen, je kan nog steeds een Troonrede houden en het parlementaire jaar openen.

Alle cijfers zijn van ons

Rond de CPB-berekeningen geldt hetzelfde. Het Centraal Plan Bureau rekent van alles door. Dat doen ze in opdracht van onder andere de Tweede Kamer en de regering. Dan is het raar om de uitkomsten daarvan alleen aan regering en parlement te geven. Die organen bestaan immers bij gratie van de burger. Ook die informatie kan, nee moet, meteen openbaar gegooid worden. Simpel gezegd: als de burger ervoor betaalt, moet het zo snel mogelijk de lucht in. Dan heb je ook geen gedoe meer met lekken.

Vaak lijkt het alsof de overheid de moderne tijd niet zo goed begrijpt.  Alsof burgers beschermd moeten worden tegen informatie Journalisten zelf snappen het trouwens ook niet altijd.  Ouderwetse journalisten vinden vaak dat zij eerder of meer recht hebben op zulke informatie dan burgers. Terwijl dat natuurlijk niet meer van deze tijd is. Een mooi voorbeeld daarvan was gisteren te zien bij Pauw en Witteman. In deze belegen talkshow praatte GroenLinks Tweede Kamerlid Mariko Peters over haar aanstaande initiatief tot modernisering van de Wet Openbaarheid Bestuur. Een heel goed initiatief, zoveel mogelijk opengooien. Pauw en Witteman introduceerden de WOB door een filmpje met schandaaltjes die middels de WOB openbaar waren gemaakt door journalisten. Leuk hoor, schandaaltjes, maar dan snap je het dus niet. De Wet Openbaarheid van Bestuur gaat om een open overheid ten opzichte van burgers. Dat er vervolgens burgers zijn die al dan niet betaald tijd hebben of vrijmaken om daarin te gaan wroeten en dat opschrijven, is irrelevant.

De arrogantie van ouderwetse journalisten en het waanidee bij de overheid dat je controle moet uitoefenen over de publicatiedatum van gegevens zorgen ervoor dat burgers niet snel genoeg aan informatie kunnen komen. Noem het Openbaarheid van Bestuur, noem het Open Data, feit is dat een overheid er niet meer mee weg hoort te komen dingen niet meteen een de grote klok te hangen. Het uitlekken van gegevens die uiteindelijk in opdracht van de burgers zijn geproduceerd is eigenlijk al een contradictio in terminis. Als iets af is, gooi het online. Weg met embargo’s en andere 20e-eeuwse onzin. Daarna kun je er nog genoeg over zeggen.

Huub Bellemakers vindt een transparante overheid het allergrootste goed. Een goede nummer twee is het kapotmaken van journalisten die denken dat zij meer zijn dan burgers die toevallig de tijd hebben om dingen door te geven aan anderen.

R.E.M heeft vanaf begin jaren ’80 muziek uitgebracht. De band heeft de zogenaamde alt. rock groot gemaakt. Wat dat precies betekent weet niemand, maar het is ongeveer muziek die in principe bedoeld is voor op De Affaire, maar toch stadions vol mensen trekt. Het was  ook de “eerste” band uit het college-circuit die voor een enorm bedrag bij een major platenlabel tekende. Tussen 1989 en 1997 scoorden ze wereldhit na wereldhit.Ze overleefden de overstap van plaat naar CD, maar de klad lijkt er in gekomen te zijn op het eind van de jaren ’90. Volgens veel fans verdween toen, met het vertrek van drummer Bill Berry, de ziel uit de band.

Veel hoogtepunten van de band lagen ook in de periode voor 1997. Albums als Lifes Riches Pageant, Document, Automatic for the People zijn ware klassiekers. Hun grootste hits stammen uit die tijd. Losing my religion en Everybody Hurts zijn kapot zijn gespeeld op bruiloften en begrafenissen vanaf begin jaren ’90, dat zegt genoeg. De onderschatte platen Monster en New Adventures in Hifi waren ook fantastisch. Een R.E.M. dat bewees wat groezeliger te kunnen rocken en ook zonder akoustische hulplijntjes kon imponeren. Voor sommige fans is alles daarna een stuk minder. Zij hebben het fout.

Zonder Bill Berry

Up, uit 1998, is een vreemde plaat. Opgenomen zonder drummer, door een band die duidelijk niet zo goed wist wat ze moest doen, bevatte ze toch meerdere pareltjes. (Stuur At my most beautiful maar eens op naar een vrouw… ) Nog meer aparte, maar interessante albums volgden. Reveal is bijvoorbeeld alleen maar aan te horen op een warme zomerdag, de vreemde eend Imitation of Life uitgezonderd. Op een warme zomerdag is het dan meteenwel een fantastische plaat. Around the Sun was een regelrechte flop, op Final Straw na. Daar kwamen ze later zelf ook voor uit. Waar normaal het rockende van Peter Buck en de voorliefde voor arrangementen van Mike Mills elkaar aanvulden, was op deze plaat bijna alleen overgeproduceerde lauwe rommel aan te horen.

Na dat dieptepunt, had de band in 2008 de weg naar boven weer gevonden. Accelerate was een hele goede rockende plaat. De opvolger Collapse into now was een prima doorsnee van de verschillende gezichten die R.E.M. in de loop der jaren heeft laten zien. Van rustig tot rockend, van introspectief naar flamboyant, alles zat er in. Eigenlijk de perfecte R.E.M. Introplaat. Of afscheidsplaat zo u wilt.

Post R.E.M

Bill Berry zit al jaren op een tractor, Peter Buck zien we de komende jaren nog in 20 verschillende bandjes spelen, voor de gein. Mike Mills gaat ook nog wel wat in de muziek doen, desnoods alleen als producer en bij honkbalwedstrijden. Frontman Michael Stipe zal nu, als uitvinder van de geengageerde moeilijke bril, nonstop flamboyante artiest gaan spelen. Die zien we de komende jaren nog gewoon bij allerlei goede doelen concerten opduiken, aan de zijde van Springsteen, Pearl Jam, Patti Smith en andere sympathieke artiesten. En hij zal ook af en toe R.E.M nummertjes zingen, tussen het preken voor een betere wereld en het rodeloper-gebeuren in. Of liedjes maken met heel vaak het woord “walk” erin.

Nee, R.E.M is niet te laat gestopt. Een band stopt pas te laat als ze met ruzie uit elkaar gaan. Of als ze alleen nog maar “Best of” tours doen. R.E.M kapt er in één keer mee, omdat ze het wel gezien hadden. Dat ze als een beginnend bandje bij de platenmaatschappij moesten bijtekenen hielp bij die beslissing, maar de echte reden is dat de koek blijkbaar op was. Dan is stoppen prima. Dat hoeft niet per se op een hoogtepunt, dat moet als je er klaar mee bent. Dus moet je R.E.M. gewoon bedanken voor alle mooie muziek die ze hebben gemaakt.En applaudisseren voor de manier waarop ze 31 jaar volstrekt geloofwaardig zijn gebleven, in hun muziek en in hun maatschappelijke betrokkenheid. Uw eigen hoogtepunt zoekt u op Spotify , een van de vele hoogtepunten vindt u hieronder.

Huub Bellemakers is opgegroeid met R.E.M,  van pubertijd tot dertigersdilemma. Verder houdt hij van lompe metal houdt, dat is helemaal niet raar.

De Ronde van Vlaanderen. Ze was uit z’n kluiten gewassen, en niet zo’n beetje ook. Wekenlange voorreportages op de belse TV, maandenlange druk op Tom Boonen, Stijn Devolder en elke andere Vlaming die een beetje hard fietst. Het werd teveel. De Muur werd opnieuw betegeld omdat het nog wel leuk moest blijven. Het gek maken van de Vlaamse wielerfans ging heel erg ver. Na het veldritseizoen, dat ook al totaal buiten proportie in beeld wordt gebracht, werd de gekte uitgerekt tot aan de Ronde. Omloop het Nieuwsblad, alle E3-achtige Vlaanderen copycats en dan uiteindelijk kwam de Ronde zelf. De Hoogmis.

Modernisering is goed

De organisatie van de Ronde heeft daar een einde aan gemaakt. Deels wegens veiligheid (het afsteken werd echt te gevaarlijk), grotendeels wegens commerciële belangen is nu het parcours veranderd. En daarmee hebben ze wellicht ook de hysterische gekte getemperd.  Oudenaarde – in beeld gekomen middels een uitgekiende jarenlange PR-campagne, het Centrum van de Ronde van Vlaanderen was een tactische meesterzet – is nu de finishplek. Daar rijden de renners enkele rondjes omheen, met de Patersberg en de Oude Kwaremont als scherprechter. Op deze manier kunnen een heleboel VIP-tenten de Ronde meerdere keren zien langskomen. Bovendien is het de trend om meer en meer parcoursen te maken. Denk bijvoorbeeld aan de koersen in Canada. Dat is een goede ontwikkeling, ook voor de gewone wielerfan. De Ronde van Vlaanderen heeft echter genoeg aantrekkingskracht zonder.

Ja, er zijn goede redenen om de Ronde op zo’n manier te veranderen. Geld verdienen is belangrijk, veiligheid ook. Het blijft toch wringen. De Muur is, ook al was het niet altijd de scherprechter, in de loop der jaren uitgegroeid tot hét symbool van de Ronde van Vlaanderen. Dan kun je wel – terecht – zeggen dat tradities ook maar verzonnen zijn, maar dat maakt die traditie voor vele generaties wielerfans niet minder waar. Vlaanderen ís de Muur. Laat ze rondjes rijden in de Tour, in de Ronde van het Baskenland en in alle andere koersen. Laat ze het wielrennen vooral moderniseren. Dat is goed voor sponsoren én wielerfans. Maar niet bij Vlaanderens mooiste (en die paar andere echte monumenten).

We gaan de Muur missen. Wat Eddy Merckx ook zegt. We zullen er wel aan wennen, maar toch. Het blijft een epische koers, maar het duurt nog een paar jaar voordat het de status mythisch weer mag dragen. Daar moeten nog heel wat Martijn Maaskants, Greg van Avermaets, Boasson-Hagens en Michael Matthews-en overheen voordat het die status weer heeft.