(n.b. een paar grote namen kunnen we niet plaatsen om fotocontractuele redenen.)

Simple Plan

Manic Street Preachers

Laura Jansen

In retraite
Zover kwam het niet. Na een korte rustperiode, gingen zanger/gitarist Paskal Jakobsen, bassist/songsmid Peter Slager, toetsenist Bas Kennis en drummer Norman Bonink in retraite op het Ierse platteland. Daar werkten het kwartet aan een opvolger voor UMOJA. Dat werden zelfs twee albums, de – toch wat minder goed ontvangen – langspelers Oktober (2008) en April (2009). Waar Oktober barstte van de zwaarmoedige liedjes, staan op April wat meer opgewekte songs. Wat beide albums wel gemeen hadden, is dat de nummers stuk voor stuk akoestisch zijn.

Met hun nieuwe album scharen de heren zich onder wereldsterren als Snow Patrol, Lou Reed, U2, R.E.M. en David Bowie. Ook zij togen in het verleden namelijk naar de beroemde Hansa Tonstudios in Berlijn. En gelukkig voor de fans liet Bonink ditmaal zijn kwastjes thuis en nam Jakobsen juist zijn elektrische gitaar mee. Sterker, ook Kennis greep de koffer van zijn versterkte gitaar mee.

Stadionpoprock
Waar de toetsenist op superhit ‘Alles Is Liefde’ al liet zien ook een snaarinstrument ter hand te kunnen nemen, doet hij dat op het nieuwe album zelfs veelvuldig. Daardoor krijgt het BLØF-geluid nog nét iets meer body dan bijvoorbeeld op albums als Helder (1997), Boven (1999) en Omarm (2003). Niet meer dan eens neigt het kwartet zelfs in de richting van de stadionpoprock van bijvoorbeeld Snow Patrol, Coldplay en U2.

Bijvoorbeeld op de prachtige afsluiter ‘Was Je Maar Hier’, gegarandeerd een liveknaller. Ook opener ‘Maan En Sterren’ zal het tijdens de optredens goed doen. Eigenlijk barst Alles Blijft Anders van de potentiële singles. ‘Iedereen’, ‘Wat Jij Denkt’, ‘Hou Vol Hou Vast’ en het al genoemde ‘Punt’ kunnen zomaar opvolgers zijn van de eerste twee singles ‘Wijd Open’ (tevens theme van Serious Request 2010) en ‘Beter’.

Ballads
BLØF laat zich op de nieuwe langspeler weliswaar voornamelijk van zijn rockende kant horen, maar ook op Alles Blijft Anders vinden we akoestische liedjes. Of zoals je wilt, ballads. Bijvoorbeeld het ingetogen ‘We Doen Wat Wij Kunnen’ , dat qua sfeer ook makkelijk op April had gepast. In ’21 Gram’, ‘Hoe Warmer De Zon’ en ‘Wachten Op De Dag’ horen we vooral de BLØF van vóór Omarm terug. En ook die liedjes kunnen prima als single dienen.

“Het wordt niet meer als vroeger, verandering is goed”, zingt Jakobsen verder nog in ‘Punt’. Dat is niet helemaal waar. Want waar Lou Reed, U2 en David Bowie vooral het experiment zochten in Berlijn, keert BLØF juist weer terug naar het oude, vertrouwde geluid. Experimenteren deed het genoeg met de conceptalbums Oktober en April. Niet voor niets verschijnen zelden tot nooit liedjes van die albums op de setlist.

Met Alles Blijft Anders lijkt BLØF niet alleen excuses naar de hondstrouwe fans te maken, de band verschaft zich tegelijk een handvol klassiekers-in-wording op dit ouderwets goede jubileumalbum.

De volgende foto’s van BLØF zijn gemaakt tijdens de albumpresentatie op maandag 28 februari in Paradiso, Amsterdam.

Op late leeftijd kocht ik mijn eerste (analoge) spiegelreflexcamera. Ik studeerde net aan de School voor de Journalistiek in Utrecht, waar ik mijzelf in de doka leerde ontwikkelen en afdrukken. Het liefst fotografeerde ik concerten (bijvoorbeeld Osdorp Posse, Tröckener Kecks en K’s Choice) en dan in zwart-wit. Want dat vond ik het mooist. Het was net in de tijd dat de fotografie overging van analoog naar digitaal, met gevolg dat de doka op school verdween en een nieuwe camera voor mij op dat moment onbetaalbaar was. Pas toen ik bijna twee jaar geleden met Moke voor een reportage mee mocht op tour door Duitsland, besloot ik een nieuwe camera aan te schaffen. Sinds vorig jaar mei ben ik ook weer regelmatig – voor Muziek.nl – in de fotopit bij concerten te vinden. Het fotograferen ben ik niet verleerd, nu alleen nog een keer een cursus Photoshop volgen, want qua bewerken heb ik nog wel het één en ander te leren. Op verzoek van De Jaap heb ik een dwarsdoorsnee van het afgelopen jaar gemaakt. Meer foto’s vind je op mijn Flickr.

www.geerdinkmedia.nl

Pippi
Schreef ik vorige week al over de veranderde opzet van de audities, het lijkt er steeds meer op dat RTL nadrukkelijk heeft gekozen voor kwaliteit. Natuurlijk is er nog wel te lachen om sommige audities, of verbazing dat matige zingende mensen doorgaan, maar overall blijkt het programma toch vooral in het teken te staan van zangtalent. De vijver is nog niet leeg.

Tegelijk bekruipt je regelmatig het gevoel dat je als kijker belazerd wordt. Neem bijvoorbeeld Hanneke van Diggelen. De 27-jarige gehandicaptenwerkster vond op 21-jarige leeftijd de Heer. “Het leven zonder God is eenzamer. Met God heb ik het gevoel dat ik echt leef. Er is niets dat mijn hart zo vult als Gods liefde”, zegt de roodharige vrouw die op het oog dan misschien wel het licht, maar al jaren geen kledingwinkel van binnen heeft gezien. Dat valt ook Gordon op. “Alsof de moeder van Pippi Langkous het podium oploopt.”

Ondanks haar enorme EO Jongerendag-gehalte, toont Hanneke zich wel een aanwinst voor X Factor met haar versie van ‘To Make You Feel My Love’. Al toont de jury zich nog niet voldoende overtuigd. Het kwartet heeft vooral moeite met het uiterlijk van de kandidate. “Ik vraag mij af of X Factor voor jou wel het juiste programma is”, is Stacey Rookhuizen hard in haar commentaar. Het lijkt haast gespeeld. Zeker de manier waarop de jury als een blad aan de boom omslaat na Hanneke’s herkansing met ‘Amazing Grace’, roept twijfel op.

Botox
Wie ook goed kon acteren, is Audrey Landers. In de jaren ’80 van de vorige eeuw maakte zij furore als Afton Cooper in de populaire televisieserie Dallas. Inmiddels is zij alweer zeventien jaar moeder van zoon Daniel, met wie zij vanuit Florida naar de Heineken Music Hall is gekomen. En Audrey ziet er haast jonger uit dan ten tijde van de hitserie uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Girl, you gotta love Botox.

Daniel heeft niet alleen zijn moeder, maar ook een heuse PR-dame, een coach en twee beveiligers mee naar Amsterdam Zuidoost genomen. Zijn ‘You Give Love A Bad Name’ is weliswaar flink over the top, het is in de ogen van de jury voldoende om Daniel door te laten gaan naar de X Campus. Waar waarschijnlijk Arie Boomsma op hem zal staan te wachten.

Enge ouders
Niet alleen de familie Landers geeft een ongemakkelijk gevoel, dat is helemaal het geval bij Pauliena Dewus uit Den Haag. Het 18-jarige meisje is met haar pusherige vader naar de auditie gekomen. Pauliena behoort tot een Sinti-familie. “Sinti betekent zigeuner”, legt ze uit. “Mijn oma heeft denk ik wel 250 kleinkinderen en overkleinkinderen.” Of oma trots is op haar kleindochter, valt te betwijfelen. Het arme zigeunermeisje slaagt erin haar hele versie van ‘Fallin’’ off key te zingen, ook een kwaliteit.

De jury is onverbiddelijk, haar griezelige vader is het er duidelijk niet mee eens. Martijn Krabbé kijkt samen met pa in de coulissen naar de auditie. “Ik ben het ook heel vaak niet met ze eens hoor”, probeert de presentator snel het vege lijf te redden.

Klein talent
Waar Pauliena door de mand valt, weten andere meiden de jury wel te overtuigen. Kandidate Laura Ponticorvo – wat kan ze goed schaatsen hè? – zorgt voor wat vileine opmerkingen onderling, maar mag – vooral op haar uiterlijk – wel door. Beri (18) krijgt de jury aan het lachen. “Dit moet een act zijn”, fluistert Angela Groothuizen naar haar collega’s. “Mijn moeder weet niet eens dat ik kan zingen”, zegt het meisje, dat ‘Glitter In The Air’ van P!nk zingt. Zij doet dat met zoveel overtuiging en ook best goed, waardoor het moeilijk te geloven is dat zij onervaren is. Ondanks dat de jury het niet helemaal vertrouwt, mag ook Beri door naar de X Campus.

Daar krijgt zij gezelschap van de inmiddels 16-jarige – maar ten tijde van de auditie 15-jarige Jess Mougin, een poppetje met een dijk van stem. “Je bent wel jong, maar niet te jong”, vindt Angela. “Wat een waanzinnig goede auditie was dit”, kirt Eric van Tijn. “Een voorbeeld van hoe een auditie hoort te zijn”, voegt Gordon eraan toe. Woorden van dezelfde strekking, krijgt de 19-jarige Rolf uit Nieuw-Vennep. Afgaande op voice over Jeroen Nieuwenhuize (“Mensen die talent denken te hebben, zoals Rolf”) verwacht je eigenlijk niks.  Met veel overtuiging zingt de student ‘The Love Of My Life’ van Donny Osmond. “Er zat meer soul in dan Donny Osmond ooit heeft gehad”, jubelt Eric.

Rolf is zeker niet de enige man die verbaast. De 27-jarige Sebastiaan scoorde met de Zweedse producer Basshunter al een nummer 1-hit in Groot-Brittannië, “maar dat zegt niks”, zegt de jury. Om vervolgens weggeblazen te worden door zijn versie van ‘Spinning Wheel’ van Blood, Sweat & Tears. Ook de Ghanees Musah mag naar de X Campus. Met ontbloot bovenlijf doet hij zijn auditie, wat vooral bij Stacey duidelijk in de smaak valt. De 21-jarige leraar Tom droomt eigenlijk van een toekomst als voetbalcommentator, maar mag het na zijn versie van ‘You Don’t Know’ van Milow eerst nog even bij X Factor proberen.

Steen
De groepjes zijn tot nu toe duidelijk in de minderheid bij X Factor 4. In aflevering 2 zien we er slechts twee. Eerst ‘tweeling’ Dennis en Jeffrey. Dat is eigenlijk al teveel aandacht voor deze waardeloze act, toch gaan ze door. Het trio Sim’Ran – dat eerder afviel bij Holland’s Got Talent – rechtvaardigt hun deelname aan de X Campus wél met een prachtige gospelmedley.

Zo blijkt ook na de tweede aflevering van seizoen vier van X Factor dat er nog voldoende talent aanwezig is in Nederland. Je vraagt je toch af onder welke steen zij de afgelopen jaren verborgen hebben gezeten.

Ondanks het afgrijselijke intro van X Factor 2011 pakt het goed uit. Zo snel na de finale van The Voice Of Holland en – in mindere mate – Popstars zit je tóch weer geboeid te kijken naar wéér een talentenjacht. Al komt dat ook grotendeels door het gepresenteerde talent. Want waar in voorgaande seizoenen de auditierondes nog wel eens wat leken door te slaan naar aapjes kijken en leedvermaak, stond nu toch vooral talent centraal. En dienden zich direct al een paar zeer grote favorieten aan.

Soulvolle stemmen
Zoals de 18-jarige Ferry de Ruiter. Met zijn haast spectaculaire versie van Ordinary People van John Legend, bombardeerde de Haagse dramaqueen zich tot nationale knuffelbeer. Qua groepje steekt Adlicious er met kop en schouders bovenuit. Het trio wist vorig jaar zelfs tot de laatste vijftig bij de Engelse versie van X Factor door te dringen. Concurrentie komt van de eveneens 18-jarige Tania.
Tijdens het welkomstpraatje komt zij nog wat onzeker en springerig over, eenmaal op het podium blijkt het donkere meisje te beschikken over een geweldige en soulvolle stem.

Een soulvolle stem heeft ook Pyke. De slungelachtige man heeft een niet zo leuk jaar achter de rug. “Ik ben getrouwd… geweest”, zegt hij. Mede door zijn wat lullige voorkomen in een kabelvest zijn de verwachtingen laag. “Je kwam aanlopen alsof je zo uit Boer Zoekt Vrouw komt”, zegt jurylid Angela Groothuizen. Tot Pyke begint aan For Once In Your Life van Stevie Wonder. Wie niet beter weet, ziet in gedachten een neger op het podium.

Glenn Medeiros verkracht
Maar dan waarschijnlijk niet zo één als Afrikaan Solomon. Afkomstig uit Ivoorkust, waar hij succesvol was als hiphop-producer, zo leren wij van de voice over. Het is moeilijk niet in lachen uit te barsten wanneer de enorme neger met een hoog –en vals – piepstemmetje Nothing’s Gonna Change My Love For You van Glenn Medeiros verkracht.

Solomon is zeker niet de enige kandidaat die op het podium van de Heineken Music Hall door het ijs zakt. Dat doet bijvoorbeeld ook het duo Ciao Bella. De twee meiden kennen elkaar van de missverkiezing en hebben sindsdien “iedere week aan karaoke gedaan”. Waarschijnlijk is er tijdens die wekelijkse uitstapjes nooit iemand geweest die de meiden heeft verteld dat ze écht niet kunnen zingen.

Outsiders
Wie aanvankelijk ook niet heel best zingen, zijn de vijf meiden van Crème de la Femme. Het kwintet dat elkaar kent van de dansacademie krijgt Angela Groothuizen en Eric van Tijn achter zich, maar weet Gordon en Stacey Rookhuizen niet te overtuigen. In de herkansing klinkt het ineens stukken beter, mede doordat er niet gedanst wordt. Of de wel heel erg van de Dolly Dots en Pussycat Dolls afgekeken meidengroep een lang leven beschoren is, is te betwijfelen.

Outsiders zijn de 42-jarige Ed en Hanneke. Kandidaten met niet alleen zangkwaliteiten, maar ook nog een hoge gunfactor. Ed is namelijk blind, terwijl Hanneke door reuma in een rolstoel zit. Ook de 18-jarige Melissa uit Cuijk is een outsider, al zou haar enorme ego haar nog wel eens in de weg kunnen gaan zitten. Het meisje is vóór haar auditie wel heel erg overtuigd van eigen kunnen en al snel lijkt het erop dat hoogmoed voor de val komt. Al herstelt het meisje zich, tot vreugde van Gordon. “Meid, wat kun jij FAN-TAS-TISCH zingen”, zegt de Amsterdammer. Al is dat met hem vergeleken al snel het geval natuurlijk.

De Saunders-link
Gordon onderscheidt zich tijdens de eerste aflevering vooral weer met lullige opmerkingen. “Het lijkt alsof je op een kat gaat zitten”, zegt hij over de auditie van Sabrina. Het moet gezegd, de timing van de studente communicatiemanagement is waardeloos en ze zingt ook nog eens onzuiver. Ook Van Tijn is hard in zijn commentaar: “In je hoofd klonk het vast heel goed”.

Milder is de jury voor de 43-jarige Peter. Hij heeft een lekker Haags accent en overduidelijk de X Factor. Jammer dat ie niet kan zingen. Rappen gaat hem beter af en doet hij zelfs wat aan Rudeboy van Urban Dance Squad denken. En die tatoeages, waar kennen we die ook weer van? Juist, Peter is een goede vriend van Ben Saunders. Voorlopig zijn we dus nog niet af van Ben Saunders, over wie zondagavond ook nog eens de eerste aflevering van zijn eigen reallife soap Ik Ben Saunders wordt uitgezonden. Peter mag door, waarschijnlijk door de Saunders-link. Dat hij het net zover schopt als zijn gabber, is evenwel uitgesloten.

Jochem Geerdink is freelance journalist.

Want eigenlijk was vooraf aan de zeventiende aflevering niet de vraag wie, maar met hoeveel verschil Ben Saunders de eerste Voice Of Holland zou worden. De geboren Engelsman verblufte tijdens de audities met zijn versie van Use Somebody van Kings Of Leon, maar haalde vervolgens in geen van de volgende shows hetzelfde hoge niveau. Sterker, Saunders bleek helemaal niet zo’n goede zanger als je op basis van zijn auditie zou denken.

Lul met vingers
Het Nederlands publiek maalde daar niet om. Het stemde massaal op de 27-jarige lul met vingers en kocht de door hem tijdens de uitzendingen gezongen nummers grif bij iTunes. Daardoor scoorde hij nog voor de finale al liefst drie nummer 1-hits en leek de overwinning hem niet meer te kunnen ontgaan. Desondanks schotelde RTL de miljoenen kijkers een liefst 3,5 uur durende show voor.

Een show die begon met het slechtste typetje van presentatrice Wendy van Dijk tot nu toe. Na Ushi, Dushi en Loesie stond de aan het eind van de uitzending veertig jaar geworden Van Dijk als een soort mislukte imitatie van Marilyn Monroe naast collega Martijn Krabbé. Haar outfit leek door de vaker falende styliste Chantal Bles rechtstreeks uit de garderobe van Kim Holland getrokken. Daarmee leek Van Dijk zich haast tot hetzelfde (ordinaire) niveau als de familie Saunders te willen verlagen. Want lijkt pa Saunders ook niet een beetje op Robbie Kerkhof?

Hoerig
Op Twitter waren de reacties op de outfit van Van Dijk niet mals. Waar de nogal hoerig aandoende outfit Van Dijk weinig goed deed, was dat ook het geval bij het ensemble dat finaliste Kim de Boer droeg. “You don’t have to put on the red light”, zong zij haast ironisch tijdens haar versie van The Police’s Roxanne. Gekleed als Keesje uit Flodder deed de uit St. Pancras afkomstige, langbenige zangeres in hotpants een ultieme poging om Saunders van de troon te stoten. Het mislukte.

Al viel de protegé van voormalig Dolly Dot Angela Groothuizen niet als eerste af. Die ‘eer’ was aan Leonie Meijer. De kandidate van coach Jeroen van der Boom – “jij staat getatoeëerd op mijn hart” – opende nog wel samen met Saunders de show met een matige versie van het nummer When You’re Gone van Bryan Adams en Mel C. Waarbij bleek dat zelfs Meijer beter zong dan de inktkoning. Ook Marco Borsato werd tijdens zijn duet met Meijer – die door styliste Bles een heuse cameltoe was aangemeten – door de blondine weg gezongen.

Verkeerde voorlichting
Het publiek oordeelde anders: Meijer mocht als eerste opkrassen. Maar niet nadat zij nog even – hevig geëmotioneerd – haar single ten gehore bracht. Want meer tijd voor het publiek om te sms’en, of uit medelijden het nummer te downloaden. Want daar lijkt het De Mol toch vooral om te gaan. De finale werd eindeloos gerekt en ook nu leek de tussenstand gemanipuleerd. Tijdens de halve finale vorige week maakte de programmaleiding het wel heel bont met de sms-manipulatie. Tijdens de hele uitzending ging Saunders’ tegenstreefster Esther Nijhove aan de leiding, maar op het eind was de verhouding ineens 55-45 procent. Een trucje om de sms’ende kijker nog wat meer geld uit de zak te kloppen.

Ook tijdens de finale was er zo’n momentje. Voornaamste uitdaagster Pearl Jozefzoon was de gedoodverfde favoriet op zeker moment tot op twee procent genaderd. Een kwartiertje later was het verschil ineens weer negen procent. Een sms-bombardement van Saunders-fans, of toch (bewust) verkeerde voorlichting vanuit de programmaleiding? U mag het zeggen.

Driemaal is scheepsrecht
Pearl zong wel het best van allemaal tijdens de finale en verdiende zodoende de titel The Voice Of Holland. Niet alleen overtuigde de pupil van coaches Nick Schilder en Simon Keizer solo met haar versie van ‘Vision Of Love’ van Mariah Carey, ook tijdens haar duet met Trijntje Oosterhuis zong de Utrechtse geweldig. Samen zongen zij Ain’t Nothing Like The Real Thing van Marvin Gaye en Tammi Terrell. Waarbij Pearl het veel beter deed dan Oosterhuis.

Nadat ook Kim de Boer – ondanks een samen met Adele prachtig uitgevoerd duet van Bob Dylan’s To Make You Feel My Love – werd weggestemd, bleef Jozefzoon uiteindelijk samen met Saunders over. De beste zanger was hij dus niet tijdens de finaleshow. Maar hij kreeg wél het grootste deel (59 procent) van het stemmende publiek achter zich. En dus lijkt het na Bolland&Bolland projectje Follow That Dream en het Nationaal Songfestival 2003 met broer Dean in Brothers driemaal scheepsrecht te worden.

Alhoewel, volgende week begint X Factor alweer. Dus zal waarschijnlijk ook Saunders – net als bijvoorbeeld Sharon Kips, Floortje Smit, Maud Mulder en Nathalie Makoma – snel vergeten zijn. De Mol maalt er niet om. Een tweede seizoen van The Voice is in de maak, het format is verkocht aan diverse landen – waaronder Amerika – en de sms-inkomsten stromen binnen. Na Big Brother lijkt de mediamagnaat eindelijk zijn nieuwe cashcow te hebben aangeboord.

Daarom vinden morgen onder de noemer Nederland Schreeuwt Om Cultuur – vast bedacht door een überhip reclamebureau – in het hele land initiatieven plaats om te schreeuwen tegen culture kaalslag, zoals de tegenstanders van de BTW-verhoging het noemen. Blijkbaar is schreeuwen nog het enige argument dat de tegenstanders nog hebben. Volgens hen staat ‘cultuur’ gelijk aan ‘beschaving’, maar de verhoudingen zijn de afgelopen jaren volledig zoekgeraakt.

Zo zijn veel figuren die zichzelf kunstenaar noemen behoorlijk dood gepamperd en –geknuffeld. Zij hoefden niet te presteren om toch inkomen te hebben. Hetzij uit subsidies, hetzij uit een regeling als de WWIK, de WW voor kunstenaars. Deze lui zullen trouwens weinig merken van de BTW-verhoging. Er komt immers geen hond op hun voorstellingen of exposities af, dus kaartjes worden niet verkocht. Met andere woorden: de bezem gaat door de cultuursector, kunst zonder bestaansrecht zal verdwijnen. Dat heeft met culture kaalslag weinig te maken.

Geplaagd
Dat juist het toch al geplaagde Mojo op de barricade klimt, zorgt her en der voor gefronste wenkbrauwen. De promotor uit Delft – onderdeel van de Amerikaanse concertgigant Livenation – lijkt een monopolie op het organiseren van grootscheepse muziekevenementen te hebben. Niet alleen bepaalt het haast eigenhandig de concertprijzen in Nederland, ook is het als (mede-)eigenaar van enkele podia en ticketreseller Eventim door de hele markt verweven.

Juist dát Mojo nam afgelopen week het initiatief tot een grootscheepse mailactie. De promotor riep bezoekers van A Campingflight To Lowlands Paradise (kort: Lowlands) op leden van de Tweede Kamer te mailen uit protest tegen de voorgenomen BTW-verhoging. Volgens Mojo zou de eenmalige verhoging van zo’n twintig euro “een strop betekenen voor de bezoekers”. Dat het festival zelf de afgelopen jaren de toegangsprijs ieder jaar met zo’n tien euro verhoogde, is blijkbaar geen strop.

Nadat donderdag bleek dat het mailbombardement zonder resultaat bleef, kondigde de organisatie van van het driedaags festival in de Flevopolder vrijdag een vervroegde voorverkoop aan. Waar het gebruikelijk is dat de tickets voor Lowlands in het voorjaar in de voorverkoop gaan, begint deze nu volgende week vrijdag 26 november al. Mojo denkt op die manier de Belastingdienst te slim af te zijn. Een nobel initiatief van het festival dat een dusdanig hoge hipheidsfactor heeft, dat het tóch wel uitverkoopt. Twintig euro duurder, of niet.

Fiscus
Eerder al kondigde dance festival Loveland aan in 2010 met de kaartverkoop voor evenementen in 2011 te starten om “de overheid te slim af te zijn”. Maar is dat wel zo? De fiscus kijkt naar de datum waarop een evenement plaatsvindt, niet wanneer de kaartverkoop heeft plaatsgevonden. Zowel de evenementen van organisator Loveland als Lowlands vinden in 2011 plaats. Dat betekent dat beide organisaties ‘gewoon’ 19 procent BTW op de verkochte kaarten zullen moeten afdragen en dus waarschijnlijk een naheffing tegemoet kunnen zien van de Belastingdienst.

Mojo kan die eventuele naheffing makkelijk betalen uit de tien euro servicekosten die het per ticket verlangt van bezoekers van Lowlands. Voor die tien euro krijg je als bezoeker een zogenaamd e-ticket toegemaild, dat je ook nog eens zelf moet uitprinten. Overigens hanteert de promotor normaal gesproken een tarief van tien procent ‘servicekosten’, maar op de reguliere ticketprijs van 155 euro zou dat helemaal van de zotte worden.

Anders heeft het altijd nog de extra rente die het trekt over 55.000 verkochte tickets. Aangezien Lowlands dit jaar binnen acht dagen uitverkocht, mag je aannemen dat het de editie van 2011 ruim voor de jaarwisseling uitverkoopt. Dat betekent dat de bijna negen miljoen euro aan recette enkele maanden langer op de rekening van Mojo geparkeerd zullen staan.

Nobel
Nogmaals: het is een nobel initiatief van de concertpromotor. Maar of Lowlands veel van haar bezoekers een dienst met de vervroegde voorverkoop bewijst, valt te betwijfelen. Zo zullen de meeste studenten er geen rekening mee hebben gehouden al in november in plaats van februari hun ticket te moeten kopen. Zeker met het oog op de feestdagen, is 165 euro voor hen een flink bedrag. De toch al flink toegenomen gemiddelde leeftijd van het festival, zal daardoor alleen maar verder stijgen. Want enkel werkende mensen, of zij in het bezit van een credit card, zullen vanaf volgende week vrijdag een ticket kunnen bemachtigen.

Een veelgehoord argument tegen het BTW-plan van Rutte I, is dat kunst en cultuur door die verhoging alleen nog beschikbaar zou zijn voor de zogenaamde elite. Mensen met geld. Maar het is juist diezelfde elite met geld die vanaf volgende week vrijdag wél een kaartje voor Lowlands – dat overigens nog geen enkele optredende act heeft aangekondigd – kan kopen. Het heeft haast iets ironisch.

Jochem Geerdink is freelance journalist.

Toeslag
Mocht namelijk om wat voor reden dan ook het verschuldigde bedrag niet van je rekening afgeschreven kunnen worden, dan verandert het bedrijf in een erg klantonvriendelijke dienstverlener, zo weten reeds veel gebruikers. Laten we de praktijken van Click and Buy eens illustreren aan de hand van een voorbeeld. Stel, je koopt als gebruiker in de iTunes Store een applicatie voor je iPhone van 99 eurocent. Enkele dagen later probeert het bedrijf dit geld van je rekening af te schrijven. Omdat je saldo even niet toereikend is – dat overkomt ons allemaal wel eens – mislukt dat. Dan begint het gelazer.

Click and Buy brengt namelijk direct 15 euro ‘administratiekosten’ in rekening. En probeert vervolgens een dag later nog eens het verschuldigde bedrag – inclusief de 15 euro ‘administratiekosten’ – af te schrijven. Wat vervolgens ook niet lukt, waardoor er opnieuw 15 euro bij komt. Zo kan het dus gebeuren dat je in plaats van de eigenlijke 99 eurocent, binnen drie dagen tijd ineens €30,99 verschuldigd bent aan het bedrijf.

Oplichting
Nog geen week na je bestelling dreigt het bedrijf al met een incassobureau. Bezwaar maken is lastig. Ten eerste werkt de link in e-mails van Click and Buy naar een contactformulier niet. En na twintig minuten in de wacht te hebben gestaan bij het 0900-nummer van het ‘Service Team’ – à 20 ct/per minuut – heb je nog niemand aan de lijn gehad. Ook ingestuurde mail blijft onbeantwoord.

Dergelijke praktijken hebben met dienstverlening of klantvriendelijkheid natuurlijk weinig te maken. Het riekt eerder naar oplichting. Het kan toch ook haast niet anders of de handelswijze van Click and Buy is in strijd met het Nederlands en Europees consumentenrecht? Diezelfde consument is vast bang om wakker te worden met een onaangename verrassing en maakt uit angst voor nog hoge kosten de buitenproportionele ‘administratiekosten’ schoorvoetend over.

Eén van de leden van Human Resource, Guido Pernet, liftte dankbaar mee op het succes van de inmiddels grotendeels verdwenen subcultuur. Onder pseudoniem Sander Scheurwater scoorde hij in 1997 twee hitjes als De Mosselman: ‘Mossels’ en Herman van Veen-cover ‘Opzij’. En leek daarna van de aardbodem verdwenen. Tot nu.

Oplettend muziekjournalist – en oud-wielerkampioen – John den Braber twitterde het woensdagavond al. De Telegraaf opende vrijdagochtend het mediabal door te beweren dat Lady Gaga “een geluid zou hebben gepikt” van Human Resource.

Wie goed luistert hoort inderdaad hetzelfde geluid, maar een totaal andere melodie. ‘Kwaliteitspersbureau’ Novum deed daar een schepje bovenop en liet ‘Mosselman’ Pernet beweren dat Lady Gaga haar liedje zou hebben gestolen van Human Resource .

Onzin natuurlijk. Van een gestolen liedje is absoluut geen sprake, het zou hooguit om een zogenaamde sample kunnen gaan. Maar ook dat is niet aan de orde. Zelfs een ongeoefend luisteraar zal kunnen horen dat het gewraakte geluid bij Lady Gaga niet alleen lager, maar ook sneller en gevarieerder gespeeld wordt. Met andere woorden: de componist van ‘Bad Romance’ heeft met een synthesizer een gelijkwaardig geluid weten te creëren.

Iets dat Pernet zelf ook aangeeft in de artikelen van Novum en De Telegraaf. De Rotterdammer twijfelt nog of hij stappen onderneemt tegen Lady Gaga. Ik zou hem willen adviseren dat niet te doen. Niet alleen bespaart hij zich zodoende een afgang, de rechter zou hem ook recht in zijn gezicht uitlachen.

Jimmy Choo was sinds eind jaren tachtig al een naam in de modewereld, maar werd pas echt hip door Sex And The City (SATC). De vier opperdoosjes in die serie koketteerden maar wat graag met hun door de Maleisische ontwerper bedachte schoentjes. Iedere vrouw tussen 16 en 58 zou maar wat graag een paar Choo’s in de kast hebben staan. Gezellig naast de Manolo Blahnik’s of de UGG® Australia boots.

Bugaboo
SATC had een enorme impact op de populariteit van en vraag naar bepaalde merken. Vraag dat maar eens aan Max Barenburg. De Nederlandse ontwerper zag de verkoop van zijn Bugaboo kinderwagens een enorme vlucht nemen nadat één van de personages in SATC na haar zwangerschap een kinderwagen van het Nederlandse merk aanschafte.

Maar goed, terug naar Jimmy Choo. Zijn ‘handgemaakte’ schoentjes zijn voor de ‘gewone vrouw’ natuurlijk niet betalen. Zoals dat bijvoorbeeld ook geldt voor de collecties van Karl Lagerfeld, Viktor & Rolf en Roberto Cavalli. H&M speelde daar slim op in door eerder al voornoemde modegiganten een collectie speciaal voor het warenhuis te laten ontwerpen. Een echte Cavalli voor een betaalbare prijs, wie wilde dat nu niet?

Kinderarbeid
Dat het kledingstuk na twee keer dragen en wassen ‘op’ is, doet er niet toe. Een blik in het label leert verder dat de meeste van de ‘designer outfits’ gefabriceerd zijn in Aziatische landen. Riep daar iemand kinderarbeid? Op zich een interessante vraag, want waar komen die honderdduizenden ‘handgemaakte’ paren vandaan?

Van vriendinnen begreep ik overigens dat schoenen van Jimmy Choo er weliswaar prachtig uitzien, maar dat er op lopen niet alleen een beproeving is, maar tegelijk ook heel pijnlijk. Desondanks stonden zaterdag wereldwijd lange rijen voor de filialen van de Zweedse modeketen. De internetsite kon de massale interesse niet aan en klapte er keer op keer uit. Het leek wel alsof iedere vrouw tussen de 16 en 58 een paar Choo’s probeerde te scoren. Inderdaad, heel exclusief die Jimmy Choo’s.

Fashionable
Enkele jaren geleden reageerden collega’s verbaasd dat ik niets van H&M in mijn kast had liggen. Of überhaupt ooit voet had gezet in één van de filialen van de Zweedse modeketen. Wanneer de omslag precies heeft plaatsgevonden weet ik niet, maar H&M werd ineens het domein van hip en fashionable Nederland. Geen idee waarom eigenlijk. H&M is toch niets meer dan C&A, maar dan met een goede marketingafdeling?

De 27-jarige zanger jaagt al jaren met weinig succes op een muzikale carrière. Zo was hij finalist tijdens het derde seizoen van Idols, maar kreeg in liveshow vier slechts twee procent van de stemmen en mocht inrukken. Vervolgens probeerde Kloosterboer het met XYP, een Brits-Nederlands confectiepopgroepje waarin bijvoorbeeld ook Bart Voncken (voormalig lid van K-Otic) zat. Met Body To Body scoorde XYP weliswaar een nummer 1-hit, maar Kloosterboer kon “zich niet langer verenigen met het karakter en de muziek van de band” en stapte in oktober 2007 uit de band. Hij wilde zich “gaan richten op zijn eigen muziek”.

Die band is Rigby. Waar die naam vandaan komt? In een interview met het Algemeen Dagblad geeft Kloosterboer aan dat de band zich vernoemt heeft naar het prachtige liedje Eleanor Rigby van The Beatles. Met een optreden tijdens de Zwarte Cross zette Rigby zich in de zomer van 2008 op de muzikale kaart. 3FM omarmde het sextet en verkoos Rigby tot Serious Talent. In januari 2009 volgde een platendeal bij major Universal, dat debuutalbum Everything Must Go uitbracht.

De band mocht enkele weken later zelfs openen voor Kaiser Chiefs – niet toevallig ook een Universal-act – in de Heineken Music Hall. Hoewel hits uitbleven, werd half augustus bekend dat Rigby was verkozen tot de nieuwe huisband van DWDD.

Na al die voorspoed, leek de droom eind september ineens uiteen te spatten. Drie van de zes bandleden verlieten enkele dagen voor de eerste DWDD-uitzending op 25 september de band. Wat volgde was een gênant slecht optreden. Maar goed, dat kan gebeuren wanneer de helft van je band vervangen is. Al mag je van een professionele zanger toch wel verwachten dat hij de – niet al te moeilijke – songtekst correct zingt? Christon Kloosterboer had toch behoorlijk wat moeite met de lyrics van K3. Vrijdag was het mogelijk nog slechter, de reacties op Twitter logen er dan niet om.

Je vraagt je af hoelang DWDD de kijker nog blijft pijnigen met deze parodie op een band. Ik mag toch niet hopen dat de VARA ons deze ellende tot het eind van het lopende tv-seizoen iedere laatste vrijdag van de maand blijft voorschotelen. Misschien dat Kloosterboer zelf verstandig is, de handdoek werpt en op zoek gaat naar een echte baan. Het is maar goed dat Paul McCartney vrijdagavond niet keek, hij zou zich waarschijnlijk omdraaien in zijn graf.

‘This is it. When I say this is it, it really means this is it. This is the final curtain call‘, zei de Amerikaan. Of eigenlijk loog hij glashard, zo bleek enkele dagen later. Zoals bekend: de tien concerten werden er vijftig. Ik had tickets voor de vijfde show op 16 juli. Later door verschuivingen werd dat zelfs het tweede concert. Zover zou het helaas niet komen. Michael Joseph Jackson overleed op 25 juni aan een overdosis propofol. De jongste telg uit een muzikale familie werd slechts 50 jaar oud.

Hoogtepunt
De wereld reageerde verbijsterd en geschokt. Mensen renden massaal naar de platenzaak of logden in bij de iTunes store om de muziek van de beste man te kopen. Een fenomeen dat ik nooit heb begrepen. En waarschijnlijk ook nooit zal begrijpen. Maar goed, wie dacht dat het grote commerciële uitmelken van Jacksons dood daarmee wel het hoogtepunt bereikte, heeft het mis.

Allereerst kon ik als houder van vier tickets kiezen tussen volledige teruggaaf, of de tickets alsnog toegestuurd krijgen. Koos ik de laatste optie, dan kreeg ik geen cent terug van de 75 pond per ticket die ik betaald had. Sympathieker zou zijn geweest om alle kaarthouders én hun geld terug te geven én de zogenaamde ‘memorable tickets’ toe te sturen.

High School Musical
Niet veel later maakte Sony Pictures (SPR) bekend een speciale film uit te brengen. Tijdens de repetities was niet minder dan 200 uur aan materiaal geschoten, waaruit uiteindelijk door choreograaf Kenny Ortega (High School Musical) een documentaire was samengesteld. SPR creëerde schaarste door aan te kondigen dat de film maar twee weken zou draaien. De publiciteitsmachine bij de filmmaatschappij draaide vervolgens op volle toeren. Voor ieder lullig feitje werd een persbericht verzonden en ieder verzonden persbericht werd klakkeloos overgenomen. Zelfs door ‘kwaliteitskranten’ als de Volkskrant.

SPR deed daar nog een schepje bovenop door geen persvoorstellingen in te plannen. Normaliter krijgen filmjournalisten weken – zo niet maanden – voor een première de kans een film te zien, zodat zij deze kunnen recenseren en hun publiek al dan niet warm kunnen maken. Vóór de première van afgelopen dinsdag- op woensdagnacht had nog geen enkele journalist de film volledig gezien en kon alleen maar gissen wat het publiek te zien zou krijgen. Een slimme truc natuurlijk van SPR, want door de gecreëerde schaarste namen fans het zekere voor het onzekere en kochten een ticket voor één van de vele bioscoopvoorstellingen.

‘Documentaire’
Begrijpelijk dat journalisten niet de kans kregen de ‘documentaire’ van tevoren te zien. This Is It is namelijk niets meer dan aan elkaar geplakte repetitiebeelden, aangevuld met interviews met betrokkenen. Een commercieel gedrocht zonder enige spanning of opbouw. Natuurlijk is het aardig te zien hoe de vijftig shows in de Londense O2 Arena waren geworden. Maar na een paar nummers repetitie is dat beeld wel duidelijk. En begint ieder stukje repetitie op elkaar te lijken. Ook een kritische noot ontbreekt. Geen woord bijvoorbeeld over Jacksons eigen twijfels of hij de vijftig shows wel aan zou kunnen. Of over het feit dat enkele weken voor aanvang van de reeks concerten het schema overhoop werd gegooid.

In aanloop naar de première van de film, ging Sony trouwens nog behoorlijk voor schut. Maandag 12 oktober kwam de ‘nieuwe’ single met dezelfde titel als de concerten en film uit. Wat bleek: This Is It is al ruim 25 jaar oud en mede geschreven door Paul Anka. Daar bovenop werd het in 1991 al eens uitgebracht door de Amerikaanse zangeres Sa-Fire.

Wie dacht dat alle fans blij zijn met de mogelijkheid een filmisch kijkje bij repetities voor de vijftig concerten te kunnen nemen, heeft het mis. Een aanzienlijk deel van hen kwam in opstand en riep op tot een boycot van de concertfilm. Op een speciale website gaven zij aan dat de film veel te gekleurd zou worden, omdat de wereld niet mag weten hoe slecht Jackson er aan toe was. Zelfs ma Jackson schaarde zich achter de tegenstanders.

Montage
De afgelopen dagen hoorden we alleen maar mensen vertellen hoe fit en vitaal Jackson er wel niet uit zag tijdens de repetities. Dat beste mensen, is de kracht van montage. Zeker wanneer je de beschikking hebt over zoveel ruw materiaal, kun je precies het beeld creëren dat je wilt. Wat bij mij vooral vragen oproept is waarom beelden die waren bestemd voor privégebruik, zo snel na zijn dood openbaar worden gemaakt. En dan ook nog op deze manier, door er flink aan te verdienen. Was een wereldwijd op televisie uitgezonden vertoning niet veel sympathieker geweest?

Over twaalf dagen verdwijnt This It It als het goed is – het zou mij niets verbazen wanneer de voorstellingen ;wegens groot succes’ worden verlengd – weer uit de bioscopen. Ben benieuwd wat Sony en AEG dan weer verzinnen om de dood van de superster verder uit te melken. Of zou dit het dan eindelijk zijn? Please, let this be it.

Daar proberen zij believers (aandeelhouders) aan zich te binden: mensen die bereid zijn te investeren in een act. Wanneer een act 50.000 dollar heeft ingezameld, wordt een studio en producer ingehuurd en een album opgenomen. Van de uiteindelijke opbrengsten van een band, vloeit vijftig procent terug naar de believers.

Sinds het begin van SellaBand in 2006, slaagden tot nu toe ruim dertig muziekacts erin vijftig mille bijeen te schrapen en zagen 24 albums het daglicht. Een snelle blik op de lijst met acts die voldoende geld inzamelden, leert dat geen van hen is doorgebroken naar een groter publiek. De organisatie kan dan wel zeggen dat geloofd wordt in ‘the Freedom of music’, in de praktijk blijkt het businessmodel tot nu toe commercieel weinig succesvol.

Ik verslikte mij dan ook bijna in mijn avondeten toen ik woensdagavond naar het RTL Nieuws van 19.30 uur keek. ‘SellaBand wil een revolutie in muziekland en dat lijkt te gaan lukken’, leidde nieuwslezeres Suzanne Bosman een stuitend item over het – in mijn ogen geflopte – SellaBand in. Wat volgde was een gênante reclamespot van bijna tweeëenhalve minuut, zonder enige kritische kanttekening.

Nu heb ik best begrip voor de actuele aanleiding. De Amerikaanse hiphoppioniers van Public Enemy zijn begin oktober toegetreden tot SellaBand. Zij willen niet minder dan $250.000 inzamelen om zo een nieuw album te maken. In de reportage kwam ook Carlton Douglas Ridenhour – alias Chuck D – aan het woord. Hij vertelde dat de New Yorkers niet vies zijn van het uitproberen van ;andere modellen om te kijken of we een nieuw type muziekindustrie kunnen creëren’.

Had Chuckie niet gewoon eerlijk moeten zijn? SellaBand is simpelweg the last resort voor de rapformatie uit Long Island. De grootste commerciële successen van Public Enemy liggen namelijk alweer ruim vijftien jaar achter ons en zodoende is geen enkel (major) platenlabel geïnteresseerd in het Amerikaanse kwintet. Ook bij de aanhangers van SellaBand is het geloof in Chuck D, Flavor Flav, Professor Griff, DJ Lord en The S1W nog niet heel groot. Weliswaar bonden al ruim zeshonderd believers zich aan de hiphopact, de benodigde $250.000 is nog lang niet binnen. De teller stokt op moment van schrijven rond de veertig mille.

Dus trekt het vijftal de trukendoos open. Wie bijvoorbeeld duizend dollar (veertig parts) investeert, krijgt een ‘ongelimiteerde backstagepas’ voor de komende drie jaar. Voor het vijfvoudige bedrag word je genoemd als ‘executive producer’ op het dertiende studioalbum van de band. Koop je vierhonderd aandelen, dan mag je ook nog eens de opnamesessie bezoeken.

Ik geloof er niet zo in. Kwaliteit komt altijd boven drijven en zal dus worden opgepikt door de traditionele platenlabels. Wat Public Enemy betreft: leg je erbij neer dat jullie momentum voorbij is en doe the right thing. Dergelijke verkooptrucjes zijn namelijk best pathetic.

CC-Foto: dnik

Maar is de ‘nieuwste’ van Jackson wel zo nieuw? Het antwoord daarop is een volmondig ‘nee’. Niet alleen schreef Jackson het nummer eind jaren zeventig (!) al met Paul Anka voor het album Off The Wall, het werd begin jaren negentig ook al eens opgenomen. Niet door de jongste zoon van Katherine Esther Scruse en Joseph Walter ‘Joe’ Jackson, maar door zangeres Sa-Fire.

Op haar album I Wasn’t Born Yesterday (1991) vind je het nummer als I Never Heard. Voor de oplettende luisteraar: de backing vocals worden verzorgd door Brian McKnight, later als solozanger succesvol. Wanneer de versie van Jackson – met zijn broers Jermaine, Tito, Jackie en Marlon in de backing – is opgenomen, is niet bekend gemaakt.

Het zou mij niets verbazen wanneer opnames van de demo van Jackson zijn opgepoetst en opgeleukt. Zoals we ongetwijfeld de komende maanden, jaren, decennia worden overspoeld met nooit eerder uitgebracht materiaal van de popster.

Vergelijk zelf de twee songs:

Michael Jackson – This Is It (2009)

Safire – I Never Heard (1991)

CC-foto: Rafael Rozendaal

Stel, je bent weblogger en als zodanig embed je iedere dag een videoclip van YouTube (bijvoorbeeld deze of deze ) op jouw blog. Dan komt je dat in de nieuwe opzet van Buma/Stemra aan het eind van het jaar te staan op een forse rekening, zo bevestigde de rechtenorganisatie tegenover 3VOOR12. Bijna achtduizend euro per jaar om muziek uit heden en verleden onder de aandacht van je bezoekers te brengen.

De aangekondigde maatregel leidde tot een storm van protest op Twitter, en op webblogs , terwijl ook direct een online petitie werd gestart.

De draconische maatregel van Buma/Stemra toont meer weer eens aan hoe ouderwets dergelijke organisaties handelen. Blijkbaar wil het er bij die dino’s niet in dat de tijden veranderen. Op de burelen van Buma/Stemra praten ze liever over ‘diefstal’ in plaats van ‘free publicity’. Daar maken zij zich liever druk om (verhoudingsgewijs) die paar knaken voor een licentie, in plaats van de duizenden euro’s die free publicity van een goedbezocht weblog de artiest oplevert.

Sterker, wanneer de muziekauteur wiens video wordt doorgeplaatst, niet is aangesloten bij Buma/Stemra, dan krijgt hij of zij HELEMAAL NIETS. Buma/Stemra begrijpt blijkbaar niet dat exposure goed is voor de naamsbekendheid van een artiest. Dat zorgt voor fans, die vervolgens muziek, merchandise en concertkaarten aanschaffen en zodoende de artiesten geld opleveren.

Er is natuurlijk geen blog dat een licentie aanschaft, dus de meeste – vooral wat onbekendere – artiesten, raken een belangrijk deel van hun publiciteit kwijt. Met andere woorden: in plaats van belangen en rechten te behartigen, stoot Buma/Stemra de artiesten het brood uit de mond. Nadat eerder ondernemers al met succes in actie kwamen, is het te hopen dat nu de muziekauteurs zelf in actie komen.

Overigens is de rechtenorganisatie naar verluidt nog lang niet klaar met het zoeken naar mogelijke online heffingen.