Jochem Rietjens

 

“Een stuk uitgekotst halalvlees, gemaakt van Turks varken,” schrijft Cor Bosman in een mail. Om die woorden is hij afgelopen vrijdag uit de Limburgse PVV-statenfractie geknikkerd. Het nieuws consumerend, constateer ik: hufterigheid ten top. Maar, hoe word je eigenlijk hufter?

Dat je het wordt, staat buiten kijf; er is nog nooit iemand als hufter de baarmoeder ontsprongen. Maar, onder welk gesternte ontstaat die?

Lees verder »

 

Dagbladjournalistiek Nederland was de afgelopen dagen in rep en roer. Reden: keiharde actie (lees: gratis kranten uitdelen) in een strijd om de arbeidsvoorwaarden te verbeteren. Niet voor henzelf, nee. Ze deden het voor u, de -niet meer zo trouwe- dagbladlezer. Want de onafhankelijke verslaggeving zou onder druk staan! Het zou echt, echt, echt eerlijk waar niet alleen gaan om het uithollen van de seniorendagen, de pensioenregelingen die in gevaar zouden zijn en het afschaffen van auteursrechtvergoedingen. Het had ook echt niks te maken met de loyaliteit van de scribenten ten aanzien van hun broodheren wat betreft de loonontwikkeling. Tenminste, als ik het actiecomité van Dagblad de Limburger en het Limburgs Dagblad moet geloven. Lees verder »

 

Ik geef toe, een béétje pervers is het wel: concerten van het JeugdOrkest Nederland bezoeken. Het zijn tóch van die concerten voor ouwe snoepers die zich graag vergapen aan vroeg of laat puberende jongens en meisjes, waarbij de kokette jonge dametjes kort gejurkt en asociaal torenhooggehakt hun instrumentarium bespelen. Onder leiding van Jurjen Hempel, voor Nederlandse begrippen een topdirigent. Lees verder »

 

Sinds mensenheugenis tast vermogensbeheerder Robeco diep in de buidel van velen om de Zomerconcerten van het Amsterdamse Concertgebouw te sponsoren. In de maanden juli en augustus schotelt de belegginsspecialist ons dan ook meer dan zeventig concerten voor. Hulde! Deze avond was het in elk geval een ‘volle bak ambiance’! Ik raakte verloren in een gemêleerd gezelschap: tonnen oud geld, hippe conservatorium-studenten, 40+ yuppen en hier en daar een verdwaalde geitenwollensokkenagoog. Dertigers, zoals ik, waren sterk in de minderheid. Enfin. Ik had desondanks niet de indruk dat het gros van de kaartjeskopers met een zekere regelmaat klassieke concerten bezocht: de musici van het Orchestre Philharmonique du Luxembourg werden met een overweldigend applaus ontvangen toen zij het podium beklommen om het instrumentarium en de vingers op te warmen. Dirigent Emmanuel Krivine (wie?) ontving nog net geen staande ovatie toen hij een minuut of tien later de bok besteeg. De avond kreeg een provinciaal karakter in het grote Mokum. Lees verder »

Switch to our mobile site