Indonesiërs roken graag, veel, goedkoop en overal. Een pakje Marlboro kost ongeveer een euro en als dat nog te duur voor je is, zijn er nog veel goedkopere Indonesische merken. De meeste daarvan zijn kretek, oftewel sigaretten met kruidnagelsmaak, maar er zijn er ook een paar die ‘normaal’ smaken. Sigaretten van sommige merken worden met de hand gedraaid. Verder is het hele land bedolven onder sigarettenreclame en ook tv-reclame voor sigaretten met een fijn gezonde outdoor-inslag zijn meer regel dan uitzondering. Lees verder »
Bira is een schitterend badplaatsje waar geen enkele fatsoenlijke weg naar toe leidt. Toch komen er vrij veel toeristen, want het is er mooi. Denk aan spierwitte zandstranden van het fijnste zand dat je ooit hebt gevoeld. De zee is groenig en er zijn vast een waterval en een grot in de buurt. Er zijn echter twee ronduit vervelende kanten aan het plaatsje: allereerst is er geen fatsoenlijk internet, hoogstens een oude laptop met een dongel die het soms een klein beetje doet. Ten tweede is er de hoeveelheid troep op het strand. Maar zo zijn die Indonesiërs nu eenmaal. Troep is iets wat je simpelweg loslaat op de plek waar het zich voordoet. En de zwaartekracht doet de rest. Lees verder »
Als een fijne slachtpartij van een zooi buffels jouw ding is, dan moet je beslist naar het Toraja-gebied op Sulawesi gaan. Voor een beetje begrafenis moeten al snel een stuk of tien waterbuffels het ontgelden. Maar bij rijke mensen natuurlijk nog een boel meer. En dat staat los van de tig varkens die en passant ook over de kling worden gejaagd. Want de gasten brengen natuurlijk cadeautjes mee. En wat is een logischer gift op een begrafenis dan een levende big om ter plekke te slachten. Ik bedoel maar.
Pas op! Dit topic bevat foto’s die niet geschikt zijn voor gevoelige magen! (red.) Lees verder »
De man naast je in de bus is van middelbare leeftijd. Hij heeft een net snorretje en lacht vriendelijk. Uit zijn telefoon komt een zijig Indonesisch liedje. Het klinkt als een kruising tussen een Ierse smartlap en The Final Countdown in de Casio-verjaardagen-en-partijen-versie. Inclusief de keyboard gitaarsolo. Hij zit vrolijk mee te zingen. De rest van de bus vindt dit blijkbaar normaal, want hij krijgt geen scheve ogen. Twee liedjes verder haat je de man. Zijn temerige zang maakt lezen onmogelijk.
Koffie van Illy, want dat is de beste. In ieder geval de duurste. Sterker nog, het is dubbel zo duur als de koffie die je besteld had. Nu staan twee stuurs grijnzende meisjes opstandig niet te begrijpen wat je wil. Wat je wil is simpel: nog een kopje koffie. Illy mag dan veel te duur zijn en niet per se wat je besteld had, maar wel prima en daarom wil je er nog een. Wat zij denken dat je wil is de rekening betalen en zeiken over de prijs. Dus om de meisjes een goed gevoel te geven over hun kennis van de Engelse taal, ga je tegen ze zeiken over de prijs. Want dat Illy, dat had je dus helemaal nooit besteld. Lees verder »
Dolly van der Mart is een mevrouw die tot op heden haar rechtmatige plek in de Nederlandse geschiedenisboeken moet ontberen. Dat is vreemd, want als er iemand is die de Nederlandse normen en waarden over de wereld heeft verspreid, is zij het wel. Gelukkig hebben Indonesiërs meer historisch besef en heet het grootste Red Light District van Zuidoost-Azië ‘Dolly’, naar de Nederlandse madame die ooit het eerste bordeel in Surabaya begon. Het is een mooi toeval dat ook Xaviera Hollander in deze stad is geboren. Dat was in 1943, een jaar nadat de Japanners het stokje van de Hollanders hadden overgenomen. Lees verder »

Men zegt dat Indonesisch eten zo scherp is omdat het vroeger nogal eens bedorven was en dan proefde je dat tenminste niet. Net zoiets als uitjes bij haring. Gelukkige hebben ze nu iets nieuws gevonden: formaline. Hetzelfde spul waarmee lijken worden gepreserveerd. Vooral vis moet het ontgelden. Maar ook tahu en mie krijgen hun portie. Op zich logisch, want goedkoop en makkelijk te verkrijgen. Een beetje jammer is alleen dat het nogal giftig is en doorgaans ernstige zenuwafwijkingen en invaliditeit tot gevolg heeft. Lees verder »
Indonesië ligt – terwijl ik dit schrijf – plat vanwege demonstraties door het hele land. Tot in de kleinste dorpjes gaat de bevolking in kleine groepjes de straat op om het verkeer te blokkeren en leuzen te scanderen. Het begon met de studenten die zo’n twee weken geleden voor het eerst gingen demonstreren, maar nu doen ook de vakbonden en eigenlijk iedereen mee. De regering heeft namelijk aangekondigd dat benzine en andere olie-angehauchte producten dertig procent duurder worden en in de toekomst zal dat nog verder stijgen. Het is mooi om te zien dat elders in de wereld mensen nog wel idealen hebben waarvoor ze bereid zijn te vechten. Lees verder »
Indonesiërs zijn dol op bureaucratie en corruptie. Tenminste: als je ervan uitgaat dat in een democratie de wil van het volk wordt uitgevoerd. Zo niet, dan heeft iedereen hier botte pech. In Kupang wordt binnenkort een nieuwe burgemeester gekozen. Op zich natuurlijk een kroonjuweel, maar iedereen weet dat alle vijf kandidaten corrupt zijn en dat er niets zal veranderen. Niet aan de corruptie, niet aan de vriendjespolitiek en ook niet aan de armoede, infrastructuur of wat dan ook. Niets ten goede althans, want het kan altijd erger. Dat weet iedereen. Lees verder »
Labuan Bajo of Labuanbajo of Labaunbajo – spelling is een tamelijk vloeibaar begrip hier – is een plaatsje op de kop van Flores. Er tegenover liggen een paar eilandjes waar de Komodovaraan zich ophoudt en dat maakt Labuanbajo een trekpleister voor mensen die het dier eens willen bekijken. Verder kun je er nog duiken, snorkelen, karaoke zingen, bier drinken, scooter rijden, eten, slapen, lezen, en bier drinken. Verder zijn er een waterval, een grot en wat dorpjes. En je kunt er vliegen. Er vandaan, welteverstaan. Lees verder »

Bij het zwembad van Guesthouse Sendok in Singigi zit een omvangrijke vrouw met een rug vol tatoeages. Ze had haar geld beter aan liposuctie kunnen besteden. En minder eten was natuurlijk de meest goedkope en gezonde oplossing geweest. Het schijnt dat niet alleen mensen die een borstvergroting, haartransplantatie of liposuctie nemen chronisch onzeker zijn over hun uiterlijk. Het is bij verreweg het grootste deel dat het in tatoeages en piercings zoekt minstens zo erg. Tevens hebben onderzoekers vastgesteld dat de procedure zelden of nooit het zelfvertrouwen herstelt. Wat iedereen zelf kan bedenken klopt dus blijkbaar. Lees verder »
Op drugsgebruik, -handel, -bezit, -productie en -oogst staan in Indonesië nogal hoge straffen. In een door en door corrupt land betekent dit dat er voor de politie dus veel geld aan te verdienen valt. Hoewel er in Jakarta makkelijk aan XTC en aanverwanten te komen valt, zijn softdrugs nauwelijks te krijgen. Het kunstmatige soft- en harddrugonderscheid bestaat er niet, dus het risico is hetzelfde. Geen wonder dus dat er vooral spul met de grootste effecten te krijgen is. Recent werd er in Jakarta nog een man opgepakt die een miljoen pillen per week produceerde en verkocht, en in diverse clubs zijn invallen geweest. Lees verder »
Indonesiërs zijn nogal geobsedeerd door huidskleur. De voorkeur laat zich makkelijk samenvatten tot een ‘hoe lichter hoe beter.’ Zelfs als je aanleg hebt om bruin te worden en je hebt een maand op Bali aan het strand gelegen, zal nog steeds iedere homo in Jakarta je proberen te aaien en dingen zeggen als: “I like your skin, mister. It’s so white…” Meisjes idem. Lees verder »
Indonesiërs hebben geen zak met de waarheid. Tenminste niet als die waarheid onaangenaam is. Meisjes zijn ook nooit hoer. Ze hebben gewoon heel erg veel vriendjes en ze krijgen hooguit wat kinderen van onduidelijke vaders, maar hoertjes zijn het zeker niet. Iedereen lacht altijd naar je. Want als je naar iemand lacht kan het nooit onaangenaam worden. Lees verder »
De massagemevrouw is een jaar of zestig en haar gezicht is dichtgeplamuurd als dat van een wannabe geisha. Daarom is het des te onthutsender dat ze vraagt of ze mij zal aftrekken. Of eigenlijk gebaart ze het, want de Engelse taal is ze niet machtig. Ineens is een tot dan toe professionele en ook prettige massage veel te intiem. De vrouw wordt niet verlegen van de afwijzing en even later stelt ze voor me te pijpen. Blijkbaar is het in het universum van de vrouw logisch dat iemand die niet wil worden afgetrokken door een vrouw die twee keer zo oud is, wel door diezelfde vrouw wil worden gepijpt. Lees verder »
Anders dan de foto doet vermoeden hebben deze meisjes niet in het Vondelpark geslapen. Ze hebben bij een vriend geslapen en toen die naar zijn werk ging, zijn ze nog even in het Vondelpark bij gaan pitten. Toen er een Vondelpark-hanger met ze kwam praten, besloten ze verder te gaan. Te veel aandacht. Ze komen uit Polen. Lees verder »
Foto’s: Harleydag op Waterlooplein
Een beeld zegt meer dan 1000 woorden…
De gemeente Amsterdam maakt op het ene gigantische economische succesnummer, de windmolens, reclame voor die andere gemeentelijk melkkoe waar eigenlijk iedereen van profiteert: het havengebied. Het is eigenlijk net alsof ze reclame maken voor de Noordzuidlijn op het Stedelijk Museum. Of reclame voor de deelraden op de Combino-tram. Of reclame voor de Amsterdamse taximarkt op de leegstaande kantoren in op de zuid-as. Of reclame voor de service in de Amsterdamse horeca in de Noord-Zuidlijntunnels. Of reclame voor PvdA-bestuur op een terras waar het verboden is staand bier te drinken. Deze (overigens niet draaiende) windmolen staat langs de Hemweg in het Westerlijk havengebied. Foto: Maarten Brante, tekst: Bert Brussen & Maarten Brante.
03-02-2011. De PvdA kwam bijeen in het Conservatorium om de laatste veertig PvdA-kiezers lekker bij elkaar te houden. Lodewijk Asscher en Job Cohen vertelden beiden op hun geheel eigen wijze de blijde boodschap van het socialisme. Tevens werden er mensen geinterviewd. Zo was er een mevrouw die minder moest werken omdat ze de kinderopvang niet meer kon betalen. Blijkbaar kost het meer om je kind op te laten vangen, dan dat je kunt verdienen als kapper. Toen mochten er vragen gesteld worden door de toegestroomde bejaarden. Zo was er een vraag over het opgehoopte geld in schurkenstaten, het feit dat de Chinezen wel veel spoor kunnen aanleggen en vroeg een oude vrouw zich terecht af waarom zowel zijzelf vroeger, als haar dochter vroeger en nu haar kleindochter geen huis kan vinden in Amsterdam. Het was een gezellige avond waar met name Lodewijk Asscher zijn tijd, als hij niet aan het woord was, gebruikte om te sms-en of om een tukje te doen. En oh ja, Thomas van der Dunk en Achmed Baâdoud waren er ook.
Tekst & foto: Maarten Brante.


























Laatste reacties