Even stukkie loftrompet blazen. Voor Henkie Bleker. Sexy modderfokker. Hij – en Hij alleen gaat het CDA redden. Terwijl zijn partij aan het herbronnen is, ligt Henkie op de hooizolder met een jonge deerne te rollebollen. Ik vind dat briljant. Wat nou geen liefde voor de jonge natuur? (Denk ook even aan jonge sla, van Rutger Kopland.) Ik ben zelf een tijdje toyboy geweest van een belangrijke PvdA’er. Dat is best een ingewikkelde functie, kan ik u vertellen. In die functie heb ik ook de vrouwen gezien die bij de belangrijke leiders van ons land horen. In de loop van de avond stond ik meestal bij die vrouwen in een hoek. Zo hoorde dat. Dan hadden wij het over de nieuwste recepten, terwijl onze partners zich vol lieten lopen met hogere politiek. Mooie tijd was dat. Lees verder »
Marcel Duyvestijn
In zijn Kerdijk-lezing nam Job Cohen vorige week duidelijk afstand van zijn voorganger, de ‘sociaal-liberale’ Wouter Bos. Hij zette zich ook af tegen de term ‘hardwerkende Nederlander’. Dat zou immers impliceren ‘dat sommige Nederlanders, die om wat voor reden dan ook niet hard kunnen werken, er niet bij zouden horen’. Arnon Grunberg merkte in zijn Voetnoot (23 november) terecht op dat uit Cohens rede ‘een afkeer van prestaties spreekt en een verheerlijking van ellende, kortom miserabilisme’. Dat is nog eens een hardwerkende spijker op een pijnlijke kop. Lees verder »
Er is iets gaande. Er borrelt iets. Je voelt het kriebelen in de wandelgangen van de PvdA burelen, nu Hans Spekman zich kandidaat stelt voor het voorzitterschap. Er lopen mensen met tranen in de ogen door de gangpaden van de Tweede Kamer. Assistenten slaan elkaar op de schouders. Secretaresses kleuren hun nagels rood. Inspiratie door transpiratie. ‘Spekman gaat ons opstuwen naar de vijftig zetels’, hoorde ik iemand met een betraand gezicht roepen.
De mensch Bleker
Vlagtwedde, 25 december 2011, kerstochtend. We zien een met dauw bedekt weiland. De paarden van Henk Bleker grazen. We zien ze in de verte. Henk staat bij het prikkeldraad. Hij heeft een hamertje in zijn hand waar hij naar kijkt. “Ik ben vandaag de nieuwe leider van het CDA geworden”, zegt hij geëmotioneerd. Onmogelijk, zullen veel mensen zeggen. Henk is namelijk een brekebeen. Maar dat maakt tegenwoordig weinig uit. Het gaat om gevoel. En als iemand dat ‘gevoel’ van mens-zijn over kan brengen, dan is het Henk wel. Vanwege zijn gezicht. Vanwege die paarden. Het gewone. Ja. Henk is een hele gewone Hollandse jongen uit Vlagtwedde. Lees verder »
We kennen elkaar niet. En dat moeten we ook zo houden. Aan mij heb je niks. En toch. Beste Job. Wat er nu gebeurt, heb je niet verdiend. Ik vind dat ik je advies moet geven. Niet zoals die Bokito’s in je omgeving, die aan je revers trekken en in je gezicht slaan om je op te peppen. Nee. Ik wil iets liefdevols voor je doen. Lees verder »
Lieve Mark,ik schrijf je omdat ik van je hou. Echt. Laatst zat ik met een internationaal gezelschap televisie te kijken toen jij in beeld kwam. Ik veerde op en riep: that’s mine. Ik prikte mijn vinger in mijn borst. Ik had bijna de vlag gehesen en het volkslied aangevangen. Dat heeft echt met jou te maken. Je leiderschap. Je vrolijkheid. Je straalt moderniteit uit, ook al heb je een Nokia uit de vorige eeuw en twitter je als een oud wijf. De manier waarop je echter losjes danste, terwijl je een lauwe rosé in een plastic bekertje vasthield op Dancevalley, gaf hoop. Lees verder »
Al die mensen die buikpijn krijgen van het minderheidsgedoogkabinet (ook wel met Bruin 1 aangeduid) hebben geen oordeel over Geert of Mark. Maar de naam van Maxime wordt uitgespuugd alsof het een visgraatje is dat achter in de keel zat. ‘Een slang’; ‘een glibberig mannetje’; ‘zo’n achterbakse Limbo’. Allemaal imago. Lees verder »
Zijn blik is indrukwekkend. Zijn das zit recht. Zijn woorden zijn met zorg gekozen. Eigenlijk is Mark Rutte ineens in zijn geheel gewoon ontzettend goed. Hij oogt volwassen. Klinkt sterk. Het spel om de kabinetten speelt hij bovendien voortreffelijk. En dat was niet zo lang geleden – toen hij er door Arend Jan Boekestijn van werd beticht geen ideeën te hebben (‘en dat is eng hoor’) – heel anders. Lees verder »
Martin Sommer schreef in De Volkskrant dat paarsplus nu onnodig is, omdat er geen ‘ethische kwesties’ zijn die opgelost moeten worden. Dat was wel het geval in 1994, bij het maken van Paars 1. Dat ben ik niet met hem eens. Het is wederom wenselijk het CDA een tijdje aan de zijkant te zetten om een seculiere agenda mogelijk te maken.
Heb ik mijn excuses al aangeboden? Dat vroeg iemand mij per mail. Anderhalf miljoen mensen hebben op ‘een racist’ gestemd. En daarom moeten wij – autochtonen – diep buigen. Op Facebook hebben al bijna 100.000 mensen dat gedaan. Anderen doen een hoofddoekje om. Een plastic armbandje. Of schrijven stukken in de krant. De teneur: wie zich niet uitspreekt tegen ‘de fascist’ is er zelf één.
De Marcouch-deskundige
Ja, ik ben een Marcouch-deskundige. Hatseflats. Ik heb er verstand van, zegt men. Een journalist van een regionale zender gaf me die benaming. Ik zal het direct op mijn cv zetten. Afgelopen week hingen ook allerlei kranten aan de telefoon. Wat ik er van vond. Van de islam. Van Ploumen. Van de PvdA. En van Marcouch natuurlijk. Wat ik vind? Marcouch moet gewoon blijven. Dat ten eerste. Ten tweede heeft het partijbestuur terecht ingegrepen. Dat moet ik uitleggen.
Laatste reacties