Ik dwing mezelf nog een keer mijn afgrijzen te overwinnen, want ik wil nu de dood ook ruiken. Tot dan toe had ik de agenda van mijn door zelfmoord overleden zoon Alexander slechts één keer durven bekijken. Door het transparante, zware plastic heen, waarin de politie ‘m als bewijsstuk had gestopt, las ik op de datum van 9 juni de dingen, die Alexander nodig had voor zijn zelfdoding.
Marijke Gravesteijn
jan 032010
dec 172009
Mijn zoon Alexander en ik zijn naar de psychiater geweest op die mooie dinsdag in mei. Ik ben heel optimistisch. Het gaat goed met ‘m. Hij wil zijn studie Geschiedenis uitbreiden en heeft afspraken gemaakt bij de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Hij wil zelfs met de trein op en neer terwijl hij eigenlijk niet eens per bus durfde te reizen. Hoe is het mogelijk? Is de schizofrenie dan toch te temmen? De psych en ik hebben wel geprobeerd om hem wat af te remmen. Rustig aan. Maar als het hem niet zou lukken met de trein, dan kan hij altijd logeren bij zijn zus in Lisse.
nov 302009
De agenda had bijna acht dagen lang naast het dode lichaam van mijn 40-jarige zoon Alexander gelegen. Via de politie kreeg ik die terug en het boekje lag lange tijd in een transparant plastic zakje op het dressoir in mijn woonkamer. Ik durfde de confrontatie met de inhoud van de agenda niet aan. Bang als ik was om de datum van zijn zelfmoord, 9 juni, onder ogen te zien. Wat zou mijn oudste – aan schizofrenie lijdende – zoon er opgeschreven hebben? Erger nog leek het me om in het zakje de stank van zijn ontbindende lichaam te ruiken. Het papier had die ongetwijfeld in zich opgenomen. Tot ik mezelf eindelijk over de drempel dwong.
Laatste reacties