DeJaap

‘De mensen’ zijn dol op ellende en sensatie bij anderen.  De tbs is te beschouwen als een goede leverancier in deze. De viezeriken, schurken en ander geboefte die in dit vuilnisvat terecht komen, worden zelden nog gezien als mens,  hooguit als ‘types’ of ‘lieden’. De fabel dat vrijwel alle tbs-ers een ‘nare jeugd’ gehad hebben, kan met stelligheid worden bevestigd. Niets dan rottigheid en ellende was hun deel. Van misbruik tot ouderlijk alcoholisme, van kwaadwillende mishandeling tot ouderlijke psychiatrische ziektebeelden, bedenkt u het maar en het is gebeurd.  Gevonden worden door de kinderbescherming of de politie in je  kinderbedje krioelend van de maden, op 3-jarige leeftijd en half verhongerd, het is gebeurd. In kindertehuizen terecht komen zonder je broertjes of zusjes, alleen en verlaten in een volkomen vreemde omgeving, waar je al snel hardhandig leerde hoe de hiërarchie bepaald werd en hoe die werd gehandhaafd, waar (seksueel) misbruik onderling en door de ‘leiding’ je niet werd bespaard, het is gebeurd. Daarnaast bleek het kind een ADHD, autisme of andere aandoening te hebben, die het extra kwetsbaar, onaangepast dan wel beide maakte. Lees verder »