Net wanneer ik mijn fiets los heb gemaakt van een reling aan de Utrechtse gracht voel ik een tik op mijn rechterschouder. Ik kijk om. Achter me staat een meisje dat breed lacht. “Hé, dat is lang geleden! Ik was even aan het twijfelen of jij het was, maar dus toch. Leuheuk! Wat zie je er onwijs goed uit! Meid, ik herkende je haast niet! Nog aan het werk bij de omroep? Joh, heb je anders tijd voor koffie? Jacob is er niet en ik zat net te bedenken wat ik zou gaan doen. Maar een terrasje aan de gracht is nooit weg, toch?” Lees verder »
Mijke Pol
Voor mijn eerste mondelinge tentamen aan de universiteit kreeg ik een zes. Eigenlijk was het een zes min, maar omdat ik zo teleurgesteld had gekeken was “vooruit dan maar” de min verdwenen. Het resultaat was niet het gevolg van een magere voorbereiding. Uitermate goed ingelezen had ik die dag namelijk aangeklopt op de deur van de professor. De man zat al klaar in zijn zetel voor de boekenkast. Met een haast achteloos gebaar maakte hij duidelijk dat ik tegenover hem mocht gaan zitten. Op een wankel houten stoeltje dat bij iedere nerveuze beweging bestraffend kraakte. “Ik ga ervan uit dat u gestudeerd heeft?” klonk het haast dreigend uit zijn mond. Lees verder »
Over hoe het toch zo ver kon komen dat de Universiteit Utrecht voor een openbare lezing een spreekster uitnodigt die met haar specialisatie in de Theoretische Fysica volledig onbegrijpelijk was voor het toegestroomde publiek. Terwijl ze in een abracadabrajargon sprak over de theorie van kwantumzwaartekracht als som van ruimtetijd, verlieten langzaam steeds meer mensen de zaal. Ondergetekende hield het uit totdat er vragen gesteld mochten worden. In de ruim negentig minuten daarvoor bedacht ik me waar het mogelijk mis was gegaan. Lees verder »
Vijf weken geleden lag ik op het hoogtepunt van de maandagochtendspits plotseling op nat, korrelig asfalt. Een oudere vrouw met een regenkapje op haar hoofd was hard tegen mij aangebotst. Ze keek even naar me, stapte toen weer op en reed snel door. Mijn fiets bevond zich enkele meters verderop. De pedalen ruw weggetrokken van mijn voeten zag ik het voorwiel nog draaien. De regen viel als een te koud afgestelde stortdouche over me heen en automotoren ronkten zorgwekkend dichtbij. Vanaf mijn positie, midden op het kruispunt, kon ik het rokende blik goed zien. De chauffeurs in fris gestoomde krijtstreepjes met hun Van Bommels al startklaar boven het gaspedaal. Een stekende pijn in mijn rechterenkel maakte duidelijk dat ik onmogelijk op kon staan. En ik bedacht me dat mijn positie wel eens gunstiger geweest was. Lees verder »
“Weet u misschien hoe laat de bus komt? De dienstregeling is gewijzigd en ik weet de tijden nog niet uit mijn hoofd.” De vraag is afkomstig van een oudere man. Naast hem staat een golden retriever met een tuigje om. Oplettend kijkt de viervoeter naar zijn baasje. Die ziet dat niet. Zijn glazige ogen staren doelloos in de verte. “Over een kwartier moet ie komen,” antwoord ik de man. Hij knikt. “Fijn. Dank u.” En hij gaat naast me zitten op het bankje. Verscholen achter het glas dat ons beschermt tegen de kille wind. Lees verder »
“Mevrouw, kunt u mij misschien helpen? Mijn moeder weet niet dat ik hier ben en ik moet echt naar huis. Ze zal het eten al wel klaar hebben en ik mag niet te laat komen.” In de stem van de vraagster klinkt paniek door. Op deze vroege maandagmorgen staat ze met haar jas al in haar handen voor mij. Op haar trui zitten vlekken en het tasje dat ze op de balie van de receptie heeft gezet, puilt uit. Ik zie oude foto’s, talloze zakdoekjes, een rol pepermunt en drie boeken zitten. “Echt mevrouw, u moét me helpen. Mijn moeder wordt kwaad als ik te laat ben.” Haar blik is angstig. De vrouw is gisteren 93 jaar geworden. Lees verder »
feb 052011
Goedemiddag, u spreekt met DUO. De dienst die eerst nog gewoon IB-groep heette, maar om onverklaarbare redenen is veranderd van naam. Om u goed van dienst te kunnen zijn, vragen wij uw klantnummer bij de hand te houden. Het klantnummer vindt u in minuscule cijfertjes rechts onderaan de brieven die wij u niet meer per post toesturen, maar alleen nog maar digitaal verzenden. Om de brieven te lezen dient u te beschikken over een DigiD. Die kunt u via de ultralangzame service van de belastingdienst verkrijgen. Vergeet daarbij niet de eerste keer uw wachtwoord op te schrijven. Dat moet u zich twee weken later namelijk onaangekondigd weer kunnen herinneren. Heeft u uw klantnummer bij de hand? Toets 1. Heeft u uw klantnummer niet bij hand? Toets dan 2. Lees verder »
Laatste reacties