Stelt u zich voor: er tekent zich, bij naderende verkiezingen, in de Tweede Kamer een meerderheid af voor een wetsvoorstel waarin de ontwikkelingshulp volledig wordt afgeschaft – zeer tegen de zin van PvdA, GroenLinks en D66. Sterker: deze fracties zijn zozeer verontrust door hun dreigende politieke nederlaag dat ze besluiten naar de rechter te stappen om af te dwingen dat pas ná de verkiezingen, door de nieuwe kamer over het voorstel gestemd wordt. Wat zou Geert Wilders daarvan vinden? Lees verder »
Miko Flohr
Het zal je maar overkomen, dat je in een ordinair straatgevecht verzeild raakt en vervolgens je kind verliest. Even los van de aanleiding. Even los van wie nou het eerst wat riep en wie de eerste klap uitdeelde en wie toen wie hoe hard en waar wist te raken. Even los van de schuld, het machismo, of het racisme: het zal je maar gebeuren. Dat je dan acht dagen na dato opeens merkt dat je bevallen gaat, en dat je dan donders goed weet dat dat nog lang niet de bedoeling is, en fatale consequenties zal hebben. Lees verder »
Op vier mei staan Nederlanders stil bij de gruwelen uit het verleden. Officieel heet het dat we allen herdenken – soldaten en burgers – “die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.” In de praktijk herdenken we natuurlijk nog steeds eerst en vooral de slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog. Dat is ook goed – zo is de herdenking ontstaan, en zo wordt het door velen nog steeds intens beleefd. Lees verder »
Er is weinig reden om te jubelen over het vorige week bereikte akkoord. Er staan maatregelen in die voor velen zeer pijnlijk zullen zijn, en waar velen het bovendien vrij fundamenteel mee oneens zijn. De forse verhoging van het hoge BTW-tarief is nou niet echt iets waar je per se blij van wordt. De nullijn voor ambtenaren doet ook pijn. 1.6 miljard Bezuinigen op de AWBZ is persoonlijk eerlijk gezegd ook niet zo mijn ding. Ondanks dat het mede ondersteund wordt door de partij waarvan ik lid ben, GroenLinks, zult u mij dus niet horen jubelen over dit akkoord. Lees verder »
Een beetje Romein at van zijn eigen land. Urenlang konden ze erover ouwehoeren, de ‘echte’ Romeinen, aanliggend aan hun dagelijkse banket in hun gerieflijke peristylium: de zachtronde wijn van dat akkertje net buiten de stad, de vijgen van de boomgaard verderop, olijfolie van eigen kweek, brood van in huis gemalen graan, en, bij gelegenheden, vlees uit eigen stal. Je kon beter niemand te eten uitnodigen dan je gasten gekochte waar voor te zetten. Kopen was voor paupers. Voor hoi polloi - sufferds die zich geen landgoed met slaven konden veroorloven en die in hun schamele bestaan moesten voorzien door – kijk alsof u een hap citroen neemt – te werken. Werken. Gad-ver-dam-me. Lees verder »
Zaterdagmiddag om één uur klapten de Catshuisbesprekingen. Om kwart over vier begonnen de persconferenties, en een paar uur later meldde Maurice de Hond een spoedpeiling te zijn gestart om zo snel mogelijk inzicht te geven in de nieuw ontstane situatie. Zondagochtend om half elf uur was de klus geklaard. De kop boven het persbericht: ‘PVV-kiezers steunen Wilders’. De conclusie, ten opzichte van de eerdere, reguliere peiling van vrijdag: voor de VVD veranderde er niets, de PVV kreeg er (floep!) twee zetels bij, en het CDA verloor (bam!) twee zetels. Dat is een vrij stevige verschuiving, in amper 18 uur. Ik vind het een onbetrouwbaar verhaal, zeker omdat het precies bevestigt wat De Hond beroepsmatig zo graag wil zien: dat traditionele machtspartijen kleiner worden. Lees verder »
Natuurlijk is het goed nieuws voor Nederland dat de onderhandelingen in het Catshuis geklapt zijn. Nederland heeft vooral behoefte aan één ding: politici die het eigen gelijk best interessant vinden, maar voor wie de toekomst van het land op de eerste plaats staat. Dat wil zeggen: politici die alles doen dat in hun vermogen ligt om beleid uit te stippelen dat een zo groot mogelijke steun heeft onder de Nederlanders.
Niet: politici die denken dat ‘verkiezingen winnen’ betekent dat je het recht hebt om alle macchiavellistische trucs die je kent in te zetten om vooral voor elkaar te krijgen wat jouw electoraat wil. Niet: politici die denken dat ‘verkiezingen verliezen’ betekent dat je bij alles dat het kabinet doet moord en brand moet schreeuwen omdat het misschien leidt tot een verminderde geloofwaardigheid van het kabinet en uiteindelijk de heilige graal van iedere oppositiepartij: nieuwe verkiezingen. Nieuwe verkiezingen is echt het laatste waar Nederland op zit te wachten. Lees verder »
Het woord ‘toekomst’ is nog steeds een van de grootste taboes van het Nederlandse politieke debat. Het is ‘nu’ of ‘toen’, maar ‘straks’, dat zien we dan wel weer. Eerder deze week publiceerde GroenLinks haar agenda voor een duurzame toekomst. De plannen maakten, buiten de partij, niet veel indruk, en wat je zoal hoorde klonk vooral als hoongelach. Dat viel wellicht te verwachten, maar het is toch jammer: je kan verschillen van mening over oplossingen, maar de problemen die GroenLinks aankaart zijn een keiharde realiteit. De lange termijn, het minst sexy beleidsaspect van politiek Den Haag, doet er toe. Lees verder »
Henk Kamp had de hakken in het zand. En als Henk Kamp de hakken in het zand heeft, dan heeft Henk Kamp dus de hakken in het zand, en zult u de grond onder zijn voeten moeten weggraven om de zaak in beweging te krijgen. Ik word altijd een beetje droevig als mensen de hakken in het zand hebben. Dan gaan ze vaak een beetje drammen, en stoppen ze met luisteren naar argumenten. ‘De regels zijn duidelijk’ klinkt het dan bijvoorbeeld, keer op keer op keer op keer. Rita Verdonk kon ook zo verschrikkelijk met de hakken in het zand. ‘Regels zijn regels’, galmde het dan dagenlang. En dan ging iedereen hoog springen, en laag springen, maar Rita week niet. Zelfs als het kabinet erover viel, dan nog week Rita niet. Want regels zijn regels. Regelfetisjisme is een gotspe. Lees verder »
apr 042012
Yale-docent Joost Keizer betoogt in de Volkskrant dat wij als geesteswetenschappers een belangrijke maatschappelijke taak hebben: het is de taak van de geesteswetenschappen op het belang, de schoonheid en poëzie van culturele verschillen te wijzen. Die taak, zo betoogt Keizer, vereist maatschappelijke distantie, en die komt onder druk te staan doordat de overheid zich in verregaande mate bemoeit met de inhoud van geesteswetenschappelijk onderzoek en keer op keer de vraag naar het ‘nut’ stelt. Hoewel zijn zorgen gedeeltelijk de mijne zijn, vond ik het, als klassiek archeoloog, uiteindelijk een onhandig verhaal. Als wij als geesteswetenschappers ons vak louter met Keizers argumenten zouden verdedigen, houd ik toch een beetje mijn hart vast. Een reactie dus maar. Lees verder »
Soms verraden mislukte grappen pijnlijke waarheden. De grap van de Haagse raadsleden Boudewijn Revis – nota bene fractievoorzitter en directeur van het Partijbureau van de VVD (!!) – en Arjen Lakerveld is een schitterend voorbeeld. De VVD probeert zich al tijden krampachtig en zonder veel succes te ontdoen van het imago van elitaire ballenpartij die neerkijkt op de armen, en dan maakt godbetert de directeur van het landelijke partijbureau dus op één april zo’n volkomen bizarre grap over het beperken van toch vrij basale burgerrechten voor uitkeringsgerechtigden. Een grap zo misplaatst dat zelfs Elsevier geen enkele moeite doet om wat krom is recht te praten. Je zou er met gemak een Godwin over kunnen maken. Lees verder »
Gaan we het toch nog even hebben over fatsoen. Ik ben normaliter niet zo’n fatsoensrakker, eerlijk gezegd, maar de mate waarin moraliteit en omgangsnormen op dit moment dwangmatig publiekelijk ondergekotst en doodziek gewenst worden heeft ook een beetje iets treurigs. Spugen op fatsoen moet je doen, blijkbaar, anno 2012, want anders ben je a) een moralfag en b) een fatsoensfascist en heb je c) een stevige tumor in je normklieren. En dat alles met veel uitroeptekens en IN HOOFDLETTERS. Want ons begrotingstekort vliegt dan gierend de bocht uit, onze verzorgingsstaat zakt zowat in elkaar, maar we hebben in Nederland maar één echt groot probleem: de fatsoensrakker. Deprimerend. Lees verder »
mrt 292012
Allemaal leuk en aardig natuurlijk, dat gehannes met lijsten op internet, maar een beetje bureaucratisch is het wel. Heel westers is dat: aan de ene kant de zogenaamde slettebakken te grazen willen nemen, aan de andere kant dat dan wel weer zo ordelijk moeten doen dat het een keurig lijstje wordt. Van één tot tien. Wie niet tot tien kan tellen, mag niet meedoen. Het is feitelijk ook een best wel suffe vorm van pesten: je kan je hormonale frustraties ook met onafwasbare verf op de muren spuiten, in koeienletters – weet meteen de hele buurt dat ze er zo ene is. In Italië doen ze dat nogal, en aangezien ze daar géén gemeentelijke verfverwijdering hebben, blijft de opgespoten testosteronwaarheid van een verongelijkt puberjoch soms jaren staan. Lees verder »
mrt 232012
Taboes zijn dingen die je niet hoort te zeggen. We horen de laatste jaren heel veel over taboes – dan heeft er weer iemand van wakker Nederland iets doms bij elkaar gezwateld, over de islam, over vreemdelingen of de linkse kerk, en dan wordt daarop gereageerd, al dan niet met argumenten, en dan heet het plots dat de domme zwatelaar een ‘taboe’ geraakt heeft. Taboe is de ideale stoplap voor een discussie die je inhoudelijk dreigt te verliezen: je gaat gewoon heel hard roepen dat de ander vindt dat je iets niet mag zeggen, en niemand heeft het nog over de inhoud. Het gaat dan alleen nog over de vermeende politieke correctheid en tunnelvisie van diegenen die het wagen iets tegen het gezwatel in te brengen. Hoe durven ze ook, hè. De fatsoensfascisten. De moralfags. Lees verder »
Illegaliteit. Ooit was het iets voor dappere mensen. De illegaliteit, dat was ondergrondse actie van het verzet. Stiekem voedselbonnen jatten bij de bezetter. In een schuurtje in de achtertuin op een gammele drukpers een krantje drukken zonder dat de Kultuurkamer het wist. Met gevaar voor eigen leven onderdak regelen voor hen die van de Mof niet mochten bestaan. Hard, vies, en zwaar was de illegaliteit, maar het was voor de goede zaak. De illegaliteit, dat waren wij, tussen 1940 en 1945. Illegaliteit was goed, en we hoorden er, trots op Nederland, maar wat graag bij, al gold dat voor velen vooral met terugwerkende kracht. Dat was toen.
Anno 2012 is illegaliteit daarentegen schijnbaar een nogal groot maatschappelijk gevaar ofzo. De illegaliteit, dat zijn zij, en zij moeten vooral zo snel mogelijk opgepakt en over de grens gekwakt, want we zijn trots op Nederland, en regels zijn hier regels. Zeker als het ons zo uitkomt – als het even niet zo uitkomt noemen we het bureaucratie, regeldruk en flauw gedoe, maar dat terzijde. Illegalen zijn overigens zwart en brengen hun dagen geduldig wachtend door in de vertrekhal van vliegvelden, zo zag ik gisteren op het Nieuwsuur. Lees verder »
Binnenkort is het tien jaar geleden dat Volkert van der Graaf Pim Fortuyn in koelen bloede van het leven beroofde en het hele land in rouw dompelde. Speciaal voor die gelegenheid schreef Bim de Wie, columnist en schrijver in diverse ter zake doende media, op uw kosten het toneelstuk ‘Rosenmöller ontmoet Van der G.’, dat op zes mei in premiere zal gaan. Geduchte concurrentie dus voor Theodor Holman‘s Breivik ontmoet Wilders. De Wie gaf speciaal voor dit blog een exclusief interview. Een openhartige dialoog over moraal en ideologie.
Wat dacht je toen je hoorde van de moord op Fortuyn?
“Op het moment dat het gebeurde was ik in Italië. Ik las wel de Nederlandse kranten op het internet. Het werd snel duidelijk dat Van der G. zich baseert op gedachtegoed vergelijkbaar aan dat van Rosenmöller. Ik ben me er nog eens in gaan verdiepen, en ik moet zeggen dat ik er erg van onder de indruk ben.” Lees verder »
Natuurlijk is de PVV niet de nieuwe NSB. Wie daar nu nog van overtuigd moet worden begrijpt óf niets van de recentere Nederlandse geschiedenis óf is zo door het dolle van Geert Wilders en zijn xenofobe patjepeeërsbrigade dat ieder gevoel voor rede verdwijnt zodra het W-woord valt. Het is makkelijk om op de verschillen te wijzen, zoals gisteren Bert Bukman deed. Je kan aan zijn verhaal nog toevoegen dat ook het electoraat totaal anders is – de regio’s die nu op de blonde blaaskaak stemmen stemden in de jaren dertig massaal katholiek. Lidmaatschap van de NSB was door de kerk verboden, en wat de pastoor zei was toen nog gewoon de onwankelbare waarheid waaraan maar mondjesmaat getwijfeld werd. De NSB was een partij van middenstanders, ambtenaren en kleine boeren in de greep van de utopie van de totalitair geordende toekomst. Een partij met een blauwdruk. De PVV is de nationale weerstandsbeweging voor teleurgestelde hypotheekslaven in de greep van de utopie van het ordentelijke verleden. Een toekomstvisie heeft de partij feitelijk niet, en een blauwdruk al helemaal niet.
In het kamertje zit een oude man. De man zit in een stoel. Iedere dag zit hij daar. Vanaf negen uur ‘s ochtends tot een uur of negen ’s avonds. Hij zit, en doet niets. De hele dag doet hij niets. Af en toe stopt hij met staren en kijkt hij even, altijd naar hetzelfde tuintje, waar al jarenlang dezelfde planten staan en dezelfde kabouter op dezelfde rand van de zelfde vijver met dezelfde prefab glimlach op de smoel. Er was ooit ook een fonteintje, maar dat ging kapot, zoals alles kapot ging. Langzaam, tergend langzaam, maar kapot ging het. Stuk voor stuk. Alles en iedereen ging kapot, behalve hij. Hij bleef heel. Lees verder »
Bizar bericht vanmorgen in de Volkskrant: het kabinet heeft de inkomensgegevens van miljoenen huurders doorgegeven aan hun huisbazen. Gewoon, spreadsheetje gemaakt, wat informatie uit uw belastingaangiftes erop geknald, en opgestuurd. Met naam, toenaam en sofinummer. Huurt u bij een woningcorporatie, dan weet uw huisbaas of u het afgelopen jaar veel of weinig verdiend heeft. Zonder dat u dat verteld is, en zonder dat u de kans heeft gehad daar iets tegen te doen. En zonder dat het mag, want de wet waarmee deze vrije uitwisseling van gevoelige informatie mogelijk wordt gemaakt moet nog door de kamer. Zo doen ze dat in Den Haag tegenwoordig, grijnzend: ‘ach, die wet is er nog niet, maar die komt er toch, dus we voeren hem gewoon vast uit’. Het is ongelofelijk. Lees verder »
Het was weer fatsoensfeest deze week in Nederland. Foeiroepers van deze en gene zijde overstemden elkaar in morele verontwaardiging – sommigen riepen heel hard dat het allemaal geen pas had, anderen riepen nog veel harder dat het geen pas had om geen pas te roepen. Er werden lelijke woorden gekwaakt. Er is met krachttermen gesmeten. De term ‘babyboomers’ viel. Aiaiai. Van de ene kant hoorden we dat het ‘fatsoensdebat’ nu maar eens echt gevoerd moest worden, van de andere kant klonk vervolgens een homerisch gelach. Binnenkort waait het circus weer over en wordt het rustig in de polder. Tot het volgende akkefietje, en dan herhaalt het hele toneelstuk zich weer. Met dezelfde acteurs, dezelfde plopkap, en hetzelfde plot. Een eindeloze herhaling van zetten – een rituele dans waarvan iedereen onderhand de passen kent maar waarvan niemand precies weet waar het heen moet. Een soort farce, min of meer. Een kolderieke klucht zonder duidelijke moraal. Lees verder »
Laatste reacties