Cameron opent zijn vanmiddag gehouden speech met persoonlijke verhalen over efficientie op scholen, targets voor politie agenten en afspraken in ziekenhuizen ver weg terwijl je om de hoek gewoon behandeld zou kunnen worden. En hij is niet de enige in Engeland.

“Too often it’s felt like us versus an impersonal, bureaucratic machine. All these frustrations might – just might – have been worth it if they had led to dramatic improvements…if they had made our country a fairer place, or given us real value for money. But the evidence shows that in all these things, the top-down system is failing. We’re not getting good enough results.”

Naast een veel grotere ruimte voor de markt, waar ongetwijfeld de meeste discussie over gevoerd zal worden, introduceert Cameron een nieuw perspectief op decentralisatie en lokale democratie.

“In its pages you’ll find plans to give neighbourhood or parish councils new powers to run services and really take control of their area. (…) You and the people you know – the people you wave to on your way to work in the morning – having genuine control over the things that matter to you, mprovements to your streets, your roads, your local parks.”

Fuck efficiëntie, leve gemeenschapsgeld lijkt Cameron te zeggen. We kunnen vanuit Londen alles bedenken, maar als buurtbewoners ergens in een krimpend stadje ver buiten the city een buurtwinkel willen moeten ze daar geld voor kunnen krijgen dat ze uit mogen geven zoals ze zelf willen. “Democracy on a properly hyper-local scale.”

En het gaat niet alleen om de ‘zachte’ publieke sector. Waar ons kabinet wegens kostenbesparingen een nationale politie in wil voeren betoogt Cameron het omgekeerde: een veel sterkere regionale politie om betere dienstverlening aan burgers te kunnen leveren.

Tot slot pleit Cameron voor meer keuze voor burgers, en dat is waar het grootste verschil met Nederland opduikt.

“So right across our public services we’re extending choice.
Giving patients the freedom to choose the healthcare they want, where they want.
Giving social housing tenants more choice about where they live.
Giving parents of children with disabilities their own personal budget.”

Met een beetje goeie wil kan je van de hofvijver in een paar uur naar Londen varen. Zou de Engelse discussie nog deze kant op komen waaien?

Kunstmakend Nederland deed niets anders dan zelf om cultuur schreeuwen (onder de titel “Nederland schreeuwt om cultuur”, oh ironie) en vanaf dag 1 was direct duidelijk dat Halbe Zijlstra toch een paar acteerlessen had moeten nemen om te verbergen dat een deel van zijn motieven gewoon rancune was.

Maar beschaafden kunnen blijven marsen wat ze willen, vanaf nu moet het anders van dit kabinet. Kunstenaars moeten zelfredzamer worden, meer gaan concurreren en de kunstsector moet zelf harder haar best doen om publiek te trekken want steun is geen vanzelfsprekenheid. “Als de maatschappij niet bereid is ernaartoe te gaan, is er iets fundamenteel verkeerd” in de woorden van Zijlstra.

Den Haag dient zich niet te bemoeien met wat mensen mooi moeten vinden, dat maken mensen zelf uit. Daar kan je een hoop van vinden maar het is een keuze.

Next, zou ik denken. Den Haag bepaalt niet langer wat goede smaak is, deal with it. Veel van subsidie afhankelijke artyfarty’s zullen er de komende maanden slecht door slapen, ik slaap prima verder, wetende dat er toch wel kunst gemaakt zal blijven worden.

Tot ik vanochtend wakker werd gemaakt door mijn nieuwe ochtendfrequentie en nog net meekreeg dat de Tweede Kamer gestemd had over een muziekquotum op radio 2. I kid you not. Dezelfde CDA en VVD die de zojuist beschreven kabinetsargumenten tegen kunstsubsidie de afgelopen weken luidkeels uitdroegen steunen nu dit voorstel omdat zo’n verplicht quotum “bijdraagt aan het stimuleren van (…) het Nederlands repertoire”.

We weten allemaal dat Den Haag ons soms om de tuin leidt en dat niet alle politici na A ook B zeggen. Maar om in 1 week tijd te beweren dat Den Haag de smaak van de massa niet meer moet mogen bepalen en een voorstel te steunen wat exact dat doet, daar kan je toch niet mee thuiskomen?

Net toen ik goed en wel van de eerste verbazing bekomen was had Radio 2 het weer reeds behandeld en ging de muziek weer aan – Nederlandstalig, vast in de geest van Bosma. Ik spitste mijn oren en hoorde op de achtergrond zachtjes Mark meeneuriën.

Ik doe wat ik wil
Ik wil wat ik doe
Wat een ander ook zegt
Ach wat doet het ertoe
De een wil het zus
En de ander weer zo
Het kan mij niet schelen
Want ik ga lekker zo
Een beetje van dit
Een beetje van dat
Ik heb het nog nooit zo voor mekaar gehad
Ik lach als ik leef
En ik leef als ik lach
En zo geniet ik van elke dag

Veel vrouwen vonden make-up best leuk staan en liepen graag op hakken rond. En toen prins Claus zijn stropdas als symbool van het grootkapitaal afwierp vroegen vele linkse dassendragers zich af waarom zij zich niet onderdrukt voelden met een dubbele Windsor om hun nek.

Iedereen slachtoffer
Wat deze radicale feministen deden, was hun interpretatie van een kledingsstuk gelijk te stellen aan elke interpretatie van die kleding. Daarmee zetten ze iedereen die er uit vrije wil voor koos neer als onderdrukt. Zo werden al die vrouwen die lippenstift op hadden of hakken droegen opeens slachtoffer gemaakt in een grote wereld vol agressieve mannen die elke vrouw hun schoonheidsideaal oplegden.

Gelukkig heeft Nederland deze radicale periode achter zich gelaten. Op PvdA-congressen lopen zowel slobbertruien als maatpakken rond en zitten mantelpakjes naast oude tuinbroeken. En wanneer er kritiek op schoonheidsidealen wordt geleverd gaat dat altijd over de structuren, nooit over aan te wijzen kledingstukken van meisjes zelf.

Myrthe Hilkens
Zo waren PvdA’ers, denk aan Myrthe Hilkens, actief in het debat rondom de cosmetische industrie en pornoficatie van de samenleving en was het Jeroen Dijsselbloem die zich afvroeg wat de invloed van videoclips op MTV was. De kritiek hier betrof niet de uiteindelijke kledingkeuze maar enkel de structuren, zowel van de industrie als MTV, die meisjes aan zouden zetten tot bepaald gedrag.

In de hoofddoekjesdiscussie die deze weken losbarst lijkt een aantal PvdA’ers de Dolle Mina’s echter weer te willen nadoen door opnieuw één kledingsstuk te problematiseren. De hoofddoek staat haaks op “zelfbeschikking, de gelijkwaardigheid van man en vrouw en vrijheid”, stelt Tweede Kamerlid Martijn van Dam. De frappant genoeg meestal gelippenstifte Kelik Yücel meent dat het met de hoofddoek net is “alsof je bezit bent”.

Tuinbroeken
Door elke hoofddoek te problematiseren maken Van Dam en Yücel precies dezelfde fout als de tuinbroeken in de jaren ‘70 deden. Hun interpretatie van de hoofddoek is de enige interpretatie van een hoofddoek, die daarmee dus altijd onderdrukkend is. Exact zoals de Dolle Mina’s over Yücel zelf zouden oordelen: met haar jurkjes en hakken onderwerpt ze zich de gehele dag aan de macht van het patriarchaat en het wordt tijd dat ze die hakken uittrekt en haar lippenstift in de Freedom Trash Can gooit. Van Dam weet waar de hoofddoek voor staat en vindt dat per definitie ook nog eens onderdrukkend. Daarom moeten scholen er alles aan doen meisjes te stimuleren die hoofddoek af te doen. Het enige verschil met Wilders is dat Van Dam niet rechtstreeks wil dwingen. Zijn doel is echter hetzelfde. En net als Wilders speelt Van Dam voor imam door religieuze symbolen te koppelen aan een religieuze interpretatie: die meisjes handelen zus en zo vanwege die en deze redenen.

Van Dam en Yücel slaan hiermee de plank geheel mis. Door het debat niet over de structuren maar over de uitkomsten te voeren, wekken ze niet alleen ten onrechte de indruk dat alle meisjes zonder hoofddoek helemaal vrij zouden zijn. Ze vervreemden bovendien alle vrije gehoofddoekte vrouwen in de samenleving met wie ze schouder aan schouder aan die emancipatie zouden moeten werken. Want jongeren zijn gevoelig voor meningen van anderen en discussies over zelfbeschikking en schoonheidsidealen moeten gevoerd blijven worden. En net als met make-up, naveltruitjes, alcohol en lange rokken ondervinden jongeren bij het dragen van de hoofddoek sociale controle. Het is links om deze sociale controle terug te dringen, en onvrijheden te agenderen; je wil daarom situaties creëren waarin mensen vrije keuzes kunnen maken.

Bijlmerbimbo’s
Het is voorstelbaar dat, waar 90 procent van de meisjes een hoofddoek draagt, er druk bestaat op de overige 10 procent om dat ook te doen. En exact hetzelfde zal in de omgekeerde situatie aan de hand zijn. De PvdA moet er voor waken dat die minderheid nooit onder de meerderheid zwicht, jongeren stimuleren sterk in de schoenen te staan en leren dat, hoe sexy een meisje zich ook kleedt, het aan de jongens is om hun handen thuis te houden. Dit geldt voor Bijlmerbimbo’s, hockeymeisjes en jonge moslima’s.

In die emancipatiestrijd – die wegens electorale belangen helaas een jaar of tien te laat gevoerd wordt – zijn alle vrije vrouwen nodig. De indruk wekken dat alle gehoofddoekte moslima’s onderdrukt worden en de rest van de vrouwen flierefluitend vrij is, brengt de echte vrijheid geen millimeter dichterbij.

Nog niets over de hele Egyptische opstand gehoord, lees dan dit blog getiteld ‘What’s happening in Egypt explained’. Again, de titel verklapt het al. Introductie, links naar andere blogs, een constante update van nieuwe gebeurtenissen en een dagoverzicht als kers op de taart. Thanks, Nick Baumann.

Geruchten & duiding

We weten door Joris Luyendijk allemaal al dat media gekleurd zijn, op internet is dit niet anders. Bovenstaand protestfilmpje is reeds meer dan een miljoen keer bekeken en lijkt de opstanden aan te sporen. De andere kant van het nieuws – want zo zijn wij bij DeJaap – vindt u hier. Ook over de moslimbroeders is het internet verdeeld, de beeldvorming daarover irriteert bijvoorbeeld @Faaz71:

Voor snelle duiding bij het laatste nieuws over de moslimbroeders leest u Rob Wagner op mideastposts en Shadi Hamid bij Slate. Fox News denkt er overigens anders over.

Blijft over de vraag: wat gebeurt er in Syrië, Jordanië en Jemen? Om de vreugde wat in te tomen: volgens Benjamin Barber geen domino-day. CBS’ Joshua Norman denkt het tegenovergestelde en brengt een en ander goed in kaart.

Twitter
Op Twitter volgt u Sultan Al Qasemi, geen echte sultan (is gewoon z’n voornaam), maar columnist, Al-Jazeera-vertaler en bovenal verplicht leesvoer. Mona El Tahawy is wellicht meer activiste dan journaliste maar als native mag ze zeker niet in uw timeline ontbreken. Shadi Hamid onderzoekt politiek islamisme en democratische hervormingen in het Midden-Oosten, en twittert: @shadihamid.

Ook Nasser Weddady is een bron van informatie. Niet alleen wordt hij veelvuldig op CNN geïnterviewd, op Twitter deelt hij al zijn kennis en al eerder bij de Tunesische opstand zat hij er met zijn neus bovenop. Al-Jazeera-reporter Dan Nolan volgt u hier, Dalia Ziada die zichzelf als “liberale blogger en mensenrechten activiste” omschrijft hier. Interessant is ook om te zien dat op Twitter de link tussen de gebeurtenissen in het Midden-Oosten duidelijk worden, zie bijvoorbeeld het twitteraccount van de Tunesische verzetsgroep Takriz dat zich nu volledig op de gebeurtenissen in Egypte richt.

Tot slot wat hashtags die real time resultaten genereren: #jan25, #egypt, #tahrir. Geen zin om een twitteraccount aan te maken? Sulia verzamelt tweets van meer dan 300 experts en zet ze onder elkaar. Toegegeven: dat ziet er erg goed uit.

Waar de man met de gouden stem zelf de hand van God zag zagen vele anderen de kracht van social media. Waarom zou niet elke zwerver dit kunnen doen? Ergens viel te lezen dat “Ted heeft laten zien dat niemand met toegang tot sociale media ooit nog mag klagen dat hij geen baan kan vinden”. Dat Ted zelf zijn stormachtige bekendheid te danken heeft aan social media is moeilijk te ontkennen, maar de verdere betekenis van zijn persoonlijke American Dream is ver te zoeken. Het tegendeel is misschien wel waar.

Het glas is half leeg
Wie graag een halfvol glas drinkt ziet een geredde zwerver, herenigd met zijn familie en weer op het juiste pad. Zie je wel, voor iedereen is er een tweede kans, we kunnen weer met een glimlach in slaap vallen. Wie een halfleeg glas voor zich ziet staan kijkt liever naar de 499.999 overgebleven daklozen in Amerika, voor wie er na Ted’s wederopstanding niets veranderd is.

Ook wij hadden onze Ted dit weekend, die in ons geval luisterde naar de naam Abiram. Voor even veranderde de wereld van de ‘tweeps’ in een waar paradijs van medeleven met het doodzieke jongetje dat zijn sterfbed in Sri Lanka moest zoeken. Iets met regels zijn nu eenmaal regels. Zondagavond kwam dan het verlossende nieuws dat voor Abiram een uitzondering gemaakt kon worden. Zucht van verlichting, Abiram gered, de twitterazi verder met het trending topic maken van Boer Zoekt Vrouw.

#redabiram
Maar als Leers alleen na zoveel media aandacht voor Abiram over zijn hart strijkt, hoeveel ziektes moet het volgende achtjarige kindje hebben om ook in de aandacht te komen? Wanneer Abiram halfdood het vliegtuig in gestuurd kan worden moet niet alleen hij persoonlijk gered worden, maar moet ook het zieke systeem dat dit soort gevallen kan produceren veranderen. Blijkbaar zitten er structurele fouten in dat systeem, maar de persoonlijke verhalen die zo goed in het wereld wijde web gedijen hebben juist hier geen aandacht voor. De hashtag is #redabiram, niet #zorgdatditnooitmeergebeurtIND.

De kracht van social media schuilt in het feit dat het in korte tijd voor uitzonderlijk zielige of bijzondere gevallen een wereld van verschil kan maken. Het enorme zoeklicht dat via youtube en twitter ontwikkeld wordt lijkt echter eerder het licht voor de rest, wiens verhaal niet sexy genoeg is om op de twitters te trenden, geheel uit te doven. Social media is een hand van God voor Ted en Abiram, maar speelt hun lotgenoten eerder uit dan in de kijker.

“Er tekent zich een nieuwe politieke waterscheiding af: een tegenstelling tussen de optimisten en de pessimisten. De optimisten, de mensen die vooral de kansen zien in de veranderende samenleving, vind je bij GroenLinks, D66, VVD en (in iets mindere mate) bij de PvdA. En de pessimisten, de mensen die de veranderende samenleving vooral als bedreiging ervaren, vind je bij de PVV, SP, SGP en (in iets mindere mate) bij CDA en ChristenUnie.”

Dit moet het progressieve wat u bindt dus zijn. Een groep mensen die vooral de kansen zien in een veranderende samenleving. Ik zie uw hoofden niet, maar ik denk dat ze knikten bij de woorden van Bonte. Het staat eigenlijk ook al op uw verkiezingsposters: “Zin in de toekomst”, zeggen de Groenlinksers. “Europa, globalisering, kenniseconomie ja!”, zegt D66.

Hongkong
U bent optimistisch. U maakt zich wellicht zorgen over de internationale concurrentiepositie van Nederland, maar de centrale vraag is telkens: horen wij bij de top 10 of de top 5? Kan ons university college zich wel meten met Oxford?

U moet niets hebben van de anti-Europeanen, de globaliseringsontkenners. De bange boze man ziet Poolse chauffeurs, u ziet een internship in HongKong. U noemt de bange boze man conservatief, maar u bent progressief want niet bang voor veranderingen.

Ik denk dat u uzelf ten onrechte progressief noemt.

Industriele revolutie
Honderdvijftig jaar geleden raasde er ook verandering door Europa. De industriële revolutie bezorgde welvaart en verbond Europa met duizelingwekkende snelheid met de rest van de wereld. Voor de kapitalisten lag de wereld aan de voeten. Zij plukten de vruchten van deze welvaart. Zij hadden er zin in. Globalisering, ja!

En de rest, de rest was bang. Bang dat banen zouden verdwijnen. Bang dat het minimumloon zou dalen en de prijzen zouden stijgen. Bang dat machines het werk van de handen over zouden nemen en ze de volgende dag de laan uitgestuurd zouden worden. Toen stonden er progressieve partijen op om die bange mensen zekerheden te bieden. Want bestaanszekerheid gaf vrijheid. Daarom omarmen en steunden zij de bange mensen. De achterban van de progressieven waren de toekomstpessimisten. Daarom ontslagrecht. Daarom minimumloon. Daarom arbeidscontracten. Daarom AOW. Omdat niet iedereen daar zelf voor kan zorgen, en leven zonder zorgen vrijheid geeft.

U geeft graag af op dat behoudende conservatisme, maar in de strijd tegen onderdrukkende structuren stonden conservatieven en progressieven veel dichter bij elkaar dan bij de liberalen.

En het is dan ook niet toevallig dat vandaag de dag de socialist Richard Sennett veel van zijn analyses deelt met Balkenendes inspirator Amitai Etzioni. Beiden zien dat mensen die in een steeds grotere, onvoorspelbaardere en diversere wereld op zoek zijn naar houvast om hun leven zekerheid te geven.

Sennett spreekt over het onvermogen van veel mensen om hun eigen biografie te vertellen, om hun verhaal in een groter perspectief te plaatsen. U, de zelfbenoemde progressieven, kunt dat. Bange mensen kunnen dat niet meer. Zij ervaren de ontwikkelingen die hun leven ingrijpend veranderen als opgedrongen. Het moderne, flexibele kapitalisme heeft de gewone, tot een op drift geslagen mens gemaakt.

Misstanden in het MBO
Als u mij vraagt waar een progressieve partij anno 2011 voor zou moeten staan, zijn het opnieuw de mensen die onder grote, ongrijpbare structuren bezwijken. Mensen die bang zijn, en er niet op vertrouwen dat het volgend jaar beter gaat. Mensen die zonder te verhuizen of van baan te veranderen in een andere wereld terecht zijn gekomen waarin zij de weg niet kennen. Hen uitzwaaien en uitleveren aan partijen die deze angstgevoelens in politiek ressentiment is een slechte reactie.

Als u het mij vraagt, vertellen ware progressievelingen niet dat Europa goed is en alleen maar banen oplevert. Dat mag misschien feitelijk kloppen, maar men moet er dan ook bijvertellen dat het banen in de dienstensector oplevert en banen aan de onderkant kost. Het eerlijke verhaal van Europa, van de globalisering, is dat mensen eronder bezwijken als de overheid niet ingrijpt. Voor deze mensen moet een progressieve partij opkomen.

Als u het mij vraagt staan ware progressievelingen volgende week vrijdag niet op het Malieveld voor een hogere notering in de kenniseconomie-index, maar voor de aanpak van de enorme misstanden in de leerfabrieken die wij het MBO noemen.

Als u het mij vraagt staan ware progressievelingen niet te juichen bij meer migratie en een soepeler ontslagrecht, maar trekken zij het eerste aan de bel als de lasten hiervan bij de zwakkeren komen te liggen.

Lifestylepartij
Als een fusie tussen GroenLinks en D66 die progressieve partij oplevert, doe ik mee. Maar ik heb zo’n vaag vermoeden dat de gemeenschappelijkheid niet in een visie op emancipatie zit. Of het aan de staat, of aan het individu is om zekerheden te zoeken. Uw overeenkomstigheid is uw Motivaction-positionering.

Jan-Bert Vroege schreef op zijn weblog: “wat ons bindt is dat wij optimistisch en toekomstgericht zijn”. Wanneer uw gemeenschappelijke factor vanavond uw eigen toekomstpositivisme is, zou ik geen fusie adviseren. U leest wellicht dezelfde krant, houdt van dezelfde cabaretiers en draagt net zo’n bril als Jeroen Mirck, maar in navolging van Jan Nagels geraniumclubje een politieke partij op lifestyle baseren lijkt mij onverstandig.

Deze colum werd uitgesproken bij het fusiedebat D66 & GroenLinks afgelopen dinsdag.

De ‘allochtonenstop‘ moet ingevoerd worden wanneer blijkt dat anderen met ouders uit het buitenland weinig vrijwilligerswerk doen op de club, vaker betalingsachterstanden hebben en er meer geweldsincidenten plaatsvinden. Op dat moment is er voor de kleine Affelay’s en Elia’s simpelweg geen plek: er mogen alleen nog autochtonen worden toegelaten, aldus de PVV in Den Haag. Onduidelijk is of de PVV ervoor pleit het discriminatoire beleid met bordjes bij de ingang van de voetbalclubs kenbaar te maken.

Aanstaande zondag zal paus Benedictus XVI haar heilig verklaren. Goed nieuws voor de belangenorganisaties voor misbruikte kinderen lijkt deze stap. Het tegendeel is echter waar: volgens geestelijken uit het Vaticaan hebben haar pogingen de beerput te openen niets te maken met de heiligverklaring.

Het Vaticaan heeft in de vorm van getuigenverklaringen van twee vrouwen uit 1961 en 1991 bewijs van de postume geneeskrachtige werking van MacKillop: beiden waren ongeneeslijk ziek en hervonden na het aanroepen van deze geëxcommuniceerde nieuwe levenskracht.

Maandag is Mary MacKillop een echte heilige, zonder dat er een woord gewijd is aan haar vroege pogingen kindermisbruik aan de kaak te stellen. Ze lijkt daarmee honderdvijftig jaar later zelf in de doofpot die zij trachtte te openen opgesloten te worden.

Vergeten excuusbrief
Waar Wilders sindsdien dag in dag uit zijn best doet duidelijk te maken waarom hij de Islam een politieke ideologie vindt, zou je van de overige coalitiepartijen op zijn minst af en toe een poging verwachten hun kant van de zaak duidelijk te maken. Wanneer PVV’er Bosma stelt dat liberale moslims mogelijke wolven in schaapskleren zijn die de boel over willen nemen, zou je dan ook van VVD en CDA – die nota bene moslims in eigen gelederen hebben – verwachten dat ze de volgende dag in de krant keihard het tegendeel beweren. Het is echter muisstil aan dat front. En hoe langer het duurt en hoe meer er tegen te spreken valt – denk ook aan Ground Zero – hoe meer het beeld opdoemt van twee partijen die het papiertje enkel als excuusbrief nodig hadden om formeel afstand van Wilders te nemen.

Die handtekening van begin augustus is iedereen echter weer vergeten; de enige die nog over de Islam praat is Wilders. Door niet stelselmatig afstand te nemen van zijn uitspraken en wel dagelijks met hem lachend ‘werkend aan een akkoord’ op de foto te staan legitimeren Verhagen en Rutte Wilders’ standpunten.

Propaganda
In een artikel in de New York Times over toenemende moskeeprotesten komt de werkloze Diana Serafin aan het woord. Ze woont in een stadje in de buurt van San Diego:

As a mother and a grandmother, I worry. I learned that in 20 years with the rate of the birth population, we will be overtaken by Islam, and their goal is to get people in Congress and the Supreme Court to see that Shariah is implemented. My children and grandchildren will have to live under that.”
“I do believe everybody has a right to freedom of religion. But Islam is not about a religion. It’s a political government, and it’s 100 percent against our Constitution.

Verhalen als die van Diana Serafin laten zien dat de islamiseringsfabeltjes, inclusief belachelijke feitenverdraaiingen die Wilders en zijn internationale vrienden dag in dag uit propaganderen, in vele hoofden ingang vinden. Nu helpt het PR-technisch zeker niet dat een kleine groep moslims Wilders’ uitspraken steeds bevestigt en dat in de media het telkens de randdebielen zijn die alle aandacht krijgen (en nemen). Maar het baart me ernstige zorgen dat de regeringspartners van Wilders vrolijk over koopkrachtplaatjes blijven praten wanneer Wilders via speeches in New York of Berlijn zijn boodschap de Nederlandse huiskamers binnenloodst.

Geweld
Waarom? Veel moslims ervaren toenemende discriminatie en scheldpartijen op straat. Vijandige bejegening komt vaker voor. En nog schrikbarender, de afgelopen jaren vindt er bijna drie keer per maand geweld plaats tegen moskeeën of Islamitische scholen, zo melden de weblogs Republiek Allochtonie en Frontaalnaakt - helaas als een van de weinigen.

In het licht van deze toenemende vijandigheid is het absurd dat Rutte & Verhagen in geen velden of wegen te bekennen zijn om met dezelfde regelmaat en in net zulke krachttermen als Wilders de Nederlandse burgers die de Islam aanhangen te omarmen en de collaboratiebeschuldigingen van Bosma te weerspreken. Leiden de uitspraken van Wilders direct tot geweld? Nee. Maar wanneer hij niet tegengesproken wordt door mensen die hem in het zadel plaatsen worden deze wel bekrachtigd. Of de Islam wel of geen politieke ideologie is, is geen simpel politiek meningsverschil waar je in één alineaatje afstand van neemt, maar een fundamenteel punt waarvan de gevolgen lang door zullen resoneren.

CC-photo Asterix611

Wij juichen dit initiatief van harte toe en willen zelf ook graag bijdragen aan wederzijds begrip, maar dan nieuwmediaal 2.0 internetshizzle. U mag dan klaarblijkelijk DeJaap bezoeken, de prioriteiten van uw soortgenoten liggen een tikkeltje anders. En omdat ook wij rekening willen houden met de laaggeletterden, visualiseerden we het wereldwijde internetgebruik. Hoe groter het plaatje, hoe vaker bekeken. Trekt u zelf uw conclusies?

Foto credits Renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net, FreeDigitalPhotos.net,Francesco Marino / FreeDigitalPhotos.net, Felixco, Inc. / FreeDigitalPhotos.net, Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net

10) Fakka boys je brada is er weer maar ik ga ghett richting me koalo bed die smatje zitte w8ten op me ik zie jullie morgen a broertjes ble!s

9) Tjoerie ik sliep tantoe spang belt een aap me wakker nu ben k froes froes :s

8) school laatste 2 geskipt waar ben ik mee bezig me school is poep geen eens docent aanwezig

7) Ik wil bij jou blijven tot de dood ons scheid schatje!

6) RT Ik ben niet half naakt ik heb gwn een driekwarts broek aan zonder t-shirt haha. Maar je vind me wel sexy « altijd toch xD

5) dus die hoer wilt niet komeennn( het is fucking 2 min lopen

4) Wauw bijna geklemd, pa kwam kamer binnen ik ging tantoe snel in fake sleep mode xD

3) Iedereen nu weg want de popo kwam

2) Et mooiste vn videoclips zijn modelchicks ! Ze zijn lief , netjes , duur , mooi en spelen altijd mee #Pimptweet

1) iss goed ik praat niet meer door.. jij word in de fik gestoken niet je huis kleine hoer.

Trucje
Deze weken proberen Rutte en Verhagen eenzelfde trucje toe te passen, met dit verschil dat het hen wel lijkt te lukken. Het CDA en de VVD hebben een beeld weten neer te zetten waarin Wilders niet regeert, maar enkel ‘gedoogsteun’ geeft. De reden hiervoor is evident: een coalitiepartner die Nederlanders wil verbieden gebedshuizen te bouwen en hier onder geen beding concessies over wil doen is nou niet echt iets om over naar huis te schrijven, zeker niet als je jezelf liberaal noemt.

Er is echter geenszins sprake van een minderheidskabinet. Er wordt over alle onderwerpen met drie partijen – die gezamenlijk een meerderheid vormen – onderhandeld, waarna een regeerakkoord zal worden geschreven. Zijn er verschillen, punten waar ze niet uitkomen? Zeker. Onder Paars+ heetten deze onduidelijkheden nog ‘vrije kwesties’, nu worden deze maatregelen door twee partijen uitonderhandeld en krijgen handig het stickertje ‘regeerakkoord’ opgeplakt, waardoor het meerderheidsakkoord opeens ‘gedoogakkoord’ heet. En Willders? Die laat zich graag in een gedoogboerka hullen op het bordes van de koningin. Hij weet toch dat binnenshuis de vrouw de touwtjes in handen heeft.

In galop
Cohen reageerde precies zoals Rutte en Verhagen gehoopt hadden: in plaats van de luchtballon die middenkabinet heette door te prikken, blies Cohen hem met volle kracht verder op. Hij werd boos dat ‘tijdens het spel de spelregels zijn veranderd’. Maar ook GroenLinks en D66 zeurden liever over de formatieprocessen, in plaats van allereerst Rutte en Verhagen erop aan te spreken dat hij gaat regeren met een partij die koste wat kost geen afstand wil nemen van haar voorstellen om boeken te censureren. ‘Een aantal andere meerderheidskabinetten dient eerst grondig onderzocht te worden’, aldus Halsema.

Het Rutte 1 dat nu in de steigers staat is een meerderheidskabinet, en was dat toen ook al. Het is een kabinet dat voor een derde steunt op kamerleden die vrouwen met hoofddoekjes willen beboeten voor vervuiling van het straatbeeld. Het wordt tijd dat in navolging van Arie Slob de oppositiepartijen en journalistiek Nederland uit de eerste kuil klauteren die Rutte 1 voor hen heeft gegraven: Wilders houdt Rutte en Verhagen niet alleen in het zadel, hij galoppeert vrolijk mee.

‘Pedro je moeder is een klootzak
He kale klootzak ga lekker je moeders kut likken
Flikker op homo
Donder toch op homo
Flikker op’

‘Houd je bek dicht kutcommentator
Houd je bek gewoon
Kankermongool’

‘Lekker gregory van de kut’

‘Scheidsie kale klootzak
Kom hier heen dan ik maak je dood’

‘He kankerlijer speel dan
Kankerlijr speel dan speel nu dan
He teringlijer’

‘Flikker toch op man
Kutscheidsrechter
Kanker
Kanker
Kanker’

‘He kale klootzak neem aan dan
Ach houd je bek man
Houd je bek toch
Kale klootzak’

“Kale klootzak flikker toch op naar huis
Ga toch fietsen naar huis kutscheidsrechter
Homo kankermongool”

‘Die gast wil echt kankerklappen
Laat het zien dan komop dan jongen laat het zien dan’

‘Donder toch op man kankerscheidsrechter
Val toch lekker dood man
Houd je smoel man
Val dood man
Flikker op man
Homo
Kankerlijr ik maak je dood
Ga lekker naar huis man
Flikker op joh
Kutscheidsrechter
Houd je bek
Ja je moeder’

‘Trek dan rood jonge
Vieze vuile kale homo
Homoo
Homooo
Vuile kankerhomo
Dat was toch rood kale kankerlijr’

‘Wat doe je nou vuile kankebommel
Ga dat doelpunt maken man
Flikker toch op man
Val toch lekker dood man
Kankerbommel
Flikker lekker op man kuthomo
Flikker lekker op naar je eigen huis’

‘Smerige viespeuk
Kankerlijer
Ziek in je kale hoofd
Fuck
Fuck
Homo
Fuck
Kankerlijer
Vuile smeerlap
Kankerlijer’

‘Ja de koningin is een hoer
Kankerhooeer’

‘Kutkutkutkutkutwebb
Kankermongool
Kankerwebb
Kutmongool
Kutgek
Idioot
Jij kaale kankermongool
Jij kankermongool
Gast
Kankeridioot’

NB de supporters op de foto hebben niets met bovenstaand voetbalenthousiasme te maken.

.

Lang overwoog ik om Roos te citeren en het slechts daarbij te laten. Waar is het mis gegaan in dit land? Roos vindt dat haar relatie met haar kat gebaseerd moet zijn op een wederzijds gevoel van genegenheid. Kat Lotje irriteert Roos, terwijl Roos zo haar best doet om liefde te tonen. Milan Kundera schrijft dat de werkelijke morele test van de mensheid haar betrekkingen met de dieren is, omdat deze het meest aan haar goedheid zijn overgeleverd. Roos ziet Lotje niet als afhankelijke waar ze voor moet zorgen. Juist de wederkerigheid is voor Roos de kern van haar relatie met Lotje.

Muntthee
Onlangs ving ik op een terras een gesprek op tussen twee vriendinnen van ergens in de veertig. Beiden dronken een glas muntthee en zouden later op de avond samen naar de Stadsschouwburg gaan. Carien ging haar man verlaten en vertelde over de reactie van haar achtjarige zoontje. Carien had hem verteld dat ze, hoewel er geen sprake van aanhoudende ruzies was en er nooit een onvertogen woord in huis viel, zelf gelukkiger zou zijn wanneer Diederiks vader ergens anders ging wonen. Diederik was hard weggerend, maar niet nadat hij haar nog een zin had toegeroepen: ‘Waarom heb je het steeds over jouw geluk. Je hebt kinderen, mama.’

Afgelopen week speelde een soortgelijk tafereel zich af op de bankjes van de stiltecoupé naar Utrecht. Er liep een stelletje binnen. Ruben droeg een donkerbruin jasje, witte broek en kekke Van Bommels; Charlotte een lichtblauwe zomerjurk uit de PC met ingetogen hakjes. Ze ontmoetten een oude bekende van Charlotte, samen hadden ze een jaar aan het conservatorium gestudeerd. De twee gingen naar een bruiloft waar het meisje ook heen bleek te gaan. Plots vroeg een oudere vrouw achter hen beleefd of zij haar boek in stilte zou kunnen lezen, we zaten tenslotte in een stiltecoupé en de trein was verder zo goed als leeg. ‘Maar mevrouw, wij hebben elkaar zo lang niet gezien en moeten echt even het een en ander uitwisselen voor we elkaar op de borrel weer uit het oog verliezen’, antwoordde Ruben. De vrouw zweeg, de jongelui kakelden verder.

Vrijheidsfundamentalisme
Wanneer Roos haar kat de deur uitzet omdat de kat haar liefde niet beantwoordt, wanneer Carien haar kind passeert omdat ze daar zelf gelukkig van wordt, wanneer Ruben de beleefde vraag van een oudere negeert omdat hij zelf even een babbeltje wil maken, verbaas ik me niet meer over de honderdduizenden kinderen in de jeugdzorg. Dan verbaas ik me niet meer over de tetterende hiphop-iPhones in de metrostations. Dan verbaas ik me niet over al die honden die zonder pardon op straat gezet worden. Het eigen geluk dat staat voorop en daar moet de rest voor wijken. En hoe graag Roos, Carien, Ruben en Charlotte ook naar de provinciale wijken vol PVV’ers wijzen waar volgens hen enkel immorele barbaren huizen, het verdwijnen van beschaving stopt niet bij de grens van Noord-Limburg. De daar plaatsvindende wantoestanden die onze media domineren zijn uiteindelijk uitwassen van het libertaristische vrijheidsfundamentalisme dat zegeviert op de pagina’s van de Volkskrant, ronddanst op bruiloften in Utrecht en bejubeld wordt in de Amsterdamse stadsschouwburg.

Arne Mosselman heeft toch altijd nog ergens iets sociaaldemocratisch.

Domme massa’s

De Kadt gelooft dat er iets waardevols moet zitten in het fascisme waar de samenleving behoefte aan had. “De aanval op onze wereld zou niet dat fenomenale succes gehad hebben als onze wereld niet in vele opzichten aanvechtbaar was geweest.” Ontdekken wat deze maatschappelijke behoefte was en daar een eigen antwoord op formuleren zag De Kadt als taak van de sociaal-democratie. In het eerste hoofdstuk ‘Ter Waarschuwing’ beschrijft De Kadt hoe de gevestigde orde echter reageert op zijn voorstellen. Het hoofdstuk is bijna 1-op-1 te kopieren naar vandaag de dag, waar opnieuw een beweging plotsklaps een grote groep mensen achter zich weet te scharen. “Men kan de miljoenen aanhangers van het fascisme als geesteszieken, als losgebroken wilde dieren, als gevaarlijke krankzinnigen beschouwen. Komt men op die manier verder? Als men de miljoenenaanhang van de socialistische ofliberale, conservatieve of religieuze partijen gaat beschouwen, komt men dan werkelijk tot de conclusie dat de massa die voor 1922 of 1930 altijd verstandig was, na 1920 of 1933 plotseling gek is geworden?”

Linkse verraders

Kon De Kadt dit zomaar opschrijven? Nee, hij wordt voor van alles en nog wat uitgemaakt. Over hen schrijft De Kadt: “Volgens deze lieden is er slechts één houding ten aanzien van het fascisme: men moet het als één, in alle opzichten negatief blok verwerpen. Wie dat weigert wordt van fascistische sympathieën beschuldigd, wordt beschouwd als een onbruikbare aarzelaar, onbetrouwbaar als bondgenoot in een strijd waarbij het om dood of leven gaat, of erger nog, als een verrader die achterdeurtjes opent voor de fascistissche vijand en die de goede anti-fascistische strijdgeest verzwakt.”
Aan de reacties op ‘het multiculturele drama’, gepubliceerd door PvdA’er Paul Scheffer, af te lezen, lijken De Kadt’s observaties ook heden ten dage nog gewoon te gelden; “Paul Scheffer is een ideoloog van het xenofobisch nationalisme”. “Die Scheffer houdt eigenlijk niet van buitenlanders”. “Scheffer wil dat de PvdA op de wilderstour gaat”.

Ellendige huichelaars

Ook heeft De Kadt het over het “lik-naar boven – trap-naar-onder” materialisme dat het tijdperk beheerste. Het gore materialisme van het graaien naar bezit en winst, dat van het tot iedere prijs carrière maken, van het kleine egoïsme. “En zij, die hun mond vol hadden van het streven naar hogere waarden, waren in 99 van de 100 gevallen ellendige huichelaars, meer niet.” De Kadt gaat ze allemaal langs. De kerken, de ridderlijke krijgsdiensten, de ethici en religieuzen, maar ook “de socialisten, die door middel van ‘de beweging’ wilden bereiken wat anderen door hun eigen ellebogen verkregen hadden: baantjes, eerbewijzen, een behaaglijk bestaan met zo weinig mogelijk inspanning”. Hedendaagse voorbeelden noemen lijkt mij overbodig.

Wat is het toch met dat socialisme? Dat keer op keer exact dezelfde fouten gemaakt worden? En wat moet dan wel het antwoord zijn op de ‘aanvechtbaarheden’ in onze wereld? Voer voor een mooie zomerstudie, waar De Kadt een prominente rol in gaat krijgen.