Miko Flohr hekelde vorige week op DeJaap het totaal gepolariseerde debat over Israel en de Palestijnen. Hij schreef: “Laat het woord Israël vallen, en gans Nederland levert collectief het volledige kritisch denkvermogen en twintig punten van het IQ in. Als de situatie zo eenduidig zou zijn als beide borreltafelkampen hem voor zouden stellen, was het probleem allang opgelost.” Ja, dat gevoel bekruipt mij ook weleens. Hij besluit met de oproep eens ‘gek te doen’ en ‘te luisteren naar wat anderen te zeggen hebben in plaats van naar wat je zelf graag wil horen’. Amen. Het is alleen jammer en ook ietwat ongeloofwaardig dat hij daar zelf totaal niet naar handelt. Zo stelt hij: “De Palestijnen zijn in 1948 simpelweg het beloofde land uit gedreven, en dat heeft diepe en blijvende wonden geslagen in die gemeenschap”, zonder dit verder te onderbouwen. Lees verder »
Ratna Pelle
Waarom altijd Israël? Op deze vraag gaat Anja Meulenbelt uitvoerig in in een tweedelig opiniestuk op Joop.nl. Ze reageert op een artikel van Ron en Rosa van der Wieken in Trouw, die meenden dat de eenzijdige focus op Israël een vorm van antisemitisme is, omdat de Joodse staat continu wordt veroordeeld terwijl veel ergere misdaden ongemerkt voorbijgaan. Er wordt dan immers met twee maten gemeten. Volgens Meulenbelt komen ‘Israël-apologeten’ nu met dit argument omdat zelfs zij niet meer kunnen volhouden dat Israël nooit iets fout doet. Je kunt immers altijd wel op iets wijzen dat erger is dan wat Israël doet, en daarmee zou dus de critici van Israël voorgoed de mond gesnoerd zijn. Zij vergelijkt dit met het jongetje in de zandbak dat zegt ‘juf hij doet het ook’. Lees verder »
Laatste reacties