Relletje rondom modegigant H&M: Het Zweedse miljardenbedrijf blijkt namelijk voor zijn campagnes geen echte, maar met de computer getekende modellen te gebruiken. De Zweedse krant Aftonbladet ontdekte onlangs dat de dames op de Hennes-site en in de catalogi wel erg op elkaar leken. Sterker nog: de meisjes hadden weliswaar verschillende huidskleuren, maar allemaal een identiek lijf. Hoe zit dat, H&M?

Gevraagd naar een verklaring kon de multinational niet anders dan toegeven dat de Zweedse krant het inder-daad bij het rechte eind had: H&M gebruikt mannen en vrouwen die door de computer bij elkaar zijn gepho-toshopt. Zelf zien ze echter weinig fouts aan hun praktijken. Zo vertelde de persvoorlichter van het bedrijf aan Aftonbladet: “Het is niet om een perfect lichaam te promoten, we doen dit alleen om te pronken met de kleding. We doen dit voor alle kledingstukken, niet alleen ondergoed, en we het doen het zowel voor vrouwen- als mannenkleding.”

Sims
Oké, de H&M wil dus simpelweg dat hun jurkjes, bikini’s en spijkerbroeken op hun best uitkomen. Best logisch eigenlijk. Alleen: de H&M maakt kleding. Kleding die je koopt om vervolgens aan te trekken en in naar buiten te gaan. Kleding waar gewone mensenlichamen in gehesen moeten kunnen worden. Géén kleding die bedoeld is om je Sims-karakters mee aan te kleden of simpelweg thuis aan een hangertje te laten hangen “omdat die rok op die manier nou eenmaal het beste uitkomt.”

In plaats van de lichamen te veranderen waar de Hennes zijn creaties op showt, zouden ze er beter aan doen zich wat meer in te spannen voor de pasvorm van hun kleedjes. Want hoewel verschillende mensen nou eenmaal ver-schillende lichamen hebben, valt er op dat gebied nog wel het een en ander te verbeteren. De manier waarop ze het nu aanpakken, is de omgekeerde wereld. Dat de fotomodellen die normaal nieuwe collecties tonen een lijf hebben waar 99% van de bevolking slechts van kan dromen, is tot daar aan toe. Als de fotomodellen straks een lijf hebben dat niet eens bestaat, wordt het allemaal wel erg verdrietig. Barbies zijn om mee te spelen. Niet om je nieuwste ontwerpen op te laten zien.

Reageren kan op Mode.DeJaap >>>

Alleen was ik na een half jaar helemaal niet beter. Integendeel. Hoe langer mijn blog liep, des te vaker begon ik me af te vragen of het eigenlijk wel zo erg zou zijn als iedereen erachter zou komen dat ik de schrijver was. Moet je je schamen voor een psychiatrisch defect? Nee, eigenlijk niet. Toch deed ik dat wel . Als je gewend bent altijd iets achter te houden, wordt dat op den duur je tweede natuur. Ik wist niet wat er zou gebeuren als mijn grote geheim bekend zou worden. Maar ik wist wel dat ik niet bereid was dat risico te nemen.

Maar met elke vriend(in) aan wie ik de waarheid opbiechtte, begon ik meer te twijfelen. Want niemand vond het raar. Of eng. Of idioot. Dus waar was ik nou precies zo bang voor? Zelfs al zouden er mensen zijn die me wel belachelijk vonden, is het erg wat voor mening totaal onbekenden over je hebben? Uiteindelijk besloot ik van niet. En alles veranderde.

Van blog naar boekcontract 
Ineens kreeg ik van drie uitgevers een boekencontract aangeboden. Een krap jaar verder ligt mijn boek in de winkel en heb ik een paar interviews aan tijdschriften en radioprogramma’s gegeven. En stond ik afgelopen vrijdagavond met mijn voeten keurig op twee witte stipjes in een Hilversums decor in de spiegel te kijken terwijl Wilfried de Jong een column over me voordroeg (doorspoelen naar laatste item).

Dat was een vrij aparte ervaring: de laatste keer dat ik op televisie schitterde, was ik zes en zat ik in het publiek bij de show van Ome Willem. Destijds bleven mijn 15 seconds of fame beperkt tot een cameootje halverwege het programma omdat ik urgent moest plassen, deze keer deelde ik een gastenkamer met Joop Zoetemelk en Peter Buwalda, ontving ik ruim 400 mentions en DM’s op Twitter en bijna evenveel telefoontjes, whatsapp-berichten en sms’jes. En overleefde ik een live-uitzending op televisie.

Zonder DeJaap was ik vermoedelijk nooit gaan bloggen over mijn behandeling. Zonder mijn blog zou ik nooit een contract aangeboden hebben gekregen voor een boek. Zonder boek zou ik nu geen colleges geven aan pedagogiekstudenten in de hoop dat zij eetstoornispatienten straks op een andere manier gaan behandelen dan nu gebeurt. Ik zou niet op tv en de radio kunnen vertellen wat zo’n stoornis precies inhoudt in de hoop dat mensen er iets meer van gingen begrijpen. En ik zou vermoedelijk nog steeds denken dat ik het toch niet kon; een boek schrijven. Of dat ik in ieder geval niet de juiste mensen kende om mijn verhaal überhaupt uitgegeven te laten krijgen.

Inmiddels ken ik die mensen wel. Omdat ze mij vonden. Op een weblog op het Internet.

De Ana Files (ISBN 9789044618693) is 16 november j.l. verschenen bij Uitgeverij Prometheus. 

Lees verder op Mode.DeJaap >>>

“Dit zijn de Modemeisjes met een Missie. Modemeisjes zijn een puur Amsterdams fenomeen. Je kunt ze vooral in Amsterdam-Zuid en in de P.C. Hooftstraat zomaar tegen het afgetrainde, superslanke en heerlijke lijf lopen.” Mochten er nog twijfels bestaan over de talenten van de drie socialites die de hoofdrol spelen in RTL 5s nieuwste realitysoap Modemeisjes met een Missie, dan maakt de voice-over van het programma (een geniaal getypecaste Gordon) daar al aan het begin van de eerste aflevering direct een einde aan.

Lees verder op Mode.DeJaap >>>

Presentatrice en globetrotter Floortje Dessing maakt tussen haar reizen door tijd vrij om haar duurzame kledinglabel Nukuhiva aan de vrouw te brengen. Ali Hewson – de vrouw van U2-voorman Bono – bestiert mileuvriendelijk modemerk Edun. H&M heeft sinds vorig jaar een complete biologisch katoen-collectie, Marktplaats-oprichter Bob Crébas heeft zich na de verkoop van zijn lucratieve website op Brennels gestort: een bedrijf dat kleding van brandnetels gaat produceren. Het moge duidelijk zijn: verantwoorde mode is the new best thing since sliced bread. Lees verder op Mode.DeJaap >>>

“The problem with people who have no vices is that generally you can be pretty sure they have some pretty annoying virtues.”

Elizabeth Taylor is overleden. De Brits-Amerikaanse actrice (1932-2011) leek lange tijd onsterfelijk; zo werd ze in de afgelopen 25 jaar een imposante honderd keer in het ziekenhuis opgenomen, onder andere voor een hersentumor, huidkanker, diabetes, longontsteking en een beroerte. ‘Dame Elizabeth’ leek er echter telkens weer bovenop te komen en verscheen binnen no time wederom stralend op de rode loper, meestal met een verse echtgenoot aan haar zijde. Want daar ging het de laatste jaren toch vooral over: haar schier oneindige rij mannen, met wie ze bij voorkeur allemaal in het huwelijksbootje stapte. Zeven weduwnaars uit acht huwelijken laat Liz achter – althans, op papier, want een deel van haar exen is zelf ook al uit de tijd. En een imposant film-cv, maar daar heeft eigenlijk niemand het meer over.

Dat La Taylor ooit de best betaalde actrice van Hollywood was (een miljoen dollar voor haar rol in Cleopatra)? Verdrongen door haar curieuze vriendschap met en steun aan kinderlokker Michael Jackson. Haar Oscars voor Butterfield 8 en Who’s Afraid of Virginia Woolf? Geheel vergeten dankzij haar eksterachtige liefde voor gigantische sieraden, pailletten, Swarovski-stenen en andere überkitsch. Zelf bleef de actrice echter indrukwekkend monter onder haar imago en vuistdikke ziekenhuisdossier. Toen vorig jaar een plan uitlekte om haar levensverhaal te verfilmen, beet ze zelfs flink van zich af: “No one is going to play Elizabeth Taylor but Elizabeth Taylor herself. Not at least until I am dead and at the moment I am having too much fun being alive. And I plan on staying that way. Happiness to all!”

Helaas, Liz. The time is now.

Een goed feest heeft namelijk helemaal geen ellenlange rij optredens nodig. Een bal is geen bruiloft waarop een verzameling verre familieleden zich dient ter verliezen in een even lang als gênant ABC-tje. Tevens is het niet nodig obscure prijzen uit te reiken en een serie onduidelijke boeken te verloten (een event waar zo weinig animo voor was dat uiteindelijk ongeveer iedereen met een boek onder zijn arm de zaal verliet). Een goed feest heeft voldoende aan een verzameling leuke mensen, prettige muziek en veel drank, eventueel aangevuld met andere verdovende middelen.

Tussen-de-schuifdeuren-amusement
Maar kennelijk hadden de organisatoren van het Blogbal al voor aanvang weinig vertrouwen in de opkomst van hun avond. Waarom anders zouden ze het nodig hebben gevonden allerhande vrije-school-adepten in te schakelen voor een kwartiertje tenenkrommend tussen-de-schuifdeuren-amusement? Veel plezier leken de meeste bezoekers er in ieder geval niet aan te beleven. Hoewel ‘meeste bezoekers’ eigenlijk weinig betekent, aangezien slechts een paar handjesvol mensen de moeite hadden genomen naar de Balie af te reizen.

Dát had de organisatie dan wel weer goed ingeschat. In de aanloop naar het bal toe, ontbrak dan ook elke Internet-buzz over het evenement. Een veeg teken, aangezien het gemiddelde multimedia-feestje garant staat voor wekenlang virtuele voorpret. Van de mensen die er waren, was een groot deel bovendien binnen een uur weer vertrokken, gevlucht voor de treurigheid. De groep die wel bleef, leek grotendeels te bestaan uit ‘webloggers’ die hun pubertijd net waren ontgroeid en meer op zoek waren naar een neukertje voor die avond dan een stevig potje discussiëren over het wereldwijde web.

Stiekeme tweetup
Het Blogbal was dan ook stiekem helemaal geen bal, het Blogbal was een tweetup. Een nogal mislukte tweetup bovendien, wat het des te pijnlijker maakte dat de initiators het nodig hadden geacht dezelfde datum als het Boekenbal te kiezen voor hun fuifje. Wie dat doet, schept namelijk verwachtingen over het niveau van de avond. Verwachtingen die geenszins werden ingelost door de huppelende paardenmeisjes, levensmoede zangeres en neusfluitist.

Neem bijvoorbeeld anti-rimpelcrèmes. In vroeger tijden werd vrouwen vanaf een jaar of veertig aangeraden flink aan het smeren te slaan om vouwen, kraaienpootjes en andere tekenen des tijds te lijf te gaan. Tegenwoordig propaganderen bladen de crèmes al vanaf je dertigste; wie er vroeg bij is, zou immers redelijk wat leed kunnen voorkomen. Enig probleem: anti-rimpelcrèmes hélpen helemaal niet tegen rimpels. De crèmes doen namelijk niet veel meer dan een vettig laagje over de huid te leggen (zodat rimpels minder opvallen) en hydrateren (zodat de rimpels – tijdelijk! – worden opgevuld).

Het enige dat wel bewezen werkt tegen fronsplooien en kraaienpootjes is – naast plastisch chirurgische behandelingen als botox en een facelift – Vitamine A zuur. En laat dát nou net niet zomaar in de winkel worden verkocht. Alle andere ingrediënten, van kaviaar om op de opname van zogenaamd werkzame stoffen te vergemakkelijken tot micropeptiden om de huid te egaliseren, klinken indrukwekkend, maar zijn uiteindelijk niet meer dan dat: een opsomming van loze beloften. En ondertussen schermen de fabrikanten uitgebreid met ‘zogenaamde onderzoeksclaims’ die over het algemeen niet meer betekenen dan dat ze een tevredenheidsonderzoekje hebben uitgevoerd onder hun klanten.

Instant-geluk
Is dat erg? Niet per se. Zolang vrouwelijk Nederland zich niet massaal in de schulden steekt voor de musthave nieuwe nagellakkleuren van Chanel is er in principe weinig aan de hand. We hebben het immers over volwassen mensen die in principe prima in staat zijn zich te beseffen dat instant-geluk doorgaans niet voor een tientje te vinden is in de schappen van de Etos. En dat hetzelfde geldt voor een gelaat dat tot op onnatuurlijk hoge leeftijd rimpelvrij blijft.

Maar ergens moet een grens worden getrokken. En wel bij Sanex’ ‘drie fundamentele rechten van de oksel’. 
Oksels hebben namelijk helemaal geen rechten. Oksels produceren zweet (voor verkoeling van het lichaam) en haar (voor verwarming van het lichaam); beide functies worden anno 2010 over het algemeen te vuur en te zwaard bestreden door de eigenares. Verder moeten oksels vooral niet zeiken, reclamemakers eens ophouden nieuwe manieren te bedenken om een grotendeels vrouwelijke doelgroep geld uit de zak te kloppen en diezelfde vrouwen zich eens realiseren dat al die glanzende advertenties gephotoshopte droombeelden zijn die niets met de werkelijkheid te maken hebben.

Maar is de mode-industrie wel de oorzaak van het feit dat er elk jaar in Nederland 15 vrouwen sterven aan anorexia? Het antwoord op die vraag is ‘nee’, natuurlijk. Je kunt wel zeggen dat het van weinig realiteitszin of maatschappelijke verantwoordelijkheid getuigt om modellen op de catwalk te brengen die zo’n 23 procent minder wegen dan de gemiddelde vrouw. Net als dat het niet echt beschaafd is om een meisje een ‘zeekoe’ te noemen als je zelf al geruime tijd je eigen voeten niet meer hebt gezien. Een onrealistische wereldvisie of slecht karakter maakt je echter nog niet schuldig aan de dood van een dozijn psychiatrisch patiënten.

De manier waarop het schoonheidsideaal tegenwoordig op glanzende pagina’s in ontelbare glossies wordt gepropagandeerd, is namelijk niet anders dan de wijze waarop een schilder als Rubens een paar honderd jaar geleden vrouwenlichamen afbeeldde. Terwijl de gemiddelde vrouw destijds blij mocht zijn als ze überhaupt elke dag iets te eten had, schilderde hij voluptueuze figuren met brede heupen en romige billen. Tegenwoordig zijn er in de westerse wereld nauwelijks meer mensen die honger lijden. Waar vroeger vetrolletjes als het ultieme statussymbool werden gezien, is een slank lijf tegenwoordig de ideale manier om uit te dragen dat je tot de elite behoort.

Thinspiration
Het succes van veelal totaal absurde diëten als Atkins, South Beach en Sonja Bakker – iemand nog een eierkoek? – onderstreept die stelling. Slank staat voor wilskracht, voor zelfdiscipline, voor doorzettingsvermogen. Wie dun is, bewijst daarmee in staat te zijn zichzelf dingen te ontzeggen om zo de heilige graal te bereiken.  Anorexia Nervosa is echter geen dieet, maar een psychiatrische aandoening. Een eetstoornis definiëren als ‘het verlangen naar een perfect figuur’ is niet alleen een genânte simplificatie van het probleem, het is ook een belediging. Wie simpelweg naar een ultraslank en gestroomlijnd lichaam verlangt, stopt op het moment dat die droom is bereikt. Wie gewoon een paar kilo wil afvallen, kwelt zichzelf niet met eindeloos gerepeteerde patronen van vasten, kotsen en sporten. In principe zijn er namelijk een hoop leukere dingen om met je tijd te doen dan jezelf compleet uit te hongeren.

In Nederland lijden tegenwoordig ongeveer 5000 mensen (lees: vooral vrouwen) aan anorexia nervosa. Dat aantal blijft al jarenlang min of meer stabiel. Van die vijfduizend anorecten gaat uiteindelijk bijna 10 procent dood aan de gevolgen van hun ‘ziekte’.  Die cijfers maken anorexia tot de psychiatrische aandoening met het hoogste overlijdingsrisico. Eén van de oorzaken van dat hoge sterftecijfer is het feit dat anorexia een extreem complexe aandoening is; een combinatie van onhandige karaktereigenschappen (perfectionisme, behoefte aan controle), erfelijke factoren en een veelal mislukte jeugd.

Natuurlijk is het niet zo dat er geen enkel verband  is met zelf- en lichaamsbeeld. Als dat zo was, dan zou de behoefte aan een (veel te) mager lichaam geen rode draad zijn in het ziekteverloop. Maar het is idioot om te veronderstellen dat een eetstoornis niets anders is dan de queeste naar een smalle taille. Was het maar zo simpel. Niet eten is macht; de wilskracht jezelf voedingsstoffen te ontzeggen terwijl je dondersgoed weet dat je ze nodig hebt. Niet eten is winnen; het bewijs dat je alles kan bereiken als je maar hard genoeg je best doet. Niet eten betekent bovendien niks voelen; als je mager genoeg bent, schakelt je lijf je emoties uit om energie te besparen. En niet eten is overleven; een aantrekkelijke ontsnappingsroute als je de wereld eigenlijk maar ingewikkeld vindt.

Dus Mirjam Sterk cum sui: lees eerst even een basishandboek psychiatrie. Of nog beter: ga maar lekker een andere groep ‘zwakkeren in de samenleving’ knuffelen. De zeehondjes kunnen bijvoorbeeld wel weer wat aandacht gebruiken.

Rianne Meijer schreef eerder op DeJaap onder andere het Feuilleton: The Ana-files over anorexia en heeft een hekel aan misplaatst paternalistisch medelijden.

Wie het Nederlandse politieke landschap anno 2010 bekijkt, kan zich bijna niet meer voorstellen dat we ooit als meest progressieve staat ter wereld werden gezien. Een land dat compassie had voor onnodig lijdende terminaal zieken, zijn homoseksuele burgers als gelijk aan het heteroseksuele deel van de bevoking beschouwde en er een realistisch drugsbeleid op na hield. In de afgelopen jaren, vermoedelijk nier geheel toevallig zo ongeveer de periode dat Balkenende en zijn 4 kabinetten het land regeerden, zijn er echter steeds meer barstjes in het progressieve beleid ontstaan.

De zwaarste klappen lijken te vallen op het gebied van het vaderlandse drugsbeleid; sowieso een onderwerp dat altijd heeft kunnen rekenen op de nodige controverse. Zomaar een opsomming van wat wetten en plannen die de afgelopen tijd zijn gelanceerd: een verbod op coffeeshops vlakbij een middelbare school, een wietpas waarmee het aantal toeristen dat alleen naar Nederland komt om stoned in de coffeeshop te hangen en zich te misdragen wordt teruggedrongen, een verbod op hallucinerende paddestoelen; ingevoerd na een aantal (dodelijke) incidenten met veelal buitenlandse gebruikers die bij nadere inspectie nog wel wat andere problemen hadden dan die ene magische champignon.

Moderne schandpaal
En nu is er dus de moderne schandpaal, bedoeld om trippende tieners eens goed voor lul te zetten. Want dat zal, naast het informeren van ouders dat hun kind in ieder geval een keer drugs heeft gebruikt, wel de opzet zijn van Opsteltens plannetje. Een ridicuul plan, zo vind ook de VO-raad, die de middelbare scholen vertegenwoordigt. Zij vinden het niet bij hun opvoedkundige taak passen om leerlingen op een dergelijke wijze publiekelijk ten schande te maken. En daar hebben ze gelijk in. Wat gaat het de medescholieren van Sara of Bas aan wat hun klasgenoten hebben uitgespookt? En waarom zouden de ouders van een scholier die 16 jaar of ouder is het recht hebben te weten dat hun kind stiekem een jointje heeft gerookt? Ook tieners hebben recht op privacy.

Een ridicuul plan dus, zoals het gehele drugsbeleid in Nederland steeds meer aan elkaar lijkt te hangen van volstrekt belachelijke regels. Al in 1976, toen het gedoogbeleid van cannabis onder leiding van toenmalig minister van Justitie Van Agt, vorm kreeg, was bekend dat dit scenario op de lange termijn niet zou werken en beter kon worden vervangen door een systeem van legalisering. In plaats daarvan zoeken de laatste regeringen het echter steeds meer in de richting van verbieden. Een opmerkelijke keuze die vooral gericht lijkt op de bühne. In Nederland, waar softdrugs worden gedoogd, gaf bij een onderzoek namelijk slechts 3 procent van de tieners aan in de afgelopen maand wiet te hebben gebruikt. In de Verenigde Staten, beroemd om zijn strenge drugsbeleid, was dit percentage 20 procent. Het is de hoogste tijd dat de huidige regering het 34 jaar geleden uitgestippelde beleid van Van Agt eindelijk eens afmaakt. Dat betekent realisme in plaats van door sentimenten ingegeven korte termijn politiek. En legalisatie in plaats van verbieden. En Nederland weer als voorbeeld voor de rest van de wereld.

Cosa Nostra
Nieuwspoort, gevestigd in het Tweede Kamer-complex, werd in 1962 opgericht als perscentrum en sociëteit. Wie naar binnen wil, moet eerst lid worden; een ‘eer’ die aan ongeveer 2.000 politici, journalisten, voorlichters en pr-medewerkers is gegund. Houd je je vervolgens niet aan de regels, dan kan je lidmaatschap zomaar worden ingetrokken. En dat is vervelend, want waar kan je dan nog terecht om onderhandse dealtjes te sluiten, collega-politici te versieren of een politiek tegenstander op z’n gezicht te timmeren?

Al te streng voor hun leden lijken ze echter niet te zijn, het wijze-mannen-comité van het perscentrum. Nadat Hero Brinkman vorige zomer een barmedewerker een klap verkocht, mocht hij bijvoorbeeld gewoon blijven. Er zijn echter ook gedragingen waarmee minder coulant wordt omgesprongen. Zo is De Pers-journalist Peter Middendorp al een aantal keer bijna geroyeerd. De reden? Middendorp klapte in de afgelopen twee jaar meermaals uit de school over gedragingen van politici en het journaille in Nieuwspoort.

En daar houden ze niet zo van, in het perscentrum. Hier geldt namelijk de Nieuwspoortcode: een cosa nostra-achtige afspraak die inhoudt dat alles wat in het politieke buurthuis gebeurt, binnen die vier muren wordt gehouden. Knijpt voormalig premier Jan Peter Balkenende in de late uurtjes graag in de billen van stagiaires en journalistes? Niet over praten. Heeft PVV-kamerlid Hero Brinkman niet alleen een alcoholprobleem, maar ook een kwade dronk? Hebben we het niet over. Ziet SP-er Harry van Bommel de Tweede Kamer als een grote speelvijver vol P.N.O.-tjes? Houden we stil.

Ons kent ons
Vinden – op Peter Middendorp na – alle Nieuwspoort-leden. Hij brengt dergelijke zaken namelijk gewoon naar buiten. Een actie die hem niet in dank wordt afgenomen door zijn vakbroeders. En dat is een schande. Want hoewel het redelijk naïef is om te denken dat er sowieso iets bestaat als ‘onafhankelijke media’, zou je toch op z’n minst verwachten dat journalisten zich niet laten ringeloren door degenen die zij kritisch moeten beschrijven.

Want natuurlijk, ook een politicus heeft recht op een privéleven. Maar als een partij een groot deel van zijn populariteit te danken heeft aan een keiharde houding tegenover criminaliteit en geweld, doet de onthulling dat een van de vaandeldragers van die partij losse handjes heeft, absoluut ter zake. Net zoals het feit dat Jan Peter ‘normen en waarden mensen! het gezin is de hoeksteen van de samenleving!’ Balkenende een vrouwenbetaster blijkt te zijn toch in ieder geval voor opgetrokken wenkbrauwen zou moeten zorgen. Vrije nieuwsgaring én onafhankelijkheid zijn twee belangrijke pijlers van de journalistiek. Wie zich daar niet aan houdt, kan eigenlijk niet serieus genomen worden.

In plaats van nieuwkomer Middendorp toe te juichen vanwege de onvervaarde wijze waarop hij ten strijde trekt tegen de zwijgcultuur, wordt hij echter aan alle kanten tegengewerkt. Door medejournalisten, die bang zijn het goede contact met hun bronnen te verliezen. Door politici, die vrezen dat ze hun bonte avondjes voortaan moeten missen. En door Nieuwspoort zelf, dat immers valt of staat bij het vertrouwen van haar clientèle. Toen de De Pers-columnist dinsdag in de krant verklapte dat Brinkman vorig jaar ook de persvoorlichter van D66 een welgemikte oplawaai had verkocht, weigerden zowel dader als slachtoffer dan ook commentaar. What happens in the family, stays in the family.

Terug in de spotlight
Eigenlijk was iedereen Paay een beetje vergeten. Ze vormde een succesvol showbizz-setje met DJ, VJ en internet-entrepeneur Adam Curry en dat was het wel. Maar ineens was Patries terug in de schijnwerpers. Met een succesvolle rol als jurylid bij het SBS6-programma Popstars en een vechtscheiding met Curry, waarbij beide partijen via de media uitgebreid met modder gooiden.Inmiddels heeft Patricia ‘leeftijd betekent niets, ik zeg altijd maar: haal de tijd eraf en LEEF gewoon’ Paay een nieuwe, veel jongere geliefde aan de haak geslagen.

En een eigen tijdschrift dus, dat onder belangstelling van pers, vrienden en Nederlandse C-sterren (alleen Fabienne de Vries en Judith Osborn wisten de weg naar Bungalow 8 te vinden) werd gepresenteerd. Een tijdschrift dat bovendien alleen via internet te lezen is. Baanbrekend, tenminste: als we de hoofdredacteur van La Paay mogen geloven. Hoewel hij daar direct bij vertelt dat het blad “bij voldoende interesse uiteindelijk in papieren versie zal verschijnen”. Daar heeft het bedrijf achter de nieuwste ego-glossy dan wel hulp van een meer ervaren uitgever bij nodig; de mensen achter La Paay zijn namelijk geen bladenmakers, maar marketeers. En daar wringt ook meteen de schoen.

Glanzende spam
De problemen beginnen eigenlijk al bij de cover. Daarop zijn namelijk in flink formaat de paginanummers bij de artikelen geplaatst. Kleine faux-pas, want er zijn nauwelijks tijdschriften die dat doen. Daarvoor hebben we de inhoudsopgave. Bovendien is het in het geval van La Paay ook overbodig: het gaat hier om een online tijdschrift: om een bepaald artikel te lezen, is een simpele muisklik voldoende. Verontrustender is het verdienmodel van het blad: wie maandelijks gratis op de hoogte wil worden gehouden van Patries’ diepste zieleroerselen, hoeft daarvoor namelijk alleen een formuliertje in te vullen op de website.

Na gegevens als ‘naam, leeftijd, geslacht, telefoonnummer(s) en adres’ prijsgegeven te hebben en akkoord te zijn gegaan met spelvoorwaarden en een privacyverklaring, krijgen nieuwbakken abonnees de La Paay gratis in hun inbox. Als extra bonus ontvangen de lezers elke maand een aantal ‘nieuwsbrieven’, waarin de beroepspersonality haar favoriete producten met hen deelt. Spam dus, maar dan in een glanzende verpakking. Bovendien, zo legde één van La Paays salesmedewerkers enthousiast uit tijdens de lancering, “kunnen adverteerders bij ons heel doelgericht reclame maken omdat we alles weten over de doelgroep.” Dat gaat allemaal keurig via de regels; in het privacy-statement dat moet worden ondertekend, staat immers vermeld dat abonnees toestemming ermee instemmen benaderd te worden over producten en acties van derden. Via alle mogelijke communicatiemiddelen. Juist.

Die doelgroep bestaat vooral uit 35+ vrouwen, zo maakte de uitgever op het Bungalow 8-feestje bekend. Dat de enthousiaste aspirant-lezers van La Paay zo’n homogene groep vormen, is eigenlijk mazzel, want van te voren hadden de makers nauwelijks over een beoogd publiek nagedacht. “We hebben eerst gekeken wie er interesse had in het tijdschrift en zijn vervolgens met de inhoud aan de slag gegaan.”  Een opmerkelijke keuze voor een tijdschrift. Alleen is La Paay eigenlijk helemaal geen tijdschrift, maar een even slim als laakbaar reclameblaadje. Om deelgenoot gemaakt te worden van Patries’ leven – die vooralsnog geen artikelen heeft gemaakt voor het blad, maar wat niet is, kan nog komen, want: “ik kan lezen en schrijven” – betaal je uiteindelijk toch nog een aanzienlijke prijs: je privacy.

Binnen een recordtijd van 10 dagen was de achttiende editie van Lowlands dit jaar uitverkocht. Geen geringe prestatie, zeker als je bedenkt dat er toen nog nauwelijks optredende artiesten bekend waren. Daarmee wordt de trend van de afgelopen edities voortgezet: kon je vroeger in augustus nog op de valreep beslissen een weekendje te gaan festivallen, tegenwoordig is een tripje Lowlands een lang van te voren geplande missie.

Vrijgezellenfeest zonder huwelijk
Nou is het voor de gemiddelde dertigplusser ideaal een half jaar van te voren een kaartje aan te schaffen. Er moet immers een oppas worden geregeld voor hond en kinderen. Ook de thuisblijvende partner dient geestelijk te worden voorbereid. Want die mag niet mee; een weekendje Lowlands is namelijk een soort vrijgezellenfeest, maar dan zonder huwelijk. De vaak minder ver vooruitdenkende jongeren vissen daardoor achter het net. Al had een aantal van hen dit jaar mazzel: toen bleek dat de weersvoorspelling ongunstig was, besloten veel overjarige Lowlandsgangers hun kaartje te verkopen. Dus gingen de felbegeerde tickets ineens voor de helft van de prijs van de hand.

Gevolg van de kaartjeshype: de Lowlandspopulatie is rap aan het vergrijzen. Was de gemiddelde leeftijd een paar edities terug nog 24, inmiddels is die 27 jaar. Als die trend in het komende decennium doorzet, staan er straks voornamelijk begin veertigers in de Alpha en Bravo te hossen. Op zich geen probleem – ook mensen van middelbare leeftijd hebben recht op een feestje – maar het heeft ook iets triests; al die ‘oudere jongeren’ die een paar dagen per jaar tieners komen spelen.

Lekker gek
Veel van deze mensen zou je in hun ‘natuurlijke habitat’ niet herkennen. Dan dragen ze een (mantel)pak, gaan op tijd naar bed en verkiezen een goed restaurant boven een patatje van de snackbar op de hoek. Op Lowlands is die lifestyle ineens sneu. Dan moet je een T-shirt aan, bij voorkeur voorzien van quasi-snedige tekst. Daarnaast dien je je gedurende het festival vanzelfsprekend alleen maar met bier en junkfood te voeden. Bovendien – en dat is misschien wel het belangrijkste punt – mag je beslist niet naar bed. Slapen is namelijk voor sukkels.

Op het festivalterrein liggen alle oudere jongeren vervolgens de hele dag blasé op hun plastic picknickkleed naar muziek te luisteren. Sommigen halen het terrein niet eens: die blijven liever op de camping om daar een spelletje ‘naakt-Twister’ te spelen, de voorbij lopende campinggenoten cijfers te geven voor hun uiterlijk, met waterballonnen te gooien, op hun vuvuzela te blazen of keihard Happy Hardcore – extreem fout en dus leuk – over het veld te laten schallen. Want op Lowlands kan ALLES. En dus doen we en masse lekker gek.

Leeftijdsloos is een ilussie
Om bij thuiskomst de rekening gepresenteerd te krijgen. Want zo’n middelbaar lijf is toch niet opgewassen tegen het rock & roll bestaan. En op het werk heeft men er doorgaans geen boodschap aan het feit dat Jasper een kater heeft of Marieke na drie nachten doorhalen nauwelijks meer op haar benen kan staan. Toch doet het gros van hen volgend jaar vermoedelijk weer exact hetzelfde. Terwijl er helemaal niets mis is met dertig plus zijn. Het wordt pas triest als je denkt de wereld wijs te kunnen maken dat je in werkelijkheid zo oud bent als je je voelt. Dat is een illusie. Je bent zo oud als je bent.

Dit is de eerste aflevering in een drieluik over Lowlands 2010, waar DeJaap-redacteuren Rianne Meijer, Levi Boitelle en Bart Nijman hebben rondgelopen en waar ze ieder hun eigen visie op hebben.

24 hour party people  
Wie niet beter weet, zal vermoedelijk onder de indruk zijn van het strenge lik-op-stuk beleid dat tegenwoordig in de vaderlandse uitgaansscene wordt gevoerd. Kon je een aantal jaren geleden je illegale XTC op het festivalterrein laten testen op veiligheid, tegenwoordig wordt er een stuk minder tolerant met pillenslikkers omgesprongen. Anno 2010 betekent drugs op zak een enkele reis richting politiebureau, ongeacht de hoeveelheid. Het is echter naïef om te denken dat een dergelijk aanpak leidt tot minder gebruik.

Want eenmaal binnen blijkt dat minimaal de helft van de party people rondloopt met pupillen als knikkers. Flesjes water vinden bovendien verdacht gretig aftrek en sommige mensen hebben zelfs nog duidelijk zichtbare restjes cocaine in hun neus. Zo moeilijk is het niet, om een bescheiden hoeveelheid verdovende middelen naar binnen te smokkelen. Drugscontroles zijn dan ook een farce, vooral bedoeld om politie en politiek tevreden te stellen.

Pillenrazzia’s
De ‘alles moet kunnen’-houding waarvoor Nederland zo werd bewonderd en verguisd in het buitenland, is namelijk al een tijd aan inflatie onderhevig. Na Balkenende I t/m IV staat zelfs het gedoogbeleid rondom cannabis ter discussie. Dus wordt er steeds strenger gecontroleerd op het bezit van verdovende middelen. Vooral op dancefeesten, want ‘zoals iedereen weet’, zijn housers de grootste drugsge/-misbruikers die er bestaan. En omdat ze bang zijn dat hun feest anders voortaan wordt verboden, werken de organisatoren doorgaans braaf aan de pillenrazzia’s mee.

Politiek blij, justitie blij, feestorganisatoren blij. De enigen voor wie het nieuwe beleid minder prettig uitpakt: de bezoekers. Niet omdat 12 uur non-stop housen zonder chemische hulp best moeilijk vol te houden is, maar vooral vanwege hun veiligheid. Zo slikken sommige feestbeesten, uit angst op ontdekking, tegenwoordig maar voor binnenkomst vast hun hele dagrantsoen pillen weg. Zo ontlopen ze weliswaar de kans om bij de controles tegen de lamp te lopen, maar brengen ze tegelijkertijd hun leven in gevaar. En aan een leeg strafblad heb je weinig als je dood bent.

Wat je niet ziet, bestaat niet
Degenen die wel het risico nemen op ontdekking en zich met discodropjes in hun ondergoed langs de inspectie wagen, zijn eenmaal binnen nog steeds niet veilig. Er is namelijk nogal wat rommel in omloop. Vroeger kwam je daar gemakkelijk achter door je met je XTC bij het GGZ-kraampje te melden. Maar tegenwoordig doen we alsof drugs niet bestaan. En wat niet bestaat, kan je ook niet controleren. Gaat het, door een iets te enthousiaste dosis of snuifje ‘vieze’ cocaïne mis, dan kan je terecht bij de EHBO. Enig probleem: wat vertel je precies aan de aanwezige artsen? Uit angst alsnog in de boeien te worden geslagen, denken de feestgangers momenteel twee keer na voordat ze een eerstehulppost bezoeken. En dat is levensgevaarlijk.

In plaats van en masse het braafste jongetje van de klas uit te hangen, zouden organisaties van feesten zich daarom beter hard kunnen maken voor een meer praktische aanpak. Waarbij schijnheiligheid wordt vervangen door realiteitszin. Gedoog privégebruik in plaats van mensen met slechts één pil op zak meteen af te voeren. Bied bezoekers de mogelijkheid hun XTC te laten testen. En zorg voor goede voorlichting. Het is naïef om te denken dat je met streng straffen iets oplost. Wat je niet ziet, bestaat soms namelijk gewoon wél.