Christopher Hitchens stierf in 2011. Hij heeft eindelijk zijn bewijs gevonden van de onvoorwaardelijke eindigheid van het leven. Het koelkastlampje dat niet meer brandt als de deur voorgoed dichtvalt. Voor Hitchens, ook al hoorde hij bij de intelligentsten, was het leven simpel. Met scepsis – als antoniem voor argeloosheid, waar geloof misschien wel de absolute definitie van is – als hoogst naleefbare principe om ons zinloze bestaan met menselijk intellect te verrijken en de wereld om ons heen te verklaren. Vragen stellen in plaats van blind geloven, wetenschap vóór religie, facts before faith. Hij ging er altijd vanuit dat het bestaan eindigt met koude grond of een warm fornuis, en was, gewapend met alle mogelijke argumentatie die een mens in 62 jaar tot zich had kunnen nemen, voorvechter van die simpele waarheid. Nu weet hij het zeker. Lees verder »
Rob Nijman
Misschien wel de beste film van het jaar. Nicolas Winding Refn (Bronson) biedt de in de filmwereld nog immer exploderende Ryan Gosling een cinematografisch perfect ingekleurd podium om te laten zien wat hem zo interessant maakt, en klimt daarmee zelf ook wat treden op de Hollywoodladder. De synopsis van Drive leest als een introductie van de wereld van iedere andere auto-gerelateerde actiefilm. Ryan Gosling is stuntcoureur in de films, die bijklust als bestuurder van vluchtauto’s. Hij wordt verliefd op z’n buurvrouw Irene (Carey Mulligan), een jonge moeder die onwetend wordt meegesleept in de onderwereldpraktijken van haar man. Wanneer een klus verkeerd loopt, moet de chauffeur doen waar hij goed in is om Irene, haar zoontje en misschien zichzelf te kunnen redden. Gebaseerd op bovenstaande denk je deze filmlogischerwijs wel over te kunnen slaan. Lees verder »
Velen zullen niet bekend zijn met het werk van Leptonema Banksi. En dat is bijzonder jammer, want het olijke viertal uit de Zwitserse bergen (!) levert met hun alweer derde plaat …And Take Without Forgetting een juweeltje af dat beter verdient. Lees verder »
Jack Sparrow – sorry, Captain Jack Sparrow – is terug, om in een zoveelste opgeblazen spektakel ieders favoriete piraat te spelen. Of is hij (nog) wel ieders favoriet? On Stranger Tides en de eventuele vervolgen zijn misschien wel hét voorbeeld van Hollywood franchise melkerij. Zijn we inmiddels niet klaar met z’n zonnesteekgerelateerde zottigheid? Het avontuurlijke universum dat hij volledig eigen gemaakt heeft? Of Het Huis van de Muis dat erachter zit? Natuurlijk niet. Het is Johnny Depp. Lees verder »
Het was niet de eerste keer dat we samen over de heide liepen. Wel de laatste. Terwijl de dichtbegroeide bomen langzaam een zwarte deken over de golvende vegetatie trokken, viel ook de laatste zucht van een stel dat altijd zo om elkaar heen gevlochten was. Het houten bankje had er geen moeite mee. We waren die dag precies twintig maanden samen. Twintig maanden voorbij gevlogen, twintig maanden nog volop bezig. Ze leunde haar hoofd nog één keer tegen mijn schouder, en fluisterde woorden die me nooit meer los hebben gelaten, maar die in een oplossing van kleurstoffen de vezels van een vel papier waarschijnlijk nooit zullen vinden. Het zilveren erfstuk om haar pols tikte zachtjes tegen mijn bovenbeen, om het laatste uur van de zon aan te kondigen. Een uur dat nooit afliep. In de verte de noodklok. Lees verder »
Avram Noam Chomsky (1928) is een Amerikaanse filosoof en taalkundige, die daarnaast werk doet in de cognitieve wetenschappen en zich geregeld in het politieke debat laat horen – waar hij sinds de jaren ’60 vanwege zijn opvattingen (kritiek op het Amerikaanse beleid in binnen- en buitenland) als anarchist wordt gezien. Al schijnt hij zelf de voorkeur aan ‘libertair socialist’ te geven. Hij werkt(e) voornamelijk vanuit het Massachusetts Institute of Technology (MIT), waar hij diverse functies bekleed(de). Zijn voornaamste bijdrage aan de moderne taalwetenschap – waar hij met een bibliografie van 150 titels als vaderfiguur gezien wordt – is de zogeheten generatieve grammatica, een tak van communicatiestudie die zich richt op syntax en de wijze waarop zinnen gevormd worden. Dat, en er is een aap naar hem vernoemd: Nim Chimpsky. Lees verder »
Verslag Oscarnacht 2011
Zondagavond 27 februari, Hollywood Californië. The A.M.P.A.S.’ 83rd Annual Giving Out of the Little Gold Naked Men®. Een show die als enige eis stelt dat je respect veinst voor een poppenkast waarbij de bovenlaag van de Tinseltown theatermakers elkaar 22 karaats veren in de reet schuiven terwijl je daarnaast een verdiende zondagnachtrust opgeeft om het spektakel nog live te kunnen volgen ook, laat zich eigenlijk maar op één manier verslaan. *Plop* Lees verder »
Satire & The City
“Once upon a long time ago, there was an island, some Dutch, some Indians, and some beads…”
(Of: hoe SATC zelfs de geschiedenis van Manhattan vlak en onaantrekkelijk weet te maken)
DISCLAIMER: dit is op geen enkele wijze een poging om (de erfenis van) Sex and the City, de frustrerende poppenkast die de mannelijke soort al sinds onheuglijke tijden plaagt, belachelijk te maken. De schrijnend humorloze producties van Michael Patrick King hebben daar geen hulp voor nodig. Nee, dit is slechts een quote-unquote objectief standpunt ten opzichte van één van ‘s hedendaags meest tergende verschrikkingen op het gebied van sekse discriminerende film en televisie – ongetwijfeld vergelijkbaar met de vrouwelijke positie ten opzichte van films als Transformers en The Expendables. Het verschil zijnde, dat vrouwen zeer waarschijnlijk wél zullen weten te genieten van robotautootjes en vergaan testosteron, en mannen zich bij de zoveelste misplaatste seksuele innuendo van Carrie en haar nymfomane kliekje ezelsveulens eerder huilend van een middelhoge flat storten. Lees verder op Mode.DeJaap.nl >>>
Atheism is a religion like ‘off’ is a TV-channel. Dus dan ben je zelfverklaard ‘overtuigd atheïst’, als je niets met religie op hebt. En zet je dat vaak nog in je bio ook. Een vreemde manier om jezelf te profileren, laat staan om jezelf in een discussie te plaatsen. Atheïsme is namelijk een fabrieksinstelling, niets meer dan dat. Eén van de eerste dingen die je doet als je hier aankomt, naast instinctief naar zuurstof happen en om de warmte van je moeder schreeuwen, is niet geloven in iets waar geen greintje bewijs voor is. Is dat het vermelden überhaupt waard? Is ‘ik ben van vlees en bloed’ dan ook zinvol als karakterduiding? Of ‘Ik mag graag zuurstof omzetten om in leven te blijven’? ‘God, want ben ik vandaag koolstof-gebaseerd’? Lees verder »
Albert Frederick Arthur George, His Royal Highness the Duke of York, heeft een splaakgebleb. En dat is lastig, want Albert Frederick Arthur George, His Royal Highness the Duke of York (hierna: Bertie) heeft een oudere broer die liever vrouwen doet dan landen regeert en daarom vriendelijk voor de kroon van vader George V bedankt. Hetgeen Bertie op termijn effectief doch bijzonder ongewenst tot King George VI zal maken. Een koning van het destijds immense Britse Rijk ten tijde van de opkomst van radiotechnologie, die zijn volk niet coherent toe kan spreken, heeft een probleem als dat volk van haar leiders niet langer door scherpe schrijvers geschreven geschriften wenst, maar vloeiend gesproken radiotoespraken eist. Terwijl het land ook nog eens op voet van oorlog staat met een natie die een aantal decennia eerder al voor zoveel ellende zorgde. Bertie, jongen, er zijn er om minder gek geworden. Lees verder »
Afgelopen zaterdag verscheen hier een uitstekend betoog tegen de nieuwe politiemissie in Afghanistan. Voor een vervolg zocht DeJaap contact met een tweevoudig Uruzganveteraan om de politiek achter, en de zin en onzin van de nieuwe en schrijnend beroerd gecamoufleerde oorlogsmissie in een ander licht te plaatsen. Kapitein en plaatsvervangend batterijcommandant Ronald (26), een van de jongste kapiteins in de gelederen van Defensie, heeft los van het laakbare politieke spel een aantal andere, minstens zo interessante punten in te brengen. Lees verder »
27 februari aanstaande worden de jaarlijkse Academy Awards weer uitgereikt in het Kodak Theatre in Hollywood, Californië. Maar liefst 24 van die gouden beeldjes gaan er uit de door PricewaterhouseCoopers verzegelde envelopjes komen, tijdens een spectaculaire show die uren duurt maar slechts minuten boeit. Natuurlijk, het is interessant om te weten welke kledingkunstenaars dit jaar de beste kostuums in elkaar hebben gebreid, welke technicus net wat beter met beeld en geluid kan schuiven dan alle anderen, of welke korte documentaire rond een controversieel politiek onderwerp er nu weer met het goud vandoor gaat. En iedereen wil wel weten wie er het afgelopen filmjaar het beste was met schmink en pruiken. Dus geven ze deze of gene acteur of komiek een microfoon (dit jaar Anne Hathaway en James Franco), en laten ze hen alle 34 centimer lange gouden beeldjes aan elkaar grappen en grollen. Terwijl iedereen toch weet dat er maar een handjevol Oscars zijn die er daadwerkelijk toe doen. Lees verder »
Martin Scorsese (5): Full circle
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteerde DeJaap sinds maandag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Vandaag het slot. Lees verder »
Martin Scorsese (4): Always wanted to be a gangster
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds maandag en tot en met morgen iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »
Martin Scorsese (3): Water in wijn
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds maandag en tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds gisteren tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap vanaf vandaag tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »
“Kutvlinder!” Het eerste gesproken woord in New Kids: Turbo – als je de lyrics van Luv U More van Paul Elstak niet mee telt – en de toon is gezet. Waardoor je effectief, en vervolgens voor de hele duur van de film, meer inwoner dan toeschouwer bent van het Brabantse Maaskantje. En zo begint het. Op het bekende sportveldje staan Richard en Robbie met een grenzeloos laconieke nonchalance, twee vingers in de neus en drie Schültenbrau in de hand hun taakomschrijving als plantsoenendienst (“Wie is hier nou de snackbar!?”) op klassieke New Kids wijze te verwaarlozen. Oh pardon: Kut! Lees verder »
Pionier. Genie. Social Media Expert (aargh!). Maar ook: Onbeholpen. Zelfingenomen. En mateloos arrogant. Het zou zomaar de twitterbio van Mark Zuckerberg kunnen zijn. Althans, de Mark Zuckerberg uit de filmversie, in de vertolking van Jesse Eisenberg. Naar de mate van dichterlijke vrijheid in het script van Aaron Sorkin valt namelijk alleen maar te gissen. Het maakt ook niet uit, dat The Social Network wellicht geen volledig waarheidsgetrouw beeld is. Het is wel een intrigerende karakterschets. Van een creatieve zonderling die door een absurde samenloop van omstandigheden ’s werelds jongste miljardair wordt, en dankzij de woorden die Sorkin hem in de mond legt twee uur lang aan het scherm knaagt. Lees verder »
Vlaams Tourcommentaar: “Precies een hond op een frikandel!”
Lees verder op Het is Koers >>>
11-07-2011, 11:00 Tags: sportcommentaar, tour de france