In 1982, hetzelfde jaar dat de Dire Straits wekenlang op 1 stonden in de top-40 met Private Investigations, liet een jonge Amerikaanse etnobotanist, ene Wade Davis, zich met kippenbloed overgieten op een kerkhof op Haïti. Hij deed dat, en nog onsmakelijker dingen, om het vertrouwen van de lokale toverdokters te winnen. Davis was op jacht naar een mysterieus poeder dat voodoo-priesters al eeuwen gebruiken om zombies mee te maken. Het koste hem meerdere bezoekjes aan Hispaniola en het grootste deel van zijn onderzoeksbudget, maar uiteindelijk had hij acht monsters van het goedje in zijn bezit. Lees verder »
Sam Gerrits
apr 042012
Amerikanen zijn een boeiend volk. Onder meer omdat ze nog echte blauwe-boordenwerkers hebben. Mensen met beroepen met ‘werker’ erin. Metaalwerkers enzo, een uitstervend ras in Nederland. Misschien vind je er nog een paar bij NedCar. Het schijnt dat veel van die hardwerkende, maar desondanks toch vaak straatarme Amerikanen de Republikeinse partij een warm hart toedragen en Obama en zijn socialistische fratsen voor geen cent vertrouwen. Wat grappig is, want de Good Old Party draagt hun dan weer een akelig kil hart toe, en is voor geen nickel te vertrouwen. Neem nou Mitt Romney. Lees verder »
Sonja Barend kwam vanmorgen uit de kast en bekende: “Ik heb jarenlang alcoholische dranken genuttigd zonder dat ik de wettelijke leeftijd ervoor had. Decennia zelfs. Natuurlijk, ik ben ermee weggekomen. Ik ben gespot in bars, casino’s en slijterijen in en rond mijn woonplaats en niemand keek ervan op. Sterker nog: iedereen leek het doodnormaal te vinden. Alleen ikzelf niet.” Sonja Barend is geboren op 29 februari 1940. Sinds 2004 is ze dus officieel ouder dan zestien. “Maar vanaf deze woensdag mag ik mijzelf eindelijk een echte 18-plusser noemen. Dat is een reusachtig pak van mijn hart. Zeker wat drinken betreft. Mijn vader zaliger zei altijd: zolang je geen 18 bent meisje: geen druppel.” Lees verder »
feb 222012
De redactie van DeJaap is zojuist via bijzonder betrouwbare bron ter ore gekomen dat Johan Friso Bernhard Christiaan David, graaf van Oranje-Nassau, jonkheer van Amsberg et cetera enzovoorts om 08.59 precies overleden is. OMFG. Mort. Kassiewijlen! Een blauwbloedige telg van ons koninklijk geslacht, vader van kinderen, zoon van ouders, hubby van Mabel: helemaal kapot. Volgens onze anonieme bron Jannetje K. werd de prins om 08.58 plotsklaps wakker, keek verward om zich heen, uitte luidkeels de verwarrende kreet: “Ik moet mijn sperma!” en gaf prompt de pijp aan Maarten. Terwijl u dit leest wordt zijn lichaam naar het mortuarium gereden. Lees verder »
Valentijn en de troost van het pessimisme
Column
Reageren uitgeschakeld
feb 152012
Voor iedereen die een prachtige Valentijnsdag vol van al dan niet commerciële liefdesbetuigingen gehad heeft: gefeliciteerd. Sla dit stukje over. Dit is voor de mensen die het hele liefdesfestijn op zijn best als een drol op de stoep en op zijn slechtst als een handvol zout in hun gebroken hart ervaren hebben. Lees verder »
Schaatsen op zondag
Column
Reageren uitgeschakeld
feb 082012
Mensen die ver van de werkelijkheid staan baseren zich meestal op verouderde informatie. We hebben daar allemaal wel eens last van. Bijvoorbeeld als we denken dat Nederland een vooruitstrevend land is, of dat we ooit weer samen komen met die ene Grote Liefde, omdat onze band zo uniek en bijzonder was. Daar zit altijd een tikje idealisering van het verleden bij. Terugkomen in de realiteit begint altijd met twijfel: wat nou als het niet zo is? Wat nou als het nooit meer zo wordt als vroeger? En hoe erg is dat? Oude dromen loslaten en nieuwe zoeken levert uiteindelijk het meeste op. Maar voor sommigen is de realiteit niet te verkroppen. Die mensen worden zelfmoordterrorist, gaan hun ex stalken of richten de Nederlandse Vereniging tot bevordering van de Zondagsrust en Zondagsheiliging op. Lees verder »
feb 012012
Ik zal het gewoon maar eerlijk zeggen: ik heb nooit echt wat van je gelezen. De liefste vriendin die ik ooit had gaf me je prijswinnende boek om te lezen: Over de liefde. Ik kwam er niet doorheen. Niet eens omdat het over al je stukgelopen relaties ging. Meer omdat het Litteratuur met drie t’s een grote L was. En voor sommige Nederlandse Litteratuur geldt blijkbaar dat het pas een prijs kan winnen als het met een betonmolen geschreven is. Ik heb dat altijd vreemd gevonden. De woorden van Steinbeck of Woolf of Reve smelten op de tong als versgevallen sneeuwvlokken. Jouw woorden niet. Ik kauwde erop tot mijn speeksel op was. Nog steeds verwarrend en gortdroog. Ik had geen drilboor. De moed zonk me in de schoenen. Ik legde het weg. Over de liefde ligt ergens in een kast. Ongetwijfeld is het een meesterwerk. Lees verder »
jan 252012
Raar maar waar: nieuw onderzoek toont aan dat geld tellen – domweg waardepapier door je vingers laten gaan - fysieke en psychologische pijn vermindert. Kathleen Vohs, een marketingprofessor aan de Universiteit van Minnesota die het onderzoek mede uitvoerde, noemt de resultaten “ronduit verrassend”. De experimenten werden uitgevoerd door haar collega Xinyue Zhou, aan een universiteit in China. Chinese studenten kregen van Zhou te horen dat ze meededen aan een vingervlugheidstest. De studenten werden opgedeeld in twee groepen. De ene groep kreeg een stapel Chinees geld te tellen, de andere groep stukjes papier. Daarna werd ze gevraagd hun vingers in water van 50 graden Celsius te dopen en te rapporteren hoeveel pijn / ongemak ze daarbij voelden. Diegenen die het geld geteld hadden rapporteerden veel minder pijn aan hun vingers, dan diegenen die stukjes papier geteld hadden. Lees verder »
Afgelopen zondag was de verjaardag van Martin Luther King Jr. Hij zou 83 geworden zijn. King is van 1929, hetzelfde jaar als Anne Frank en Yasser Arafat. Als je een beetje je best doet kun je ze samen in een bejaardenhuis zien zitten. “Wat een eeuw Anne, die eeuw van ons! Kopje thee? Dank je Yasser, geef jij de suiker even door aan dominee King? Ach kom dominee, doet u nog één keertje ‘I have a dream’?” Dat “I have a dream” van Martin Luther King. Ik heb dat altijd een beetje makkelijk gevonden. Je gaat op een preekstoel staan, roept een paar keer “Ik heb een droom!” en hup, de wereld is veranderd en je bent de nieuwe Gandhi. Trouwens, wat die Gandhi deed: ook beetje makkelijk hoor. Kop kaalscheren, met een rond brilletje in een luier op straat gaan zitten en hopla: je bent de nieuwe Jezus. En die Jezus… Opletten bij geschiedenis is lastig als je vol van jezelf en je jeugdpuistjes bent en de juffrouw een korzelige vrouw met een montuurloos brilletje is. Type bibliothecaresse, type Rosa Parks. Die vrouw die in 1955 weigerde op te staan in de bus voor een blanke, u weet wel. Parks was overigens minder heldhaftig dan u denkt. Ze deed er twaalf jaar over om tot haar daad te komen.
jan 112012
Soms kom je op onverwachte plekken op het web pareltjes tegen. Van de week belandde ik in een wat neogotische bui op de website van ene Bronnie Ware, een vrouw die jarenlang mensen op hun sterfbed begeleidde. Ik verwachtte het gebruikelijke gezweef, maar Bronnie bleek prettig aards. Ze vertelt op haar blog hoe ze ontdekte dat mensen ook in de manier waarop ze doodgaan best op elkaar lijken. Terugkijkend op hun leven kwamen haar patiënten met telkens weer dezelfde zaken waar ze spijt van hadden. Bronnie turfde en maakte een top vijf. Een enorme cliché top vijf, maar dat maakt hem niet minder waar. Er staan ook tips bij, voor het geval het niet al meer dan duidelijk was. Lees en doe er je voordeel mee. Lees verder »
Gisteren schreef ene Jeroen Morssink een langdradig betoog in De Volkskrant, waarin hij pleit voor voor totale afschaffling van alle psychofarmaca. U denkt: WTF? Ik ook. Morssink stelt hoogdravend: “Het idee dat psychofarmaca effectief zijn, berust op een collectief waanbeeld dat in de beroepsgroep der psychiaters rondwaart. Hoe dat beeld ontstaan is en welke factoren het in stand houden is uitgebreid te lezen in Heel de gewonde genezer, het tweede deel van een trilogie waarin een zeer kritische analyse van de westerse geneeskunde wordt gegeven.”
Of het nou in het kader van de goeie voornemens is of niet, onze Israëlische vrienden zijn dinsdag maar weer eens het gesprek aangegaan met hun Palestijnse buren. En wie weet, misschien komen ze dit keer dichter bij een oplossing. Want het lijkt erop dat de Israël conflictmoe aan het worden is. Tot voor kort waren pas uit het leger ontslagen Israelische meisjes en jongens vooral berucht om hun spreekwoordelijke sex, drugs en rock & rollen in oorden als Goa, maar het lijkt erop dat de fiere Joodse pioniersjeugd van ooit het verdedigen van het land een beetje zat aan het worden is. Tegenwoordig nemen ze maar vast een voorschot op Goa tijdens hun dienstplicht. En geef ze eens ongelijk. Alle Israëli’s gaan op hun 18e verplicht in dienst. De meiden geven twee van hun mooiste jaren van hun leven aan de staat, de jongens drie. Van die kudde nauwelijks de pubertijd ontgroeide feuten verwachten dat ze jarenlang een politiestaat in stand houden, terwijl het geweten knaagt, zonder een druppel te drinken, is wel heel veel gevraagd. Lees verder »
Iedere dictator heeft zo zijn hobby’s. Moebarak schoof graag miljarden rond op buitenlandse bankrekeningen, Gaddafi zat het liefst in het woestijnzand naar een kamelenkont te kijken. Kim Jong-il was een fijnproever. Natuurlijk, hij was dol op Rambo, Daffy Duck, snelle auto’s en mooie vrouwen. Maar het meest hield de kleine dikkerd van eten. Bij zijn dood woog het mannetje van 1.57 meter meer dan 100 kilo. Op zich is er niks mis met dol op eten zijn. Maar als je leider van een straatarm landje bent waar verder iedereen gras eet, is het een beetje gênant. Lees verder »
Als je maar lang genoeg hetzelfde verhaal vertelt op radio en tv, mag je uiteindelijk bij de Tros Nieuwsshow. Afgelopen zaterdagmorgen was het ook voor mij zo ver. Ik mocht gezellig bij Mieke van der Weij en Peter de Bie op Radio1 vertellen over isoleercellen en hoe erg ze zijn. Inmiddels ben ik tien jaar verder, knetterpsychotisch in een hokje zitten is steeds meer een vage herinnering voor me. Maar in medialand houden ze nu eenmaal van steeds dezelfde pratende hoofden, en mettertijd ben ik blijkbaar spreekbuis geworden voor de tienduizenden ex-isoleercelbewoners die dit land rijk is. Bram Bakker is de bekende psychiater, ik ben de bekende ex-gek. Om de zoveel tijd reizen we af naar Hilversum, doen ons zegje en gaan met een fles wijn weer naar huis. Prima. Meestal komen er positieve reacties op. Een enkele keer verbaasde, of negatieve. Waar mijn mond echter van openviel was de reactie van Marianne Zwagerman op mijn kletspraatje afgelopen zaterdag. Of eigenlijk… Lees verder »
Na een maandenlange non-stop loopgravenoorlog met mijn buurman, zoals beschreven in mijn stukkie van vorige week woensdag, heb ik jullie wijze raad opgevolgd en ben vertrokken. Gevlucht eigenlijk. Vandaag wordt-ie ontruimd. Vanavond kan ik als het goed is weer terug naar mijn huisje. Fijn is dat. Het gekke van stress is, dat je er geen idee van hebt hoe ernstig het eigenlijk is, tot het voorbij is. Ik dacht dat ik het allemaal prima aan kon. Kom kom, wat is nu een beetje lawaai? Hoe erg is het nu, af en toe midden in de nacht wakker geschreeuwd te worden? Maar ik blijk te voldoen aan alle symptomen van structurele stress, ik ben een wandelend cliché:
Ik twitter er niet over, zeg er niks over tegen zakenrelaties, maar ik wil mijn buurman al weken van het balkon gooien. Dat is langzaam zo gegroeid. Het begon onschuldig. Buurmannetje is dit voorjaar naast mij komen wonen. Hij riep af en toe wat hardop. Er klonk gebonk. Daarna was het weer stil. Hij was vast nog zijn huis aan het inrichten… Dat was natuurlijk ook de reden dat hij zijn hardcore-trancemuziek soms te hard had staan. Dan belde ik aan en vroeg vriendelijk of het wat minder kon, en mompelde hij deemoedig “sorry”. En was het weer stil. Ik verwachtte dat het met het verstrijken van de weken rustiger zou worden. Het omgekeerde was waar. Het werd zomer. Ik ging een paar weken op vakantie. Toen ik terug kwam heerste er stille paniek in mijn portiek. Mijn buurman bleek een ware woonterrorist. Lees verder »
De vereniging Martijn heeft niet zo’n mooi trackrecord. Het oorspronkelijke idee voor de pedo-club is volgens Wikipedia afkomstig van een zekere Theo. Geen achternaam. Tijdens het uitzitten van een celstraf in ‘s-Hertogenbosch, wegens seksueel contact met een minderjarige, komt deze Theo op het idee om lotgenoten bij elkaar te brengen middels een blaadje: “Martijn“. De eerste edities van Martijn verschijnen vanuit de gevangenis. Niet veel later wordt de gelijknamige vereniging opgericht. Duistere geschiedenis of niet, een vereniging voor en door mensen die op kinderen vallen is in principe een mooi ding. Je kiest er immers niet voor om pedofiel te zijn. Lees verder »
Ik maak me een beetje zorgen om Geert. Ik zeg het maar gewoon. Onze kruisridder tegen de islam wordt steeds bleker. Hij heeft nu zelfs al blauwe ogen. Ik vermoed dat Geert lijdt aan een vorm van lichaamsdysmorfofobie. Een vrij obscure ziekte, die bekend is geworden dankzij beroemde patiënten als Michael Jackson en Lily Allen. Dank jullie wel sterrengekkies. Dankzij jullie begrijp ik onze wereldvermaarde knuffelallochtoon een klein beetje beter. Als je Geerts achtergrond een beetje kent, is het niet geheel verwonderlijk dat hij blanker en blonder wil zijn dan hij is. Hij is immers een Limburgse Indo, ofwel limbopinda. In oude interviews wilde hij nog wel eens met zachte g vertellen hij hoe hij vroeger altijd bij zijn tante kroepoek ging bakken. Over Wilders’ Limburgse wieg is al veel getypt. Laat ik het vandaag eens hebben over het pindadeel. Want ik denk dat zijn blankzucht daar vandaan komt. Lees verder »
Ingeborg Beugel domineerde de afgelopen dagen via Pauw & Witteman onze late avond. Ongeveer vijf minuten lang was dat ook leuk. Haar maffe kapsel, de grote ringen om haar vingers en haar interrupties met schorre stem waren verfrissend. Maar na een kwartier al hoorde ik mezelf mompelen: “Hou je bek nou eens een keer Ingeborg, Frits Wester wil ook wat zeggen.” En “Nee Ingeborg, niet alles in de wereld gaat over Griekenland.” Beugel bleek een tv-persoonlijkheid als een goedkope luchtverfrisser. Als ze het kort houdt, zeg met een itempje op het achtuurjournaal, is het te doen, maar als ze maar doorgaat blijft ze in de ruimte hangen en bezorgt iedereen hoofdpijn. Lees verder »
Ik hou van vrouwen. Leuke blondines zijn top. Ik was dan ook blij toen ik afgelopen vrijdag Marianne Zwagerman in beeld kreeg bij Pauw en Witteman. Zo op het oog een vrolijk blondje. Succesvol, grappig en mooi. En grappig. En succesvol. En mooi. Ze had nog een leuk jurkje aan ook. Toen begon ze over haar boek. Ze zei dat ze er vrouwen mee wilde helpen. Dat was alarmbel één. Mensen die op tv verkondigen dat ze de mensheid willen redden met hun nog van de drukpers nadampende boek, lijken wat mij betreft op Nigeriaanse filantropen: ‘Ik ga je rijk maken. Stort een klein bedrag.’ Lees verder »
Laatste reacties