Ministers en volksvertegenwoordigers zijn ‘Wouter’, ‘Jan Kees’ en ‘Femke’ geworden en de explosief toegenomen media zitten er met hun neus bovenop. Door de felle concurrentie tussen de diverse nieuwsmedia en journaals worden futiele incidenten sensationeel opgeklopt en uitspraken uit hun verband gerukt. Anderzijds, van de kant van de politiek is het lekken naar de pers een Haagse hobby geworden. De waan van de dag wordt opgevolgd door de waan van de volgende dag. En de volgende. Logisch dus dat de gemiddelde burger denkt: Politiek, het zal allemaal wel. Geen van allen zijn ze te vertrouwen.

Kritische coöperatie
Hoe kunnen we de politiek weer iets van zijn geloofwaardigheid teruggeven? Aan de buitenproportionele media-aandacht kunnen we natuurlijk niets veranderen, dat is het leven van nu. Bovendien is hierdoor de achterkamertjespolitiek een flink stuk verdwenen. Nee, waar we naar toe zouden moeten is het geven van meer ruimte aan een democratisch gekozen regering. Voor de oppositie betekent dit dat het hoofddoel niet moet zijn de regering zo snel mogelijk te laten struikelen, maar gewoon kritisch te volgen. Zoals het hoort.

In het landsbelang moet een regering – of die nu links, rechts of confessioneel is – de kans krijgen om plannen waar de meerderheid van Nederland kennelijk achter stond, te effectueren. De partijen die niet meeregeren moeten niet meteen uit kinnesinne in de starre oppositiemodus schieten, maar voor kritische coöperatie kiezen. De grondhouding moet zijn: Hoe kunnen we een beleid waar de meerderheid voor gekozen heeft tóch een sausje van ons gedachtegoed geven, zodat onze kiezers iets van hun idealen erin terugvinden. Samen je best doen om Nederland voor een periode van vier jaar optimaal te laten functioneren. Daar zijn de regering en de Kamers uiteindelijk voor bedoeld.

Vertrouwen in plaats van wantrouwen
Welke maatregelen zouden kunnen bijdragen aan een dergelijk doel? Daar kan je over filosoferen, ik doe alvast een voorzet. De motie van wantrouwen zou bijvoorbeeld kunnen worden afgeschaft. Gewoon al door een motie van afkeuring kan een falend bewindspersoon naar huis worden gestuurd, maar het kabinet blijft overeind om zijn termijn van vier jaar af te maken. Voor die termijn heeft het kabinet immers het mandaat gekregen om een beleid zichtbaar te maken. Ook kan je denken aan een ‘strengere’ leiding van de debatten in de Tweede Kamer. Meer respect en aandacht als iemand aan het woord is en geen kinderachtig gekissebis en ‘vliegen afvangen’ meer toestaan. Het moet over de inhoud gaan, anders terug naar je plaats.

Het soapelement moet rigoureus worden teruggedrongen. De kijker thuis krijgt nu vaak het gevoel dat hij naar een vrije Montessoriklas zit te kijken, waar je niet hoeft op te letten en alles mag roepen wat je wilt. Dit ondermijnt de geloofwaardigheid en autoriteit van de landelijke politiek. Tenslotte zou overwogen kunnen worden om media te verplichten de bronnen te vermelden waaruit zij hun informatie verkregen hebben; dit om anoniem lekken tegen te gaan. Wellicht dat dit soort maatregelen zullen helpen om nieuwe generaties weer vertrouwen in de politiek te geven.

Jezuïeten
Hij legde zijn oor te luister bij de relevante fractievoorzitters en verdraaid, hij had al meteen beet. Job Cohen was zo vriendelijk om hem de weg te wijzen: links was er niet uit gekomen, nu was rechts aan zet. Oei, dat moest hij dan wel even verantwoorden tegenover zijn geweten. Moest hij als voorvechter van het multiculturalisme in Nederland nu meehelpen om de PVV in het zadel te helpen? Kon hij dat straks wel uitleggen aan zijn Ria?

Maar dan zie je weer waar zo’n Jezuïetenopleiding goed voor is: een stemmetje fluisterde hem in dat zo’n rechts kabinet er nooit zou komen. Haha onmogelijk. Niemand wilde met de PVV. Dus kon hij rustig gaan informeren en daarna zou hij Job wel omlullen naar een nationaal kabinet van VVD, PVDA en CDA. Met zijn Lubberiaanse smeerolie moest dat lukken en dan kon hij straks op een dankbare zoen van Beatrix rekenen.

Het liep anders, zoals we allemaal weten. Rechts bleek te blij om een kans te krijgen en met het Deense model van gedoogsteun werd Verhagen over de streep getrokken. Er kon nu echt onderhandeld worden. Tegen alle verwachtingen en bedoelingen van Ruud Lubbers in. Tsja. Wat nu?

Vijfde colonne
De ex-informateur, die het stokje had overgedragen aan Ivo Opstelten, begon zich erg ongemakkelijk te voelen toen steeds meer CDA’ers van naam en faam zich tegen een coalitie met de PVV begonnen uit te spreken. Vooral ook omdat die dekselse Wilders maar halsstarrig bleef vasthouden aan zijn voornemen om tegen de ‘Ground Zero moskee’ te betogen. Steeds vaker werd Ruud door zijn old boys network gebeld met de vraag of hij wel goed bij zijn hoofd was geweest om het op een coalitie met de PVV aan te sturen.

Op een bepaald moment was de maat vol. Hij moest iets doen om zijn reputatie als groot staatsman niet verder in gevaar te brengen. Er moest een vijfde colonne in stelling worden gebracht. Na een doorwaakte nacht wist hij het ineens: ik ga het karwei afmaken! Dat was immers vroeger zijn leuze geweest en dat had altijd uitstekend gewerkt. Het karwei was de informatie die tot rechtse onderhandelingen had geleid. En die ging hij nu weer om zeep helpen. Afmaken dus. Het karwei afmaken.

Hoe zouden de Jezuïeten vroeger op school zo’n klusje klaren? Aha natuurlijk, met een paar goed geformuleerde brieven die zijn bezorgdheid uitdrukten, maar die zijn informatieresultaat desondanks heel lieten. Intelligent schipperen met voortschrijdend inzicht en zinsneden als ‘Ja, mits’ en ‘Nee, tenzij’. Pfffff op het nippertje. Misschien kreeg hij straks toch nog die zoen van Beatrix.

Onderzoek
De belangrijkste studie waarop Strauch haar conclusies baseert is de Seattle Longitudinal Study. Deze studie die vanaf 1956 een cohort van 6000 proefpersonen volgt, richt zich op de verandering van cognitieve vaardigheden bij het ouder worden. Of om het simpel te zeggen: hoe verandert ons denkvermogen naarmate de leeftijd vordert. Om de zeven jaar zijn de proefpersonen uitgebreid getest met nauwkeurige verslaglegging.

Bij aanvang gingen neurowetenschappers er van uit dat we op weg naar het levenseinde miljoenen hersencellen – tot zo’n 30 procent van onze hersencapaciteit – verliezen. Voortschrijdende vergeetachtigheid en trager denken zouden hiervan het gevolg zijn. Maar de studie-uitkomsten lieten een heel ander beeld zien. Mensen tussen de 40 en 60 blijken op de top van hun denkvermogen te zitten. Zij scoren beter dan jongeren op het gebied van vocabulaire, ruimtelijke oriëntatie, verbaal geheugen en probleemoplossing. In de praktijk betekent dit dat oudere mensen betere beslissingen kunnen nemen.

Jongeren verliezen
Welke fysiologische verklaring is er voor de goede score van vijftigers qua denkvermogen? Een aantal recente studies komt met antwoorden. Aangetoond is bijvoorbeeld dat we in tegenstelling tot de heersende opvatting nauwelijks hersencellen verliezen en zelfs tot op middelbare leeftijd nieuwe cellen aanmaken. Verder gebruiken we naarmate we ouder worden steeds meer allebei de hersenhelften, terwijl jongeren voor hun geheugen alleen de rechter frontaalkwab gebruiken.

Ook wordt er later plaatselijk meer myeline aangemaakt, dat is de isolatiestof rond de hersencellen. Deze myelinetoename (= snellere signaalgeleiding) vindt vooral plaats op locaties die te maken hebben met emotiebeheersing, risicoafweging, besluitvorming en taal. Tenslotte zijn oudere hersenen minder ontvankelijk voor dopamine-uitschieters, die impulsiviteit in de hand werken. Dit alles is nog maar een begin tot onderbouwing van het proefondervindelijk gevonden effectievere denkvermogen van de middelbare mens.

Hoop?
Doen jongeren het dan op álle fronten slechter? Nee, hun reken- en reactiesnelheid zijn beter. En ook hun kortetermijngeheugen wint het. Maar voor het overige moeten ze misschien eens met andere ogen naar de grijze golf kijken.

Spartelende prooi
Zag je een liftster in lederhose die met ontbloot bovenlijf de aandacht van hongerige huisvaders trachtte te trekken. Het verhaal, herinner ik me nog, kreeg een vermakelijke wending toen een kerel stopte en het portierraam aan de passagierskant elektrisch opende om te vragen waar ze naartoe wilde. Toen het meisje haar hoofd naar binnen stak draaide hij het raampje snel weer dicht, waardoor het arme kind bij de hals klem kwam te zitten. Enfin, het vervolg laat zich raden: de man stapte rustig uit om zijn spartelende prooi van achteren te berijden.

Maar het kan nog veel krankzinniger, blijkt uit het berichtje op SpitsNieuws. Er was een automobilist gestopt voor de Amerikaanse tit flashers die meteen zijn telefoon had getrokken. Niet om de politie te bellen, maar om een fotootje te maken. De politie kwam namelijk vanzelf al om de meiden in te rekenen en om – nu komt het – de fotograferende automobilist te arresteren voor het bezit van kinderporno. Yep sir! En volgens SpitsNieuws kan je daar in de States zomaar vijf jaar voor krijgen.

Kafka
In wat voor een kafkaiaanse situatie kan je terecht komen? Je ziet meiden met blote tieten langs de weg, gelooft je ogen niet, weet zéker dat je vrienden je ook niet zullen geloven, maakt dus een foto als bewijs, en moet vervolgens onder vijf jaar opsluiting zien uit te komen. Met dure advocatenkosten en al. En die cops daar zijn niet zo mals als onze diendertjes hier. Die bladeren meteen terug in je mobiel om te kijken of er nog meer oneerbaars opgeslagen zit. En ja hoor: dat prairie-shot met die paarden. Een van de hengsten heeft een uithanger van jewelste. Waar dan? O daar. Nee, meneer moet zich niet van de domme houden, er komt nog een aanklacht wegens dierenporno bovenop. Zo! Meneer is gewoon een viezerik, want kijk zijn gulp staat ook nog open. Waar dan? O dat ene knoopje.

Rest de vraag: hoe zou het met de twee meiden aflopen? Wat staat er voor straf op het flashen van zoogorganen? En hoe zouden de dames door de hitsige macho’s op het bureau worden behandeld? Maar dat blijft natuurlijk onder de pet.

CC foto: David Levine

Emotie, emotie, emotie zal hoofdredacteur Sjuul Paradijs wel geroepen hebben. Bij een voorpagina moet de emotie van het papier af knallen. Als dat met een treinongeluk of onderwereldafrekening kan: prima. Dan hebben we én nieuws én emotie. Maar als het nieuws zich even minder leent tot vet spetteren, dan maar geen nieuws. Dan maar een zielig dier of voetbalgekte op pagina 1. Want laten we wel wezen: wat voor nieuws bevatte het feit dat Oranje zich opmaakte voor de halve finale tegen Uruguay? Dit ‘nieuws’ was gewoon het meest bekende sportfeit van eergisteren. Dus keerde De Telegraaf zich binnenste buiten om deze gebeurtenis alvast tot superhooliganproporties te vulgariseren. Veel oranje agressie, een bloedrood uitroepteken van 10 bij 2 cm en een chaotische opmaak die oorlog voorspelde. Een krant die smeekte: ‘Koop me, alsjeblieft koop me! Ik heb zo mijn best gedaan om mee te gaan in jullie gekte.’ Was dat nog een krant die pretendeert het nieuws voor ons op de voet te volgen?

Debilisering
De debilisering beperkte zich niet tot de voorpagina. Ook het nieuws op pagina 3 bleef steken in randverschijnselen. Bij een kop over de risico’s die de VVD neemt met de formatie van Paars-plus, stonden alleen maar zoetsappige foto’s van roze prinsesjes die tegen ballen trappen. Met journalistieke ‘komkommertijd’ heeft dit alles niets te maken, want wie De Telegraaf volgt weet dat deze hyperige benadering structureel is. En steeds erger lijkt te worden. Van nieuwsblad naar boulevardblad, kennelijk is dit de enige weg om in papieren vorm nog een tijdje te overleven. Is dit steeds wanhopiger zoeken naar ultieme, snel te consumeren prikkels exponentieel voor deze ‘communication surround’ tijd? Als dat zo is, dan word ik oud en ga ik voor het eerst zeuren over vroegâh toen we nog een beetje ons best moesten doen om het nieuws uit serieus geschreven stukken te halen.

De bijna anderhalf miljoen Nederlanders die op hem hebben gestemd zagen het SP-debakel van de vorige verkiezingen weer levensgroot opdoemen: procentueel winnen maar niet meeregeren. In het café waren deze geluiden hoorbaar: ‘Tja als ie zó begint kunnen we nooit wat veranderen in Nederland. Laat ie toch beginnen met Rutte, dan komt Verhagen vanzelf wel over de brug.’

Driver’s seat
De werkelijkheid ligt natuurlijk een stuk ingewikkelder. Geert Wilders is geslepen genoeg om te weten, dat praten met het CDA erbij zijn énige – zij het piepkleine – kans is om in een coalitie te worden opgenomen.  Want door aan te schuiven zou het CDA sowieso al aangeven dat de PVV-standpunten onderhandelbaar zijn; dat in de eerste plaats. Vervolgens zit je vele uren bij elkaar, waarbij je alle verbale en non-verbale overredingstechnieken in de strijd kunt werpen. In de praktijk werkt het bovendien vaak zo, dat in een driegesprek een van de drie zich beurtelings een bemiddelaarsrol toebedeelt.

Met andere woorden: als bijvoorbeeld tussen de PVV en het CDA een schijnbaar onoverbrugbare kloof over immigratiemaatregelen dreigt te ontstaan, kan de VVD bij monde van Rutte voorstellen dat Wilders zijn verbod op boerka’s en de koran, en de kopvoddentax plus de 100 procent immigratiestop uit islamitische landen laat vallen, als het CDA en de VDD de 10.000 extra zorgmedewerkers van de PVV accepteren. Naarmate men langer bij elkaar zit en zelfs maar geringe vorderingen maakt, groeit de wil om er samen uit te komen. Zonder al te veel gezichtsverlies kan Wilders dan hebben meegewerkt aan de totstandkoming van een coalitie, waarin nog vrij weinig van zijn verkiezingsbeloften is terug te vinden. Hij heeft dan immers zijn regeringsverantwoordelijkheid niet ontlopen en de PVV in de driver’s seat geholpen.

Dom blondje
Gaat Geert Wilders daarentegen eerst alleen met Mark Rutte in onderhandeling, dan zal hij zijn troeven alvast moeten uitspelen voordat hij weet hoeveel water het CDA bereid is bij de wijn te doen. Zelfs als er al een ruw draagvlak wordt gevonden voor een coalitie waarin VVD en PVV plaats zouden nemen, zal het CDA dit makkelijk op punten kunnen afschieten aangezien de uitkomst per definitie te seculier-rechts zal zijn. De cruciale, wisselende bemiddelingsrol van de derde partij aan tafel, vanaf de start van de onderhandelingen, is een absolute voorwaarde voor een piepkleine kans op succes. Geert Wilders is echt geen dom blondje.

Was iets van die prettige eenvoud maar om te zetten naar het gedoe rond de verkiezingsuitslag met de daaruit voortvloeiende ‘onmogelijke’ kabinetsformatie. Een rechts kabinet is niet te formeren omdat Verhagen ‘lekker puh’ zegt. Een Paars-plus kabinet lijkt onmogelijk omdat Rutte niet door links omsingeld wil worden. En een centrumkabinet strandt omdat Cohen zijn politieke beloftes dan niet zou kunnen waarmaken.

Minister van Staat
Waar is de meester die deze egotjes op het politieke schoolplein even bij de oren pakt en zegt: ‘Als jullie er onderling niet uitkomen, dan beslis ik. Want de school moet door en dit gekissebis kunnen we niet hebben!’?
Doorredenerend op dit model zou je aan de benoeming van bijvoorbeeld drie wijze mannen of vrouwen kunnen denken die gezamenlijk een ministersploeg formeren. Dit wijze driemanschap zou kunnen bestaan uit Ministers van Staat, zoals Wim Kok, Hans van den Broek of Ruud Lubbers. Maar ook prominenten als Neelie Kroes of Hans Wiegel zouden zitting kunnen nemen. Eén van VVD-huize, één CDA’er en één PVA-coryfee zou het eerlijkst zijn. De koningin zou de keuze kunnen maken.

Spijkers-met-koppen-Kabinet
Vervolgens stelt dit driemanschap een evenwichtige ministersploeg samen, bestaande uit mensen die zich luid en duidelijk committeren aan het landsbelang boven enig partijbelang. De minister-president zou tenslotte in een anonieme stemming onder de ministers en de drie wijze mannen gekozen kunnen worden, waarbij de wijze mannen zelf niet verkiesbaar zijn. Bij voorkeur zullen de ministers uitstekende managers met visie zijn, zonder een opvallende politieke kleur. Niet zozeer een zakenkabinet als wel een spijkers-met-koppen-kabinet. Uiteraard blijft de Tweede Kamer haar controlerende en andere taken gewetensvol uitoefenen.

Laat zo’n kabinet maar eens vier jaar lang de kolen uit het vuur halen. Binnen twee maanden kan het er zijn. Een schoolvoorbeeld van regeren zou het kunnen worden.

Donderdagavond had Annemarie een sexy zomerjurkje aangetrokken met uitbundige bloemenprint, onweerstaanbaar voor bronstige bijen op zoek naar honing. Opnieuw genoot ze van haar maatje 40 waar ze sinds jaren weer in paste. Op het laatste moment had ze ook nog een andere beha aangetrokken, eentje die de boel wulps omhoog stuwde zodat haar blanke decolleté niet te versmaden kon zijn. Ze had haar tanden gepoetst, haar bril opgewreven en met haar handen haar piekerige kapsel wat gemodelleerd. Tja, eigenlijk iets te veel henna sinds het laatste kappersbezoek maar vooruit, het had ook wel weer iets frivools. Een royaal vleugje Knowing moest de rest doen.

Nadat ze nog eens goed naar de compositietekening van de serieaanrander had gekeken (mmmmmm eigenlijk best wel een lekker ding, met die donkere ogen en die sproetjes…), was Annemarie op de fiets gestapt en nachtelijk Almere tegemoet gereden. Terwijl de avondwind door haar haren speelde voelde de burgemeester een vreemd soort sensatie door haar lijf gaan. Zo moest het dus voelen als je onweerstaanbaar voor serieaanranders bent. Hoe hadden die andere zeven vrouwen eruit gezien toen ze hun misbruik tegemoet fietsten? Nou ja, misbruik… Altijd meteen van die grote woorden. Wat had die jongen van hooguit 25 nu helemaal gedaan? Een beetje aan de borsten zitten (ze duwde haar meiden nog eens extra omhoog) en van de fiets af proberen te trekken (dat onstuimige van zo’n jonge knul kon best opwindend zijn), en daar hield het eigenlijk wel mee op. Ze was zo vol van haar stoute gedachten dat ze niet eens in de gaten had dat ze rakelings door een scooter gepasseerd werd. En ja hoor, de scooter hield in. Annemarie’s hart bonsde bijna uit haar borst. Zou De Aanrander Op De Scooter het zijn? Nu was het zaak om een beetje angstig te kijken, want daar hielden aanranders van. Je moest een bang konijntje lijken, gevangen in de stroperslamp van de genotzoeker. Expres maakte Annemarie een paar hulpeloze slingerbeweginkjes met haar fiets. Ja schat, ik ben je prooi, sla maar toe, dacht ze verhit.

Maar de scooter trok op en reed door. Pffff, daar was geen fietsen tegen, binnen de kortste keren was de jonge knul uit het zicht verdwenen. Nadat de burgemeester nog een uurlang verlaten wegen en bosrijke wijken had doorkruist gaf ze het op. Geen verdachte scooters meer te bekennen, geen hunks met sproetjes, niets van dat al. Thuis gekomen schopte ze haar bloemetjesjurk uit, verloste zich van de knellende beha, schonk zich een glas whisky in en mailde naar de gemeentelijke persvoorlichter: “We moeten die zwaar overtrokken zaak van de zogenaamde serieaanrander maar eens uit de media zien te krijgen. Uit niets blijkt namelijk dat….” Zo. Ze moesten niet denken dat ze haar mooie gemeente konden bezoedelen. Ze had haar reputatie van daadkrachtige bestuurder weer eens waargemaakt!

Fundamentalisme
Punt uit. Herder Kot is tenslotte niet zomaar Hersteld Hervormd, maar ook nog eens kaarsrecht in de leer binnen dit toch al steile genootschap. Het fossiele gedachtegoed van deze voorganger werd zelfs de Hersteld Hervormden te bar, want na een reeks incidenten werd hij op non-actief gezet. Nu moet een soort kerkelijke rechtbank uitsluitsel geven of Kot zijn hel en verdoemenis weer over de gemeente mag uitstorten. De fundamentalistische dienaar van God heeft het oordeel echter niet afgewacht, hij houdt al weer geruime tijd hagenpreken voor het deel van de Huizense Hersteld Hervormden dat hem trouw is gebleven. En mocht je nu denken dat de Hersteld Hervormde Kerk een onbetekenend splintergeloofje is: sinds haar afscheiding van de Gereformeerde Bond in 2004 is het genootschap uitgegroeid tot 57.000 leden in 117 Nederlandse gemeenten.

Bij elkaar telt Nederland zo’n half miljoen orthodoxe Christenen. Variёrend van gelovigen die het heidense sinterklaasfeest en hun verjaardag niet vieren, tot aan mensen voor wie tv en bioscoop taboe zijn. Binnen bepaalde concentraties op de bible belt zijn deze fundamentalisten nog behoorlijk onverdraagzaam ten opzichte van andersdenkenden. Er zijn voorbeelden genoeg van bijvoorbeeld import-Staphorsters die, na enkele jaren getreiterd en met de nek aangekeken te zijn, hun mooie boerderij maar weer verkochten en naar het westen remigreerden. Tijdens kerkdiensten wordt de Randstedelijke antichrist afgeschilderd als een bedreiging voor de godvruchtige gemeenschap; verzet en vergeving worden vervolgens in een adem genoemd. Drijf hen die niet luisteren willen buiten de gemeentegrenzen en schenk hen daarna vergiffenis. Hoe hypocriet kan je zijn.

Inquisitie
Maar als we de geschiedenisboeken erop naslaan, blijkt het nog niet eens zo lang geleden dat de Spaanse Inquisitie werd afgeschaft. Pas in 1843 kwam er een officieel einde aan de godsdienstige berechtingen met straffen als martelingen, verbrandingen en terechtstellingen. Wereldwijd heeft de Inquisitie vele miljoenen slachtoffers geёist. In naam van God. De christelijke godsdienstoorlogen in Noord-Ierland woedden zelfs door tot 2005. In naam van God.

Als we ons nu druk maken om ‘die intolerante moslims’, dan kan het geen kwaad om ook eens naar ons eigen christelijke gedoe te kijken. Tenslotte is de Islam zo’n 600 jaar jonger dan het Christendom, dus zij hebben nog een inhaalslag te maken.

Hedonisme
Met de voortschrijdende ontkerkelijking van de westerse wereld gaat voor veel mensen ook hun houvast verloren. Als er geen god meer is die controleert of je wel deugdzaam leeft, dan hoef je je alleen nog maar aan de wet te houden. Je eigen normen en waarden mag je verder invullen zoals dat je het beste uitkomt; je past ze gewoon aan de situatie aan. Egocentriciteit en hedonisme hebben steeds meer de plaats ingenomen van nabuurschap en godvrezend plichtsbesef. Maar de andere kant van het verhaal is dat de westerse mens kritischer wordt, transparantie eist, minder aangepast is aan conventies. Dat de Katholieke kerk momenteel door het stof kruipt vanwege de massale openbaarmaking van het wereldwijde kindermisbruik, is een verworvenheid van onze nieuwe maatschappij. Als vrije mensen mogen we nu klokkenluiders zijn van deze ernstige misstanden binnen een bolwerk dat ons eeuwenlang in zijn greep heeft gehouden.

Vooroplopen
De moslimwereld is nog lang niet zover. Want waar zijn de moslims die in talkshows hun beklag doen over de in moskeeën gestimuleerde aanranding van niet-moslim vrouwen? Waar hoor je moslima’s klagen over de geautoriseerde verkrachting binnen het huwelijk? En wie komt er in opstand tegen boerka’s en eerwraak? En waar blijven de demonstraties tegen de openbare zweepslagen van ongetrouwde vrouwen die verkracht werden, terwijl de betrokken mannen er met een berisping vanaf komen? Nee, we kunnen – terecht – vol walging naar de katholieke kerk wijzen, maar tegelijkertijd mogen we trots zijn op de transparantie die we in onze westerse wereld bevochten hebben. Het Christendom loopt zo’n 600 jaar voor op de Islam, hopelijk duurt het geen 600 jaar voordat de moslims hun mond durven opendoen.

Zeer waarschijnlijk hebben zijn naar de mond pratende discipelen hem in deze overtuiging gesteund. Aangezien het CDA echter een vergaarbak is van diverse Christelijke geloofsrichtingen, mag enige interne muiterij wel vermoed worden. Niet voor niets stapte de man, die toevallig daags ervoor nog door De Telegraaf tot kroonprins van het CDA was uitgeroepen, op om ‘zich aan zijn gezinsleven te gaan wijden’ . De charmante Camiel wacht op betere tijden. En ook fractievoorzitter Pieter van Geel houdt het voor gezien. Zij vrezen met grote vreze dat hun partij met opnieuw Jan Peter als voorman gedecimeerd zal worden bij de volgende verkiezingen. En begrijpelijk wensen zij geen deel uit te maken van een dergelijk debacle.

Dierentuin
Welke aap uit de mouw zou het CDA kunnen redden, is nu de vraag. Want tegen het konijn Cohen uit de PvdA hoge hoed gaat het CDA met Balkenende het gegarandeerd afleggen. Wie is die charismatische, daadkrachtige figuur die Cohen aankan? Wie heeft die Bourgondische Limburgse tongval, die herinneringen aan Eurlings oproept? Nee niet Maxime Verhagen, want die is door zijn slinks gedram over Uruzgan even aangeschoten wild geworden. Inderdaad, Gerd Leers. Als Balkenende het écht goed meent met zijn partij, dan stelt hij alles in het werk om deze oud-burgemeester van Maastricht weer naar Den Haag te halen en treedt hij zelf terug. Laat die twee ex-burgervaders het na 9 juni samen maar uitknokken wie de premier wordt, want qua zetels zullen hun partijen elkaar niet veel ontlopen. Met Leers krijgt het CDA absoluut weer nieuw elan.

Gerd Leers heeft in Maastricht overtuigend zijn bestuurlijke kwaliteiten en daadkracht getoond. In de onrust rond woonwagenkamp Vinkenslag heeft hij zich een doortastend hoofd van de politie getoond. Ook zijn houding ten aanzien van het Nederlandse softdrugsbeleid getuigde van moed, hoewel zijn voorstellen het nooit gehaald hebben. Heeft Leers ook nog minpuntjes?  Misschien zijn leeftijd: in juli wordt hij negenenvijftig. En verder kleeft het Bulgaarse huizenavontuur nog aan hem, waarbij hij zijn invloed als burgemeester aanwendde om van de Bulgaarse overheid gunsten gedaan te krijgen. Maar gezien het grootse en emotionele afscheid in Maastricht, is dat kleine vlekje op zijn blazoen hem al ruimschoots vergeven. Nee, deze machtswisseling gaat het CDA op 9 juni redden. En anders wordt het weer een Bak Ellende.

Thomas Erdtsieck stemt CDA noch PvdA, maar vindt het politieke schaakspel gewoon vermakelijk.

Maar op vrijdag 12 maart 2010 verraste de PvdA vriend en vijand met een meesterzet. Wouter Bos kondigde om 11 uur ’s ochtends officieel aan dat hij de politiek zou verlaten. In navolging van Camiel Eurlings wilde hij zich meer aan zijn gezin wijden. Daarmee deed hij afstand van het lijsttrekkerschap én van alle problemen binnen zijn partij. Wat moest overkomen als een eigentijdse beslissing van een verantwoordelijke vader, was in wezen een meesterzet in de patstelling op het politieke schaakbord. Want laten we even analyseren hoe ‘het spel’ zich ontwikkeld had.

Uruzgan
De kwestie Oeroezgan had geleid tot de val van het kabinet. Wouter Bos voelde zich gedwongen om het eenmaal ingenomen PvdA-standpunt te handhaven: eind 2010 moesten alle militairen er weg zijn. Daarmee was met het CDA een onoverbrugbare kloof ontstaan. Een nieuwe coalitie met deze twee grote partijen was ondenkbaar zolang Wouter en Jan Peter de leiders bleven. Maar andere realistische formatie-opties waren ook niet in zicht. Want hoe de verkiezingsuitslag op 9 juni ook zal uitpakken, noch een linkse noch een rechtse meerderheid van 76 zetels lijkt binnen de mogelijkheden te liggen. De PVV is immers spelbreker. Met deze partij, die naar verwachting veel stemmen gaat trekken, zal vanwege haar standpunten nooit een coalitie te vormen zijn.

Aangezien het zich laat aanzien dat zowel de PvdA als het CDA weer redelijk hoog kunnen scoren bij de verkiezingen van 9 juni, is een nieuwe coalitie waarin deze twee partijen – aangevuld door D66 of VVD met CU – toch de meest reёle optie. Maar dan moest óf Wouter of Jan Peter het veld ruimen. Welnu, Wouter Bos – die toch eigenlijk al even afstand van het politieke gedoe wilde nemen – zag dit als het ideale moment om zijn positie af te staan aan Job Cohen die kennelijk al in de wacht stond. Job, de positivo en bruggenbouwer, was niet belast met de ‘erfenis van de breuk’ en zou met een schone lei aan de onderhandelingen met het CDA kunnen beginnen. Deelname van de PvdA aan een nieuw kabinet is nu ineens veel zekerder geworden. Meesterlijk, zonder meer!

Sprekersniveau
Cohens ‘maidenspeech’ tijdens de persconferentie was indrukwekkend. Hij zette zichzelf in een klap neer als een staatsman met visie. Met zijn hartstochtelijke pleidooi voor een fatsoenlijke, respectvolle samenleving bereikte hij een sprekersniveau dat Balkenende bij lange na nooit gehaald heeft. De contouren van een nieuwe premier tekenden zich af. Nee, ik zal nog steeds geen PvdA stemmen, maar petje af voor deze meesterlijke move.

Luguber voorstel
Naar aanleiding van de show werd het Masterplan Orgaandonatie opgesteld en gepresenteerd aan minister Klink. Het plan hield in dat, in navolging van een aantal andere landen, iedere Nederlander automatisch donor wordt tenzij uitdrukkelijk anders bepaald. Dit plan haalde het echter niet. Toch had alle publiciteit rond orgaandonatie tot gevolg dat vandaag de dag zo’n 3 miljoen landgenoten hun organen en/of weefsels beschikbaar hebben gesteld voor transplantatie.

Op woensdag 3 maart verscheen in alle media een luguber bericht. Artsen van het Rotterdamse Erasmus Medisch Centrum Rotterdam stelden voor om al vóór de dood intreedt, de te doneren organen uit het lichaam te verwijderen. Op deze wijze menen zij ‘meer en betere’ organen beschikbaar te krijgen. Ook het stervensproces van de donor zou nu in meer rust en waardigheid kunnen plaatsvinden. Er hoeft immers niet onmiddellijk na het sterven aan het lichaam ‘gesleuteld’ te worden. De artsen zeiden echter te vrezen dat hun voorstel voor het staken van een zinloos geachte, levensverlengende behandeling wellicht op weerstand zal stuiten. Hoe komen ze op het idee!?

De stekker er uit
Uit onderzoek komt telkens weer naar voren dat de grootste weerstand tegen orgaandonatie nu juist de angst voor ‘moord’ is. Men is bang dat men als donor nèt wat minder levensreddende aandacht zal krijgen dan een niet-donor. Dus dat eerder besloten wordt ‘de stekker eruit te trekken’. Op zich is deze bezorgdheid heel goed voor te stellen. Het allerlaatste wat je dus moet doen als je donorschap wilt stimuleren, is dit soort maatregelen voorstellen. Ja, enkel de voorstellen in de media zullen al heel veel aspirant donoren doen afhaken. En menige reeds verklaarde donor zal zijn codicil ongedaan maken. Hoe dom kan je zijn.

Er wordt gesmeten met oncontroleerbare getallen, uitkomsten van onderzoeken en aantoonbare halve waarheden. Men probeert elkaar te vangen op woorden, die voor de werkelijke inhoud totaal irrelevant zijn. Agnes Kant sneert. Femke Halsema moet het laatste woord. Rutte speelt het beledigde jongetje. Pechtold schoolmeestert boven de partijen. Wilders lacht uit. De beloftes vliegen je om de oren en de nooit ingeloste beloftes wrijft men elkaar in. En omdat ze in mediatrainingen geleerd hebben om dwars door interrupties heen hun betoog af te maken, is er al gauw geen touw meer aan vast te knopen.

Leeuwenkuil
En daar zit je dan op de bank naar te kijken. Of in de auto naar te luisteren. De producenten van dergelijke debatten noemen het spannende radio of TV; zij kijken er met dezelfde ogen naar als naar Big Brother indertijd. Gooi die gladiatoren maar in de leeuwenkuil, kijken hoe ze elkaar afmaken. Hoe meer bloed hoe beter de kijkcijfers. Maar ook de partijen zelf verkeren vaak in de veronderstelling dat iedere vorm van media-aandacht hun partij goed zal doen. Dit is natuurlijk maar ten dele waar. In een meerkoppig debat zal een one-issue partij al gauw met de gunst van de kijker aan de haal gaan; de betreffende politicus wordt als duidelijk en consistent ervaren. Hoe genuanceerder men in een dergelijke ‘arena’ tracht te zijn, des te sneller wordt men als watje of draaikont weggezet. In groepsdynamiek wordt verstandige taal vaak vermorzeld en grijpt demagogie de macht. Wie een grote bek aan wat charisma weet te koppelen komt bovendrijven. Maar zijn we met dergelijke bestuurders ook beter af? Met Rita Verdonk hebben we kunnen zien hoe hol zo’n luide trommel is.

Contract
Mijn voorstel is: maak een serie programma’s waarin elke relevante politicus een uur lang solo bevraagd wordt door twee goede journalisten. Liefst een van rechtse huize en een van linkse signatuur. Zet er desnoods een select publiek van studenten en jonge ondernemers achter, die het laatste kwartier ook vragen mogen stellen. Laat hem/haar maar uitleggen waar zijn/haar partij voor staat, wat de plannen zijn, de oplossingen. Leg de ondervraagde op de grill. En grijp in als het te technisch wordt, ze moeten het in gewone mensentaal kunnen verkopen. Stel desnoods aan het einde van het uur een contract op met de gedane beloftes, dat iedereen van internet kan downloaden. Kortom, geef de politiek weer het gewicht dat zij verdient. Tenslotte gaat het om het bestuur van ons land, provincies en gemeenten, dus om de kwaliteit van ons dagelijks leven. De kiezer moet het geloof terugkrijgen, dat de partij waar hij op stemt daadwerkelijk iets voor hem zal kunnen bewerkstelligen.

Anno nu wordt het land bewoond door negen bevolkingsgroepen, onderverdeeld in honderden clans met even zoveel krijgsheren. Opium was altijd veruit het grootste exportproduct, zelfs nu nog maakt de drug 38% uit van het bruto nationaal product van het straatarme land. Ondanks de systematische plantageverwoestingen door de ISAF militairen en de omscholingsprogramma’s naar saffraan en tarwe.

Paard van Troje
In dat land meende de megalomane George W. Bush in 2001 ook zijn gram te moeten halen. Hij had aanwijzingen dat de Saoediër Bin Laden zich in Afghanistan verschool en ging er vanuit dat hij enkele weken later trots tegen het Amerikaanse volk zou kunnen zeggen: ‘We’ve got him.’ Het liep anders. Amerika, en de wereld die achter Bush aan liep, verzandde in een uitzichtloos Vietnam-scenario. Precies zoals het de Russen vergaan was tussen 1979 en 1987. Toen was het Afghaanse paard van Troje gevuld met opium en heroine en droop het Sovjetleger uiteindelijk compleet verslaafd af. Nu anno 2010 steeds meer tekenen erop wijzen dat definitief uitroeien van de Taliban en Al Qaida een illusie blijft, is ‘bijdragen tot stabilisering’ ineens het doekje voor het bloeden. Stabilisering van een land met negen volkeren, honderden clans en even zoveel krijgsheren. Van dat land, waar we de boeren van hun inkomsten beroofd hebben en waar we onze westerse normen en waarden opdringen, zullen we in Amerikaans tempo wel even een modelmaatschappij maken. We hebben niets geleerd sinds we met kralen en spiegeltjes en zendelingen de wereld afstroopten.

Voor het eerst ben ik het daarom met Wouter Bos eens. Kappen! Weg uit dat land. Laat ze het binnen hun eigen cultuur en tempo zelf uitzoeken. Ja, zelfs als dat betekent dat de sharia weer ingevoerd wordt en vrouwen terug naar af moeten. Als de Afghaanse bevolking de Taliban kwijt wil, zal zij die zelf moeten bevechten. Van binnenuit zal het verzet moeten groeien, evenals dat gebeurde in Oost-Duitsland en daarna in de Sovjet-Unie. Alleen dan is er sprake van een breed gedragen ‘regime change’. De wereld is minder maakbaar dan we denken. Godzijdank.