‘Winfrey’s kerstcadeau voor Obama was een interview over softbal’ kopte de NY Daily News op 11 december jongstleden. En wie het interview van Oprah met de First Family heeft gezien, kan niet anders dan het beamen. Zelden zag ik het goedgebekte geweten van Amerika zo theekranserig bezig als tijdens dit kerstinterview. Zelfs die paar kritische vragen, om in ieder geval de schijn op te houden dat Oprah haar boy wonder serieus nam, ontbraken. ‘This was not about grilling the President‘ verdedigde de interviewster zich later tegenover de journalisten van de NY Daily News. Waar het tenenkrommende, überamerikaanse interview met Barack en Michelle dan wel goed voor was werd niet duidelijk. Christmas at the White House moest een soort goed gevoel show worden, kwam er uiteindelijk uit.
Thomas Erdtsieck
Yes, we can fail!
Judaskus van De Telegraaf
Met steeds meer binnenpret zie ik De Telegraaf het deeg kneden waarvan straks het WNL-brood gebakken moet worden. Ik zie precies voor me hoe het gegaan kan zijn. Sjuul Paradijs en zijn mannen hebben zich maanden geleden al regelmatig teruggetrokken op de hei om te brainstormen over doelgroep, strategie en boodschap van ‘hun’ nieuwe zendgemachtigde. De doelgroep leek voor de hand te liggen: De Telegraaf-lezers. Maar toen ontstond een nieuwe discussie. Wie waren dat eigenlijk, die Telegraaf-lezers? Rechts, oké. Maar betekende dat extreem rechts, gematigd rechts, opportunistisch rechts of rechts uit protest? En er zaten toch ook hopen sensatiezoekers zonder uitgesproken politieke kleur onder de lezers. En zelfs opportunistische linkse lezers lazen mee, al was het maar voor de scoops. Dus dan maar mikken op een even breed als anoniem rechts gevoel van onvrede. Altijd raak.
Op een sombere, regenachtige zondagmiddag kan je wel eens de moed bij elkaar schrapen om een zolder, schuur of rommelkamer op te ruimen. Orde scheppen in de troep en van heel veel spullen afscheid nemen. ‘Ik ga even flink ruimen’ roep je dan tegen je huisgenoten. Vanochtend hebben de ministers Verburg en Klink iets soortgelijks tegen elkaar geroepen: ‘D’r zit niks anders op dan rigoureus te ruimen onder de melkgeiten, anders roeien we die Q-koorts niet uit.’ En ze gingen weer over tot de orde van de dag.
Laat ik het maar eerlijk bekennen: ik lees De Telegraaf. Elke dag zelfs. Ik lees hem zoals je naar Patty Brard kijkt, of naar Gordon. Je zapt er snel langs, maar dan toch weer terug. Tóch even kijken wat die kwallen nu weer te melden hebben. Op dezelfde wijze word ik ook naar De Telegraaf getrokken, zelfs op dagen dat ik me bij de kiosk voorneem om nu eens serieus nieuws tot mij te nemen. Maar zodra ik me probeer te verdiepen in het ‘reassuring grey’ van de zogenaamde kwaliteitskranten, brandt in mijn ooghoek alweer een zielig ijsbeertje op de voorpagina van Telegraaf. En hup daar ga ik weer.
Vierenzestig jaar na de tweede wereldoorlog staat de oude vermeende kampbeul John Demjanjuk terecht. En zo hoort het. Want wie van afgrijselijke misdaden wordt verdacht, moet ter verantwoording worden geroepen. Evenals bij vorige vergelijkbare processen staan de media weer bol van joodse oorlogsslachtoffers en nazaten, die allemaal veel ruimte krijgen om hun beklag te doen of met een beschuldigende vinger te wijzen. Het is duidelijk dat wij zo lang na de oorlog nog steeds met een collectief schuldgevoel kampen. Misschien ook wel terecht. Want hebben onze ouders en grootouders destijds wel genoeg gedaan om joden uit handen van de vijand te houden?
Ja, ik val op Bridget Maasland. Waarom? Geen idee, want normaal val ik altijd op donker en exotisch. Misschien is het omdat Maasland aan Maaslander doet denken, dus aan romige Hollandse kaas met een pittige nasmaak. Flauwekul, ik ben in één klap voor haar gevallen toen zij met veel flair en humor de Nationale IQ Test presenteerde. Met dat korte koppie en die brutale, sexy ogen schoot ze alle vooroordelen over de intelligentie van blondines aan puin.
Laatste reacties