Samen met bijvoorbeeld Tiësto, Within Tempation en André Rieu is Armin van Buuren een van de bekendste Nederlandse artiesten in het buitenland. De trance-dj uit Leiden heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een artiest voor wie mensen tot over de hele wereld in de rij staan. Voor eenieder die een wenkbrauw optrekt bij het horen van de termen Armin van Buuren, trance en dj, en niets begrijpt of weet van de wondere wereld van trance: vreest niet. Er is een heus boek over de dj verschenen, en zo kunnen niet enkel fans, maar ook onwetenden een kijkje in de wereld van Van Buuren nemen. Lees verder »
Tom Raeven
Recensie: Eén op één met Armin van Buuren
Cult
Reageren uitgeschakeld
sep 282010
apr 282010
In een vlaag van complete verstandsverbijstering keek ik onlangs naar Jensen! (ja, inclusief uitroepteken). Onze oude bekende mediavriend Terror Jaap mocht de première van de nu al zeer zielige film (want met Waldemar Torenstra) De Gelukkige Huisvrouw verstoren, en Jaap deed dat, zoals we de zachtaardige allemansvriend kennen, met verve. Op een bepaald moment schreeuwde Jaap dat Carice van Houten in Hollywood nog totaal niet was doorgebroken. Het volgende moment zat Jaap achter een zesdubbele cheeseburger met zijn ogen te rollen, maar ik luisterde al niet meer. Ik dacht na over zijn stelling. Carice nog niet doorgebroken in Hollywood? Dat klopt eigenlijk wel, al hangt het ervan af welk gewicht je aan het woord doorbreken toekent.
mrt 312010
Zeven jaar geleden had de Volkskrant al ideeën om zichzelf een kleiner jasje aan te meten. Ja, de krant moest de eerste Nederlandse krant op tabloidformaat worden. Inmiddels is het maart 2010 en is de Volkskrant dan eindelijk tot tabloid getransformeerd. Als eerste? Neen, verre van: als ervaringsdeskundige kan ik u melden dat zelfs De Gelderlander eerder was. Om over NRC Next en het Algemeen Dagblad maar te zwijgen. Maar hey, we hebben het over een Amsterdamse krant, dus dan kan de klant ook Amsterdamse vertraging (Metrolijn, Rijksmuseum, noem maar op) verwachten.
mrt 152010
Vanuit de Randstad is het een slordige negen uur reizen, maar toch had het enkele grachtengordelschrijvers behaagd om op zaterdag 13 maart naar het provinciale Nijmegen af te reizen voor een heus Boekenfeest. U moet weten, in Havana aan de Waal wordt sinds vier jaar de Vereeniging (een soort schouwburg) leeg- en vrijgemaakt voor bleke boekenkneuzen die zich aan het eind van de Boekenweek een avondje kunnen laven aan vooringeschonken glaasjes huiswijn, slordig opgestapelde boeken op een wit tafellaken, semi-arty installaties van viewmasters en natuurlijk lezingen van schrijvers van diverse pluimage.
dec 302009
En wederom is er een jaar voorbij, waarvan de conclusie mag luiden: veel heeft het ons niet opgeleverd. Heel veel geniaals op cultureel gebied verscheen er niet, het nieuws bracht de wereld met name tegenspoed, Harry Mulisch heeft de Nobelprijs (in welke discipline dan ook) niet gewonnen, we zijn geen wereldkampioen voetbal geworden (al ging dat ook lastig, zo zonder WK), Yolanthe Cabau van Kasbergen is maar kort vrijgezel geweest, Youp van ’t Hek bracht geen tweede glossy uit, de metro in Amsterdam is nog steeds niet af (nah ja, dat had ook geen levende ziel verwacht) en Patrick Lodiers komt nog steeds af en toe op televisie. Het is om moedeloos van te worden, al weet iedere bezoeker ook dat het jaar 2009 na Christus ook zat leuke en memorabele zaken opleverde. Vooruit, we moeten niet te kwistig met de term “zat” strooien, maar de lichtpuntjes van 2009, als vlekken op het hagelwitte humeur van een bepaalde Zeeuwse band, moeten we natuurlijk ook even uitlichten. Een chronologisch overzicht van het voorbije jaar.
dec 032009
Toen ik in de krant las dat Nico Dijkshoorn een stuk over Mart Smeets had geschreven in HP/De Tijd, twijfelde ik geen moment en sprong ik op mijn fietsje om het tijdschrift aan te schaffen. Oh, welk een leesplezier lag in het verschiet! Een stuk vol ‘Sans rancune’, ‘Mag ik dat zo zeggen’, ‘Waarvan akte’ en ‘Kijkt u even mee: ik had er weer eens ouderwets behoefte aan. Wellicht werd er ook nog een prei gesneden in het stuk door ome Dijkshoorn en beschouwde hij in een moeite door een flesje ketjap uit de Chinees, dan kon de dag al helemaal niet meer stuk. In de winkel sloeg mijn verblijde hartje een slag over: Nico had een heuse column mogen schrijven, in navolging van de irritante, betweterige Beatrijs Ritsema en de droge Dirk-Jan van Baar! Dat zou dus betekenen dat Niek (voor intimi, that is: laat ik het dus vooral bij Nico Dijkshoorn houden) wekelijks zijn nu al prachtige column-arsenaal zou aanvullen in de HP!
Laatste reacties