Gewapend met fragmentarische kennis van de stadsplattegrond, een halve liter Pilsener Urquell, en het vaste voornemen om er Curry Gewürz nog an toe een romantische en meeslepende aangelegenheid van te maken, lopen ik en mijn vrienden een weekend door Berlijn. Lees verder »
Tycho van der Meij
nov 102010
Het soort meisje waar ettelijke honderden hockey A2’s uit zijn opgetrokken weet zich vertegenwoordigd in Den Haag. En hoe, niks interruptiemicrofoon maar gewoon lekker achter de knoppen. Vleesgeworden huppekee op een plek waar een opgeruimde geest een verschil kan maken. Waar, om met oud-formule1 coureur Derek Warwick te spreken, : “The driver is a bigger part of the percentage if you like … here he is able to drive at 250 % and get some time out of the car.” Schultz kent die plek door schade en schande. Haar ogen lijken te zeggen: “Ik zeg wat ik zeg en dat is meer dan genoeg.” Niet gezegend met een grote variëteit aan mimiek schijnt zij vastbesloten ten alle tijden exact één keer in te sturen. Geluidshinder… Melanie stuurde in, professor Berkhout liet hem staan en dat was dat, grindbak en zwangerschapsverlof. Lees verder »
okt 312010
Het moment was daar, Mark Rutte stond in vak K achter het katheder. Hij zou zijn hand uitsteken naar de kamer, althans, de hand die hij nog over had. De andere hand was nodig om boven het hoofd van Geert Wilders te houden. Maar hij stond er toch maar, hij wel, links niet. En Rita Verdonk. Rita wie? Groot in Den Helder, laatste veld op een schaakbord uit een andere tijd. Mark wie? Mark Rutte, godenzoon van het lot uit Den Haag. Men was er klaar voor, door de livestream meende ik de geur van vers gemaaid gras te ruiken, einde van de zomerstop. Rode stropdassen bij de PvdA, the sense of occasion. Lees verder »
Laatste reacties