Zenuwachtig loop ik het ziekenhuis binnen. Inmiddels kent iedereen me hier en de verpleegster begroet me alsof ik een oude bekende ben. In mijn tas zit een brief. Ik heb deze brief geschreven op de tweede dag van haar opname en onderwijl zit ze hier al bijna een maand. Ik had me voorgenomen deze brief voor te lezen zodra ze ‘terug’ zou zijn. Mij weer echt zou zien en enigszins contact zou hebben met de werkelijkheid.
Als ik haar kamer binnenstap krijg ik een dikke kus en een knuffel. Ik doe een stap naar achter, pak haar hoofd vast en kijk in haar ogen.
Vivienne
nov 112009
Saskia maakt me bang. Veel dingen wennen, maar de gesloten afdeling niet, ook omdat er geen verbetering in haar situatie lijkt te komen. Ze huilt en smeekt of ze alsjeblieft naar huis mag, dreigt met zelfmoord, dreigt mij in elkaar te slaan en elke keer ga ik er met meer tegenzin naar heen. Vanavond heb ik versterking, mijn vader en mijn vriend zijn er ook. Omdat Saskia niet met meer dan één persoon tegelijk kan omgaan, ben ik eerst bij haar en wachten de mannen buiten. Als we op haar bed zitten horen we opeens rumoer in de gang. Geschreeuw en doffe klappen, iemand wordt geslagen. Hard.
Feuilleton: Gesloten Afdeling (3)
Column
Reageren uitgeschakeld
nov 022009
Saskia is boos. Omdat ze in haar psychose behoorlijk onhandelbaar is, wordt ze als ze te druk wordt voor haar rust en veiligheid in een “prikkelarme ruimte” gezet. Deze isoleercel bevalt haar helemaal niet, zo erg niet dat ze haar handen helemaal kapot heeft geslagen tegen de deur. Huilend vertelt ze me dat een van de begeleiders haar zo hard naar binnen heeft gegooid, dat ze op de grond viel en bijna met haar hoofd tegen de zware deur was geklapt.
okt 272009
De Grote Vriendelijke Neger (GVN) loopt door de gang en deelt snoepjes en chips uit. Saskia stelt ons enthousiast aan elkaar voor en vertelt vol trots dat ik haar zus ben. De GVN geeft me allemaal complimentjes en ik voel me er ongemakkelijk bij. Ook al ben ik hier nu voor de derde keer, de gesloten afdeling geeft me nog steeds een onprettig gevoel en ik heb het idee dat ik continu op mijn hoede moet zijn. Eenmaal in haar kamer aangekomen, wordt die onrust niet minder.
okt 202009
Een kwijlend meisje met lege ogen schuifelt op me af. Helaas schuifelt ze niet door, maar gaat voor me staan.
‘Het is allemaal mijn schuld hè?’
Snel kijk ik om me heen, op zoek naar een verpleegkundige. Die zijn nog best lastig te vinden, want net als de bewoners van de gesloten afdeling dragen ze vrijetijdskleding. Je herkent ze alleen aan hun sleutelbos, die obsceen duidelijk maakt dat zij wel naar buiten kunnen.
‘Wat is jouw schuld?’
‘Nou alles. In de hele wereld. Ook honger in Afrika enzo.’
‘Welnee, dat is toch allemaal niet leuk. Dat wil je toch niet, dat die mensen honger hebben?’
Een langgerekt nee volgt.
Laatste reacties