De crisis woedt al jaren in ons land. Het begon bij de banken, spreidde zich uit naar de huizenverkopers en langzaam werd duidelijk dat de broekriem aangehaald moest worden. Griekenland moest financieel worden gered, ZZP-ers kregen geen opdrachten meer, er werden talloze mensen ontslagen. En de overheid sneed zelfs in het budget voor bloemstukken. Tot zover is alles bekend. Alle hierboven genoemde partijen hebben hun verhaal mogen doen in de media. Van één groep wordt de stem niet gehoord. De studenten. De groep die nog hoopt en droomt en een onvervulde belofte in zich draagt. Maar het is ook een groep de gestigmatiseerd wordt. Een groep met een imago dat niet af te schudden is, opgebouwd door de generaties voor hen. De student is lui, slaapt uit, drinkt buitensporig veel alcohol en verslindt overheidsgeld. En als de overheid al geen geld meer heeft voor iedere week verse bloemstukken, dan is er al helemaal geen geld meer voor dit schorem.
Dat verdient geen bloemetje
Doe mij maar de jodenster. Een rode. Met een halve maan er op. Lekker zichtbaar. Ik bedoel, als je me dan wilt oormerken: doe het dan goed. Als je me wilt discrimineren: doe het dan goed. En als je me wilt uitsluiten: DOE HET DAN GOED. Ik weet het nog makkelijker gemaakt. Verplicht bij elk artikel dat ik schrijf, elk interview dat ik publiceer en elke mail die ik verzend een disclaimer in de vorm van een rode halve maan met een jodenster er achter. Hoewel, disclaimer? Waarschuwing van mijn part. Zet het erbij ‘dit artikel is een geschreven door een allochtoon!’. Heb de ballen. Schaam je niet. Discrimineren, uitsluiten, oormerken het is van alle tijden. Het is toch vanzelfsprekend dat Máxima binnen drie maanden een Nederlands paspoort heeft en dat Mauro na tien jaar Nederland wordt uitgezet? Echt hoor, mij hoef je niet uit te leggen dat niet alle mensen gelijk zijn. Dat zijn we niet. De ene leugen is de heldenstatus waard, de ander de verdoemenis. Heus, ik ken mijn plek. Als allochtoon. Lees verder »
Een ‘bruikbare speler’. Kent u die term? Een bruikbare speler kent zijn beperkingen, voert zijn taken uit en steekt zijn kop niet boven het maaiveld uit. Aldus nationale knuffel babyboomer en azijnpisser Johan Derksen over een voetballer zonder exceptionele kwaliteiten. Mijn tere hartje steekt altijd een beetje als mensen slechts als ‘bruikbaar’ getypeerd worden, maar het is wel duidelijk: een waterdrager is geen Godenzoon. Lees verder »
Slachtoffer van een gefeminiseerde samenleving, dat is de huidige generatie manmensen. Althans, als we Andreas Englund en Angela Crott moeten geloven. De nieuwe man lijdt onder het succes van de zelfstandige vrouw en de veranderde mores van een samenleving die hem niet meer waardeert. Zijn rol als provider en beschermer garandeert niet langer de affectie en gehoorzaamheid van de andere sekse, waardoor het zelfbeeld een flinke knauw heeft opgelopen. Aangetrokken en afgestoten door de irrationele verlangens van castrerende vrouwen, dolen zij verward en verloren door de straten op zoek naar hun raison d’être… Alstemblieft zeg! Mogen wij een teiltje? Lees verder »
Deze lente vindt de meest populaire en lucratieve deal in mensenhandel ooit plaats: Facebook gaat naar de beurs. Volgens de Wall Street Journal is het nog slechts een kwestie van tijd en gaat het dit voorjaar gebeuren. De geschatte beurswaarde van Facebook ligt tussen de 75 en 100 miljard dollar. Een astronomisch bedrag, maar dat is kennelijk de waarde die 750 miljoen online identiteiten wereldwijd genereren door het delen van lief en leed en likes. Even een rekensommetje: 75 miljard dollar voor 750 miljoen gebruikers = honderd dollar per gebruiker. De informatie die we delen en de mate waarin we ons openstellen voor advertenties heeft voor bedrijven en verkopers blijkbaar een gemiddelde waarde van honderd dollar per persoon. Dat lijkt veel, maar eigenlijk valt dat wel mee als je bedenkt dat een enorm aantal superconsumenten (jongeren) een tweede leven lijkt te leiden in een community waar ‘echte vriendschap’ nog nooit zo makkelijk is geweest. Lees verder »
Ik zal het gewoon maar eerlijk zeggen: ik heb nooit echt wat van je gelezen. De liefste vriendin die ik ooit had gaf me je prijswinnende boek om te lezen: Over de liefde. Ik kwam er niet doorheen. Niet eens omdat het over al je stukgelopen relaties ging. Meer omdat het Litteratuur met drie t’s een grote L was. En voor sommige Nederlandse Litteratuur geldt blijkbaar dat het pas een prijs kan winnen als het met een betonmolen geschreven is. Ik heb dat altijd vreemd gevonden. De woorden van Steinbeck of Woolf of Reve smelten op de tong als versgevallen sneeuwvlokken. Jouw woorden niet. Ik kauwde erop tot mijn speeksel op was. Nog steeds verwarrend en gortdroog. Ik had geen drilboor. De moed zonk me in de schoenen. Ik legde het weg. Over de liefde ligt ergens in een kast. Ongetwijfeld is het een meesterwerk. Lees verder »
“Weet u wel wat uw werknemer zegt op Twitter? Allemaal kwetsende dingen over kanker/mongolen/de Twedding/mij/dode kinderen. Dat is heel schadelijk voor uw bedrijf.” Mijn werkgevers ontvingen veel van zulke mailtjes, niet zelden anoniem en steevast vergezeld van het verzoek “mij eens een lesje te leren” en/of “wat fatsoen bij te brengen.” Het blijft mij verbijsteren dat mensen serieus menen iemands werkgever te moeten benaderen over twitterberichten vanaf een privé-account.
Lees verder »
De Britse filosoof Alain de Botton heeft in de afgelopen maanden enkele honderdduizenden ponden opgehaald voor een groots project, midden in het zakelijk centrum van London. De Botton wil een tempel voor atheïsten laten bouwen, speciaal gemaakt als ode aan de mens en zijn humanisme. Het ontwerp voor de tempel is een soort langwerpige koker van 46 meter hoog die aan de bovenkant open is. Binnen wordt met jaarringen de leeftijd van de aarde aangegeven. Lees verder »
Mels de Zeeuw, één van de vaste auteurs van de WarRoom, woont in Atlanta, Georgia en voerde campagne voor Ron Paul in aanloop naar de primaries in South Carolina. Hieronder volgt een verslag van zijn ervaringen.
Vlak over de staatsgrens werd al snel duidelijk dat de primary in volle gang was. Borden van verschillende kandidaten waren in voortuinen en langs snelwegen geplaatst. Radioluisteraars werden tussen de classic rock en country nummers door bestookt met politieke spotjes. Politiekloos televisiekijken was onmogelijk, met om de paar minuten campagnespotjes en op elke nieuwszender continue campagne analyses. Als voetbal oorlog is, dan doet de primary in South Carolina hier zeker niet voor onder.
Er is dezer dagen een opvallend verschil in benadering tussen het CDA (virtueel dertien zetels) en de SP (virtueel vierendertig zetels). Van de eerste, zwaar geslonken partij zie je in allerlei verschillende media hoofden opduiken die iets te vertellen hebben, morgen iets te vertellen willen hebben of warmlopen om op termijn iets te vertellen te hebben. Verwacht niets anders dan clichés en open deuren van al deze machtige, semi-machtige en aanstormende CDA’ers, maar daar schijnt het even niet om te gaan: de scoringsbeluste journalist verlustigt zich dermate in de stoelendans om de poppetjes, dat hij of zij gerust een vierenzeventigste CDA’er voor lief neemt die het over ‘warmte’ heeft, ‘een fris elan’ of ‘terug naar de compassie’. Naarmate de macht dichterbij komt, wordt het leger microfoons meestal uitgebreider en de tekst nietszeggender. Wie afgelopen weken de discipline had om alles in het CDA-circus te notuleren komt na ‘close reading’ zeer waarschijnlijk tot de conclusie dat het CDA én voor de zwakkeren is, én voor een groeiende economie, én voor een schone natuur, én voor de boeren, én voor Europa, én voor het behoud van een nationale identiteit. In moeilijke tijden kun je maar beter op alle paarden tegelijk wedden, zo lijkt de strategie van het CDA. Ze noemden het vervolgens in een wanhopige bui van frivoliteit ‘het radicale midden’ en amper een journalist die er – nog dronken van weer een loslippige CDA’er – zinnige en doortastende vraagtekens bij plaatste. Lees verder »
Werken in de supermarkt was ooit een geliefde hobby van me. Ik was aangenomen om twee keer in de week drie uur schappen te vullen en de winkel netjes te maken. Het beviel de manager kennelijk, want ik mocht al snel ook op zaterdag werken. Daar was ik heel blij mee. Niet omdat het meer geld opleverde, maar omdat ik op zaterdag mijn eerste grote liefde tegen was gekomen: Marc. Hij was er op zaterdag altijd. Ik was toen net zestien. Marc was 22. Ik zat op de Havo, Marc deed HEAO. Marc was een allemansvriend: iedereen vond Marc aardig, hij kon met iedereen omgaan en in zijn buurt viel nooit een onvertogen woord. Marc leek de hele dag bezig het iedereen naar de zin te maken. Dat had op mij een enorme uitwerking. Lees verder »
Als ik twee dagen mijn medicijnen niet inneem, krijg ik een terugval. Een akelig woord, dat niets meer betekent dan dat ik verzink in mijn negatieve gewoontes. Fascinaties voor de dood, een trekkende melancholie, excessief drankgebruik. Veel seks, altijd geil, maar ook altijd depressief. Als ik die luttele achtenveertig uur niet het stofje escitolapram tot me neem, krijg ik verschijnselen waar de wannabe-bourgeois enkel van kan dromen. Wat Lou Reed bezingt en wat William Shakespeare beschrijft. Maar geloof me; het zit allemaal tussen jullie oren. Lees verder »
In december riep Time de demonstrant uit tot Persoon van het Jaar. Je kon er vorig jaar inderdaad niet om heen. Protest was weer helemaal terug en revolutie lag op ieders lippen. Hoewel Nederland ook een eigen Occupy-protest kent, is dat een beetje schamel. Er waren ook nog wat scholieren die laatst een poging tot rellen deden op het Museumplein, maar de revolutie is in Nederland tot dusver uitgebleven. Lees verder »
COMMOTIE! Afgelopen week bleek dat Sjalalie Sieneke bij Gods gratie niet wist wie Clown Bassie (foto voor de zekerheid) was. Toen Frans Bauer Sieneke in het programma Bananasplit een foto van Bassie voorschotelde kwam ze er niet uit: wie is deze meneer met die gekke haren en die platte rode neus? Waar ken ik de beste man ook alweer van? En waarom ziet ‘ie er uit als een infantiele zeventiger, zo met die ruitjes en dat gekke jasje? Nederland ontplofte! ‘Haha, die Sien. Wat een totaalidioot!’ riepen we allemaal, alweer. Nou mensen, het bleek dus mooi een vooropgezette grap te zijn! Gefopt! Lees verder »
Er zijn van die mensen die hun scootmobiel helemaal behangen met knuffelbeesten. Een beetje een zielige aanblik hebben dat soort voertuigen doorgaans; alsof iemand heeft willen zeggen: “Nu ik niet meer kan lopen, krijg ik alleen nog aandacht van Poekie hier!” En wie weet is het nog wel waar ook, dat kan natuurlijk, dat maakt het alleen nog maar treuriger. Misschien moet je ook wel naar zo iemand toe lopen en vragen: “Gaat het wel helemaal goed met u?” Dan gooien ze die muffige beesten (want 100x natgeregend) wellicht gelijk weg, verheugd door het beetje compassie dat ze ineens krijgen. Aan de andere kant wil je zulke mensen ook niet te veel aanmoedigen, natuurlijk, voordat iedereen ineens knuffels gaat plakken. De oplettende medemens heeft ondertussen echter al een veel erger soort voertuigversiering her en der im den Lande ontdekt: de bloemetjesfiets. Lees verder »
Aan alle dingen komt een eind, zo ook het burgemeesterschap van Thom de Graaf in Nijmegen, Havana aan de Waal. Thom wordt voorzitter van de HBO-raad en zal tijdelijk worden opgevolgd door een PvdA-meneer, en dat is dat. Schouders ophalen, doorlopen, glas en plas. Het zal de politiek-correct murw gelulde Nijmegenaren een biet wezen en dat is –vanaf dag één van Thoms benoeming- duidelijk wederzijds. Nobody really cares. Dat burgemeester De Graaf werkelijk niets van betekenis heeft achtergelaten in Nijmegen en vooral uitblonk door onzichtbaarheid, afwezigheid en desinteresse, daar valt mee te leven. Regentesk plucheplakken en baantjesjagen zijn immers zaken waar je aan went, zo cynisch zijn we inmiddels, daar valt niemand meer over in deze stad van PvdA, SP, GroenLinks en D66. So far, so good. Lees verder »
Alle discussie over de nieuwe Amerikaanse anti-piraterijwetsvoorstellen SOPA en PIPA doen je afvragen of het niet tijd wordt om de wereldwijd geldende wetgeving rond het auteursrecht kritisch onder de loep te nemen. Deze wetten zijn blijkbaar niet meer van deze tijd. In principe is het eigenlijk vreemd dat iemand de rechten kan vastleggen om noten of woorden in een bepaalde volgorde te gebruiken. De auteur heeft de noten en de woorden niet uitgevonden. Het is dan ook niet onmogelijk dat een andere auteur deze noten of woorden per ongeluk in precies dezelfde volgorde zet. Weliswaar onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk. Ik ken veel muziek die erg veel op andere muziek lijkt en veel schrijvers hebben bijna hetzelfde beweerd over bepaalde onderwerpen. Lees verder »
Robin Hood stal van de rijken en gaf aan de armen. Duidelijk een held. Levend in ballingschap trok hij vanuit zijn armoedige onderkomen in Sherwood Forest de paden langs, om daar de onderdrukkende en uitbuitende adel en sheriff te beroven van hun goederen en luxe. Luxe die zij te danken hadden aan de duimschroeven die zij op het volk hadden gezet. Nogmaals, een held! Net als Kim ‘Dotcom’ Schmitz, oprichter van Megaupload en een moderne Robin Hood. Vanuit zijn landhuis in Nieuw-Zeeland, te midden van zijn dozijnen aan luxe wagens, stuurde hij zijn ‘cyberlocker’ aan, waardoor miljoenen mensen over de hele wereld data met elkaar konden delen. Gratis. Want informatie wil vrij zijn, zo leren we de laatste jaren. Vrij, voor iedereen beschikbaar en voor niets. Op deze wijze beroofde hij volgens de FBI de uitbuitende, beperkende en onderdrukkende muziek- en filmindustrie van 380 miljoen euro, of was hij – als dienstleverende – in ieder geval medeplichtig aan deze roof. Lees verder »
Raar maar waar: nieuw onderzoek toont aan dat geld tellen – domweg waardepapier door je vingers laten gaan - fysieke en psychologische pijn vermindert. Kathleen Vohs, een marketingprofessor aan de Universiteit van Minnesota die het onderzoek mede uitvoerde, noemt de resultaten “ronduit verrassend”. De experimenten werden uitgevoerd door haar collega Xinyue Zhou, aan een universiteit in China. Chinese studenten kregen van Zhou te horen dat ze meededen aan een vingervlugheidstest. De studenten werden opgedeeld in twee groepen. De ene groep kreeg een stapel Chinees geld te tellen, de andere groep stukjes papier. Daarna werd ze gevraagd hun vingers in water van 50 graden Celsius te dopen en te rapporteren hoeveel pijn / ongemak ze daarbij voelden. Diegenen die het geld geteld hadden rapporteerden veel minder pijn aan hun vingers, dan diegenen die stukjes papier geteld hadden. Lees verder »
Eigenlijk wilde ik stoppen bij 10.000 followers. Gekscherend had ik geroepen dat 10.000 followers een mooie aanleiding zou zijn om twittersabbatical te nemen. Maar met 9.600-enzoveel followers is het ook goed. Mooi geweest: ik stop met intensief twitteren (mijn twitteraccount blijft bestaan, ik zal de links naar DeJaap blijven doorgeven en zal incidenteel wat tweeten, een paar per dag is mijn streven). Niet voor een jaar, maar hopelijk voorgoed. Ondanks al het geweldige wat twitter me heeft gebracht, is twitter, zeker de laatste maanden, meer en meer een nachtmerrie geworden. Nachtmerries heb ik zo ook al, daar heb ik geen twitterverslaving voor nodig. Een verslaving overigens waar ik zelf verantwoordelijk voor ben, daar niet van. Lees verder »
Laatste reacties