Het zal allemaal wel weer enorm goed bedoeld zijn, qua ‘awareness’ en ‘empowerment’ enzo, maar de executie blinkt uit in schrijnende lulligheid. Ten eerste kiezen ze voor hun top 100 machtige vrouwen louter conventioneel knappe en fotogenieke types, maar wat als jouw vierkante frame dagelijks gehuld wordt in muisgrijze coltruien, er niemand met je naar bed wil en je toch gewoon succesvol bent in je werk? Als je je kapot lacht om de term erotisch kapitaal omdat je met je platte reet op een enorme berg geld zit die je hebt verdiend door vooral keihard te werken en je niet al te druk te maken over hoeveel centimeter zichtbaar vleesoppervlak er erotisch kapitalistisch verantwoord wordt geacht? Had het feminisme niet iets van doen met wensen niet meer op je uiterlijk te worden beoordeeld?

Goedkope marketingtruc
“Om power uit te stralen, heb ik laatste rode laarzen gekocht.” Aldus de nummer 8 politiek, Jeanine Hennis-Plasschaert. Ten eerste, rode laarzen zijn awesome! Ten tweede is mevrouw Hennis Tweede Kamerlid for crying out loud, dus als ze haar power uit schoeisel denkt te halen gaat er echt iets gruwelijk mis. Ten derde zou ik als ik Jeanine Hennis was ook elk excuus aangrijpen om het maar niet over het rampzalige kabinetsbeleid of mijn flexibele stemgedrag te hoeven hebben. Hoofdredacteur Margriet van der Linden over de actie: “Misschien dat ik mijn kuif nog eens extra föhn, hoewel dat bijna niet nodig is met dit weer.” Wat!?! Margriet, dude! Je kunt wel bloedserieus op YouTube uitleggen waar deze campagne, met ‘schokkend’ decolleté op de cover, over gaat, maar je blijft hopen dat het allemaal een geniale grap is.

Uiterlijk doet ertoe. Seks doet ertoe. Presentatie doet ertoe. Maar is dit een feministische discussie, of een goedkope marketingtruc om lezers bij de glossies weg te lokken en onder de vlag van Dolle Mina lekker over kleding en beauty te kunnen keuvelen? “Wat heb je aan en waarom?” Is dat wat Opzij-lezeressen willen weten van de machtigste vrouwen van Nederland? Denken we echt dat seksistische strereotypen verdwijnen door een dag ‘met extra aandacht voor het vrouw-zijn naar het werk te gaan’? Nee, je kunt oppervlakkigheid en focus op uiterlijkheden niet bestrijden met oppervlakkigheid en focus op uiterlijkheden, maar je kunt er gelukkig wel geld mee verdienen.

Joyce Brekelmans zegt lekker niet wat ze morgen aandoet want daar gaat het verdomme niet om.

CC-Foto: ‘ange122530‘

Ik had er nog nooit van gehoord: de NVTBVZEZ of hoe de officiele afkorting ook moge luiden. Tot het koud werd, nog kouder en toen koudst. De elfstedenkoorts begon toe te nemen – ook daar is een vereniging in het spel (!) – en daar kwamen ze onder hun steen vandaan. Waar burgers en bedrijven de elfstedentocht-gekte tot grote hoogten stuwen. Waar zelfs – of moet ik zeggen juist – de EO met een soort IJs-journaal komt. Daar ageert deze vereniging tegen de eventuele datum van de 2012-editie van de tocht-der-tochten: 12 februari. Dat is namelijk op een… zondag. The horror…

Toorn des Heeren
Vermoedelijk denken de mensen van de betreffende NVTBVZEZ dat ‘the minute’ dat de schaatsenrijders die in het gelukkige bezit zijn van zo’n felbegeerd startbewijs met hun doorlopers, klapschaatsen of hoge noren het 15-centimeter-ijs raken, de toorn van De Heer losbarst. Zij zien mogelijk apocalyptische taferelen voor zich, waarin de Bonkevaart uit het niets opengereten raakt en alle zondige schaatsenrijders zonder pardon het vrieswater ingesleurd worden.

Alsjeblieft, zeg. Ten eerste gaat zo’n negatieve houding ten opzichte van het houden van een schaatstoertocht op zondag natuurlijk nergens over. Met gezond plezier gaan schepselen Gods in hun voor inspanning en buiten zijn geschapen lichamen het door Hem gemaakte ijs in Zijn Natuur op. Hoeveel beter en puurder kan je het hebben! Ik zou bijna over IJsRENTmeesters gaan spreken in plaats van over ijsmeesters. En Hij is natuurlijk Onze Grote IJsMeester!

Plastic foetus
Ten tweede moet ik sowieso wel een beetje grimlachen om het bestaan van dit obscure clubje. Zij verzorgen samen met plastic foetus-verspreiders toch wel de grootste anti-PR voor ons gelovigen. Begrijp me goed, ik geloof in het belang en de kracht van een rustdag. Dat is een principe dat – althans, dat geloof ik van harte – God zelf heeft bedacht voor ons toen Hij deze wereld maakte (wat een malle jongen, denkt u nu misschien). Naast werken, zorgdragen voor een gezin of je eigen hachie, naast sporten, kroegentocht, Saw 1 t/m 6-marathonnen, vogelspotten of aquarellen, is het immers ook van groot belang om te rusten. Ik vind dat tot op de huidige dag een bijzonder wijs advies.

Het is alleen vreemd dat er een vereniging bestaat die dat op deze manier aan niet- of anders-gelovigen op wil leggen. En bovendien: als we naar de letter van de wet – of beter gezegd naar de letter van de Bijbel – kijken, zou de vereniging toch echt Nederlandse Vereniging tot behoud van de Zaterdagsrust en Zaterdagsheiliging hebben moeten heten. Een geruststelling voor de bestuursleden: de afkorting kan hetzelfde blijven. Waarom die switch naar de zaterdag? Ehm… misschien omdat Hij ons oproept om de Sabbat te gedenken en… heiligen. En de laatste keer dat ik checkte valt die Sabbat nog altijd zaterdag (en een stukje vrijdag, geen zondag)…

Zevendedagadventist
Ben ik dan zelf een zevendedagsadventist? Nope, een christen die zelf op de zondag kerkt en wat dat betreft ook niet ‘back to sabbath’ gaat. Maar dan claim of pretendeer ik er ook niks over. Voor mij is de zondag een belangrijke dag van met vrienden en familie zijn, naar de kerk gaan: dat geeft rust en ontspanning. Maar ik volg ook de eredivisie op de voet. Zeker nu het met Ajax zo fijn gaat… In mijn beleving gebruiken juist veel niet- of anders-gelovigen juist de zondag als rustdag. Uitbuiken, uithuiven, ontslakken en vervelen; dat werk. Het werk van de NVTBVZEZ lijkt daarmee al zo’n beetje gedaan.

Tot slot. De bestuurders van de vereniging en hun achterban (als er sprake is van een achterban…) wonen vermoedelijk niet in het behoorlijk ontkerkte en liberale Friesland. Zo bezien is een elfstedentocht op de zondag zelfs een enorme kans om in de thuisprovincies van de NVTBVZEZ van 12 februari de rustigste en heiligste zondag van het jaar te maken! Immers: alle zondagschenders reizen die dag weg naar het hoge noorden van Nederland en dus blijven alleen de ware broeders en zusters achter om samen te rusten. Populaire marketinggoeroes zouden spreken van een ‘win-win-situatie’. Mijn suggestie zou zijn om de vereniging daarna op te heffen. Stoppen op het hoogtepunt en daarna eeuwige… rust.

De voorzitter van deze vereniging, ene D. van der Sluis uit het dorp-met-de-bijbel Genemuiden, stuurde gisteren een brief aan het bestuur De Friesche Elf Steden, waarin hij stelt dat een Elfstedentocht op zondag “ontheiliging van de zondagsrust” is. Nu lijkt Wiebe Wieling, voorzitter van De Friesche Elf Steden, mij een man van de traditie. Niet iemand om heilige huisjes omver te schoppen. Toch zei hij maandag dat er eventueel op zondag gereden zal worden, “als het zo uitkomt”.

Zondagsontbijt
Natuurlijk had hij daar over nagedacht. Ik stel me zo voor dat hij er de hele zondag mee bezig geweest is. Fantaseert u even mee: Na een traditioneel zondagsontbijt met wit gesteven tafelkleed, zelfgemaakte jam, roggebrood en een extra beschuitje, gaan Wiebe Wieling en zijn vrouw Tjetje Dieuwke Stapensea, roepnaam Jessy, wandelen. Gearmd lopen ze door de sneeuw. Het is koud. De klokken in de zadeldaktoren van het Middeleeuwse kerkje in de verte klinken luider dan anders. De Wielinkjes stammen uit een gelovig geslacht.Friesland telt het grootste aantal kerken per hoofd van de bevolking. Ze koesteren de zondagsrust. Maar Wiebe is ook academicus en econoom. Zonlicht kaatst door het met sneeuw bedekte landschap. Dikke zwarte rook stijgt op uit de schoorsteen van de kerk. En Wiebe zegt: “Jessy, een dak vol zonnecellen zou helemaal niet misstaan op dat oude kerkje.”

Schaatsliefde
De liefde voor het schaatsen bij de Wielinkjes is groot. Zijn zoons zijn geoefende schaatsers. Hij heeft zelf twee Elfstedentochten gereden. In 1986 gleed hij samen met zijn Jessy over de eindstreep. Maar het is zondag. Ze zijn samen stil, proberen het even niet over werk te hebben. Zij denkt aan hun tocht samen. Hij maalt over zijn grootste zorg: of de vorst wel aanhoudt. Ineens zegt ze: “Ik weet hoe je over de zondagsrust denkt Wiebe. Maar je moet ook denken om de mensen. De kerk is leeg. Wij komen er toch ook niet meer? Wat nou als je het eens op zondag deed?” Hij kijkt haar aan. Dankbaar dat ze zijn gedachten verwoordt. Een Elfstedentocht op zondag. Het is nog nooit eerder gedaan. Maar… waarom niet? Hij beslist nog niet. Hij laat twijfel toe. Wat nou als het nooit meer zo wordt als vroeger? En hoe erg is dat? Ze lopen door knerpende sneeuw. Knotwilgen staan in silhouet. Houtduiven roepen. Ze zijn stil. Thuis, als hij de sneeuw van zijn schoenen geveegd heeft, kijkt hij haar aan en zegt: “Het kan toch, dat het niet anders kan dit jaar? Het kan gewoon een keer zo uitkomen. Toch?”

Wat er maandag gebeurde in huize D. van der Sluis in Genemuiden laat ik aan uw eigen fantasie over. Ik volsta met wat quotes:  “Een aanslag op de zondagsrust.” “Ontheiliging.”  “Grote zorgen.” “Volledig in strijd met de Bijbel.” “Wij zijn daar helemaal tegen.” “Wij betreuren het bijzonder.” Of ach, laat ik toch eindigen met een fantasietje: D. van der Sluis, hangend aan de grote wijzer van de klok van een Friese zadeldakkerk. Aan een ketting aan zijn been hangt een loodzware, antieke Statenbijbel. Hij probeert te tijd te stoppen. Hij verliest zijn grip.

CC-Foto: Tomasz Sienicki

Rondom het spoor lagen verwaarloosde grasvelden met kale plekken als de pels van een ziek dier. Velden waar niets mee gedaan wordt, nooit, want ongeschikt voor bewoning, voor landbouw, slechts een buffer rondom het spoor. Ik vond het destijds een veelzeggend decor, wat achteraf gezien onzin is. Alle ruimte is even geschikt. Overal kon er zijn gestorven, was er waarschijnlijk gestorven en zou gestorven worden. Daar konden de geluiden en de auto’s en de reclames en al het geschreeuw en geblaat van duizenden mensen niets aan veranderen.

Het was zonnig die dag. Langs het spoor was niets meer afgezet. Alleen een restant van een plastic lint, dat vlak voor de spoorbrug om een boom gebonden zat, herinnerde aan het gebeuren. Het wapperde in de wind, maakte een geluid als van een vlieger, het was een treurig aandenken. Ik vroeg me af hoe de achtergebleven stukken er uit zouden zien: vers en sponzig, of juist droog en bruin en verschrompeld. Er hing overal een vreemde, zware lucht; muf, droog. Misschien was het de geur van staal of van oud hout of van olie of misschien was het gewoon de lucht van het voorbijgaan.

Wat de jongen gezien moest hebben in zijn laatste momenten. De roeiboten in het kanaal, de flats aan de overkant; kolossen van donkergrijs beton, en het laatste wat hij zag: de gele hondenkop van de intercity die grijzend op hem afkwam. Dood. Eindelijk het niets. Zijn erfenis: zuchtende passagiers die gestremd zijn, wachtenden in de stations.

We schopten in de roodbruine stenen tussen de rails, speurden tussen het stof en het gruis. De smerigheid van het spoor; overal zaten resten van de stront van treinreizigers: uitgescheten en over de grond gesproeid. Stijve proppen wc-papier lagen overal verspreid, taai en ingedroogd. De vunze resten van mensen die overal waar ze gingen niets dan banale troep achterlieten. Een sterfplek van niets. Je moet wanhopig zijn als je bereid bent je leven te laten op een plek zo vuil als deze.

We besloten te gaan zoeken in de struiken rondom het spoor. We beredeneerden dat de jongen moest zijn uiteengespat, en dat zijn resten dus best de struiken in konden zijn geslingerd. Maar daar lag niets dan afval: bleekgeregende draagtassen, gedumpte reclamefolders, blikjes, flessen en dood gebladerte.
De schoonmakers hadden hun klus grondig uitgevoerd. Ik vroeg me af hoe die mensen droomden; de mensen die andere mensen van het spoor moesten schrapen. Dat konden geen vrolijke dromen zijn. Of misschien waren ze verlost. De dood leren kennen. Hem dicht bij je te houden. Ik ken je wel; zeg je. Nu ik je ken hoef ik niet meer bang te zijn. Ik heb je gezien, ik weet wat je kan aanrichten.

Lang gezocht naar een bericht over de jongen die zich aan flarden had laten rijden, ik kon niets vinden.
Alleen een naam, zijn echte naam, was genoeg geweest.

Joep Smaling brengt in deze tiendelige columnreeks een ode aan de mensen die een flinke stempel hebben gedrukt op zijn wereldbeeld

Revolutie
“We moeten een revolutie maken voordat die uitbreekt”, zei Hans van Mierlo in 1968. De revolutie zal vermoedelijk niet zijn begonnen op 4 februari in Amsterdam. De bijeenkomst was niet bepaald de Eed op de Kaatsbaan, de gebeurtenis die geldt als het startpunt van de Franse revolutie.

Wel was het de samenkomst van een groep enigszins machteloze hogeropgeleiden die zich met name zorgen maakten om hun eigen belangen. Vrijwel alle aanwezigen kwam uit de Randstad. Bij de afgelopen verkiezingen had veruit het grootste deel op D66, Groenlinks en de PvdA gestemd. Op één mbo’er na was iedereen hoogopgeleid, en allochtonen waren er niet. Niet erg natuurlijk, maar wel als je niet in staat bent ook de beperkingen van dat perspectief in te zien. Dat lukte echter niet zo.

Common sense
Tijdens de bijeenkomst kreeg niemand er zijn vinger achter waarom het toch zo slecht gaat met alle gewenste hervormingen, de Europese eenwording, de langetermijnvisies voor de toekomst. Met alles eigenlijk. “Alles wat hier gezegd wordt, dat is toch gewoon common sense”, riep een vrouw op een zeker moment vertwijfeld uit. De woorden zoemden vervolgens als buzzword rond door alle andere bijdragen. Ook veelgehoord: “De mensen zijn bang, en er moet een visie komen om ze te vertellen wat in hun belang is.”

Voor hoogopgeleide blanke Randstedelingen is de vlucht naar voren misschien common sense. Nauwelijks in staat zich te verplaatsen in een SP- of PVV-stemmer reduceren zij die kiezers tot boze, bange burgers die het allemaal niet begrijpen. Met zo’n grondhouding zal het nog een flinke dobber worden om die miljoen stemmers te verleiden.

Vorig voorjaar publiceerde de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) een advies over de toenemende kloof tussen hoog- en laagopgeleiden in Nederland. Uit een onderzoek van TNS NIPO, uitgevoerd in opdracht van de RMO, blijkt dat maar liefst 59 procent van de ondervraagden aangeeft dat mensen van verschillende opleidingsniveaus steeds minder contact met elkaar hebben. Bijna 80 procent van de lager opgeleiden vindt dat de mening van hoog opgeleiden teveel doorklinkt in de politiek, tegenover slechts 46 procent van de hogeropgeleiden.

Vorige maand gaf het kabinet haar officiële reactie. Terechte zorgen, conclusies en aanbevelingen over de wijder wordende kloof die Nederland verdeelt werden vooral weggeschreven.

Reactionairen
Al jaren horen we regelmatig berichten over de groter wordende verschillen in levenskansen en geluk tussen hoger- en lager opgeleiden. Somber stemmende berichten over verschillen in sociale mobiliteit, gezondheid en welzijn. De kloof strekt echter verder dan sociaaleconomische factoren alléén. De verschillen zijn ook cultureel: de manier waarop iemand naar de wereld kijkt hangt samen met het toekomstperspectief. Voor laagopgeleiden zijn die aanzienlijk minder rooskleurig dan voor mensen die aan een hogeschool of universiteit hebben gestudeerd. Nederland segregeert.

Partij2030 is één van de manifestaties van die segregatie. Tegenover elkaar staan steeds vaker politieke reactionairen, of ze nu tot de elite of ‘het volk’ behoren. Over en weer groeien de frustraties. Toen werd gevraagd wie er nog geloofde in het huidige systeem en de huidige politieke partijen, stak de helft van de aanwezigen een hand op. Als het systeem zo evident de belangen van de vooruitgang dwarsboomt, dan moet er iets mis zijn, leek de conclusie. Ik vraag me af wat Marx ervan gemaakt zou hebben. Mensen die de vruchten van het mondiale kapitalisme en de globalisering die daarmee samengaat plukken, maar die het blijkbaar nog niet snel genoeg gaat met het afschaffen van vaste contracten en het de-collectiviseren van de verzorgingsstaat.

Nieuw geloof
De grotere vraag is wat dit alles betekent voor Nederland. Samen een natiestaat vormen vereist op zijn minst een gemeenschappelijk geloof. Iets wat de verschillen in klasse overstijgt en mensen ertoe beweegt zich samen in te zetten voor een groter ideaal. Is dat er nog, een geloof in iets dat het persoonlijke overstijgt en ons bindt aan anderen die niet zo zijn als wijzelf?

“We moeten een revolutie maken voordat die uitbreekt”, zei Van Mierlo. De Franse revolutie luidde de komst van Napoleon en de opkomst van de moderne natiestaat in. Zonder nieuw geloof zal een volgende revolutie de natiestaat weer vernietigen.

Pregnant 3+

Ik plof broek en al weer neer op de bril. Duizelig. De test had ik gekocht, mezelf ondertussen uitlachend om mijn plotselinge paranoia. Soms is paranoia terecht.

Maar ik lach nog steeds. Lachend stap ik onder de douche, lachend stap ik er tien minuten later weer uit. Lachend kleed ik me aan, lachend loop ik naar mijn werk. Het is een mond-wijd-open lach. Een dit-kan-niet-waar-zijn lach. Maar een lach. Ik krijg een kind.

Unexpected news
De dokter, gewend aan Schotse gebruiken, vraagt tactvol “Is it good news or bad news?” “Unexpected news”, zeg ik met licht gevoel voor understatement. Maar bad news is het zeker niet.

Drie weken eerder zat ik hier ook al. Na een incident met een condoom en een morning-afterpil had ik tegen heug en meug besloten toch maar weer aan de pil te gaan. Ik kreeg een doosje mee met de opdracht mijn eerstvolgende ongesteldheid af te wachten. Dat is dan over negen maanden, het doosje een gedempte sloot met een verdronken kalf erin.

Laura schrijft over het geluk bij een ongelukje.

Engelenbak
Je hebt het als kijker wel te doen met De Boer. Hij heeft het al moeilijk met zijn kwakkelende ploeg. En dan zijn er ook nog verplichte randzaken. Voor de wedstrijd werd de Ajaxtrainer namelijk geïnterviewd door Humberto Tan, hoewel van een interview eigenlijk geen sprake is als Tan je voor zijn camera trekt. De Boer brabbelde routineus iets in de camera over “het spel willen maken en iedere wedstrijd proberen te winnen.” Nadat hij zich aan de presentator van Eredivisie Live had weten te ontworstelen, keek hij naar de Engelenbak. Daar zaten veel oud-spelers lekker bij elkaar een reünie na te bootsen, want tegenwoordig weet je niet meer wie bij welk kamp hoort en wie elkaar nou wel of niet de tent uitvecht. De Boer keek naar Jan Mulder, die uren later bij Studio Voetbal zou aanschuiven. ‘Dan is twee minuten met Humberto Tan eigenlijk nog een koopje,’ dacht De Boer.

Niet veel later begon de wedstrijd. Ajax had dan wel vaak de bal, maar deed daar eigenlijk helemaal niets mee. Terwijl FC Utrecht niet veel meer kon dan achteruitlopen en tegenhouden werd de kwaliteitsarme defensie niet echt getest, laat staan gekraakt. ‘Hoe kan dat nou toch?’ pijnigde De Boer zijn hersenen. Voor de buis hoopte je steeds dat de regisseur van dienst over zou schakelen naar De Boer. Hoe hij zittend naast de zwijgzame Dennis Bergkamp zich op zat te vreten over het waardeloze spel van zijn ploeg. Zijn gezicht ging steeds meer uit de plooi, de frustraties zichtbaar steeds groter wordend. En dat hij dan opstaat. Kort langs de zijlijn gaat staan. En gaat schreeuwen. Met dat prachtige accent van hem: “Foebulluh jongens, kom op nou!”

Gelatenheid
Nog voor de rust kwam FC Utrecht op voorsprong. Het gejuich van Duplan, die de zoveelste blunder van Kenneth Vermeer pijnlijk wist af te straffen, was goed te horen. De gelatenheid in de Arena was triest en pijnlijk tegelijk. Kennelijk hadden de supporters van Ajax er vrede mee. In de Engelenbak bedacht Jan Mulder vast hoe hij diezelfde avond tegen Jack van Gelder zou gaan zeggen dat ‘t écht héél slécht was, Jack! En dat de supporters van Ajax de hele wedstrijd hadden gezongen voor Johan. De Boer ging richting de kleedkamer. Hij bedacht zijn strijdplan voor de tweede helft. Halverwege bedacht dat hij na afloop van de wedstrijd opnieuw moest gaan praten met Humberto Tan. Hij begon langzaam geïrriteerd te raken, zeker met dat vooruitzicht.

Na de thee was het allemaal niet veel beter. Theo Janssen was geblesseerd afgehaakt. Wéér een blessure. Dat was in de goeie oude tijd wel anders. Als je pijn had in je poot trapte je nog eens extra hard op de grond, dan ging de pijn vanzelf wel weg. “Nog maar eens wisselen dan,” zuchtte De Boer. Aanvallers Sulejmani en Bulykin werden ingebracht, maar het mocht niet baten. Duplan maakte uiteindelijk ook nog 0-2. Het hoofd van De Boer ging langzaam droef naar beneden. Hij deed zijn ogen dicht. Zag in gedachten hoe Danny Blind op een zwoele zomeravond de Champions League-beker boven zijn hoofd hield, en het volgelopen Museumplein in extase bracht. Het werd hem te veel. De onkunde van Enoh, de slechte passes van Anita en het gegrabbel van Vermeer. Hij wist het zeker: Cruijff heeft gelijk. Hier win je nooit geen bekers en schalen mee. Hij stond op, deed zijn das goed en maakte voort richting catacomben. Je zag de stoom uit zijn oren komen. Hij zag Humberto Tan en wist het toen zeker: dit was de slechtste zondag ooit.

Of ik reikhalzend uitkijk naar zulke vloeiende en directe vormen van democratie is één vraag, een andere luidt: zal ik in die gedroomde netwerktoekomst nog geld willen afstaan aan de Publieke Omroep, meer in het bijzonder aan de audiovisuele marteling die Wie is de Mol? heet? Wanneer ik af en toe een flard van dit programma meepik, en opnieuw de overtuiging postvat dat ik in het genre ‘Stupide Spelshows’ naar de ultieme recordhouder zit te kijken, houd ik mezelf voor dat ik in die vloeibare democratie een keihard ‘Nee!’ zou laten klinken. En eventueel, bij onvoldoende medestanders, bereid zou zijn mezelf tot activist om te scholen en virale campagnes op poten te zetten teneinde de laatste, nadruppelende subsidielijnen naar dit debielenprogramma tóch zo snel mogelijk door te knippen.

Hersenverwekende ervaring
Voorlopig zitten we nog niet in Society 3.0. En moet je dus, als machteloze burger, op de één of andere manier zien om te gaan met het deerniswekkende gegeven dat ergens in de buik van een ministerie een deel van jouw zuurverdiende centjes door gesluisd wordt naar een omroep, genaamd AVRO. Een omroep die jouw centjes vervolgens alloceert richting een groep halfzwakzinnige semi-BN’ers, die er, achtervolgd door camera’s, een x-aantal maanden van gaan rondspringen in allerlei verre landen die voldoende palmbomen, geisers of ander schilderachtigs in petto hebben om de Nederlandse huiskamers, mochten ze in slaap vallen bij een voormalig wethouder met een waterpistool of een beginnende tv-presentatrice in een juten zak, tóch nog op wat mooie plaatjes te trakteren. Want behalve dat Wie is de Mol? in alle opzichten een hersenverwekende ervaring is, lijkt men namelijk – waar? ergens! – besloten te hebben dat de jonge soapies, DJ’s, ééndagsmodellen en voorbijfladderende musicalsterretjes niets mag overkomen en in de beste boter gaar gebakken dienen te worden. En dus zie je ze hijgend, gillend en zwetend – en niet gehinderd door enige krapte in het budget – door leuke badplaatsjes rennen, in sprankelende zwembaden plonzen en tegen pittoreske bergen op klauteren. Als het maar ansichtkaartkwaliteit heeft, er bewegende jongens en meisjes met celebrityhormonen in de kadrering te zien zijn en het spel helemaal nergens over gaat. Kosten? Een x-aantal tonnen cq. miljoenen.

Verdorven logica
Volgens de verdorven logica van de Publieke Omroep is het volledig terecht dat ik mijn centjes viaviaviavia bij het AVRO-loket aflever, omdat Wie is de Mol? een goed bekeken programma is dat een fiks ‘marktaandeel’ scoort voor het publieke net waarop het wordt uitgezonden. “Nederland geníet ervan,” zal hun alibi luiden. Of: “Wees nou eens een beetje vrolijk, Hans: een kwijlende en rood aangelopen Frits Huffnagel met een waterpistool in een westerndorp is toch, als je eerlijk bent, best geinig? Waarom heb je zo’n drang om leuke feestjes te verstoren? Láát ons!” Alles goed en aardig, zou ik zeggen. Feest maar raak! Maar dan wel – sorry – bij de commerciëlen, waar het inderdaad om kijkcijfers gaat. Om de marktaandelen. Om de poen.

Belasting betaal ik voor zaken die anders slecht of helemaal niet gedaan zouden worden, zoals het bouwen van scholen, het onderhouden van treinwissels en het brengen van uitgediept nieuws, liefst begeleid door een ervaren correspondent die, wegens jarenlange ervaring, de context van een incident of belangwekkende ontwikkeling aan mij kan uitleggen. En daarbij komt: hoe geloofwaardig is een overheid nog die jonge sterretjes inclusief camera- en geluidsmensen in milieuvervuilende kerosinekastelen over de wereld uitstrooit en mij, in één adem door, aanmoedigt toch vooral de fiets te nemen, gezond te eten en een zo hoog mogelijk diploma te halen? Als er één boodschap uit Wie is de Mol? te destilleren valt, is het wel dat je als ‘jongmensch’ een diploma kunt missen als kiespijn en het belangrijker is dat je haar goed zit en je tijdig de juiste zonnebril opzet. Alsof het ruim voldoende is de herseninhoud van Marja van Bijsterveldt te bezitten, terwijl het niveau Einstein om de hoek ligt.

Vijf blondines
Natuurlijk hoor ik iedereen al sputteren dat deze wekelijkse AVRO-shit maar ‘een spelletje’ is. En dat je er toch zeker ‘wel om kunt lachen’? Dames en heren, ik ben bang dat ik me helemaal ziek lach zolang ex-politicus Frits Huffnagel – ooit omstreden opdrachtgever van een tonnen kostend gemeentelogo – breed grijnzend en met licht ontluikende pens tussen vijf blondines in de schroeihitte, armen over elkaar, naar een nieuwe opdracht van presentator Art Rooijakkers luistert. Maar, ik geef toe, het is een lach met een zwart randje. Wat ik zie is niet alleen dom gedraaf in een hopeloos tv-format, puur effectbejag op een publieke zender, maar ook een blauwe enveloppen spuwende overheid die zijn rug toekeert naar de belastingbetaler en zich met huid en haar overlevert aan de narcistische beleveniswereld van karakterloze soap-, kwis- en musicalsterretjes.

Waar is het buisje Prozac?

Hans van Willigenburg is schrijver, journalist en schrijfcoach. Hij dankt zijn dochter voor de wrange kennismaking met de AVRO’s Wie is de Mol?; zij op haar beurt vindt haar vader een nodeloos chagrijnige brombeer.

Niet voor de seks, toch?
Mijn beeld van homo-dates was altijd dat die vooral bedoeld waren om seks te hebben. Ik was jong en naïef, en dacht dat ik moest wachten op echte liefde en romantiek, al die zaken waarvan je als homo denkt dat hetero’s ze makkelijker kunnen vinden dan jij. Bij homo-dates moet je dus goed de verwachtingen managen. “We spreken niet af voor de seks, toch?” Ik heb die vraag vaak ingetypt. Meestal volgde er een bevestiging. Dat was geen garantie voor romantiek, maar je wist in ieder geval zeker dat je niet zou worden ontmaagd.

Ik sprak op neutraal terrein af. Nooit in homokroegen, want dat vond ik te eng. In homokroegen zaten natuurlijk ook alleen maar mannen die ook alleen maar seks op seks uit waren, zeker als je nog onder de vijfentwintig was. Aangezien ik bovendien het vermoeden had dat het ook nog om oude homo’s zou gaan, leek neutraler terrein mij beter. Het liefst sprak ik dus af op een plek waar hetero’s van mijn leeftijd ook kwamen, een gewoon café of een studentenkroeg. Eigenlijk wil je met je homo-date graag op een hetero-date lijken.

Missers
Leuk overkomen via email blijkt vrij gemakkelijk. De ander valt in de regel in het echt door de mand. Ikzelf waarschijnlijk ook. Maar ook als de jongen er leuk uitzag, bleef de vraag of je interesses deelt. Ter vergelijking: ga op straat staan, doe je ogen dicht en doe ze op een willekeurig moment weer open. Je gaat daten met de man of vrouw waar als eerste je oog op valt. Grote kans op missers, dat mag duidelijk zijn. Homo’s zijn in de minderheid, en dus moet je compromissen sluiten en er het beste van maken, zo was mijn gedachte. Dus leverden die tientallen dates me datgene op waar het ooit om begonnen was, namelijk een leuke jongen waar ik gek op kon worden? Dat gebeurde dus ongeveer nooit.

Hebben mijn dates via mij gekregen wat ze wilden? Ik heb een vaag vermoeden. Na tientallen dates was er nooit sprake geweest van seks en dacht ik: “het is best kinderachtig zo specifiek vooraf al te zeggen dat je geen seks zoekt. Het komt er toch niet van en kennelijk zoeken die jongens dat helemaal niet. We hebben toch ook niet over seks gemaild?” Ik stelde die vraag dus niet meer. Sindsdien is er geen date meer voorbij gegaan waarbij de mogelijkheid zich niet aandiende. Helaas voor hen: meestal ben ik een ijskonijn.

Voor DeJaap schrijft Joost wekelijks over zijn leven, liefde en relaties. Joost is een pseudoniem. Zijn echte naam is bij de redactie bekend.

De massagetoko zit aan de Jalan Jaksa, een afgeleefde straat in Jakarta waar een opmerkelijk amalgaam aan toeristen, expats, hoeren en homo’s samenklontert. Jalan is overigens Bahasa Indonesia voor straat, en Bahasa Indonesia is op zijn beurt de officiële Indonesische taal. De taal zag in 1848 het levenslicht en heeft nagenoeg geen grammatica. De werkwoorden kennen geen vervoegingen en in het geval van een meervoud zeg je hetzelfde woord twee keer. De woorden worden nagenoeg fonetisch gespeld en de taal kent veel leenwoorden uit het Nederlands en het Engels, zoals: asbak,  brandwir, en bisnis.

‘Soms is het trekken van een stevig mes praktischer’
Toch weerhield de simpelheid van deze taal de ouders van Richard er niet van om hem simpelweg niet te kunnen spreken. Nederlands spreken ze dan weer wel. Richard komt oorspronkelijk uit Noord-Sumatra en ik kom hem tegen in de Jalan Jaksa. Het is een christen van een jaar of vijftig en een taxichauffeur die de hele dag op de luchthaven op zoek is naar klantjes. En hij heeft een uitgesproken hekel aan moslims. Dat dit best lastig uit kan pakken blijkt wel uit het feit dat hij vorige week met spoed naar huis werd geroepen omdat zijn eveneens christelijke zoon een paar moslim-buurtjongens een mes op de keel had gezet. Richard en zijn gezin zijn de enige christenen in een dorpje met zo’n tweeduizend zielen. Dat heeft tot gevolg dat hij en zijn vrouw en kinderen de godganse dag voor ‘kaffer’ worden uitgescholen. Maar sinds het mesincident is het rustig. Eigenlijk vindt hij als goed christen natuurlijk dat het beter is de andere wang toe te keren, maar soms is het trekken van een stevig mes blijkbaar praktischer.

Arabische mannen en meisjes
Maar wat hem qua islam nog het meest dwars zit zijn Arabische mannen die naar Indonesië komen, een gearrangeerd huwelijk sluiten met één of meerdere meisjes en dan na een maand of drie na een scheiding de plaat poetsen. Doorgaans blijven de meisjes zonder een cent en met wat kroost in aankomst achter, en natuurlijk met de eeuwige vraag waarom dit toch de wil Allah is. Overigens kan Richard de nog steeds groeiende populariteit van de Islam makkelijk verklaren: als christen mag je maar één vrouw trouwen, als moslim met een schier oneindige rits. Op het moment dat hij het zegt, glijdt er een wat droevige trek over zijn gezicht. Blijkbaar is het er op nahouden van maar één vrouw toch het zwaarste kruis dat deze vrome christen moet torsen.

Veel mensen denken dat Indonesië het grootste moslimland ter wereld is, maar dat is niet correct. Het is het land met de grootste moslimpopulatie ter wereld. Maar ook die cijfers zijn zwaar vertekend. Atheïsme is namelijk illegaal. Om een legitimatiebewijs te verkrijgen, moet je een religie opgeven. Dat heeft tot gevolg dat met name veel jongeren dan maar de religie van hun ouders invullen, want je moet tenslotte iets. En dat moslims de neiging hebben het voortplanten enigszins te overdrijven is algemeen bekend. Als je dan ook nog meerdere vrouwen hebt om je kroost te werpen, is het ook om die reden logisch dat de hoeveelheid paspoorten waarin moslim de religie is snel toeneemt. Het verdient overigens aanbeveling om je ongelovige gevoelens niet op bijvoorbeeld Facebook te posten, zoals een gemeenteambtenaar op Sumatra recentelijk ondervond. De beste man zit de komende vijf jaar in de gevangenis. Tenzij hij genoeg geld heeft om zo links en rechts wat mensen om te kopen, maar de kans dat een gemeenteambtenaar op Sumatra over dergelijk bronnen beschikt kunnen we rustig als non-existent terzijde schuiven.

Fotograaf Maarten Brante trekt met enige tegenzin door Indonesië en doet daarvan verslag op DeJaap.

Lees verder op Studenten.DeJaap.nl >>>

Maar zwijg als je aan de zin begint ‘ja maar jij bent geen allochtoon!’. O nee? Wél volgens de Nederlandse regering, de Nederlandse wetgeving, de Nederlandse politici; Nederland registreert mij als allochtoon; een begrip dat niets anders is dan een onzichtbare jodenster. En Nederlanders vinden dat ik niet moet zeuren. Want ik ben geen allochtoon. Allochtoon, dat zijn de anderen. En de Nederlander die dát tegen me zegt, verwijder ik acuut uit mijn iPhone. Exit. Dus ík ben geen allochtoon, ík hoor erbij en die ander niet? Die ander moeten we oormerken. In de gaten houden. Die is anders. Go fuck yourself.

Go fuck yourself, iedereen die vindt dat je niet moet zeuren over de term allochtoon. Go fuck yourself, iedereen die zich afvraagt hoe je ‘ze’ of ‘het’ dan moet noemen. Ja, go fuck yourself Kustaw Bessems, als je je als journalist afvraagt of het ‘die tijd van het jaar alweer is’ als minister Leers zegt dat ‘we allochtonen Nederlanders moeten noemen’. Dat lijkt me nou het allerverstandigste wat minister Leers sinds zijn aantreden gezegd heeft. Chapeau. Maar of het ooit zal gebeuren? Apartheid zit in onze genen. Oh sorry; júllie genen. Mag ík alsjeblieft mijn rode jodenster met halve maan?

En nou niet allemaal gaan klagen bij DeJaap dat mevrouw Umar schandalig bezig is. De jodenster vergelijken met de term allochtoon… weet ze dan niet waar de jodenster voor stond? Ja. Mevrouw Umar weet heel goed waar de jodenster voor stond. Discriminatie tot de dood erop volgt. Denk dáár maar eens over na voordat je iemand allochtoon noemt. Hier: ebru.umar@gmail.com – eat your heart out, klagers.

Ebru Umar is columniste, interviewer en radiopresentator. Naar verluidt is ze van Turkse afkomst.

Geen gekke dingen
Otman Bakkal is zo’n bruikbare speler. Functionele techniek, werklust en doet geen gekke dingen. Kelvin Leerdam trouwens ook. En Nelom, Mulder, Vlaar, Schaken. Je weet als coach of supporter wat je aan ze hebt. Het zijn waterdragers, ze lopen met hun man mee en spelen altijd goed in de discipline. Bonus: je hoeft niet de godganse dag twitteralerts te volgen om te kijken of ze nog iets outragous hebben getweet. Feyenoord heeft nogal wat bruikbare spelers, en hoewel Het Legioen wel degelijk een zwak heeft voor sierlijke solisten (Kalou, Van Persie) en vedetten (Guidetti, Van Hooijdonk), houdt de spreekwoordelijke havenarbeider uit Roffa ook echt van zijn werkpaarden.

In ‘de provincie’ heeft men ook een stal werkpaarden, gewaardeerd en soms zelfs vereerd. Jan van Dijk, Barry Opdam of Berry van Aerle zullen buiten Groningen, Alkmaar en Eindhoven weinig harten sneller doen kloppen, maar daarbinnen wordt hun naam met eer uitgesproken. De zo kenmerkende spot van de stadionganger is bij hen altijd liefhebbend, nooit neerbuigend. Vergelijk dat even met de Amsterdamse prawn sandwich brigade. Waar men Ajacieden Godenzonen noemt en de superioriteit ongezien de wereld in tweet. Ajax heeft ook bruikbare voetballers (of wilde u Anita, Blind en Enoh anders typeren?), maar de waardering voor ze is in Amsterdam zo dun en vluchtig als een argument van Cruijff. Nee, de Arena juicht toch vooral voor Van Basten, Cruijff of Bergkamp. Zelfs een voetballer die bijdroeg aan grote successen en al een half leven lang bij de club werkt –Danny Scholletje Blind– wordt met gemak geminacht of gehaat. Wout Brama, Timothy Derijck en Dirk Marcellis kunnen beter in de provincie blijven voetballen.

Aversie en hoongelach
Het verklaart een beetje waarom men daar zo’n aversie heeft tegen Ajax. Willem Vissers schrijft in de Volkskrant zelfs: “De aversie tegen Ajax neemt toe, terwijl de lust om van Ajax te winnen groeit. Tot in elke uithoek van het land is hoongelach te horen.” De stadions in Utrecht, Groningen, Alkmaar en Eindhoven zouden net zo ontploffen als de Kuip deed na een overwinning op Ajax.

Weinig krachten zijn in de sport immers zo sterk als het gevoel van de underdog tegen de reus. De bruikbare speler tegen de Godenzoon. Veel supporters hunkeren ernaar hij die op hen lijkt te zien overwinnen. Johan Derksen heeft er zijn succes aan te danken.

Michiel Verkoulen weet nog als de dag van gisteren hoe de bruikbare Edward Linskens in zijn eentje het Ajax van Bergkamp en Van Gaal klein kreeg.

Foto CC: pupismyname

De moderne man heeft helemaal niks te klagen. Mensen met een Y-chromosoom bezetten nog steeds tachtig procent van alle topfuncties, verdienen gemiddeld twintig procent meer dan dubbel X-en voor dezelfde functie en krijgen sneller een baan dan vrouwelijke leeftijdsgenoten met betere cijfers. Als ze religieus zijn dan kunnen ze zich beroepen op duizenden jaren geïnstitutionaliseerd seksisme, waarmee ze zagen aan de eigen benen van de seksueel onafhankelijke vrouw. Dames die daarin trappen heten weleens De Haas met hun achternaam. Vrouwen die daar niet intrappen zijn vaak stukken gezelliger en halen hun eigen bier. Voor ieder wat wils.

De man is onmisbaar
Mannen mogen tegenwoordig huilen als ze daar zin in hebben, maar zijn onverminderd populair bij vrouwen als er wasmachines op trappen moeten worden gezeuld of kinderen moeten worden verwekt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de Nederlandse vrouw de man als onmisbaar beschouwt. Het is daarom ook jammer dat de vermeende uitwassen van de feminisering  zo verdomd negatief worden geïnterpreteerd. Van alle zogenaamd vrouwelijke eigenschappen zoals luisteren, zorgen en pijn verdragen is het namelijk het zeiken wat men terug leest, over problemen waarvan de meeste mannen het bestaan niet eens beseffen, noch ervaren.

Gezien het wereldwijde overschot aan zielige mensen, zou ik er daarom graag voor pleiten op te houden met het aanpraten van een identiteitscomplex aan een groep met wie het eigenlijk prima gaat. Marketeers van Heineken en Volkswagen hebben schijnbaar geen enkele moeite het mannelijke innerlijk te identificeren en te targeten, dus laten wij dan ook niet doen alsof mannen in snotterende hoopjes ellende zijn veranderd sinds vrouwen zichzelf enkele wankele pasjes van het aanrecht hebben weten te verwijderen. Grey’s Anatomy, roze overhemden of een pappadag zijn echt geen bedreiging voor de mannelijke identiteit, paniekartikelen die mannen proberen wijs te maken dat vrouwen ze iets hebben ontnomen zijn minder onschuldig.

Joyce Brekelmans is Stapel op de Nederlandse man en vindt dat de Vonkjes van deze wereld er met hun tengels vanaf moeten blijven.

Als je bedenkt hoe Facebook het mentale leven van sommigen heeft overgenomen is honderd dollar echt een schijntje. We checken in op A-locaties, maken foto’s die meteen gepost worden en delen intieme statusupdates. Het cleane Facebook-logo vind ik intussen beklemmend: Big brother is watching us – and he can- because we desperately want our five minutes of fame.

Personal branding
Facebook is niet de oorzaak maar wel machtig en vet geworden door de trend  van  alles-voor-de-buren 2.0, die het bedrijf likkebaardend aanschouwt: personal branding. Online zijn we niet onszelf maar een merk dat we in de markt moeten zetten. Dat is rationeel op professioneel vlak, maar als je het doortrekt naar het persoonlijke leven wordt het eng. Maar het gebeurt, kijk om je heen. Ingecheckt, getagd en geliked lijken we geleefd te worden door ons nooit slapende alter ego. Dansend in een club maken bekenden zich zorgen of er wel een merk-waardige foto online verschijnt. Gelukzalige terrasjes tellen niet als het niet gezien wordt door de anderen -online- op Facebook. Wat heb je aan mooie nieuwe schoenen of een nieuwe coupe als niet al je echte vrienden direct kunnen bewonderen hoe sexy jij er uitziet?

Functioneren terwijl je jezelf voortdurend digitaal brandmerkt heeft consequenties. We willen geliked worden door zoveel mogelijk mensen en bouwen daarom aan een sterk merk. We delen onszelf, geven een stukje weg: de sociale prijs die betaald wordt om nooit alleen te zijn. Vanaf de lente delen we onszelf niet alleen met Facebook, maar ook met de beurs. Versnipperd in tienduizend aandelen vragen we onszelf af (als het merk verouderd is) : “Maar, wie ben ik eigenlijk?”

Mensenhandel
Die 75 miljard is mensenhandel, of in ieder geval zorgvuldig opgebouwde identiteitenhandel. De aandelen zouden beter verdeeld kunnen worden over de gebruikers. Ze werken er zo hard voor. Maar zoals altijd: de dealer is slimmer en heeft ons mooi gepaaid. Niet met spiegeltjes en kralen maar met ego, eeuwige roem en vriendschappen. Verwoed bouwen we aan ons eigen merk – daarmee langzaam ons zelf verliezend -  en genereren handel voor Zuckerberg.

Recent heb ik me voor een schappelijk sociaal prijsje uitgekocht: wat een vrijheid. Nooit meer Facebook. Nog voor geen honderd dollar.

Heleen de Kievith blogt op Code Rood

Foto CC: Tsevis