In november vorig jaar was ik in Brussel. In opdracht van het Vlaams debatcentrum deBuren en De Groene Amsterdammer woonde ik de G1000 Burgertop bij. De G1000 was het groots opgezette experiment van schrijver en historicus David van Reybrouck. Afreizen naar België is altijd een feest, niet in de laatste plaats omdat ik fan ben van het Vlaams. De taal is mooier, eleganter en gesoigneerder dan het hoekige Nederlands waarmee je in het dagelijks verkeer wordt doodgegooid. Wat klank betreft vond ik het dan ook een verademing om afgelopen zondag te kunnen luisteren naar Guy Verhofstadt, die in het programma Buitenhof in discussie ging met de jonge denkers Thierry Baudet en Arjen Vliegenthart, Eerste Kamerlid voor de Socialistische Partij. De oud-premier van België en huidig fractievoorzitter van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa (ALDE) kan mij tot zijn schare fans rekenen. In Europa zijn, net als in de rest van de wereld, de idealisten in de politiek maar dun gezaaid. Lees verder »
Op deze plek heb ik al eerder waarderende woorden gewijd aan het werk van journalist Joris Luyendijk. Omdat er, in het algemeen gesproken, al genoeg beweging en dynamiek in de hedendaagse wereld is en je ‘s ochtends steeds vaker opstaat met het gevoel dat er wellicht crises bijgekomen zijn of zomaar weggestreept kunnen worden, verval ik – hopelijk op een positieve manier – in herhaling. Want Joris’ nieuwste project, het Banking Blog voor The Guardian, is er alweer één om je vingers bij af te likken. In geanonimiseerde interviews met mensen uit het bankwezen dringt Luyendijk met een o zo accuraat pennetje bewonderenswaardig precies door tot wat je de ‘ziel van de goedbetaalde werkslaaf’ zou kunnen noemen. Lees verder »
She did it. Zaterdagavond voltooide Laura Dekker haar solozeiltocht rond de wereld toen ze rond acht uur ’s avonds de haven van St. Maarten binnenvoer. Supermooi, hartstikke knap en een dikke vette fuck you naar de Nederlandse Kinderbescherming en leerplichtambtenarij. Kunnen we er nu alstublieft over ophouden? Ja het was gevaarlijk, ja het was tegen de regels en ja, voor 99.999 van de 100.000 tieners was het absoluut een slecht plan geweest. Vooral omdat veruit de meeste pubers geen idee hebben wat ze willen. Laura wist dat wel, op haar tiende al. Bovendien is ze koppiger dan Boris Johnson op een ezel. ‘Nee’ bestaat niet. ‘Onmogelijk’ bestaat niet. Er zit bij haar een schroefje los, zoals bij wel meer overachievers het geval is. Naar alle waarschijnlijkheid is ze een draak van een kind om bij in de buurt te zijn, maar wel de jongste solozeiler aller tijden.
Van mijn vijfde tot veertiende zat ik op Scouting. Het was een belangrijk deel van mijn jeugd. Elke zaterdag ging ik, naast de talrijke kampen in de schoolvakanties. In die tijd werd ik langzaam homo. Een van de activiteiten bij Scouting was het ophalen van oud papier. Naast het clubgebouw stond een grote container waar op zaterdag grote hoeveelheden kranten in werden gedumpt. We waren vaak te vroeg aanwezig, en dan hingen we bij die container rond. We ontdekten op een middag dat er ook bladen met blote vrouwen waren ingeleverd. Dat vonden wij machtig interessant. Ik was denk ik acht of negen en was prima in staat door die Playboys te bladeren en die vrouwen spannend te vinden. Ik was toen geen homo. Lees verder »
Altijd ben ik er stellig van overtuigd geweest dat ieder mens het recht heeft te beslissen over zijn eigen leven en dood. Toen ik ontdekte dat Sanne dood wilde, schrok ik natuurlijk behoorlijk, maar het had geen invloed op mijn overtuiging dat zij de enige was die die keuze mocht maken, wat de uitkomst ook zou zijn. In de maanden die daarop volgden was ik vooral een luisterend oor voor haar als ze me nodig had en dat hielp al heel veel, verzekerde ze me elke keer. Toch kwam er na een paar maanden een vraag die ik niet verwacht had. Lees verder »
Een waardig einde, je gunt het iedereen. Helaas is dat, nu we langer leven en niet meer op ons vijftigste omvallen in de velden, voor velen niet langer weggelegd. Onze verpleeghuizen zitten tot de nok toe vol met opa’s en oma’s die met volle luiers en lege blikken in de ruimte staren. Om tijdens momenten van helderheid te concluderen dat het grootste gedeelte van hun mentale vermogens de geest heeft gegeven en dat ze een last zijn voor hun omgeving. Dat je kinderen en kleinkinderen met liefde voor je zorgen wil niet zeggen dat ze hun kostbare vrije tijd niet liever anders zouden besteden. Het is een besef wat door velen als een marteling wordt ervaren en voor jongere ouderen een nachtmerrie-scenario vormt. Want om legaal dood te mogen moet je eerst lijden. De Nederlandse euthanasiewetgeving voorziet in stervenshulp bij ondraaglijk en uitzichtloos lijden met als grondslag een medisch classificeerbare ziekte of aandoening. Mensen die nog niet aan de wettelijke criteria voor stervenshulp voldoen, maar die hun leven als voltooid beschouwen en die zichzelf en hun naasten die laatste lijdensweg graag zouden besparen hebben, buiten zelfmoord, vaak geen vooruitzicht op een waardig einde. Lees verder »
Sinds de onhoudbare opmars van het internet werd ingezet, wordt de wereld meer dan ooit geconfronteerd met een bepaald fenomeen: de anonieme schreeuwlelijk. Vroeger was je nog aardig wat tijd kwijt met het uitknippen van letters uit kranten en tijdschriften om deze vervolgens met de grootste securiteit te ordenen, op een A4′tje te plakken en correct gefrankeerd op te sturen naar de lastig te vallen persoon of instantie. Tegenwoordig biedt het internet uitkomst voor de naar efficiëntie verlangende sneuneus. Met een simpele ratel over het toetsenbord wordt een mening binnen no-time zichtbaar voor eenieder die de moeite wil nemen het te lezen. Dat wil zeggen dat een groter publiek kan worden bereikt met minder moeite. We zijn ver gekomen. Lees verder »
Geachte lezer, keert om nu het nog kan. Ga terug naar uw goed gevulde bibliotheken en boeiende rondetafelgesprekken waar de eruditie en kennis u deed duizelen. Ontsnap uit dit labyrinth der luie denkers, voordat ook uw geest ten prooi valt aan “de industriële pendant van het populisme”. Het lezen en uiten van opinie op internet creëert namelijk “een geestesgesteldheid die ingewikkelde maatschappelijke problemen tot soundbites reduceert en waarin het langetermijndenken opgeofferd wordt aan de kortermijnblik.” Aldus publicist en filosoof Hans Schnitzler in de Volkskrant. Een beetje jammer dat we De Jaap nu moeten opdoeken, maar het is goed dat hij als eerste dit belangrijke verschijnsel signaleert. Vooral aangezien de rest van de wereld “goeddeels blind” lijkt voor “de invloed van informatie- en communicatietechnologieën”. Want misschien had u het nog niet gemerkt, maar de informatierevolutie is dus blijkbaar van invloed op de manier waarop wij communiceren en kennis vergaren. Neemt u gerust een momentje om deze schokkende constatering te verwerken.
“Een stuk uitgekotst halalvlees, gemaakt van Turks varken,” schrijft Cor Bosman in een mail. Om die woorden is hij afgelopen vrijdag uit de Limburgse PVV-statenfractie geknikkerd. Het nieuws consumerend, constateer ik: hufterigheid ten top. Maar, hoe word je eigenlijk hufter?
Dat je het wordt, staat buiten kijf; er is nog nooit iemand als hufter de baarmoeder ontsprongen. Maar, onder welk gesternte ontstaat die?
Crisis noopt tot samenwerken en samenwerken leidt tot gelikte plannen. Dat moeten PvdA, SP en GroenLinks gedacht hebben toen zij hun plannen ontvouwden voor een ander Nederland. Het is dan ook een gelikt plan geworden: prachtige woorden, briljante oneliners en bovenal plannen waar de Nederlandse burger zijn of haar vingers bij aflikt. Alles wordt socialer, de economie gaat in de hoogste versnelling en Nederland zal nog nooit zo duurzaam geweest zijn als onder deze drie partijen. Lees verder »
Afgelopen zondag was de verjaardag van Martin Luther King Jr. Hij zou 83 geworden zijn. King is van 1929, hetzelfde jaar als Anne Frank en Yasser Arafat. Als je een beetje je best doet kun je ze samen in een bejaardenhuis zien zitten. “Wat een eeuw Anne, die eeuw van ons! Kopje thee? Dank je Yasser, geef jij de suiker even door aan dominee King? Ach kom dominee, doet u nog één keertje ‘I have a dream’?” Dat “I have a dream” van Martin Luther King. Ik heb dat altijd een beetje makkelijk gevonden. Je gaat op een preekstoel staan, roept een paar keer “Ik heb een droom!” en hup, de wereld is veranderd en je bent de nieuwe Gandhi. Trouwens, wat die Gandhi deed: ook beetje makkelijk hoor. Kop kaalscheren, met een rond brilletje in een luier op straat gaan zitten en hopla: je bent de nieuwe Jezus. En die Jezus… Opletten bij geschiedenis is lastig als je vol van jezelf en je jeugdpuistjes bent en de juffrouw een korzelige vrouw met een montuurloos brilletje is. Type bibliothecaresse, type Rosa Parks. Die vrouw die in 1955 weigerde op te staan in de bus voor een blanke, u weet wel. Parks was overigens minder heldhaftig dan u denkt. Ze deed er twaalf jaar over om tot haar daad te komen.
Twee weken geleden schreef ik over het sluimerende gelazer in de provincie Noord-Holland rondom de jaarlijkse Willem Arondeuslezing. Die ging vorig jaar niet door omdat, na druk van de PVV op de fracties van VVD en CDA, de lezing van Thomas von der Dunk ineens ‘te politiek’ was. Het is dat grappen maken over de ironie van politieke controle op een lezing ter nagedachtenis aan een verzetsheld in deze tijd niet meer bon ton is, maar anders had hier een dijenkletser ingezeten. In de afgelopen week meldde René Boender, de beoogd spreker voor de lezing van dit jaar, zich af. Aanleiding was de ontstane negatieve publiciteit en zelfs twee dreigtelefoontjes, maar vooral ook dat de goede naam van Willem Arondeus door het slijk gehaald wordt. Lees verder »
Toen onlangs door de KNVB werd voorgesteld het uitgestelde bekerduel Ajax-AZ alleen door (vrouwen en) kinderen te laten bezoeken, kwam de hoofdredacteur van Gay.nl met een lumineus idee: niet alleen vrouwen en kinderen, maar ook homo’s moeten toegelaten worden bij de wedstrijd. Ergens vind ik het jammer dat dit idee niet is opgepikt, maar ik wil de betreffende redacteur Kristiaan Schimmel graag een stuk of wat scenario’s voorschotelen, alvorens hij weer op een ludieke manier de homofobie tracht tegen te gaan. Lees verder »
Is er nog sprake van een ideologische strijd? Van ideeën over de maatschappij die daadwerkelijk botsen? Of zitten we bij het politieke schouwspel, nationaal en internationaal, in feite steeds meer te kijken naar een conflict in ‘managementstijlen’? Naar manieren om het kapitalistische systeem – dat vrijwel overal, zelfs in China, heeft gezegevierd – in goede banen te leiden? Ik neig sterk naar optie twee. Om het, voor het gemak, even nationaal te houden: zelfs de SP daagt heden ten dage het kapitalisme als basismodel niet wezenlijk meer uit. In de honger naar meedoen en bestuurlijke verantwoordelijkheid (báántjes!?) opende aanvoerder Emile Roemer onlangs zelfs de weg naar samenwerking met de VVD. Het kapitalisme lijkt dus, ook voor extreem-links, inmiddels ‘een gegeven’. Iets waar je met je vingers van af moet blijven. Lees verder »
Vorige week werd de vraag “Kunnen homo’s niet lachen om een geintje?”, door Robert Engel gesteld in een stuk van zijn hand. Zie de titel van dit artikel voor het antwoord. Echter; let wel op de kwaliteit van het geintje. Er zijn namelijk ook zaken waar minder om gelachen wordt, namelijk het over één kam scheren van dè homo. Alle homo’s zijn dat namelijk spuugzat! De volgens Engel gevatte opmerking van Lee Steele op twitter, waarin hij aangaf niet in het bed naast een homoseksuele rugbyspeler te willen liggen, is helemaal zo geinig niet. Allang niet meer. Zijn opmerking is eerder stoffig.
Lees verder »
“Jij hebt jezelf echt helemaal geaccepteerd hè?” De retorische vraag kwam van Mieke, een sterke persoonlijkheid met uitgesproken meningen. Ze heeft een hoge baan bij een groot en bekend bedrijf en is uiterst aanwezig. Ik ben gek op dat soort vrouwen. Als ik hetero was geweest… Gelukkig ging het onderwerp snel voorbij. Want was het wel een retorische vraag? We hadden net in een vergadering gediscussieerd over vooroordelen. Ik zocht een voorbeeld: vrouwen, allochtonen of homo’s? Door Geert Wilders gaat het al veel te vaak over allochtonen. Vrouwen vind ik feministisch gezeur. Dan mijn eigen complex maar in de groep gooien. Lees verder »
De vergadering, vaak eerder een hels instrument dan een effectief communicatiemiddel binnen organisaties. Hoewel een vergadering in principe bedoeld is om verschillende afdelingen op elkaar af te stemmen en prioriteiten te stellen, wordt ze misbruikt voor allerhande andere sociale spellen. Al was het maar omdat ook dat prioriteiten stellen onderhevig is aan allerlei belangen die er naast het algemene bedrijfsbelang spelen. Organisatiedeskundigen pleiten er daarnaast voor om middels regelmatige bijeenkomsten medezeggenschap te regelen en de sociale banden binnen een organisatie -letterlijk- een gezicht te geven. Binnen een beetje organisatie komt dat natuurlijk gewoon neer op diezelfde vergadersessies, allerlei nieuwere fenomenen zoals scrum ten spijt. Lees verder »
In Nederland zijn de fatsoensroepende moralfags inmiddels uitgegroeid tot een ware plaag, in ieder geval online en op de social media. Ze noemen zichzelf “strijders tegen de verhuftering” en zien het liefste dat u en wij onze bek dicht houden. Heus niet vanwege “de toon van het debat” maar omdat ze oprecht geloven dat hun wil nou eenmaal wet is. Onze mening is namelijk niet de hunne, dus gaarne een subiet einde aan de vrijheid van meningsuiting. Desnoods met geweld, stalking, oproepen tot beroepsverboden en het vergiftigen van Google-resultaten met haatsites zodat ZZP’ers minder snel opdrachten binnenhalen, het bellen en mailen naar werkgevers (altijd anoniem) van “hufters”, het stalken van adverteerders van “hufterwebsites”, het (uiteraard anoniem) online gooien van privé-gegevens, intimidatie en het betere haatzaaiwerk. Typische kenmerken van verhuftering dus. Een en ander culmineerde onlangs nog in een weerzinwekkend pleidooi voor “harmonie en liefde” door Theo Maassen in De Wereld Draait Door. Lees verder »
Even stukkie loftrompet blazen. Voor Henkie Bleker. Sexy modderfokker. Hij – en Hij alleen gaat het CDA redden. Terwijl zijn partij aan het herbronnen is, ligt Henkie op de hooizolder met een jonge deerne te rollebollen. Ik vind dat briljant. Wat nou geen liefde voor de jonge natuur? (Denk ook even aan jonge sla, van Rutger Kopland.) Ik ben zelf een tijdje toyboy geweest van een belangrijke PvdA’er. Dat is best een ingewikkelde functie, kan ik u vertellen. In die functie heb ik ook de vrouwen gezien die bij de belangrijke leiders van ons land horen. In de loop van de avond stond ik meestal bij die vrouwen in een hoek. Zo hoorde dat. Dan hadden wij het over de nieuwste recepten, terwijl onze partners zich vol lieten lopen met hogere politiek. Mooie tijd was dat. Lees verder »
Interessante discussies in de comments: het kan!
20-01-2012, 16:00 Tags: comments, reaguurders