Op een boot met pak em beet 45 vrouwen van middelbare leeftijd, daar heeft onze nasaal zingende held ‘een ontstellende topmiddag’. Marco Borsato twittert over een snoepreisje met zijn fans. Marco twittert graag en alles is ‘fantastisch’. Met zijn zoontje Luca bij The Voice of Holland: ‘cool’. Krijgt hij samen met Johnny Ewbank een of andere prijs: ‘beretrots op prachtige award’. Zijn 452ste TMF-award: ‘geweeeldig’. Nog ééntje: ‘leuk’. Avondje opgetreden met Geer en Goor bij de Toppers: ‘genieten’. En ga zo maar door: ‘gezellig’, ‘fun’, ‘trots’, ‘mooi’, ‘legendarisch’. Het houdt gewoon nooit op – superlatieven all over the place. Lees verder »
mrt 032011
Vandaag werd bekend dat minister De Jager niet van plan is de accijns op brandstof te verlagen. Volgens het rekenwonder uit Den Haag zouden we dan namelijk de Arabieren subsidieren. De prijs van een liter Euro 95 ligt nu rond de 1,70 euro en dat is zo’n beetje de hoogste benzineprijs van Europa. Ik wil hier verder niet ingaan op de samenstelling van die brandstofprijs, iedereen weet ondertussen dat het leeuwendeel van de opbrengst van elke liter richting staatskas stroomt. Waar ik wel op in wil gaan, is dat De Jager een kapitale denkfout maakt. Lees verder »
Moge het opinieweekblad HP/De Tijd achtereenvolgens De Groene, Vrij Nederland en uiteindelijk zelfs Elsevier verpletteren! Moge HP/De Tijd voor uitgeverij Audax weer eens geld gaan opleveren in plaats van een bodemloze put zijn! Moge HP/De Tijd na de undercoveractie bij de PVV (januari 2010) niet weer acht jaar (zoals na Margarita-gate) hoeven wachten op een verhaal waarmee een 101 op Teletekst én de nodige televisieaandacht wordt gegenereerd. Leve HP/De Tijd! Hoezee, hoezee, hoezee! Lees verder »
Vijf weken geleden lag ik op het hoogtepunt van de maandagochtendspits plotseling op nat, korrelig asfalt. Een oudere vrouw met een regenkapje op haar hoofd was hard tegen mij aangebotst. Ze keek even naar me, stapte toen weer op en reed snel door. Mijn fiets bevond zich enkele meters verderop. De pedalen ruw weggetrokken van mijn voeten zag ik het voorwiel nog draaien. De regen viel als een te koud afgestelde stortdouche over me heen en automotoren ronkten zorgwekkend dichtbij. Vanaf mijn positie, midden op het kruispunt, kon ik het rokende blik goed zien. De chauffeurs in fris gestoomde krijtstreepjes met hun Van Bommels al startklaar boven het gaspedaal. Een stekende pijn in mijn rechterenkel maakte duidelijk dat ik onmogelijk op kon staan. En ik bedacht me dat mijn positie wel eens gunstiger geweest was. Lees verder »
mrt 012011
Ooit, zo’n twintig jaar geleden, viel bij mij het muzikale kwartje. Tot die tijd luisterde ik alles wat populair was in de top 40. En uiteraard beviel het ene liedje me beter dan het andere. Maar… in the end maakte het me toch niet zo enorm veel uit. Mijn verzameling koopcassettes – we spreken hier over begin jaren ’90 – bestond uit onder andere Aswad, Simply Red en MC Hammer. Tot het moment dat Blood Sugar Sex Magic van de Peppers, Nevermind van Nirvana en Ten van Pearl Jam een einde maakten aan de onverschilligheid en me opzadelden met een last die ik tot op de dag van vandaag met me meedraag: een ontzettend goede muzieksmaak. Lees verder »
feb 282011
Ik werd deze week tijdens het verslaan van een demonstratie voor het PowNews lastig- en aangevallen door onze beroepsdemonstrant. Deze Jose van Leeuwen vindt mij een rioolljournalist, ik haar een hysterisch vrouwtje. Maar achter deze grappige rendez-vous zit een veel dieper en ernstiger verhaal. Jose staat namelijk symbool voor heel veel van die gezellige linkse politiekcorrecte types. De demonstratie die ik wilde verslaan was een anti-Kaddaffi bijeenkomst op het plein voor de Tweede Kamer. Wij houden van een lolletje bij PowNed, maar over een revolutie waar honderden doden vallen maken we geen grapjes. Ik wilde oprecht de boze Libiërs vragen naar de situatie in hun land. Lees verder »
feb 282011
Wel de lusten, niet de lasten. De medaille zonder de keerzijde. Wel drinken maar geen kater. Snacken zonder dik worden. Can’t stand the heat, maar wel vooraan staan in de kitchen. Het is het infantiele wereldbeeld van de Nimby (“not in my back yard”), en het krijgt Amsterdam steeds meer in zijn greep. Niet dat nimby-isme specifiek Amsterdams of zelfs stads is. Op het platteland wonen ook genoeg stedelingen die verwachten ruraal en helemaal Boer Zoekt Vrouw-ish de buitenwonenidylle te gaan beleven, en die hoogst onaangenaam verrast zijn als boeren, behalve vrouwen zoeken, ook dingen doen als mest uitrijden en met lawaaiige machines hun land bewerken. Het platteland is echter not my back yard, dus ik beperk me tot het nimby-dom zoals ik het ken: de Amsterdamse nimby.
Lees verder »
feb 282011
Ik geloof dat het in de jaren ’80 was dat ik in Engeland een vooraanstaande Conservatief voor het eerst lucht hoorde geven aan het idee dat links, in dit geval de Labour-partij, baat had bij het bestaan dan wel het creëren van slachtoffers of zwakkeren. “De grootste nachtmerrie voor Labour is dat mensen straks allemaal een goed inkomen genieten, een prima opleiding achter de rug hebben en uitstekend voor zichzelf kunnen denken en zorgen”, redeneerde deze Conservatief. “Want de legitimatie van Labour, en van links in het algemeen, is dat er beleid moet worden gevoerd of opgetreden dient te worden namens slachtoffers of zwakkeren, die achtergesteld of gediscrimineerd zouden worden.” Dit inzicht maakte destijds grote indruk op mij. Waar ik linkse activisten en politici, als naïeve twintiger, tot dan toe vooral bezag als bewonderenswaardige idealisten, maakte deze zienswijze een opening naar een heel andere essentie: de linkse bestuursklasse hóudt van ziek, zwak en misselijk omdat het de beste garantie vormt voor haar eigen werkgelegenheid en portemonnee.
Lees verder »
Buiten verdwijnt de wereld onder een deprimerend laagje natte sneeuw, maar binnen wordt de Californian sun weerspiegeld vanaf de hippe zonnebrillen van de beveiligers. Ik heb besloten dat ik voor de eerste keer ga kijken naar de live uitzending van de 83rd Annual Academy Awards, de Oscars. De rode loper lijkt me de voorbeschouwing onder de award shows en in dat geval net als bij een spannende voetbalklassieker niet te missen. Bovendien vraag ik me af of ik dit ooit nog een keer ga doen, dus dan maar all the way. Wat er precies ‘toe doet’ weet ik niet, maar met de tv aan en de laptop op schoot voor livestreams, realtime foto-updates en twitter kan ik ‘het’ in ieder geval niet missen. Lees verder »
feb 262011
Deze week een half uurtje achter Wilders aangelopen. Ik voelde me zowaar een PVV’er. De Blonde Verlosser was op de Oudegracht in Utrecht. Handjes schudden en foto’s maken in het kader van de Provinciale Statenverkiezingen. Je voelt je toch wel een target als je door een drukke winkelstraat een meter achter die blonde haardos loopt. In gedachten zag ik een groot zwart vizier, zoekend naar de zwakke plek in het achterhoofd van Geert. En opeens: pang. Lees verder »
feb 252011
Verzoek op Facebook: of ik columnpjes wil tikken voor een website over mannen en seks. In het kader van de remancipatie. Re-man-cipatie. Het herbronnen van de mannelijkheid. Sympathiek idee, hoewel “website over mannen en seks” me iets teveel als “mannen voor mannen” klinkt. Dat roept beelden op van de zwaarlijvige en kalende 50-plus collega die me, zittend aan de keukentafel bij hem thuis, toevertrouwde dat hij nooit neukte. Lees verder »
Vonder & Bloom. Ik had er tot gisteren nog nooit van gehoord, en u waarschijnlijk ook niet. Wel, Vonder & Bloom is een singer/songwriter-duo dat bestaat uit de zeer appetijtelijke dames Vonder en Bloom. Bijzonder aan dit duo is dat zij vanaf deze week huiskamerconcerten geven in de vertrekhal van Schiphol. Iedere dag, 80 dagen lang: het tweetal liet zich inspireren door Around The World in 80 Days van Jules Verne en heeft als doel niets minder dan wereldfaam. Ja, waarom ook eigenlijk niet? Goede promotiestunts kunnen vaak veel teweeg brengen en zijn bovendien vaak erg vermakelijk. Lees verder »
Natuurlijk ben ik een zalvende christenbroeder. Of malloot, als je het connaisseur Robert Engel op de man af zou vragen. Natuurlijk moet ik dan een boodschap van liefde, geluk en tolerantie brengen. Maar… Nee, geen maar. Dit wordt – ik roep het maar direct, dan kan je nog afhaken – een ongeneerd pleidooi voor enige tolerantie. Die verwacht ik overigens niet van de lezer, hoor. Lees verder »
Het is na voetbal misschien wel de populairste sport in Mexico: de Amerikanen ergens de schuld van geven. Porfirio Díaz, de dictator die Mexico eind negentiende en begin twintigste eeuw met de ijzeren vuist regeerde, zei het al: “Arm Mexico, zo ver van God en zo dicht bij de Verenigde Staten…” Je kan het zo gek niet bedenken of de gringos hebben het gedaan. De drugshandel? Komt door de Amerikanen met hun niet te stillen honger naar verdovende middelen. De problemen met de maïz-oogst? Allemaal de schuld van Amerikaanse transgene gewassen. Armoede in Chiapas? Komt door vrijhandelsverdrag NAFTA, dat de yanquis Mexico door de strot hebben geduwd. Lees verder »
Fashion Files: The devil wears ZARA
Column
Reageren uitgeschakeld
feb 232011
Lang, lang geleden, toen Yves Saint Laurent nog leefde, Marc Jacobs nog verslaafd was, Stella nog vlees at en Dolce nog van Gabbana hield, duurde het maanden voordat simpele stervelingen zoals wij door hadden wat er allemaal in de grote boze modewereld gebeurde. De collecties werden gepresenteerd in het voor- en najaar aan pers en celebs en wij konden maanden later de ELLE, Vogue of Marie Claire kopen voor een update die eigenlijk alweer achterhaald was. Spioneren was uiteraard uit den boze; Mocht je in die tijd tijdens de shows op het toilet met een kladblokje in je handen worden gesnapt dan was je modegraf zo goed als gegraven. Nowadays zit er tussen het model op de catwalk en haar foto op style.com maximaal een uurtje. Een feestje voor elke kledinggigant die eigenlijk maar weinig met mode te maken heeft. Lees verder op Mode.DeJaap.nl >>>
Zondagavond ging in het televisieprogramma Brandpunt een van de programmaonderdelen over het grote verschil in studiehouding en studieresultaten tussen zwarten en witten in het middelbaar onderwijs. Men deed het voorkomen alsof dit pas sinds kort duidelijk was geworden. Ik (Janne Dijkgraaf, red.) heb meer dan veertig jaar als docent in het middelbaar onderwijs lesgegeven, zowel aan alleen zwarten als aan alleen witten, en uiteraard het meest aan de ons al jaren bekende gemengde klassen. Mijn ervaring en vervolgens mijn conclusie is dat een gemengde school fantastisch is, maar dat je de rassen in het lokaal moet scheiden, wil je adequate studieresultaten krijgen. Lees verder »
“Weet u misschien hoe laat de bus komt? De dienstregeling is gewijzigd en ik weet de tijden nog niet uit mijn hoofd.” De vraag is afkomstig van een oudere man. Naast hem staat een golden retriever met een tuigje om. Oplettend kijkt de viervoeter naar zijn baasje. Die ziet dat niet. Zijn glazige ogen staren doelloos in de verte. “Over een kwartier moet ie komen,” antwoord ik de man. Hij knikt. “Fijn. Dank u.” En hij gaat naast me zitten op het bankje. Verscholen achter het glas dat ons beschermt tegen de kille wind. Lees verder »
feb 222011
De links in dit stukje leiden niet naar schokkende beelden tenzij anders aangegeven.
Naar aanleiding van een stukje op zandbak.dejaap.nl door Linda Duits ontspon zich in de mail van uw redactie en op Twitter een discussie. Waarom ‘leeft’ de opstand in Libië minder op Twitter dan die in Egypte? Omdat de strijd in Libië rauwer is, betoogde Bart Nijman, en tweette een link naar een gruwelijke foto.
Lees verder »
Waar denk 
je aan als je het woord “vijanddenken” hoort? Juist. Aan een praatgroep uit de jaren ’70 of aan een in die tijd triomfen vierende bejaarde die zegt dat zoiets, het vijanddenken dus, ongezond is. Want een gezonde geest heeft geen vijand nodig, luidt hun standpunt. Die voedt zichzelf, verrijkt zichzelf en ontmaskert met al die geestelijke rijkdom, helemaal zelfstandig naar binnen geharkt, elke vorm van vijanddenken als een eendimensionale versimpeling van de werkelijkheid. Ik stam nog uit de tijd van de Koude Oorlog en toentertijd kreeg ik van bovengenoemde Montessori-tiepjes altijd te horen dat “niet alle Russen lid waren van de communistische partij” en dat “niet iedereen in Moskou droomde van rollende tanks over de Lunenberger heide, zoevend op weg naar Nederland”. Ik vond de mensen die dat soort open deuren intrapten, algauw, sorry, ontzettende mietjes.
Lees verder »
Deze week bracht spec-ta-cu-lair goed nieuws voor alle platenbobo’s en muzikanten in Nederland en over de rest van de wereld. Volgens Tim Kuik dan. Kuik, zelfbenoemd “beschermengel van creatievelingen” (hij meent het), rolde met zijn boys van BREIN “boevenplatform” FTD op. “Zo”, moet Kuikie gedacht hebben, “weer een stap naar voren richting het oude. Fijn weer cd’s verkopen. Daar zal musicerend Nederland blij mee zijn!” Wel, Kuik, dat zijn we niet. Onze generatie snapt internet namelijk wél. Lees verder »
Laatste reacties