Toen de Rooms-katholieke kerk in de middeleeuwen op zwart zaad kwam te zitten, moesten er manieren worden gevonden om de kaspositie te verbeteren. Uiteindelijk kwam de Roomse kerk met een geniaal plan: de aflaat. De aflaat was een soort van wildcard om in de hemel te komen, een ‘u hoeft niet naar de gevangenis’ oftewel een ‘uw zonden zijn u vergeven’. Dit fenomeen bracht flink wat geld in het laatje want de zondaar, en dat was volgens de Heilige Stoel zo’n beetje iedereen, moest voor zijn aflaat naar rato betalen. De aflaat vond in heel Europa gretig aftrek en arm en zeker ook rijken waren verzekerd van een plaats naast Petrus. Het aflaatsysteem heeft ons nooit meer verlaten. In de Roomse kerk kan men nog steeds naar de biechtstoel en deze aflaat kost dan een vrijwillige donatie of een paar ‘kruuskens’ of heilige Maria’s. Lees verder »
Mag Job Cohen weg? Het liefst naar ergens ver weg, Madagascar ofzo, maar een baantje als dijkgraaf, commissaris van de koningin, baas van een hbo of manager in een semipublieke instelling mag ook. Dat is gelijk een stuk realistischer. Nederland moet echt van deze voorman in de Tweede Kamer af. We kunnen gewoon niet verder zolang Cohen nog in de Kamer zit. Daarover is geen verdere correspondentie mogelijk. Punt. Klaar. Zo is het. Op zich kan Nederland óók niet echt verder zolang er nog een PvdA in de Tweede Kamer zit maar je moet geen onredelijke eisen stellen. Cohen weg is al een hele vooruitgang. Job Cohen uit de Kamer trappen is het allerprogressiefste wat de PvdA kan doen. Zo progressief zijn ze nog nooit geweest. Lees verder »
18 maanden.Dat is 78 weken. 546 dagen. 13.104 uur. 786.240 minuten. 47.174.400 seconden. Een behoorlijke lange tijd om naar je eigen navel te staren.Toch is dat precies wat ik de laatste 1,5 jaar met mijn leven heb gedaan. En eigenlijk ben ik net begonnen. Toen ik me in de zomer van 2008 voor het eerst meldde bij de anorexiakliniek, dacht ik zelf dat het wel meeviel. Zoals iedereen met een eetstoornis, weet ik inmiddels. Oké, ik kan een kilootje of 15 ondergewicht. Sliep maar een paar uur per nacht. Strompelde van darminfectie naar trombosebeen naar huidontsteking. Altijd pijn, altijd bang, altijd eenzaam. Maar goed, iedereen heeft wel eens iets. Toch?
Lees verder »
Collega Bert Brussen publiceerde eergisteren een uitstekend betoog tegen de babyboomers, de dode bomen en De Rest Van Het Gedoe. Sterker nog: het was een oorlogsverklaring. Verslaggever dezes denkt er nog over na; hij werkt namelijk zelf voor een dode boom. Wil ik deze strijd aan? Ik ben er nog niet over uit. Waarom? Terwijl Brussen hakt op de babyboomers, heb ik vooral een hekel aan de kleinburgers. En ja, dat bent u. Frank Sinatra verwoordt mijn gevoelens het beste: “I’ll give back your flowers, and I will take the land.” Lees verder »
Geacht schoolbestuur van Hogeschool Windesheim, mij is ter oren en ogen gekomen dat u een serieus probleem heeft met het medium Twitter. Het blijkt dat de docenten aan uw School of Media geen kont snappen van Twitter en postuum via Google moeten vernemen dat een student bijvoorbeeld een docent heeft uitgescholden. Dat dit tevens docenten zijn die geacht worden de studenten iets te leren over crossmediale journalistiek en nieuwe media is exemplarisch voor het failliet van de Nederlandse hbo’s. Maar in uw veelbekeken Campusjournaal (vanaf 6 minuut 20) heb ik mijn mening over deze zaak reeds gegeven, dat hoef ik niet nogmaals te doen. Lees verder »
Ik heb het altijd een vrij masochistische gewoonte gevonden, maar wie afscheid neemt in de eetstoornissenkliniek, trakteert. Bij voorkeur op iets vreselijks als slagroomtaart, zodat je achterblijvende groepsgenootjes je voor de rest van hun leven haten vanwege de dikmakende cholesterolbom die je hen op een zomaar een maandag- of donderdagochtend – niet eens het vaste ‘moeilijke-tussendoortjes-moment!’ – in hun maag hebt gesplitst.
Lees verder »
Jaren terug deed ik voor Soft Secrets een keer onderzoek naar blowende Kamerleden. Dat was er maar eentje: Krista van Velzen van de SP. Ze is inmiddels helaas uit de Kamer vertrokken. Verder viel het tegen. Femke Halsema vertelde dat ze eens na een blow moest lachen om scheef behang, een ander had nooit geïnhaleerd. Dat werk. Desondanks waren er 99 Kamerleden die legalisering van het Groene Goud en alles wat ermee te maken heeft een goed plan vonden. Dat waren de VVD, D66, LPF, PvdA, SP en GroenLinks. Dat was 2005, de tijden zijn inmiddels veranderd. Lees verder »
Onlangs bezocht ik in de bioscoop Haar naam was Sarah. Een meeslepende en indrukwekkende film over het leed en de gruwelen in de Tweede Wereldoorlog. Normale mensen spotten daar niet mee. Krakers wel. Mijn hele leven heb ik al een natuurlijke afkeer tegen bepaalde types. Vooroordelen zijn misschien niet goed, ze blijken angstig vaak te kloppen. Tegen gothics bijvoorbeeld. Of van die overdreven onverzorgde types. Vet haar, oude muts erover, zoveel mogelijk lichaamsbeharing en aftandse kledij. Met een versleten oude bakfiets en een dito hond in de laadruimte. Zo overdreven laten zien dat je anders durft te zijn en daarmee net doen of je zelfvertrouwen hebt. Lees verder »
Onlangs gaven enkele redacteuren van DeJaap een gastcollege aan de School of Media van Hogeschool Windesheim in Zwolle. Dit nadat enkele derdejaars studenten van de studierichting crossmediale journalistiek te kennen hadden gegeven weinig college te krijgen van mensen die ook daadwerkelijk werkzaam zijn in het crossmediale werkveld. Omdat er oneindig veel te vertellen is over crossmediale journalistiek maar de tijd zeer beperkt, gaven drie DeJaap-redacteuren per persoon een minicollege over wat volgens hen een crossmediaal journalist zou moeten kunnen. Veel reacties hierop waren positief: de studenten die het hadden georganiseerd waren tevreden over onze komst, toehoorders waren blij met de afwisseling en een kleine groep studenten zal online deelnemen aan verder verdieping van de collegestof. Uiteraard was er ook kritiek. De meeste van die kritiek was opbouwend en voor de drie gastdocenten uiterst nuttig. Jammer genoeg bleek uit sommige kritieken dat het vooroordeel over het niveau van de hbo-scholier soms volledig terecht is. Dat vinden wij bedroevend, maar we gunnen de lezer graag een blik in de boze puberwereld van een hbo-student. De inzending is niet door ons geredigeerd. Onze reactie staat er onder. Veel leesplezier Lees verder »
“Iedereen krijgt onherroepelijk ooit een terugval”, zegt de psycholoog. “Dat is niet erg, zolang je maar een plan hebt om te voorkomen dat je weer volledig in je oude gedrag vervalt. Daarom is het handig als er iemand uit je directe omgeving langskomt in de kliniek om over een terugvalpreventieplan te praten. Heb je daar zelf iemand voor in gedachten?”
Lees verder »
Je kent het wel. Zo’n vrijdagmiddagborrel waar het bier rijkelijk vloeit en de borrelpraat vol passie over tafel gaat, vrij associërend van onderwerp naar onderwerp. Zo gebeurde het dat ik in een gezelschap zat waar we via “George Lucas wilde Apocalypse Now niet maken” uitkwamen op de maanlanding. “Nooit gebeurd” zei mijn opponent. “Tuurlijk wel” zei ik. Er volgde een amusant debat met nog meer bier. Geen van beiden konden we echter winnen. Als moderne menschen hadden we beschikking over internet op telefoon en laptop, maar om een geschil over een complottheorie te beslechten is internet een slechte startplaats. Lees verder »
Nu eenmaal duidelijk is dat ik over een paar weken weg mag uit de kliniek, lijkt alles in een stroomversnelling te raken. Ik heb nog een hoop te doen en de overgebleven tijd is schaars, dus haast ik me van individuele therapie naar eet-experiment – deze week op het menu: chocoladepasta – en van spiegelsessie naar groepsgesprek. Met lichte tred, want het gaat goed, de laatste weken. Alsof ik, na maanden vruchteloos puzzelen, eindelijk snap hoe de afzonderlijke stukjes moeten worden gerangschikt om het volledige plaatje zichtbaar te maken. Na maanden van frustratie vallen dingen eindelijk op zijn plek. Een bijzonder machtig gevoel.
Lees verder »
Lente, zomer, herfst; mijn tijd in de eetstoornissenkliniek beslaat inmiddels drie seizoenen. Vijf maanden heb ik er nu opzitten. Vijf maanden van eten, praten, janken, schreeuwen en nog meer eten. Maar ook: vijf maanden van veiligheid. Van vooral veel ‘dingen moeten’ in plaats van zelf na te denken over wat ik wil. Van duidelijke regels en een systeem van straffen en belonen. Met mijn ijzeren discipline en regeltjes-fetisj gedij ik natuurlijk prima bij een dergelijk dictatoriaal systeem. En dus is het snel naderende einde geweldig en angstaanjagend tegelijk.
Lees verder »
Een poos geleden was ik het onderwerp van een Twitter-relletje: er werd een jeukerig bedel-evenement opgezet, onder het mom van (naasten)liefde en 2.0 modern doen besloot een echtpaar hun Mooiste Dag ‘twedding’ te noemen. Om vervolgens middels een overvloed aan mediahoererende en tenenkrommende acties alles, van lokatie tot hapjes, bij elkaar te bedelen. Crowdsourcing, vonden zij; enorm mutserig en smakeloos, vond ik. En dat twitterde ik ook. Het werd een vrolijke bash, zo’n vrijdagochtendaanhaker waarbij de hashtag #twedding kwistig en niet erg positief werd gebruikt. Lees verder »
Vorige week slaagde De Wereld Draait Door er weer in een rel zich te laten voltrekken in de studio. Programmamaakster Mildred Roethof werd door vier meisjes uit haar ‘documentaireserie’ Rauw & Puur beticht van valse voorwendselen. Roethof kon niet meer uitbrengen dan dat ze de discussie niet wilde aangaan. De uitzending was voor mij niet alleen interessant omdat ik ben gepromoveerd op meisjescultuur, maar ook omdat een van deze meisjes deelnam aan precies dat onderzoek. Ik zat acht maanden bij haar in groep 8 en volgde haar in de overgang naar de brugklas. Lees verder »
Gewapend met fragmentarische kennis van de stadsplattegrond, een halve liter Pilsener Urquell, en het vaste voornemen om er Curry Gewürz nog an toe een romantische en meeslepende aangelegenheid van te maken, lopen ik en mijn vrienden een weekend door Berlijn. Lees verder »
Een groep vreemden, die in principe weinig anders met elkaar gemeen heeft dan een gemeenschappelijke gekte. Negen onbekenden, met wie je twee dagen per week in een troosteloze jaren tachtig bungalow wordt gepropt om te eten, te praten en je diepste geheimen op te biechten. Lekker samen therapeutisch navelstaren, janken en vooral: dingen de-len. Mij leek het eigenlijk helemaal niets, dat hele concept groepstherapie. Ik doe niet aan openlijk huilen. Ik haat mijn eigen kwetsbaarheid. En mijn gedachten zijn van mij.
Lees verder »
Al eerder belichtte een uitzending van Zembla de onthutsende realiteit van de Nederlandse bevallingscultuur: 1 op elke 100 baby’s gaat dood kort voor, tijdens of kort na de bevalling. Ik schreef naar aanleiding daarvan een stukje over de zelfgebreidbevallen-extremist en volidioot Eugenie van Ruitenbeek, maar haar standpunten zijn zo absurd dat ze gelukkig weinig navolging vinden en dus weinig schade aanrichten. Lees verder »
De creatieve industrie, een verzamelterm voor sectoren als kunst, media, vormgeving, architectuur en reclame, wordt door sommigen gezien als (enige) hoop in de deze tijd van economische crisis. Waar reguliere industrie gericht is op groei en winst, richt de creatieve industrie zich op innovatie en creativiteit. Deze sector is vooral zo belangrijk omdat zij besmettelijk is. Twee documentairemakers hebben dit ongrijpbare proces centraal gezet in de zeer aanstekelijke documentaire Influencers: How trends and creativity become contageous. Lees verder »
Vannacht ging er even bijna iemand dood. Expres. En ik was het niet, wat direct ook ongeveer het enige positieve is dat ik erover kan melden. Ik was er wel de halve nacht nogal druk mee, met dat bijna doodgaan van iemand. Pas na een uur soebatten en smeken mocht de dokter worden ingeschakeld. Daarna belde ik met de crisisdienst. Iemand die naar het ziekenhuis toe kon. Weer met de crisisdienst. En vervolgens mijn eigen support system, omdat ik – toen alles na drie uur koelbloedigheid eenmaal was geregeld – ineens niet meer kon ophouden met bibberen. Lees verder »
Laatste reacties