Crisis noopt tot samenwerken en samenwerken leidt tot gelikte plannen. Dat moeten PvdA, SP en GroenLinks gedacht hebben toen zij hun plannen ontvouwden voor een ander Nederland. Het is dan ook een gelikt plan geworden: prachtige woorden, briljante oneliners en bovenal plannen waar de Nederlandse burger zijn of haar vingers bij aflikt. Alles wordt socialer, de economie gaat in de hoogste versnelling en Nederland zal nog nooit zo duurzaam geweest zijn als onder deze drie partijen. Lees verder »
Afgelopen zondag was de verjaardag van Martin Luther King Jr. Hij zou 83 geworden zijn. King is van 1929, hetzelfde jaar als Anne Frank en Yasser Arafat. Als je een beetje je best doet kun je ze samen in een bejaardenhuis zien zitten. “Wat een eeuw Anne, die eeuw van ons! Kopje thee? Dank je Yasser, geef jij de suiker even door aan dominee King? Ach kom dominee, doet u nog één keertje ‘I have a dream’?” Dat “I have a dream” van Martin Luther King. Ik heb dat altijd een beetje makkelijk gevonden. Je gaat op een preekstoel staan, roept een paar keer “Ik heb een droom!” en hup, de wereld is veranderd en je bent de nieuwe Gandhi. Trouwens, wat die Gandhi deed: ook beetje makkelijk hoor. Kop kaalscheren, met een rond brilletje in een luier op straat gaan zitten en hopla: je bent de nieuwe Jezus. En die Jezus… Opletten bij geschiedenis is lastig als je vol van jezelf en je jeugdpuistjes bent en de juffrouw een korzelige vrouw met een montuurloos brilletje is. Type bibliothecaresse, type Rosa Parks. Die vrouw die in 1955 weigerde op te staan in de bus voor een blanke, u weet wel. Parks was overigens minder heldhaftig dan u denkt. Ze deed er twaalf jaar over om tot haar daad te komen.
jan 172012
Twee weken geleden schreef ik over het sluimerende gelazer in de provincie Noord-Holland rondom de jaarlijkse Willem Arondeuslezing. Die ging vorig jaar niet door omdat, na druk van de PVV op de fracties van VVD en CDA, de lezing van Thomas von der Dunk ineens ‘te politiek’ was. Het is dat grappen maken over de ironie van politieke controle op een lezing ter nagedachtenis aan een verzetsheld in deze tijd niet meer bon ton is, maar anders had hier een dijenkletser ingezeten. In de afgelopen week meldde René Boender, de beoogd spreker voor de lezing van dit jaar, zich af. Aanleiding was de ontstane negatieve publiciteit en zelfs twee dreigtelefoontjes, maar vooral ook dat de goede naam van Willem Arondeus door het slijk gehaald wordt. Lees verder »
Toen onlangs door de KNVB werd voorgesteld het uitgestelde bekerduel Ajax-AZ alleen door (vrouwen en) kinderen te laten bezoeken, kwam de hoofdredacteur van Gay.nl met een lumineus idee: niet alleen vrouwen en kinderen, maar ook homo’s moeten toegelaten worden bij de wedstrijd. Ergens vind ik het jammer dat dit idee niet is opgepikt, maar ik wil de betreffende redacteur Kristiaan Schimmel graag een stuk of wat scenario’s voorschotelen, alvorens hij weer op een ludieke manier de homofobie tracht tegen te gaan. Lees verder »
Is er nog sprake van een ideologische strijd? Van ideeën over de maatschappij die daadwerkelijk botsen? Of zitten we bij het politieke schouwspel, nationaal en internationaal, in feite steeds meer te kijken naar een conflict in ‘managementstijlen’? Naar manieren om het kapitalistische systeem – dat vrijwel overal, zelfs in China, heeft gezegevierd – in goede banen te leiden? Ik neig sterk naar optie twee. Om het, voor het gemak, even nationaal te houden: zelfs de SP daagt heden ten dage het kapitalisme als basismodel niet wezenlijk meer uit. In de honger naar meedoen en bestuurlijke verantwoordelijkheid (báántjes!?) opende aanvoerder Emile Roemer onlangs zelfs de weg naar samenwerking met de VVD. Het kapitalisme lijkt dus, ook voor extreem-links, inmiddels ‘een gegeven’. Iets waar je met je vingers van af moet blijven. Lees verder »
jan 162012
Vorige week werd de vraag “Kunnen homo’s niet lachen om een geintje?”, door Robert Engel gesteld in een stuk van zijn hand. Zie de titel van dit artikel voor het antwoord. Echter; let wel op de kwaliteit van het geintje. Er zijn namelijk ook zaken waar minder om gelachen wordt, namelijk het over één kam scheren van dè homo. Alle homo’s zijn dat namelijk spuugzat! De volgens Engel gevatte opmerking van Lee Steele op twitter, waarin hij aangaf niet in het bed naast een homoseksuele rugbyspeler te willen liggen, is helemaal zo geinig niet. Allang niet meer. Zijn opmerking is eerder stoffig.
Lees verder »
“Jij hebt jezelf echt helemaal geaccepteerd hè?” De retorische vraag kwam van Mieke, een sterke persoonlijkheid met uitgesproken meningen. Ze heeft een hoge baan bij een groot en bekend bedrijf en is uiterst aanwezig. Ik ben gek op dat soort vrouwen. Als ik hetero was geweest… Gelukkig ging het onderwerp snel voorbij. Want was het wel een retorische vraag? We hadden net in een vergadering gediscussieerd over vooroordelen. Ik zocht een voorbeeld: vrouwen, allochtonen of homo’s? Door Geert Wilders gaat het al veel te vaak over allochtonen. Vrouwen vind ik feministisch gezeur. Dan mijn eigen complex maar in de groep gooien. Lees verder »
jan 152012
De vergadering, vaak eerder een hels instrument dan een effectief communicatiemiddel binnen organisaties. Hoewel een vergadering in principe bedoeld is om verschillende afdelingen op elkaar af te stemmen en prioriteiten te stellen, wordt ze misbruikt voor allerhande andere sociale spellen. Al was het maar omdat ook dat prioriteiten stellen onderhevig is aan allerlei belangen die er naast het algemene bedrijfsbelang spelen. Organisatiedeskundigen pleiten er daarnaast voor om middels regelmatige bijeenkomsten medezeggenschap te regelen en de sociale banden binnen een organisatie -letterlijk- een gezicht te geven. Binnen een beetje organisatie komt dat natuurlijk gewoon neer op diezelfde vergadersessies, allerlei nieuwere fenomenen zoals scrum ten spijt. Lees verder »
In Nederland zijn de fatsoensroepende moralfags inmiddels uitgegroeid tot een ware plaag, in ieder geval online en op de social media. Ze noemen zichzelf “strijders tegen de verhuftering” en zien het liefste dat u en wij onze bek dicht houden. Heus niet vanwege “de toon van het debat” maar omdat ze oprecht geloven dat hun wil nou eenmaal wet is. Onze mening is namelijk niet de hunne, dus gaarne een subiet einde aan de vrijheid van meningsuiting. Desnoods met geweld, stalking, oproepen tot beroepsverboden en het vergiftigen van Google-resultaten met haatsites zodat ZZP’ers minder snel opdrachten binnenhalen, het bellen en mailen naar werkgevers (altijd anoniem) van “hufters”, het stalken van adverteerders van “hufterwebsites”, het (uiteraard anoniem) online gooien van privé-gegevens, intimidatie en het betere haatzaaiwerk. Typische kenmerken van verhuftering dus. Een en ander culmineerde onlangs nog in een weerzinwekkend pleidooi voor “harmonie en liefde” door Theo Maassen in De Wereld Draait Door. Lees verder »
jan 122012
Even stukkie loftrompet blazen. Voor Henkie Bleker. Sexy modderfokker. Hij – en Hij alleen gaat het CDA redden. Terwijl zijn partij aan het herbronnen is, ligt Henkie op de hooizolder met een jonge deerne te rollebollen. Ik vind dat briljant. Wat nou geen liefde voor de jonge natuur? (Denk ook even aan jonge sla, van Rutger Kopland.) Ik ben zelf een tijdje toyboy geweest van een belangrijke PvdA’er. Dat is best een ingewikkelde functie, kan ik u vertellen. In die functie heb ik ook de vrouwen gezien die bij de belangrijke leiders van ons land horen. In de loop van de avond stond ik meestal bij die vrouwen in een hoek. Zo hoorde dat. Dan hadden wij het over de nieuwste recepten, terwijl onze partners zich vol lieten lopen met hogere politiek. Mooie tijd was dat. Lees verder »
Politievakbond vangt liever niet te veel boeven
Column
Reageren uitgeschakeld
jan 112012
Verbijsterend, zo noemde onderwijs- en politiewoordvoerders het vandaag verschenen rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP), waarin staat dat de bakken met geld die sinds 1995 aan onderwijs, zorg, politie en rechtspraak zijn besteed niet hebben geleid tot een evenredige stijging in de kwaliteit en hoeveelheid dienstverlening. Het rapport zou beneden de maat en kort door de bocht zijn, en een doorzichtige poging om de weg vrij te maken voor een nieuwe ronde bezuinigen. Geen idee of het zo is, maar wat opvalt is vooral het totale gebrek aan zelfreflectie en de krampachtige, defensieve houding van de betrokken woordvoerders. Alsof het totaal onredelijk is dat hun nobele en getroubleerde beroepsgroep überhaupt op kosten/baten wordt getoetst. Alsof de belastingbetaler een onnozele geldmachine is aan wie nu eenmaal niks valt uit te leggen, dus laten we het vooral ook niet proberen. Alsof we het recht niet hebben om te vragen wat er in vredesnaam met ons geld is uitgespookt. Lees verder »
jan 112012
Soms kom je op onverwachte plekken op het web pareltjes tegen. Van de week belandde ik in een wat neogotische bui op de website van ene Bronnie Ware, een vrouw die jarenlang mensen op hun sterfbed begeleidde. Ik verwachtte het gebruikelijke gezweef, maar Bronnie bleek prettig aards. Ze vertelt op haar blog hoe ze ontdekte dat mensen ook in de manier waarop ze doodgaan best op elkaar lijken. Terugkijkend op hun leven kwamen haar patiënten met telkens weer dezelfde zaken waar ze spijt van hadden. Bronnie turfde en maakte een top vijf. Een enorme cliché top vijf, maar dat maakt hem niet minder waar. Er staan ook tips bij, voor het geval het niet al meer dan duidelijk was. Lees en doe er je voordeel mee. Lees verder »
Uit de Kast is weer begonnen. Arie Boomsma volgt jongeren die aan hun ouders en vrienden vertellen dat ze homoseksueel zijn. Er is een voorgesprek, daarna zien we de coming-out en nog wat eerste reacties. Het programma is integer gemaakt, maar wat is het ongelofelijk oppervlakkig en naïef. Vorige week was ik bij een vriendin in Berlijn. Zij heeft sinds kort een nieuwe vriend. Hij kwam langs, we dronken wijn en bespraken wat ons bezighield. Altijd denk ik weer: “Oh ja, toch maar even in een bijzin melden dat ik op mannen val.” Dat voorkomt verkeerde vragen en daarmee allerlei ongemakkelijkheid. Dit is zo’n coming-out die niet door Arie Boomsma wordt opgenomen: er is te weinig emotie in het spel, het is te alledaags en de band tussen verteller en luisteraar is te vaag. Lees verder »
Gisteren schreef ene Jeroen Morssink een langdradig betoog in De Volkskrant, waarin hij pleit voor voor totale afschaffling van alle psychofarmaca. U denkt: WTF? Ik ook. Morssink stelt hoogdravend: “Het idee dat psychofarmaca effectief zijn, berust op een collectief waanbeeld dat in de beroepsgroep der psychiaters rondwaart. Hoe dat beeld ontstaan is en welke factoren het in stand houden is uitgebreid te lezen in Heel de gewonde genezer, het tweede deel van een trilogie waarin een zeer kritische analyse van de westerse geneeskunde wordt gegeven.”
jan 102012
Je weet dat je verslaafd bent als je ’s ochtends vroeg in Boston, als je wakker wordt omdat het in Nederland dan al een uurtje of 12:00 ’s middags is, naar je telefoon grijpt om Twitter te checken. Het was zondag, en blijkbaar had koningin Beatrix op staatsbezoek in de Verenigde Arabische Emiraten tijdens een bezoek aan de moskee een doek over haar hoofddeksel gedaan. Op de foto die ik zag stond de koningin met een grote blauwe doek over haar hoed, waardoor ze er een beetje uitzag als een postmoderne toneelinstallatie. Lees verder »
Als het gaat om een stukje eigen werkverschaffing dan zijn Nederlandse opportunisten er als de kippen bij met de meest briljante en degelijk uitgewerkte concepten waarmee zij allochtonen de juiste taaltools denken te kunnen aanreiken om hun weg vlot in de Nederlandse samenleving te laten vinden. De reacties op dit soort aanbestedingen is talrijker dan het aantal asielaanvragen bij de vreemdelingendienst. Je zou aan de hand van deze draagkrachtmeting van het Nederlandse taalgebied bijna willen aannemen dat het Nederlandse taalgebied goede en solide pijlers ondergeschoven heeft gekregen. Niets is minder waar. Onlangs werd door het Haagsche Onze Taal aangetoond dat allochtonen een veel groter respect en belangstelling tonen voor het Nederlands dan Nederlanders zelf. Waarom eigenlijk? Lees verder »
jan 092012
Soms denk ik erover onder de titel ‘Alledaags absurdisme’ een kroniek te gaan schrijven. Het idee lonkt nog steeds, maar wat me afhoudt van de onderneming is de exponentiële toename van het absurdisme dat ik in Nederland en mijn directe woonomgeving meen waar te nemen. Niet alleen zijn huilen en lachen, door die toename, gevoelsmatig steeds dichter bij elkaar komen te liggen, ook zou het project al snel de ongewenste omvang van een dagtaak aannemen. Want hoe vaak zie ik niet iets dat mij simultaan een lachkik en een droevige snik bezorgt? Eén ding staat vast: steeds vaker. De laatste keer dat ik in een emotioneel niemandsland belandde – precies tussen lachen en huilen in – was bij het aanschouwen van het nieuwsjaarsprogramma van kersvers VARA-coryfee Frank Evenblij. Lees verder »
jan 092012
Omdat Minister Marja van Bijsterveldt er een zooitje van heeft gemaakt! Verkeerd gesouffleerd door hoge ambtenaren, adviesraden en andere lobbyclubjes, neemt zij domme besluiten. Vooral de Onderwijsraad is een dubieuze, zelfbenoemde club deskundigen met de ballen verstand van onderwijs. Mijlenver verwijderd van de onderwijspraktijk. Door de zoveelste regering met minachting voor het onderwijs wordt ons de ene na de andere maatregel door de strot geduwd. Want dát is er aan de hand. Wel onderwijzers de les lezen over hoe ze de jeugd van tegenwoordig wijs moeten maken, maar daar in Den Haag zelf geen verantwoordelijkheid voor nemen. Bah!
Lees verder »
jan 092012
Godverdomme. Au nom de Dieu. Me cago en Dios. Na vier jaar vrijwillige ballingschap in De Nieuwe Wereld ben ik terug in het Avondland, en hoe! Iemand enige ervaring met Madrileense schoonfamilies? De idee dat je schoonouders je relatie kunnen verpulveren? Dat bedoel ik. De onmacht. Pero bueno, waar was ik gebleven. Waar is je humor, Don Arturo? Nu even niet kennelijk, de humor. Lees verder »
VK/DeJaap nieuwjaarscolumn: ‘Mening over seksuele geaardheid van Justin Bieber wél belangrijk’
Column
Reageren uitgeschakeld
jan 082012
Dat 2011 ons in een zekere staat van verwarring heeft achtergelaten, valt niet te ontkennen. Met een welhaast Kafkaiaanse vervreemding ondergingen we het uiteenvallen van een economisch systeem waarvan we weliswaar wisten dat het bestond, maar waarvan we ons nooit echt bewust waren. Pensioenfondsen, verzekeringen en banken, het waren zaken als het weer en de tijd: abstracte gegevens die altijd op de achtergrond aanwezig zijn en waarover het zinloos is je druk te maken. Nu dat systeem voor onze ogen in elkaar is gezakt, staren we enigszins vertwijfeld in het zwarte gat dat voor ons ligt. Lees verder »
Laatste reacties