Je kent het wel. Zo’n vrijdagmiddagborrel waar het bier rijkelijk vloeit en de borrelpraat vol passie over tafel gaat, vrij associërend van onderwerp naar onderwerp. Zo gebeurde het dat ik in een gezelschap zat waar we via “George Lucas wilde Apocalypse Now niet maken” uitkwamen op de maanlanding. “Nooit gebeurd” zei mijn opponent. “Tuurlijk wel” zei ik. Er volgde een amusant debat met nog meer bier. Geen van beiden konden we echter winnen. Als moderne menschen hadden we beschikking over internet op telefoon en laptop, maar om een geschil over een complottheorie te beslechten is internet een slechte startplaats. Lees verder »
nov 232010
Nu eenmaal duidelijk is dat ik over een paar weken weg mag uit de kliniek, lijkt alles in een stroomversnelling te raken. Ik heb nog een hoop te doen en de overgebleven tijd is schaars, dus haast ik me van individuele therapie naar eet-experiment – deze week op het menu: chocoladepasta – en van spiegelsessie naar groepsgesprek. Met lichte tred, want het gaat goed, de laatste weken. Alsof ik, na maanden vruchteloos puzzelen, eindelijk snap hoe de afzonderlijke stukjes moeten worden gerangschikt om het volledige plaatje zichtbaar te maken. Na maanden van frustratie vallen dingen eindelijk op zijn plek. Een bijzonder machtig gevoel.
Lees verder »
nov 162010
Lente, zomer, herfst; mijn tijd in de eetstoornissenkliniek beslaat inmiddels drie seizoenen. Vijf maanden heb ik er nu opzitten. Vijf maanden van eten, praten, janken, schreeuwen en nog meer eten. Maar ook: vijf maanden van veiligheid. Van vooral veel ‘dingen moeten’ in plaats van zelf na te denken over wat ik wil. Van duidelijke regels en een systeem van straffen en belonen. Met mijn ijzeren discipline en regeltjes-fetisj gedij ik natuurlijk prima bij een dergelijk dictatoriaal systeem. En dus is het snel naderende einde geweldig en angstaanjagend tegelijk.
Lees verder »
nov 122010
Een poos geleden was ik het onderwerp van een Twitter-relletje: er werd een jeukerig bedel-evenement opgezet, onder het mom van (naasten)liefde en 2.0 modern doen besloot een echtpaar hun Mooiste Dag ‘twedding’ te noemen. Om vervolgens middels een overvloed aan mediahoererende en tenenkrommende acties alles, van lokatie tot hapjes, bij elkaar te bedelen. Crowdsourcing, vonden zij; enorm mutserig en smakeloos, vond ik. En dat twitterde ik ook. Het werd een vrolijke bash, zo’n vrijdagochtendaanhaker waarbij de hashtag #twedding kwistig en niet erg positief werd gebruikt. Lees verder »
Vorige week slaagde De Wereld Draait Door er weer in een rel zich te laten voltrekken in de studio. Programmamaakster Mildred Roethof werd door vier meisjes uit haar ‘documentaireserie’ Rauw & Puur beticht van valse voorwendselen. Roethof kon niet meer uitbrengen dan dat ze de discussie niet wilde aangaan. De uitzending was voor mij niet alleen interessant omdat ik ben gepromoveerd op meisjescultuur, maar ook omdat een van deze meisjes deelnam aan precies dat onderzoek. Ik zat acht maanden bij haar in groep 8 en volgde haar in de overgang naar de brugklas. Lees verder »
nov 102010
Gewapend met fragmentarische kennis van de stadsplattegrond, een halve liter Pilsener Urquell, en het vaste voornemen om er Curry Gewürz nog an toe een romantische en meeslepende aangelegenheid van te maken, lopen ik en mijn vrienden een weekend door Berlijn. Lees verder »
nov 092010
Een groep vreemden, die in principe weinig anders met elkaar gemeen heeft dan een gemeenschappelijke gekte. Negen onbekenden, met wie je twee dagen per week in een troosteloze jaren tachtig bungalow wordt gepropt om te eten, te praten en je diepste geheimen op te biechten. Lekker samen therapeutisch navelstaren, janken en vooral: dingen de-len. Mij leek het eigenlijk helemaal niets, dat hele concept groepstherapie. Ik doe niet aan openlijk huilen. Ik haat mijn eigen kwetsbaarheid. En mijn gedachten zijn van mij.
Lees verder »
Al eerder belichtte een uitzending van Zembla de onthutsende realiteit van de Nederlandse bevallingscultuur: 1 op elke 100 baby’s gaat dood kort voor, tijdens of kort na de bevalling. Ik schreef naar aanleiding daarvan een stukje over de zelfgebreidbevallen-extremist en volidioot Eugenie van Ruitenbeek, maar haar standpunten zijn zo absurd dat ze gelukkig weinig navolging vinden en dus weinig schade aanrichten. Lees verder »
nov 062010
De creatieve industrie, een verzamelterm voor sectoren als kunst, media, vormgeving, architectuur en reclame, wordt door sommigen gezien als (enige) hoop in de deze tijd van economische crisis. Waar reguliere industrie gericht is op groei en winst, richt de creatieve industrie zich op innovatie en creativiteit. Deze sector is vooral zo belangrijk omdat zij besmettelijk is. Twee documentairemakers hebben dit ongrijpbare proces centraal gezet in de zeer aanstekelijke documentaire Influencers: How trends and creativity become contageous. Lees verder »
nov 022010
Vannacht ging er even bijna iemand dood. Expres. En ik was het niet, wat direct ook ongeveer het enige positieve is dat ik erover kan melden. Ik was er wel de halve nacht nogal druk mee, met dat bijna doodgaan van iemand. Pas na een uur soebatten en smeken mocht de dokter worden ingeschakeld. Daarna belde ik met de crisisdienst. Iemand die naar het ziekenhuis toe kon. Weer met de crisisdienst. En vervolgens mijn eigen support system, omdat ik – toen alles na drie uur koelbloedigheid eenmaal was geregeld – ineens niet meer kon ophouden met bibberen. Lees verder »
nov 022010
“Welkom… stelletje kut feuten!” Met een gasmasker op worden de feuten in de gelijknamige nieuwe serie van BNN begroet door de groencommissie. De serie is lang gehyped dus nam corporaal Nederland gister vol verwachting voor de buis plaats om te kijken welke karikatuur er van de ontgroening gemaakt zou worden en het moet gezegd, BNN stelde niet teleur. Er werd geschreeuwd, er werd gezopen, er werd mishandeld, er werd vernederd en dat alles op de klanken van het vermaarde Io Vivat. Zij leven lang! Dat zeker, maar niet als de ontgroening echt zo is. Lees verder »
Schokkend nieuws! Martin Bosma van de PVV heeft ontdekt dat alle moslims liegen. En dat ze dat ontkennen, betekent dus dat dit klopt. Moslims, zo had ie namelijk ergens gelezen, kennen de term taqiyya. “Dat komt uit de Koran”, zo zei hij in Pauw & Witteman, “of eigenlijk de Hadith. Niet dat dit iets zegt, want niet-moslims kunnen ook liegen.” Waarom hij dit erbij zei werd niet echt duidelijk. Een Turkse vrouw die niets om religie gaf, maar omdat ze tegen de PVV was nu ineens weer wel, riep dat dit aanzetten tot haat was. Pauw vroeg zich af of het wel handig was moslims hier aan te herinneren. Ze zouden het immers kunnen gaan gebruiken tegen ons. De rest keek beduusd. Wat moesten ze er mee? Lees verder »
okt 312010
Het moment was daar, Mark Rutte stond in vak K achter het katheder. Hij zou zijn hand uitsteken naar de kamer, althans, de hand die hij nog over had. De andere hand was nodig om boven het hoofd van Geert Wilders te houden. Maar hij stond er toch maar, hij wel, links niet. En Rita Verdonk. Rita wie? Groot in Den Helder, laatste veld op een schaakbord uit een andere tijd. Mark wie? Mark Rutte, godenzoon van het lot uit Den Haag. Men was er klaar voor, door de livestream meende ik de geur van vers gemaaid gras te ruiken, einde van de zomerstop. Rode stropdassen bij de PvdA, the sense of occasion. Lees verder »
okt 292010
Blij was ik. Blij dat de storm rondom de katholieke kerk eindelijk was gaan liggen. Niet omdat ik enige vorm van sympathie voor de kerk koester, maar meer omdat het me nogal kwaad maakt. De smerige praktijken van deze geïndoctrineerde sekteleden met hun gedachtegoed uit het jaar nul. Bah. Gelukkig duurt het nooit lang voordat katholieken weer van zich doen spreken en de maatschappelijke twijfels rondom de kerk aansterken dan wel vergroten. Mariska Orbán vond het kennelijk nodig de regelgeving rondom abortus in Nederland aan de kaak te stellen middels een column in het Katholiek Nieuwsblad. Over de rug van Kamerlid Jeanine Hennis volgt een misselijkmakend stukje tekst. Lees en huiver. Lees verder »
okt 282010
Lieve Mariska Orbán, las gisteren je open brief aan onze liberale zuster van de VVD en ik moet zeggen dat ik toch een beetje teleurgesteld ben. Niet boos, wel verdrietig. Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik heb bittere tranen geweend en nu ik dit schrijf voel ik de tranen alweer branden achter mijn ogen. Is dit echt de Mariska Orbán waarvan Onze Vader zoveel plannen in zijn handpalm heeft staan? Is dit nou de Mariska Orbán waarvoor ik me heb laten martelen, waarvoor ik kermend aan het kruis heb gehangen, terwijl de hete zon en koude nachten mijn lichaam levend opvraten, waarvoor ik ben gestorven en wederopgestaan? Lees verder »
okt 262010
Op zomaar een maandagochtend stap ik, net zoals de 18 maandagen daarvoor, om 9 uur ‘s ochtends de weegkamer binnen. Ik ben gestresst omdat ik me die ochtend heb verslapen en de hele weg naar de kliniek heb gerend om maar niet te laat te arriveren. Nadat ik mijn kleren allemaal keurig over de stoel heb gehangen, stap ik achterstevoren de weegschaal op. Expres, want bij wijze van experiment mag ik al een maand niet meer zien hoeveel ik weeg. Zodat ik ga leren naar mijn lichaam te kijken in plaats van naar de cijfers op de weegschaal.
Lees verder »
Het Wildersproces draait op volle toeren. En er gebeurt van alles. Ik denk dat geen enkele procedure in Nederland ooit zo van nabij is gevolgd door zoveel mensen. Dit is onze eigen OJ Simpson zaak. Bij ons alleen geen football speler die verdacht wordt van de moord op zijn vrouw, maar een politicus die terecht staat voor wat hij heeft gezegd over moslims en de islam. Het eerste dat mij opvalt in de berichtgeving over het proces, is het bij mijn weten vrijwel totale gebrek aan aandacht voor de procedure die Wilders in 2008 won over … uitlatingen die hij deed over de islam en moslims en de film Fitna. Het vonnis in die zaak is hier te vinden. Lees verder »
Daar gaan we weer: discriminatie mag niet, want strafbaar, maar onbegrijpelijk is het niet en het werkt vooral hypocrisie in de hand. Eerder werd dat probleem al zichtbaar nadat een aantal medewerkers van een Albert Heijn-vestiging kenbaar hadden gemaakt “geen Marokkanen” te willen aannemen. Voor deze omissie zijn de discriminerende criminelen in kwestie reeds veroordeeld, maar het discriminatieprobleem bij ondernemers blijft bestaan. Dat probleem zal nu weer zichtbaar worden in de Amsterdamse horeca, alwaar undercoverambtenaren zullen gaan controleren of de horeca in de binnenstad zich wel aan het discriminatieverbod houdt. Dat hoeven ze niet te controleren, iedereen weet namelijk dat er nergens zoveel wordt gediscrimineerd als aan de deur van clubs en discotheken in stedelijke uitgaansgebieden. Nee, dat mag niet. Onbegrijpelijk is het ook niet. Lees verder »
okt 192010
Wie zijn arm of been verliest, kan nog jarenlang last hebben op de plek waar het ledemaat heeft gezeten. Wie ineens niet meer kan zien, verlangt vaak tot in den treure terug naar de tijd dat hij zijn geliefden nog kon bekijken. Of een zonsondergang. Of iets simpels als zijn eigen spiegelbeeld. Eigenlijk werkt het met gevoelens precies hetzelfde. Ook bij gevoelens die je daarvoor nooit hebt gehad.
Lees verder »
okt 122010
Toen ik acht was, viel ik van een paard en brak mijn arm. Een tante bracht me naar het ziekenhuis, ik zat op de achterbank en huilde tranen met tuiten. Toen de waterlanders na een kwartier nog niet waren verstomd, beet ze me toe: “Nu ophouden met dat gejank. Je bent toch een grote meid?” Flash forward naar 22 jaar later. Van buiten ben ik al lang en breed volwassen, aan de binnenkant nog steeds een bang achtjarig meisje. Dat niet durft te klagen omdat ze bang is dat mensen dan weggaan. Nooit hardop zeurt, want iemand zou daar eens aanstoot aan kunnen nemen. En zeker niet huilt, want janken is een teken van zwakte. Het enige verschil met vroeger: tegenwoordig deel ik de straf zelf uit. Lees verder »
Laatste reacties