Als laatste in deze serie waarin wordt teruggeblikt op het jaar 2011, blik ik specifiek terug op het terugblikken op het jaar 2011, want dat schiet er met het nieuwe jaar op komst snel bij in en voor je het weet is het 1 januari en beginnen we weer helemaal opnieuw. 2011 was nu juist het uitgelezen jaar om geruisloos achter ons te laten en te vergeten. Geen gelegenheidscolumns, geen conclusies, geen voorbeschouwing, vanavond als iedere avond gaan slapen en ‘s ochtends weer opstaan. Want het rangschikken, het compileren, het terugblikken, we gaan eraan ten onder. We stikken in onze eigen fecaliën. Is het niet dit jaar, dan wel een volgend, we hebben de complete ongewijzigde Top2000 weer beluisterd als we vervolgens op de radio enkel nog Bollywoodmuziek kunnen vinden. We hebben onze smoking nog aan van het Nederlandse politicus-van-het-jaar-gala als we bij thuiskomst zien dat de Chinezen onze wijk hebben geherstructureerd. Lees verder »
VK/DeJaap eindejaarscolumns: ’2011. Er was niets aan’
Beste Windesheimers, jullie hebben massaal gereageerd op mijn column van vorige week over de misstanden op jullie school. De journalistiekopleiding in Zwolle dreigt gesloten te worden, omdat is gebleken dat tientallen leerlingen ten onrechte een diploma hebben gekregen. In de twee semesters dat ik er interviewles heb gegeven, zo schreef ik, was middelmatigheid troef op Windesheim. Presteren was niet belangrijk. En nu kennelijk nog steeds niet. Jullie reacties (met jullie bedoel ik leerlingen, docenten en oud- leerlingen) waren gek genoeg niet onverdeeld positief. Er zat wat bijval bij, voornamelijk van oud- leerlingen die ik mij ook herinner als slimmer dan de rest, maar vooral veel afkeurend geklaag. Geen geklaag over het niveau van het onderwijs, de cijferinflatie en het te hoge belang dat op jullie school aan reflectieverslagen wordt gehecht, maar over mij. Lees verder »
In 2011 lijkt het internationaal strafrecht te zijn herschreven. Fenomenen als ‘de Arabische lente’ (Tunesië, Egypte, Jemen), ‘regime changes’ (Libië) en ‘buitengerechtelijke executies’(Bin Laden, Al-Awlaki en Muammar Kaddafi) kregen legitimatie van de zijde van de internationale gemeenschap. Dit is iets wat niet eerder in zo’n korte tijd zo pregnant is voorgekomen in het contemporaine internationale strafrecht. Is er sprake van een nieuwe wereldorde met nieuwe internationaalstrafrechtelijke spelregels? Lees verder »
Het was maandagmiddag in Birmingham. Boxing Day. Tweede Kerstdag in Engeland en de voetbalstadions zaten bomvol. Een schitterende traditie. Ik had het geluk een mooie plek te hebben bemachtigd in The Hawthorns, het fraaie stadion van West Bromwich Albion. Duizenden voetbalfans zaten te wachten op het treffen met de miljoenenploeg van Manchester City. Ik verheugde me vooral op Mario Balotelli. Lees verder »
Zou 2012 dan misschien wel het jaar worden waarin de Nederlander inziet dat het zo echt niet langer door kan gaan? Dat het best raar is om je week in week uit verplicht zo’n vijf dagen als arbeider voor de BV Nederland in te zetten? Om daarna als klap op de vuurpijl ook nog eens vijfenzeventig a tachtig procent van je zuurverdiende centjes af te mogen staan. In de vorm van de welbekende belastingen, accijnzen, taksen, gemeenteheffingen, milieuheffingen en wat er verder nog voor fraais verzonnen is. De tijd is in ieder geval meer dan rijp voor een frisse wind die de penetrante rottingsgeur van maatschappelijk falen doet vervliegen. Maar of de Nederlander daar dan ook echt voor kiest, dat zal met het oog op onze vreselijk revolutionaire geschiedenis de hamvraag blijken. Lees verder »
Decennialang claimden babyboomers het alleenrecht op jongerenprotest. Omdat hun generatie zo betrokken en geëngageerd was op jonge leeftijd, werd dit de standaard voor alle leeftijdscohorten die erna kwamen. Zo moest na de Maagdenhuisbezetting in 1969 – de culminatie van babyboomprotest in Nederland – iedere generatie studenten eveneens het bestuurlijk centrum van de UvA bezetten. Hoezeer de nieuwe jeugd pogingen deed ook rebels en politiek te zijn, geen enkele groep kon ooit tippen aan de babyboomers. Zelfgenoegzaam en arrogant lieten zij geen gelegenheid onbenut om duidelijk te maken hoe teleurgesteld ze waren in de betrokkenheid van generatie X, Y en al die andere labels. Dit jaar veranderde dat. 2011 was het jaar dat het babyboomers-monopolie op jeugdig protest werd doorbroken. Lees verder »
Er gaat van alles mis in het onderwijs in Nederland. Luie leraren, ongeïnteresseerde ouders en falende bestuurders. Geen wonder dus dat meer dan 70 procent van onze kinderen door hun ouders naar het bijzonder onderwijs gestuurd wordt. Deze scholen zijn in handen van een stichting of vereniging en ontvangen subsidie van de overheid, net als openbare scholen. Met het verschil dat deze scholen zelf bepalen wie er al dan niet toegelaten worden, wat voor onderwijsmethoden er gebruikt worden en of en hoe vaak men tere kinderzieltjes dreigt met hel en verdoemenis. Want terwijl men in het algemeen bijzonder onderwijs (Jenaplan, Montessori, etc.) vooral bezig is met figuurzagen het verheerlijken van het individu, is er in het confessioneel bijzonder onderwijs niets heerlijker dan God, JHWH danwel Allah. Religieuze indoctrinatie vanaf het leerplichtige vijfde levensjaar op kosten van de belastingbetaler. Wie is hier nou achterlijk? Lees verder »
Deze week iedere dag tegelijk op vk.nl en DeJaap.nl een column waarin wordt teruggekeken op het afgelopen jaar – en vooruit gekeken naar 2012. Vandaag: de wereld vergaat in 2012 niet, maar Nederland kennisland wel, schrijft Bert Brussen.
Het is maar goed dat ik niet bijgelovig ben, anders zou ik nu bij het kamp aluminiumfolie hoedjes dragende anonieme internetreaguurders horen dat er van overtuigd is dat in 2012 de wereld definitief vergaat. Dit keer echt, zal ik maar zeggen, want de Maya’s hebben het al voorspeld en die werden betaald door de illuminati of zoiets. Ik geloof dat dus niet, want ik ben niet bijgelovig, maar in 2011 gebeurde er zoveel en waren sommige gebeurtenissen zo heftig dat het ook weer niet zo heel vreemd is om daarin een omen te zien. Lees verder »
Marketingtrends van 2012 zijn gewoon die van 2011
Wanneer u zich afvraagt waar u zich in 2012 aan kunt ergeren, dan is dat voor het grootste deel gewoon dat wat u in 2011 ook al opviel. “Lekker makkelijk, alles blijft toch wel voor een langere periode voordat het afsterft?”, inderdaad, met die stelling doen we dan ook niet heel erg spannende voorspellingen. Al is het maar omdat de marketeers nu eenmaal de marketing-gotspe’s graag opzoeken. Lekker schuren tegen het imago van een merk, dat hoort er gewoon bij, maar wij mogen er dan ook af en toe best om glimlachen. Lees verder »
Ik heb twee semesters les gegeven aan de school voor journalistiek in Zwolle. Niet de gelukkigste periode uit mijn werkzame leven. Tot afgelopen woensdag dacht ik er niet veel meer aan. Toen verscheen er een rapport waaruit blijkt dat tientallen leerlingen van Windesheim, zo heet die school, ten onrechte een diploma hebben gekregen. De school zou gesloten kunnen worden. Ik begon met veel enthousiasme aan het werk. Ik gaf interviewtechnieken aan tweedejaars. Ik deed ook toen al meerdere interviews per week voor radio en televisie en het leek mij leuk en nuttig om mijn vaardigheden te delen met jonge gemotiveerde leerlingen. Lees verder »
Ik ben een katholiek. Dat mag je tegenwoordig bijna niet meer zeggen, toch is het zo. Ik ben zelfs een mega-katholiek. Gedoopt, communie, gevormd, ik ken het Weesgegroet Maria en het Onze Vader, de hele mikmak. Mijn hele leven is doordrenkt met katholicisme, van hoe ik mijn zondag doorbracht tot aan mijn politieke overtuiging aan toe. Ja, het is een hippie-katholicisme waar ik mee ben opgegroeid, waarin God niet de Heer maar “die Ene, Onnoembare” heet. Waarin non-stop gedweept wordt met het jodendom als een theologisch babyboomsorry voor de Holocaust en waarin de Paus een combinatie is tussen Hitler, Stalin en Pontius Pilatus. Ik ben zelfs vernoemd naar de opper-hippiekatholiek. Toch, of juist door dat verleden, weet ik als geen ander dat er nu, door het hele misbruikschandaal, een heleboel goede katholieken onterecht in een kwaad daglicht worden gesteld. Lees verder »
Het is de vraag die ik steeds opnieuw krijg: “Loop je geen gevaar als journalist in Mexico, met de drugdealers die al die journalisten vermoorden?” Tot vermoeiens toe moet ik hem beantwoorden, maar het is voorbuitenstaanders natuurlijk geen onterechte vraag. Dit is immers het land waar sinds 2000 meer dan 80 verslaggevers zijn vermoord. Lees verder »
Daar zitten we dan in spanning. Mijn vader en ik achter de laptop. Op zoek naar hooligans, relschoppers en criminelen. Op zoek naar de stoere mannen die zich na FC Utrecht-Twente schuldig hebben gemaakt aan openlijke geweldpleging. Ze hebben stenen gegooid naar de openbare orde, waardoor de agenten waarschuwingsschoten hebben afgevuurd. Lees verder »
Edith Schippers mot geen honing in haar thee, zij kauwt op bijen. Edith Schippers doet het licht niet aan, maar het donker uit. Jesus liep over het water, Edith Schippers zwemt door land. Als ze tenminste niet druk is met het afslaan van terroristische aanslagen, of met het in shape roundhouse-kicken van onze noodlijdende zorgsector. Deze vleesgeworden heldhaftigheid in minister-vorm geeft het volk van Nederland een lichtend voorbeeld van blakende gezondheid. Tezamen met haar superhero sidekick Marlies ‘Talk to the Hand’ Veldhuijzen van Zanten geneest zij niet alleen de zieken, maar ook onze spilzucht en daarmee het hele land. Lees verder »
Iedere dictator heeft zo zijn hobby’s. Moebarak schoof graag miljarden rond op buitenlandse bankrekeningen, Gaddafi zat het liefst in het woestijnzand naar een kamelenkont te kijken. Kim Jong-il was een fijnproever. Natuurlijk, hij was dol op Rambo, Daffy Duck, snelle auto’s en mooie vrouwen. Maar het meest hield de kleine dikkerd van eten. Bij zijn dood woog het mannetje van 1.57 meter meer dan 100 kilo. Op zich is er niks mis met dol op eten zijn. Maar als je leider van een straatarm landje bent waar verder iedereen gras eet, is het een beetje gênant. Lees verder »
Al ruim twee jaar reis ik met regelmaat op en neer naar Engeland. Ik houd niet van vliegen, dus ik reis immer per trein. De Eurostar is een verademing. Comfortabel, niet duur, punctueel en snel. In twee uur ben ik van Brussel in Londen, en het zijn immer goede werkuren. Het vliegtuig kan er niet tegenop – zeker voor mij niet. Het is dan ook ronduit jammer dat het zo’n drama is om in Brussel te komen – of van Brussel in Nederland. Tenzij u bereid bent om een bom duiten neer te leggen voor een plaatsje in de Thalys, is de verbinding ronduit rampzalig. De Beneluxtrein, ooit het gezamelijke paradepaardje van de Belgische en Nederlandse spoorwegen, is de uitgewoonde oude dame van het internationale treinverkeer. Lees verder »
Iemand vroeg me laatst waarom ik mezelf geen atheïst noem. Ik geloof niet dat in een man met een baard die ongeveer zesduizend jaar geleden de aarde schiep en de mensheid op gezette tijden in de geschiedenis via bijvoorbeeld twee stenen platen met geboden, het zenden en laten kruisigen van zijn zoon of het souffleren van een analfabeet door middel van een engel op het rechte pad probeerde te houden. Naar de kerk ga ik ook niet, en van agnosten of – erger – ietsisten krijg ik ongeneselijke jeuk. Lees verder »
Er is gestemd, en vandaag bracht woordenboekenuitgever Van Dale de uitslag. Het Woord van Het Jaar 2011 is geworden: tuigdorp. Met een overweldigende meerderheid van maar liefst 43 procent van de stemmen won deze door Wilders bedachte TuigEndlösung de totaal ongekaapte verkiezing. Uiteraard zat DeJaap al kort na de conceptie (11 februari jl.) van dit nu zo fier bovenaan prijkende woord bovenop de tijdgeest en permitteerde zich de vrijheid een Hollandsche Klassieker enigszins te adapteren te uwer vermaak. Caviapolitie en occupyer hebben het nakijken, hier is Het Tuigdorp!
Lees verder »
Hoewel ik bepaald niet stuk ben van de nieuwe ‘journalistieke glossy’ Park, vond ik het belang dat mede-oprichter Leon Verdonschot tijdens de introductiebijeenkomst in Paradiso toeschreef aan ‘het vermogen te bewonderen’, mooi en terecht. Als dat vermogen verdwijnt, als je geen voorbeelden meer hebt of wenst te hebben of je meent niemand meer te kennen tegen wie je kunt opkijken, wordt het leven bijzonder schraal en inspiratieloos. Mijn eigen, kribbige toon ten aanzien van politiek, media en gezagsdragers wordt op onder andere op Twitter en Facebook dikwijls weggezet als ‘zuur’, maar ikzelf beschouw het als een strijdlustige en vitale poging om zicht te houden op de mensen en de waarden die er mijns inziens écht toe doen. Hieronder een aantal mensen die ik in 2011 ongegeneerd heb bewonderd, in willekeurige volgorde, want ik word gek van al die rangordes. Lees verder »
SCHOKKEND: oud-student vertelt over de hbo-hel die Hogeschool van Amsterdam heet
Van 2006 tot 2010 heb ik de hbo-opleiding Media, Informatie & Communicatie (valt tegenwoordig onder het domein Media, Creatie en Informatie) gevolgd aan de Hogeschool Van Amsterdam, maar ik heb nooit de moeite genomen een diploma te halen, en wel hierom. Op die opleiding zitten dus vooral meisjes van zeventien, achttien jaar, omdat ze op een forum lezen wat een leuke opleiding het wel is (90 procent van de scholieren op de opleiding is vrouw). Er was een topic in 2007/2008 dat tientallen pagina’s aan reacties had (kan het niet terugvinden, maar dit is een recent soortgelijk topic) met honderden enthousiaste meisjes (wie wil er nou niet bij #DWDD werken?). Op Fok.nl zijn inmiddels ook al acht topics verschenen over deze opleiding en ook op Viva.nl staan soortgelijke topics. Lees verder op Studenten.DeJaap >>>
Laatste reacties