Vorige week dinsdag was ik te gast bij een diner. Met ongeveer vijftien anderen nam ik deel aan een discussie. Onze gastheer serveerde ons ondertussen, volgens de laatste mode, authentiek eten. Grove worsten van de gespecialiseerde worstenmaker; een groot stuk rood vlees dat in zijn geheel op de grillplaat ging en aan tafel pas aan stukken werd gesneden; biologische kippetjes die in één stuk in de oven moesten en ook in één stuk op de borden verschenen; grote brokken rijpe kaas – ik had zoiets nog nooit gezien. Vroeger bij mij thuis hadden we dat in ieder geval niet. Lees verder »
mrt 272012
De introductie van de rolkoffer volgt het gebruikelijke patroon van eerst zakenlieden, dan heavy users en dan de rest. Nu zitten we zo’n beetje in die laatste fase, dus overal zie je die dingen ineens. Ze zijn natuurlijk ook wel heel handig, zo handig dat je je gaat afvragen waarom mensen niet veel eerder met dit idee zijn gekomen. Of waarom het idee nooit eerder is aangeslagen. Misschien wel omdat men ook de nadelen van de rolkoffer zag. Je hebt wel een tijd lang Samsonite reiskoffers gehad met twee wiebelige wieltjes in een hoek, maar niets dat echt aan het huidige type rolkoffer kon tippen. Alles is nu ook ineens een rolkoffer, elk klein tasje of dingetje heeft een lang handvat en twee of meerder wieltjes. De mensen die zo’n rolkoffer met zich meesleuren vergeten alleen negen van de tien keer dat ze ineens een heel stukje langer zijn. “Pas op, zwenkt uit!”, zou je ze moeten kunnen toeroepen. Menig schoen draagt al de tekenen van de rolkoffer van die ene reiziger die nog even zijn trein wilde halen. Lees verder »
‘… ja, mamma, de NCRV maakt tegenwoordig een dramaserie over alfamannetjes en hitsige vrouwen op de redactie van een damesblad, en ze zijn er héél trots op… inderdaad, alles komt voorbij: dildo’s, trio’s, homo-erotiek… de NCRV is een héle open organisatie geworden, zullen we maar zeggen… Barend Barendse en “Spel zonder grenzen” liggen inmiddels lichtjaren achter ons… ‘ Lees verder »
De roze wolk (11): Ook homo’s willen liefde
Column
Reageren uitgeschakeld
mrt 252012
Op internet trof ik Jonathan: een jongen met een leuke uitstraling die in de buurt woonde. Hij maakte een goede indruk: hij wilde niet meteen afspreken. Kennelijk was hij niet direct op zoek naar seks, en dat sprak me aan. Hij stelde voor volgende week wat te gaan drinken bij mij om de hoek. Het leek me een leuk voorstel en dus stemde ik toe. We zouden elkaar vooraf online nog even treffen. Maar op de avond zelf bleek Jonathan moe, en wilde hij liever thuis blijven. Konden we niet bij hem afspreken? Het verbaasde me, want eerder wilde Jonathan juist niet thuis afspreken omdat dat “altijd tot hetzelfde zou leiden”. Dat snapte ik heel goed. Was Jonathan van gedachten veranderd, wilde hij nou toch alleen maar seks of was hij echt moe? Het was dat laatste, verzekerde Jonathan mij. Hij had nog goede prosecco staan. En dus sprong ik op mijn fiets. Lees verder »
Pringle (8): Vrijdagmiddagborrel
Column
Reageren uitgeschakeld
mrt 242012
De wekelijkse vrijdagmiddagborrel wordt een wekelijkse vrijdagmiddagpuzzel: hoe niet te drinken zonder in het oog te springen? Ik ben er bijna altijd bij, ben dan bijna altijd van de biertjes, en een verandering in één van beide zou argwaan wekken. Bovendien wil ik me niet thuis opsluiten. Maar er zijn oplossingen (extragratis tip voor alle pril zwangeren onder u): als ik zélf bestel, neem ik alcoholvrij bier (wat ongeveer één kroeg in heel Glasgow – Schotten! – schenkt, maar gelukkig wel die ene waar wij wekelijks heengaan) en giet dat snel in een glas waarna het doet alsof het grote mensenbier is. Lees verder »
mrt 232012
Taboes zijn dingen die je niet hoort te zeggen. We horen de laatste jaren heel veel over taboes – dan heeft er weer iemand van wakker Nederland iets doms bij elkaar gezwateld, over de islam, over vreemdelingen of de linkse kerk, en dan wordt daarop gereageerd, al dan niet met argumenten, en dan heet het plots dat de domme zwatelaar een ‘taboe’ geraakt heeft. Taboe is de ideale stoplap voor een discussie die je inhoudelijk dreigt te verliezen: je gaat gewoon heel hard roepen dat de ander vindt dat je iets niet mag zeggen, en niemand heeft het nog over de inhoud. Het gaat dan alleen nog over de vermeende politieke correctheid en tunnelvisie van diegenen die het wagen iets tegen het gezwatel in te brengen. Hoe durven ze ook, hè. De fatsoensfascisten. De moralfags. Lees verder »
Ik geef les op de Hogeschool van Amsterdam. Dat alleen al is onbetwist reden voor spot en hoon omdat kritiek op het hoger onderwijs de laatste tijd nogal een trend is. Halbe Zijlstra speurt met zijn zoeklicht de laden en archiefkasten door, op zoek naar schaduwboekhoudingen en valse diploma’s, die we immers gratis meegeven aan de lotgevallen der moderne lethargie. En zie! Aan onderwijsinstellingen als de HvA studeert een nieuwe soort, interessant voor de moderne sociologie. De tomeloze optimisten (lees: late tieners en vroege twintigers). Maar niet voor lang hoor. Daar zorgt mijn generatie, met verse kindjes, wel voor.
Lees verder »
mrt 222012
Beste Gene Simmons,
Vandaag lees ik dat jij in een interview hebt gezegd dat je Rihanna -die appetijtelijke zangeres die voor dat prettige onderdeonderbuikgevoel zorgt- nep vindt. Sterker nog, jij vindt de hele generatie popzangeressen van nu één grote, neppe, kolerezooi. Dat zouden jullie met KISS nooit doen, zeg jij ook. ‘Ook tijdens de nieuwe tour met Motley Crue geen “neppe bullshit”’, als we jou moeten geloven. Gene, vent, je lult uit je nek. Maar echt. Lees verder »
De doodstraf, opknopen aan de hoogste boom, vierendelen, castreren met een roestig zwaard, elke dag een centimeter. De strafzaak tegen Robert M. en de details over het misbruik die naar buiten komen maken veel emoties los. Angst, woede en ongegeneerde wraakzucht. Ook op DeJaap gaf een columnist toe aan gewelddadige fantasieën, ingegeven door het nieuws dat het jongste slachtoffer slechts negentien dagen oud was. Een misdaad zo pervers dat we onszelf hysterie permitteren. Begrijpelijk en menselijk, maar het heeft niks te maken met het beschermen van onze kinderen. Lees verder »
Eigenlijk wilde ik de column die ik onlangs voorlas op de Lebowski-avond van Johan Fretz en Willem Bosch niet hier online plaatsen. ‘t Was een vriendendienst. Exclusief voor Fretz en Bosch, om te LOL’en. Dat moet je niet nogmaals uitventen op een website denk ik dan. Maar toen zag ik vandaag dit bericht. Een “twittergala in Spui 25″. Zucht. Het is tranentrekkend hoe de werkelijkheid satire telkens inhaalt. Moet het feit dat deze zelfbenoemde UvA-nieuwecultuurelite zo intens veel van zichzelf houdt écht zo vaak openbaar worden gevierd in een of ander gala of ´één van die vele andere voor en door-hipster-hip-hapening-wannabe-literaire-grachtengordel-vossius-teveelwisselgeld-pretentiekids-BKB-academy-hard/hoofd-avonden? De literaire bakfietsenscene wás al zo erg in Amsterdam. Het zou zo fijn zijn als de alternatieve online media daar gewoon buiten kon blijven. Bombastisch, blank, blakend, BKB-gespuis. Met je “bloguitdaging”. Reviaanse ironie schiet hier te kort. Dan maar de column. Lees verder »
Stelt u zich eens voor dat uw rijtjeshuis in brand staat. U belt de brandweer en na 10 minuten komt men met gillende sirenes de hoek om. Met piepende remmen stopt de bus en de brandweermannen stappen uit. “Goedenavond meneer, wat is er aan de hand?”. “Mijn huis staat in de fik!!!!”. “O, dat is niet zo mooi. Eens zien wat we kunnen doen”. Vier brandweermannen lopen naar het huis en bekijken de situatie. Het bevreemdt u dat geen van hen slangen uitrolt of ook maar enigszins aanstalten maakt de brand te blussen. Lees verder »
Negentien dagen oud was het jongste baby’tje dat Robert M misbruikt heeft. NEGENTIEN dagen. Natuurlijk kun je alles zeggen over ouders die hun negentien dagen oude baby’tje aan een ander toevertrouwen maar daar gaat het niet om. Dat die ander, een volwassen man, het in zijn hoofd haalt met een baby’tje van negentien dagen oud dingen te doen waar je nou ja. Laat maar. Het is misselijkmakend. Robert M verdient de doodstraf. Hoewel dat eigenlijk nog te mild is. Er gaat geen lijden aan vooraf en lichamelijk lijden is wat ik die man gun. Lees verder »
In februari was ik een middag op de Huishoudbeurs, net als 246.998 andere Nederlanders die dit jaar gingen. Ze gaven er gemiddeld 101 euro uit, las ik in het persbericht dat door de organisatie van de Huishoudbeurs na afloop werd verspreid. Ik leerde er onder andere dat het laten bleken van je tanden een dienst is die in 2012 ook voor de gewone man best bereikbaar wordt, en dat burrito’s in de oven het nieuwe wokken is. Bij de burrito-stand was het in ieder geval twee keer zo druk als bij de wokgroente-stand, dus dat moet iets betekenen. Lees verder »
Het is even wennen. De denkende klasse, of wat je daar het restant van kunt noemen, heeft de laatste aanval ingezet. Namelijk, de aanval op het denken zelf. Op de onalledaagse gedachte dat de verontwaardiging over de Polensite slechts gericht was op het genereren van aandacht, en bovendien op een verkeerde en niet-oplossingsgerichte vorm van aandacht, reageerde parlementair journalist Kees Boonman in zijn Tros Kamerbreed niet met een tegengedachte, maar met de snibbige uitroep: ‘Politiek gáát om aandacht!’ Tweede Kamerlid Frans Timmermans verweet in zijn illustere dolkstootbrief de SP een soort luchtfietserspartij te zijn omdat ze teruggreep op een maatschappij die ‘nooit heeft bestaan’. En als je een link durft te leggen tussen de publieke omroep, de schier eindeloze aandacht voor het PvdA-circus en de subsidiestromen van Den Haag richting Hilversum en je noemt dat ‘de terreur van de kijkcijfermanie’, dan heet je in het veronderstelde epicentrum van denkende Nederlanders, de grachtengordel, ‘zuur’. Nu kun je natuurlijk beweren dat journalisten, politici en grachtengordeldieren als modieuze meewapperaars eigenlijk meer tot de meute behoren dan tot de denkende klasse en het, derhalve, niet hoeft te verbazen dat ze meeliften op de weerzin tegen serieuzere vormen van reflectie. Maar dan nóg: de situatie is ernstig.
Lees verder »
De roze wolk (10): “Ik pijp je leeg op de gang”
Column
Reageren uitgeschakeld
mrt 182012
Het heeft lang geduurd voordat ik begreep dat de meeste mannen in de chatbox wel degelijk op zoek zijn naar een seksafspraak en niet zoals ik naar… ja, naar wat eigenlijk? Het is flauw om te zeggen dat je in een chatbox niets zoekt. Dat is nooit helemaal waar: je hoopt altijd een jongen tegen te komen waarbij je een soort klik voelt. Iets met verliefdheid en intimiteit enzo. Maar de setting van de chatbox laat dit natuurlijk niet toe, dat weet ik inmiddels ook wel. Dus meestal is het vooral verveling en gebeurt er niks, tenzij je gefrustreerd bent, dronken of verward. Lees verder »
Hoera, we zadelen onze lezers met een bladerapplicatie op
Column
Reageren uitgeschakeld
mrt 182012
Ze bestaan al ruim tien jaar en nog steeds duiken ze regelmatig op: Flip Page designs. Het zijn die browser plugins die je een magazine laten lezen alsof het “een echt magazine” is. Waarbij je zo aan het hoekje de pagina kunt “omslaan”. Heel hip, als het 2001 was geweest. Om de een of andere reden is deze manier van informatie presenteren vooral populair in de marktonderzoeksindustrie en bij het – wellicht daaraan gelinkte – publiceren van zaken als trendrapportages. Waarom deze minste creatieve manier van online informatie presenteren maar gebruik blijft worden is een vraag die waarschijnlijk niet een enkel antwoord heeft. Je werk op deze manier aanreiken geeft in ieder geval wel blijk van een chronisch tekort aan creativiteit. Lees verder »
mrt 172012
Van de verloskundigenpraktijk krijg ik een envelop binnen. Erin: een kleurrijk boekje over alle prenatale zorg die ik, en iedere zwangere vrouw in Schotland met mij, mag verwachten. Erin: een tijdslijn die begint bij acht weken zwangerschap en ongeveer om de week wel een test of meetmoment te bieden heeft.
Maar ook in de envelop: een brief die me uitnodigt voor mijn eerste afspraak – bij zo’n veertien weken zwangerschap. Dat betekent ná zo’n vijf tests die de National Health Service (NHS) me belooft. Dat betekent lange onzekerheid over of mijn ene eierstok nou bedreigd wordt en de zwangerschap gedoemd is of niet. Dat betekent ook lange onzekerheid over eventuele gevolgen van mijn onverhoedse drink- en feestrookgedrag de eerste weken. Dat betekent dat de twee stukken in één envelop het presteren onderling inconsistent te zijn. Lees verder »
Het kopdoekjesverbod en dat elke moslim niet goed is, dat is natuurlijk ook onzin. Bij alle geloven zitten er slechte mensen, dus in hun geloof ook. Ik ben er wel tegen dat ze zo en masse alles krijgen, zonder daar iets voor te hoeven afleggen, dat ze maar kunnen doen en laten wat ze willen. (…) Ze worden overal ontzien: in hun gebruiken, in hun cultuur, en als je het over eerwraak hebt, dat wordt gewoon geaccepteerd. En op sommige scholen mag Sinterklaas niet meer gevierd worden omdat de moslims daar aanstoot aan nemen. Of dat er geen kruis meer mag hangen. Het zijn kleine dingen, ze bewijzen dat ze op hun manier zo fanatiek zijn. Ik zal een voorbeeld geven. Het was de vorige week op tv, er was een jonge knul, dat was een moslim, die wou sterven voor zijn geloof, dus hij wou zichzelf opofferen, en waarom? Dan kreeg hij tachtig vrouwen in de hemel. Toen zei hij ook nog, dat als hij wat gedaan had voor het geloof dat heel goed was… dan kreeg hij het dubbele. Arme man, ze worden echt gehersenspoeld. (Interview 6)
mrt 152012
De bovenstaande cartoon verspreidde ik deze week op Facebook. Wat mij betreft was het een simpel doch terecht politiek standpunt, namelijk dat Israël de afgelopen dagen op een paar gewonden reageerde door 25 Palestijnen, vaak onschuldige burgers, door middel van een aanhoudend bombardement op Gaza te doden. De proportionaliteit is zoek, dat idee. Natuurlijk kan er gediscussieerd worden over of de boodschap correct is – zijn onschuldige slachtoffers immers geen collateral damage in een gewapend conflict en is dat niet legitiem in de strijd tegen terrorisme? – maar het verwijt dat ik kreeg was dat deze spotprent, en daarmee ik omdat ik hem verspreidde, antisemitisch zou zijn. Belachelijk dat kritiek op Israël nog altijd weggezet wordt als antisemitisme. Lees verder »
mrt 152012
Bizarre discussie over het huishoudboekje van de PVV. De partij moet haar jaarcijfers openbaar maken of riskeert een boete van 25.000 euro. Volgens de wet moeten giften van meer dan 4500 euro openbaar worden gemaakt, maar de PVV vindt deze wet discriminatoir omdat zij haar donateuren wil beschermen. Nu is deze wet voor alle partijen gelijk, maar de discriminatie zou hem zitten in het feit dat de PVV door velen gezien wordt als een stelletje schreeuwerige racisten en dat openbaarheid van de giften daardoor problemen zou kunnen opleveren voor de gulle gevers. Nu is het heel vervelend en bovendien strafbaar als burgers lastig gevallen worden uit wat voor politieke overtuiging dan ook, maar het laatste wat we moeten doen is uit angst daarvoor onze democratische principes opofferen. Lees verder »
Laatste reacties